Żal do rodziców.

Witajcie kochane.Widze ze nie jestem sama z tym problemem.Jezeli mialabym napisac bylaby to dluga historia ktora rozdrapuje rany na nowo w mojej psychice.Czuje sie jak zbity pies.Uwierzcie kochane ze chcialabym napisac co mnie boli ale ze nie mieszkam z nimi.Mieszkam z cudownymi ludzmi partnerem ktory mi pomogl i przyszla tesciowa i moje dzieci i chwala Bogu to z pewnych i sprawdzonych zrodel nie jakis plotek czy cos tam...Kontroluja mnie wraz z przyszla bratowa co ja tutaj pisze.Dlatego nie moge pisac na forum pewnych rzeczy czego wiekszosc osobek z forumto czyni i nic zlego sie nie dzieje.I zazdroszcze ze inne osoby moga a ja nie.Wracalac do tematu.Kiedys pisalam o rodzicach prawde ale nie tylko o nich moja siostra ktora tutaj tez byla  a mieszka z nimi z toksycznymi osobami.Wyszla na chwile z pokoju a  matka weszla i spisala adres tej stronki zeby oni wraz z przyszla nratowa mnie szpiegowali co ja wypisuje zgodnie zprawda.A przyszla bratowa zamiast przyjechac do pl bo z bratem moim siedza za granica i zajac sie malym dzieckiem ktory puka glowk w sciane to dla nich jest wazniejsze kontrolowanie mnie starej baby niz skupicc sie na dziecku.Wstyd i chanba.Malo tego twiedza ze dziecko jest za male by isc z tym do psychologa.Ja tez mialam problem z mlodszym ale ja poszlam od razu do specjalisty i dzis jest ok.Najgorsze jest to ze lecza moi starzy u psychiatry  i tam obsmarowuje matka wszysrkich po kolei a siostra ktora obiecala ze wyspiewa vo sie  ogolnie dzieje  to milczala kiedy ta m.in mnue ovsmarowywala i klamala lekarzowi w zywe o czy o mnie.Nie chce ze szczegolami pisac tutaj chociaz po tym ze oni mowia o mnie rodzina zle to i ja powinnam napisac.Ale nie chce.Nie mam nic na sumieniu ale ze nan nuec problemy  przez nich mimo ze niedawno sie od nich odcielam i siostry ktora milczala nie chce by mial to pwlyw na moj egzamin z jazdy na prawo jazdy w marcu.Bo mi sie tez to udzielilo.Mimo ze oni a bardziej ojciec nie wierzy ze zdam  i ze nie powinnam zdawac bo to i tamto poplakalam sie i wyszla bo bylam wtedy o moich w odwiedzinach wiecej mnie juz nie zobaczyli i nie zobacza.Postanowilam sie odciac od nich raz na zawsze i czuje sie lepiej psychicznie choc ze swiadomoscia ze kontroluja co tu pisze boli jak jasna cho.....a

Przepraszam za bledy ale pisalam troche w pospiechu bo musialam starsze zaprowadzic dziecko do przedszkola a mlodszego musialam z kims zostawic ,

Hmmm...swoje dzieciństwo uważam za udane, mam dobre wspomnienia . Gorzej z okresem nastoletnim-czułam się nierozumiana przez mamę, często miałam dołki, które lekceważyła, uważała za wymysły, chociaż wcale tak nie było, w tamtym okresie to były ważne rzeczy. Nie wiem czy do roli rodziców należy zbudowanie pewności siebie dziecka, ale mi jej nie dali, nie nauczyli mnie, żeby akceptować siebie taką jaka jestem, musiałam sobie sama radzić z takimi emocjami, do dzisiaj mam problemy z wiarą w siebie i dopiero teraz uczę się ją odbudowywać. Generalnie bywało różnie, nie było źle, ale były też gorsze chwile. Teraz jest dobrze, ale to dlatego, że staję się coraz bardziej niezależna. Zauważyłam, że zaczynam mieć bardzo dobre relacje z tatą i widzę, że tak na prawdę jestem ,,córeczką tatusia'', chociaż nie zawsze tak myślałam.

Ja mam żal do rodziców do tej pory i chyba nigdy to nie przejdzie.
Kiedyś jak miałam jakieś 6 lat, naoglądałam się filmów, później prosiłam rodziców aby mnie zapisali na karate. Mówili że jak będę więcej jadła to mnie zapiszą. Później wymyślali co innego, np. że nie mają pieniędzy, ale na alkohol i papierosy mieli, mogli przecież sobie odmówić raz czy dwa, ale przecież po co. Prosiłam ich przez kilka lat o to, jakby chodziło o pieniądze, to przez kilka lat mogli trochę odłożyć, w końcu to nie było takie drogie. Ale olewali moje prośby. Po wielu latach dowiedziałam się, że nie zapisali mnie dlatego, że kiedyś moi bracia zapisali się na kajaki, pochodzili kilka razy i się im znudziło, i moi rodzice myśleli że mi też się szybko znudzi.
Nawet jeśli rzeczywiście by tak było, przynajmniej bym spróbowała.
A tak ciągle jest ten żal, że nie dali mi szansy abym spróbowała. Żal o to, że moich braci zapisali na co oni chcieli, a mnie nie.
Później było tak, że niechętnie ich o coś prosiłam, do tej pory tak mam. Ostatnio musiałam z nimi znowu zamieszkać, nie miałam kasy, potrzebowałam pieniądze na nowe okulary, zajęło mi ponad 2 miesiące aby ