Moja żona jest zrzędliwa

Może jesteś dla niej po prostu za dobry ... im więcej dajesz tym więcej ona chce, zupełnie bezkrytycznie w stosunku do własnej osoby. A może ma jakieś problemy sama ze sobą i na Tobie i dziecku się wyżywa, nie umiejąc sobie z tymi problemami poradzić. Kobiety rzadko mówią jasno o co im chodzi, często chcą żeby mężczyźni się domyślali.
Porozmawiaj z nią i powiedz jak to widzisz i jak źle się z jej zachowaniem czujesz, zrób to na spokojnie i może żona w końcu powie o co jej tak naprawdę chodzi.

Ja tego nie nazywam moj maz jest zrzedliwy tylko moj maz caly czas sie czepia, o wszystko o to ze zmywarka nie wlaczona w tym czasie co trzeba o to ze zle gotuje nie tak jak on chce o to ze obiad nie taki o to ze, nic nie robie
(prowadze caly dom)staram sie z calych sil,zdaje sobie sprawe jak Ci ciezko, ale nie wiem czy tutaj jakas rozmowa pomoze twoja zona po prostu taka zrzedliwa jest...(taki typ czlowieka)

wydaje mi sie ze jest przemeczona, ja tez tak mam jak wracam styrana z pracy (koncze o 17, w domu jestem po 18) i widze jak leza brudne talerze a moj narzeczony gra na kompie, takie rzeczy sa z przemeczenia, ze wchodzisz do domu i chcialoby sie odpoczac a tu sie nie da bo drugi etet w domu czeka, to jest frustracja i zmeczenie, moze zapytaj zony wprost ktore domowe obowiazki najbardziej ja wkurzaja i jakos to podzielcie sprawiedliwie
?

Zawsze jest do zrobienia coś w domu. Zamieść, umyć podłogę itp. Nie mówię że robię wszystko, robię to bo chce jej pomóc.

A dziecko samo robi zadanie po prostu siedzę przy nim I kontroluje co robi, doradzę lub wyjaśnię dla czego tak a nie inaczej.

Co do żony. Starałem się już z nią porozmawiać z tym skutkiem że natychmiast zmienia temat jaki to ja nie jestem. Na kazde moje zdanie ma odpowiedź taka ze czasami tylko odejść I płakać. Pogubiłem się w tym już bo kiedyś było inaczej. Śmiała się, żartowała I "kochała mnie"

Kocham ją I nie wyobrażam sobie życia bez niej. A wychodzi na to ze teraz muszę się pomęczyć.

Myślę, że Twoja żona jest zmęczona.

Wiem z autopsji, że jak już nie wyrabiam fizycznie, a przychodzę do domu, gdzie zostawiłam swojego faceta, to szlag mnie trafia, bo:
- on siedział w domu, ja pracowałam
- w zlewie jest jedna szklanka, której nie zdążył umyć
- nie przygotował mi kolacji, chociaż mógł, bo i tak siedział w domu
- nie ma kolejnego odcinka mojego ulubionego serialu, bo pomyliłam dni i dzisiaj nie jest piątek ;-).

Powody głupie, durne, dziecinne. Ale zachowanie spowodowane zmęczeniem.

Inna sprawa, że może żona jest po prostu takim typem człowieka - ale to wykluczam, bo piszesz, że tak się zachowuje od roku.

Myślę, że jest przemęczona.
Może delikatna rozmowa trochę naświetli problem..?

Pozdrawiam.

Też mi się wydaje, ze Twoja żona jest przemęczona i chronicznie zestresowana. Nie napisałeś dlaczego późno wraca, ale domyślam się że to z pracy? Może powiedz czym się zajmuje?

O dokladnie to! U mnie wczoraj byla afera bo nie wyrzucil kupy kota z kuwety a przyszlam i mi smierdzialo w lazience no i juz wojna, to jest efekt stresu i zmeczenia, moj facet ignoruje takie mopje wyskoki i moze dobrze bo bylyby wieczne klotnie. Pozniej sie z tego smiejemy

Autor ma problem i chce go rozwiązać. Ja jestem kobietą i wiem, co rozwali relację, a co mogłoby pomóc, jeśli kobieta jest choćby minimalnie podobna do mnie. Ty szczujesz. Jaki masz cel? Bo ja chcę pomóc.

Czysta erystyka. Wyrwałeś z kontekstu. Uważam - i napisałam to wyraźnie - że nie ma sensu tracić czasu na robienie nieskuteczne. Łatwiej bym się pogodziła z tym, że nie zrobione a mężczyzna wyspany, wypoczęty i gotów zająć się mną, niż tym, że stracił czas, a ja i tak muszę poprawiać.

Nic nie wiesz o tej kobiecie. Nawet Autor nie wie o co chodzi. Tak, mężczyzna ma wnieść w  życie kobiety coś miłego. Jeśli nie ma na to ochoty, niech sobie kupi gumową lalkę - one nie mają żadnych wymagań.

Nie przypuszczam, żeby Autor wątku chciał zniszczyć swoje małżeństwo a rady, których mu udzielasz wprost do tego prowadzą.

Drogi KasPrze78, gdy piszesz, że chcesz pomóc, wynika z tego, że wszystkie obowiązki są JEJ, a nie wspólne, Ty pomagasz (nie zaś współpracujesz). Jeśli chodzi o dziecko, upieram się, że powinno samo odrobić lekcje. Samo. Bo to ono dostało zadania domowe, nie Ty. Tylko gdy naprawdę nie radzi sobie, można się włączyć. Dziecko powinno się włączyć do prac domowych. I rozmowa. Ale nie z pretensjami.

Dyskusja zrobiła się nieco agresywna i miałam ochotę interweniować, ale zauważyłam do jakich świetnych wniosków ona prowadzi. Autor nie wie o co chodzi KOBIECIE. KOBIETY podsuwają różne rozwiązania, które PANOWIE wyśmiewają i twierdzą, że "babie odbiło". I to jest sedno problemu. Kobiecie coś przeszkadza, coś w ich małżeństwie jest nie tak, a autor, być może, to lekceważy tak, jak panowie wypowiadający się w tym wątku. I teraz drogi są dwie - albo zechce zrozumieć kobiecy punkt widzenia i ratować małżeństwo, albo uzna, że faktycznie jego żona przesadza i zrobiła się zrzędliwa na starość, ale ta droga świetlanej przyszłości ich związkowi nie wróży...

Dziękuję za porady. Coś na pewno z tego zastosuje... Zobaczymy jak będzie.

Chyba jest po prostu przemęczona co powoduje siadanie psychiki. A do tego może doszły jakieś zdrowotne problemy, z których nie zdaje sobie sprawy a zły nastrój się pogłębia. Badała się ostatnio ?
Co do zrzędzenia, to albo położysz uszy po sobie albo zaczniesz coś robić. Siedzenie cicho i staranie się najczęściej nie pomaga, tylko napędza dalej zrzędę. Więc odpuść sobie super starania. Siądź, pomyśl co i jak idzie tak i nie tak. Zapisz to sobie, bo łatwiej zapanować nad myśleniem. Co odpuszczać, co nie. Jak jej pokazać że jej narzekania są często bez sensu. A może ma jakiś schemat i wtedy spróbuj ją wyprzedzić. Ale walka ze zrzędą to ciężka sprawa. Najlepiej to kilka razy przełożyć przez kolano i potem będzie myśleć o bolącej pupie a nie znajdować powody do zrzędzenia.
A jak wasze wspólne sprawy ? Jakieś randki , wypady, spacery itp ?

Kizia75 - czytałem o historii wibratora

Takim osobom jak autor wątku polecić należy obejrzeć wspólnie z żoną film - Ognioodporny. Być może chwila refleksji po obejrzeniu, pozwoli szczerze porozmawiać i zrozumieć swoje punkty widzenia, które są coraz bardziej nastawione na egoistyczne..
Powodzenia.

Jak na razie, to są tylko słowa mężczyzny, który siedzi w domu, zajmuje nim i narzeka jaka jego pracująca żona jest zrzędliwa... Nie przypomina mężczyzny, ale kobietę, która czuje się nie doceniana.

Może swojemu ojcu, bratu, przyjacielowi. Nie na forum kobiecym szukając miłych słów potwierdzenia, że jest fajny. Tych słów od swojej żony poszukać powinien w pierwszej kolejności. Bo co owa żona by czuła widząc męża wpisy na forum takowe?

A z jakiej paki krytykować kogoś za jego plecami, nie dając szansy obrony tej osobie?
Problem polega, na tym, że nie umieją się dogadać, lepszą alternatywą niż obcy ludzie, jest rozmowa z bliskimi, tymi którym zależy i którzy wspierają...

Czy celowe jest poznanie jednej tylko wersji i nie myślenie o tej drugiej osobie, o której ktoś pisze? Nie sądzę.  Chyba, że to wyrzucanie smutków li tylko....

Możliwe, że on wiele daje (nawiasem mówiąc, gdy kobieta robi to wszystko, to norma, a gdy facet to święty). ALE JEŚLI DAJE NIE TO, CZEGO CHCE KOBIETA, TO ZNACZY ŻE JEGO ENERGIA IDZIE W NIEWŁAŚCIWYM KIERUNKU. I zupełnie nieważne ile da, jeśli ONA nic z tego nie dostanie. Czy to naprawdę tak trudno zrozumieć?

Przypomina mi się fragment "Alicji w krainie czarów". Alicja stwierdziła, że ma pragnienie. Królowa oświadczyła, że wie, czego pragnie Alicja. I dała jej herbatnika. Gdy Alicja chciała pić.

Czasem faceci zachowują się jakby byli kompletnie głusi i ślepi.

Kobieta chce spaceru, rozmowy, czułości. A ten pamięta, że ona 4 lata temu powiedziała, że lubi kwiaty i myśli, że załatwi temat okazywania miłości, gdy jej będzie kupował kwiaty. W dodatku ona też musi pracować, żeby utrzymać dom, więc te kwiaty są ze wspólnej kasy, czyli jakby kupowała sobie sama.

W dodatku inne kobiety (które nie dostają kwiatów) uważają go za cud i utwierdzają w tym, że to on jest cacany, a ona nie wie czego chce. Tymczasem TO ON NIE WIE, CZEGO ONA CHCE.

Jak się jest mężczyzna dojrzałym do związku, to się kobiety słucha. Większą wartość miewa podanie soli niż ogromny i kosztowny bukiet róż. Większą wartość może mieć zgaszenie światła albo wyłączenie żelazka (o którym zapomniała i nie chce się jej teraz wstawać) niż nowe buty (wiem, jadę po bandzie, też uwielbiam buty). A największą wartość ma zainteresowanie kobietą. Jeśli się ją zna, to się wie, co ją drażni, co męczy, co cieszy - tak ogólne. Ale każda chwila jest szczególna. Jeśli chcę żeby mnie pocałował, chcę tego TERAZ, nie za 3 dni albo za 20 minut. Jeśli chcę, żeby mi podał płaszcz, otworzył drzwi, to gdy będzie zwlekał, zrobię to sama... A on straci okazję zrobienia czegoś DLA MNIE.

Głupi facet myśli, że jak rzuci cokolwiek (coś, co mu zbywa)  i kiedykolwiek (bo akurat ma wolną chwilę) to ona powinna z wdzięczności zrobić całą resztę. Jak dajesz coś na czym ci nie zależy, to nic właściwie nie dajesz. Jak poświęcasz mecz, umówiony wcześniej, bo ona ma jakieś smuteczki i chciałaby porozmawiać, to ona wie, że jest dla ciebie ważna, najważniejsza na świecie. I miłość kwitnie.

Teraz uważajcie: jeśli żona kocha i wiele daje, jego odmowy (także te w drobiazgach, może głównie one) mówią jej, że on ma ją gdzieś. Po jakimś czasie żona odchodzi a on rozpaczliwie woła na Forum, że ją kocha a ona się wypaliła i nie chce go już. Chce rozwodu.

Zrzędzenie jest sygnałem alarmowym. I nie jest to prośba o "zjebkę" jak się wydaje niektórym.

Jestem pod wrazeniem twojej 'madrosci' chociaz nadal mam nadzieje, ze to tylko zart, prostacki ale jednak zart.

Artemida, czy naprawdę uważasz, ze związek gdzie  liczę się  tylko JA i moje potrzeby jest związkiem szczęśliwym? Moim zdaniem czasem  warto spojrzeć dalej  niż na czubek własnego nosa  i starać się zrozumieć druga stronę a nie tylko wymagać, by mnie zrozumiano. Zrzędzenie jako sygnał alarmowy? naprawdę, osobiście znam lepsze formy  komunikacji...

Uff... Już się bałam, że naprawdę mówię fatalnie i nie można mnie zrozumieć.

W związku z exem mówiłam, prosiłam, błagałam, krzyczałam, tupałam, milczałam, płakałam, raz wygoniłam go z domu, raz wyjechałam sama. Nic nie docierało. Obudził się na chwilę, gdy chciałam odejść, ubłagał o szansę, po czym znów zapadł w letarg. Z wszystkich moich "postulatów" zapamiętał, że ma mnie całować gdy wychodzi z domu... A, i podawać płaszcz, nie tylko od wielkiego święta.

W końcu nie mogłam na niego patrzeć, denerwował mnie jego zapach, każdy gest, brzmienie głosu. Ocknął się i był zrozpaczony, ale nic nie dało się uratować. A przecież go kochałam. Czekałam 2 lata, gdy był w wojsku (kilkaset km ode mnie) i bywałam u niego wtedy częściej niż dziewczyny u jego kolegów [mające do przejechania 30km...] Urodziłam mu dzieci... Dałam przeszło 20 lat. Mówił "nie wiedziałem, że to dla ciebie takie ważne", "buntowałaś się, ale nie za bardzo". Na pytanie co miałam zrobić, jak dobitniej pokazać o co chodzi, żeby coś do niego dotarło, nie umiał odpowiedzieć.

Mimo to zrozumiałam. Słowa się nie liczą, tylko czyny. Dopóki z nim byłam, sprawdzał jak niewiele można dać, żeby wciąż mnie mieć za możliwie małe zaangażowanie. To droga donikąd. Ale nawet mężczyzna który daje dużo (w swoim pojęciu), może głodzić serce swojej kobiety, gdy jej nie słucha. Może się zamęczyć, a ona nie będzie się czuła kochana. Podstawą jest dowiedzieć się czego ona chce. Bez tego ani rusz...

Mój Kochany uważa, że bardzo łatwo mnie kochać, bo mówię wprost i bardzo wyraźnie czego chcę. Ale mówić do niego to sama przyjemność. Jak on umie słuchać!

Zauważyłam taką prawidłowość - mężczyźni niezwykle często słuchają, ale nie słyszą. I tu zgadzam się z Artemidą i Vinngą, co więcej, mogłabym się pod tymi wypowiedziami nawet podpisać. To naprawdę nie chodzi o to, żeby kobietę uszczęśliwiać na siłę, ale aby dać jej dokładnie to, czego ona potrzebuje, zwłaszcza, że płeć piękna zwykle sygnalizuje swoje potrzeby i oczekiwania, ale to Wy, Panowie, nie przywiązujecie do tego wagi i dalej robicie swoje. Mężczyźni najczęściej dają kobiecie to, co im się wydaje (!), że ją uszczęśliwi, po czym z aureolą świętego na głowie oczekuję ogromnej wdzięczności, a jeśli ta nie następuje zdziwieni uznają, że mają do czynienia z paskudną niewdzięcznicą. I tak oto spirala wzajemnego niezrozumienia i niechęci cudownie się nakręca. Z jednej strony jest frustrowana i nieszczęśliwa kobieta, z drugiej sfrustrowany i nieszczęśliwy mężczyzna.

Drugie, bardzo ważne zagadnienie, to intymność. Jest takie doskonałe stwierdzenie, że dla mężczyzny intymność to seks, dla kobiety intymność to rozmowa. Większość z nas, kobiet, rozmowy o uczuciach, emocjach, o mniejszych czy większych problemach potrzebuje jak powietrza, dla wielu mężczyzn rozmowa to jedynie zbędny dodatek do związku, który w dodatku zabiera czas. Mężczyźni (od razu uprzedzam ataki i podkreślam, że na szczęście nie wszyscy) słowa wykorzystują do wymiany informacji, traktują je zadaniowo, jak coś, co służy głównie do wysyłania krótkich, konkretnych komunikatów, natomiast kobietom słowa służą do nawiązywania głębszych relacji. Dlatego, Panowie, nie zapominajcie z nami rozmawiać.

I wreszcie... Zrzędzenie jest przeważnie wynikiem tak zwanych emocji wtórnych. Kiedy człowiek czuje się rozczarowany, ale pewnych swoich oczekiwań lub żalów nie potrafi wypowiedzieć wprost, to szuka tematów zastępczych i w ten sposób rozładowuje nagromadzone, negatywne emocje.
Przykład: zmęczona kobieta po ciężkim dniu wraca wreszcie do domu, jeszcze nie zdąży porządnie zdjąć butów, a już widzi ogrom kolejnej pracy, która na nią czeka. Być może liczyła, że wchodząc do mieszkania zastanie na stole gotową kolację, ale po raz kolejny przeliczyła się. Zawiedziona nie mówi jednak wprost w czym tkwi problem, bo kolacja w tym domu należy przecież do jej obowiązków, za to dla rozładowania emocji szuka tematów zastępczych. Pada na telewizor, który gra zbyt głośno, a który to notabene jest pożeraczem czasu męża. I nie ma znaczenia, że śmieci są wyrzucone, a dywan wytrzepany, bo to są jego obowiązki, a ona przecież liczyła dziś na... kolację.

Oczywiście, że żart, za którym była ukryta drobna sugestia, że może w łóżku coś jest nie do końca ok i to się  przekłada na frustrację w życiu codziennym. Tak też bywa. Czy prostacki, nie sądzę, nie użyłam żadnego wulgaryzmu, raczej starałam się ująć sprawę w żartobliwym tonie. Nie uważam, że nawiązanie do sfery seksualnej w ten sposób jest prostackie, ale być może masz inny typ wrażliwości w tej tematyce.

Yoghurt, jest różnica między oczekiwaniami kobiet i mężczyzn. Mężczyzna oczekuje kolacji po powrocie z pracy bo... jest głodny. Kobieta oczekuje kolacji, ponieważ jest ona dla niej dowodem uczuć mężczyzny. I kobieta wcale nie chce tej kolacji codziennie, bo to ma być niespodzianka. Trudne do zrozumienia, ale o to się właśnie rozchodzi. I zaczepia o problem komunikacji, który poruszyłeś. Dlaczego kobiety często nie mówią wprost? Bo dla nich niezmiernie ważne jest "domyślenie się" mężczyzny. To "domyślanie się" to nie jest zabieg wymyślony w celu podręczenia partnera. Dla kobiety to kolejny dowód uczuć mężczyzny. Oznacza, że mężczyzna jej słucha, obserwuje, wyciąga wnioski, że ona jest dla niego ważna, że jemu zależy na tym, żeby ją uszczęśliwić. Kiedy o wszystkim musi powiedzieć wprost to część zachowań zaczyna nosić znamiona wymuszonych i traci urok. I nie chodzi tu o to, że kobieta się dąsa i chce, żeby partner domyślił się, że on za mało zarabia, bo to faktycznie jest głupie Tu chodzi o inną strefę, o strefę niespodzianek. Ona chciałaby, żeby on się domyślił i zrobił kolację. Chciałaby, żeby zaproponował wyjście do kina. Oczywiście ona sama mogłaby wyjść z taką propozycją, ale to już nie to samo. Wtedy po prostu idą do kina, nie ma otoczki tego, że mężczyzna chciał zrobić niespodziankę, że dba o kobietę i o to, żeby wspólnie spędzili czas. Strasznie trudno to wytłumaczyć (komunikacja wprost ), ale to się po prostu czuje i inne kobiety rozumieją o co chodzi
Tak samo jest z przytulaniem. Oczywiście, kobieta mogłaby podejść i się przytulić. Zazwyczaj nie spotka się wtedy z odrzuceniem. Ale...to nie jest to samo co inicjatywa ze strony mężczyzny. Gdyby na 10 podejść kobiety miała miejsce jedna inicjatywa faceta - już byłoby ok. Tyle, że często jest tak, że mężczyzna wychodzi z założenia, że przecież jak ona chce przytulenia to może sama podejść i ta jedna inicjatywa nie następuje. Kobieta czeka, zniechęca się. Bo skoro on nie chce jej przytulać to na pewno znaczy, że ona nie jest dla niego ważna, jej potrzeby nie są ważne (bo przecież ON WIE, ze ona się lubi przytulać, a jej nie przytula), że ona się narzuca z tym przytulaniem, że przytulanie jest wymuszone i milion innych myśli się lęgnie. W końcu kobieta zaczyna marudzić, zrzędzić, narzekać - tak jak napisała Olinka - na całkiem inne rzeczy (ów przytoczony telewizor, który gra zbyt głośno).

Yoghurt, nie wszystko da się powiedzieć wprost. I nie wszystko powinno się mówić wprost. Urok pierwszych miesięcy związku polega na tym, że zakochany mężczyzna niemal czyta w kobiecych myślach. Potem mu ta umiejętność zanika. Jak niby powiedzieć wprost, że kobieta chciałaby się czuć wyjątkowa dla swojego mężczyzny. Można dać taki komunikat, ale on nie ma szans na realizację. Kobieta musiałaby wypisać listę rzeczy, które sprawiają, że czuje się wyjątkowa. A są to zawsze drobiazgi: podawanie płaszcza, pamiętanie, jaką herbatę ona lubi, przytulenie przed wstaniem z łóżka, pocałunek we włosy, skomplementowanie (lub chociaż zauważenie) nowej fryzury. Takich drobiazgów są tysiące. Nie da się zrobić z tego listy i dać mężczyźnie do realizacji. A komunikat wprost jest? Jest. "Chcę się czuć wyjątkowa".

U nielicznych mężczyzn umiejętność słuchania kobiety nie zanika w miarę trwania związku. Oni nie mają zrzędzących kobiet, bo owe kobiety nie mają powodów do zrzędzenia. Oczywiście, zdarzają się jędze, które zrzędzenie mają w naturze, ale w większości przypadków owo zrzędzenie sygnalizuje problem. Problem, który prawdopodobnie był nazwany przez kobietę, poruszany w rozmowach. Tyle, że nie został usłyszany lub został zbagatelizowany przez partnera.

vinnga być może jestem skrzywiony przez moje doświadczenie i dlatego teraz tak reaguje. Nie wiem...

To całe domyślanie się to.....jest czysty debilizm. Sorry, ale facet nie jest wybrykiem natury i nie czyta w myślach. A do tego właśnie się to sprowadza w praktyce. Obserwatorem i słuchaczem jestem bardzo dobrym - m.in. przez moją służbę. Ale większości rzeczy po prostu nie idzie się domyślić.

Moja była przez ostatnie dwa lata związku urządziła mi istną gehennę. Ciągle marudziła i o wszystko. I prawdę mówiąc co bym nie zrobił, to i tak było źle. I nie chodziło wcale o to, że niby nie słuchałem, tylko o to, że ona nie wiedziała czego chce, ani nie potrafiła powiedzieć o co jej chodzi.

"Bo my nigdzie nie wychodzimy" to chyba było najczęstsze. A wiesz jaka była praktyka? Gdziekolwiek bym jej nie zaprosił to ona nie chciała. Bo zmęczona, bo nie ma ochoty, bo zimno, bo ciepło, po późno, bo była ze znajomymi już i nie ma ochoty.

"Bo nie okazuje czułości". A kiedy chciałem ją przytulić to uciekała. Kiedy chciałem pocałować to nie miała ochoty, kiedy chciałem ją objąć czy wziąć za rękę jak gdzieś szliśmy to nie, bo niewygodnie.

I tak mógłbym pisać jeszcze długo. Dlatego uważam, że jak ktoś nie potrafi powiedzieć o co chodzi, a marudzi to sorry, ale zasługuje jedynie na opiernicz. A jesli sytuacja dalej się nie zmieni to kop w tyłek i cześć.

busiu u mnie jest podobnie, z tym ze czasem na prawde przesadzam z czepianiem sie no i mamy kota i szczury a nie psa ale sytuacja jest bardzo podbna, czemu faceci tak prostych rzeczy nie rozumieja?

Olinka tylko widzisz - do marudzenia i zrzędzenia doprowadziło właśnie nic innego, jak to, że słuchałem co ona do mnie mówi, co sugeruje. Rozmawiałem i starałem się wcielać w życie wedle możliwości....i jak to się skończyło? Ano tak, że ją koniec końców pożegnałem, bo wiecznie podnóżka i głupka nie będę z siebie robił, bo zaczęła mi nawet dupsko obrabiać za plecami, wśród moich znajomych. Oni jej nie wierzyli, więc dodatkowo to nakręcało spiralę jej marudzenia na mnie. I tak źle zrobiłem, że pozwoliłem, aby ta sytuacja aż tyle się ciągnęła.

Problem z kobietami jest taki, że kiedy facet robi to wszystko, o czym mówisz, to bardzo szybko kończy jako "odrzut". Zbyt wielu dobrych facetów to przerabiało niestety. Bo albo wymagania stale rosną i kończy się to układem, że on robi wszystko, a ona nic, a i tak marudzi i niezadowolona jest. Albo kobieta zdradza, bo jej partner nagle wydał jej się mało męski, nieasertywny itp.

Tak czy siak, to o czym mówisz to normalne różnice wynikające z różnicy płci. Tylko Waszym zdaniem facet ma zrozumieć i się dostosować do kobiety. A tak się nie da. Po pierwsze dlatego, że jest facetem, jest inaczej skonstruowany. A po drugie dlatego, że związek polega na partnerstwie i obie strony potrzebują zrozumienia - nie tylko kobieta. I nie można dostosować się tylko do jednej strony - trzeba umieć wypracować równowagę. A tego tutaj nie ma. Nie ma równowagi, nie ma komunikacji. Mamy zrzędzące babsko i faceta, który pracuje, zajmuje się dzieciakiem, wykonuje obowiązki domowe, a który chce coś zmienić, a nie ma bladego pojęcia co, bo obce kobiety prędzej mu powiedzą o co chodzi niż jego własna partnerka. Widzisz to w ogóle?

A dla faceta podłoga będzie tylko podłogą, a cała reszta to dorabianie sobie jakiejś durnej filozofii....

Ale zobacz - nie znasz kobiety, nie wiesz o co jej chodzi, ale usiłujesz wmówić facetowi, że to jego wina, bo widać za słabo się stara.

A niech sprawę opisałaby kobieta: pracuję ciężko po 10 godzin, zajmuje się dzieckiem, sprzątam...a facet przychodzi z pracy i marudzi, że źle zrobione, że kolacji nie ma itp. Wiesz jakie gromy by poleciały na faceta? A co tutaj mamy? Również gromy na faceta. Dostrzegasz ten absurd?

Yoghurt, da się, uwierz, że się da. To że mężczyzna jest inaczej skonstruowany wcale nie przeszkadza w tym, żeby ze swoją partnerką szczerze rozmawiał, a to z kolei pozwoli mu poznać jej sposób patrzenia na otaczający świat, a tym samym również na ich wspólny związek. Oczywiście, że to wymaga pracy, ale nikt nigdy nie mówił, że będzie prosto, za to efektem powinna być ich wspólna satysfakcja i zadowolenie, poczucie spełnienia i bycia wzajemnie ważnym.

Owszem, związek powinien polegać na partnerstwie, w którym istotne są zarówno potrzeby kobiety, jak i mężczyzny, gdzie oboje mogą i powinni oczekiwać zrozumienia oraz szacunku dla własnej osoby, rzecz w tym, że ja nigdzie nie napisałam, że jest inaczej .

Zgadzam się, że w związku naszego Autora szwankuje komunikacja, dlatego byłaby najwyższa pora, aby to zmienić. Być może jednak żona Autora sama nie zdaje sobie sprawy z mechanizmu, który nią rządzi, dlatego nawet nie potrafi wyrazić co jej powodem jej zrzędzenia. Ja na przykład długo dochodziłam do tych ,,mądrości", ale doszłam i dziś wiem czego powinnam unikać i gdzie ja sama popełniałam błędy, dostrzegam też różnice w moim sposobie myślenia i w sposobie myślenia mojego męża. Dziś rzeczywiście staram się nie zrzędzić, nie szukam tematów zastępczych, mój mąż wie, że jeśli będę czegoś chcieć, to mu o tym po prostu powiem, ale też sam pamięta co jest dla mnie ważne, a przede wszystkim stara się mi to dać. Gdyby jednak było inaczej, to zapewniam Cię, że to błędne koło nadal zataczałoby coraz szerszy krąg.

Zwykle też zapominamy, że mamy do dyspozycji takie cudowne narzędzie jakim jest kompromis - to ono pozwala nam wypracować taki układ, który każdemu z partnerów daje poczucie zadowolenia, a równocześnie nikt nie czuje się zdominowany.

Sądzę, że jeśli Autor, uzbrojony w to wszystko o czym tu piszemy, zdecyduje się ze swoją zrzędzącą żoną szczerze porozmawiać (być może nie raz, ale pięć, dziesięć lub dwadzieścia), to w końcu dotrze do istoty problemu i dopiero wówczas będzie miał szansę wypracować nowy sposób działania. Co więcej, przypuszczam, że nagle okaże się, że żył w błędnym przekonaniu co do widzenia tego związku i swojej w nim roli, być może jego żona dojdzie przy okazji do podobnych wniosków, czego zresztą obojgu serdecznie życzę .

Otóż to. Jest jeszcze różnica we wzajemnym komunikowaniu się kobiet i mężczyzn, w końcu kobiety są z Venus a mężczyźni z Marsa:).  Cała sztuka polega na tym, żeby się wzajemnie porozumieć pomimo tych różnic i mieć świadomość że te różnice istnieją i na czym polegają.

yoghurt007, ale sam zobacz na swoje wypowiedzi stojące po stronie: "aj babskie fanaberie", "pierdoły se baba wymyśla". Widać dla autora relacje w jego związku to ważna kwestia i żadne pierdoły i fanaberie, skoro założył wątek, skoro pyta o opinie i chce coś zmienić na lepsze.

I nie wiem co bym odpowiedziała kobiecie w podobnej sytuacji. Wiem co tu wyłapałam i to naprowadziło mnie (i nie tylko mnie) na taką a nie inną możliwość. Już samo podejście autora, ze on "pomaga w domu" i lekceważące podejście, że ona poprawia po nim, choć wcale nie trzeba... jest tak do bólu "męskie", że wnioski nasuwają się same. Choć nigdzie nie napisałam, że muszę mieć rację, nigdzie nie odsądziłam autora od czci i wiary i nigdzie nie stwierdziłam, że on jest tym złym. Napisałam pare refleksji, które być może pomogą mu zrozumieć jak jego żona - jako kobieta może myśleć i odbierać świat. Ja wypowiadam sie z pozycji kobiety, ale i szczęśliwej żony i partnerki swojego męża. Czy jest to perspektywa, którą Ty potrafisz przyjąć?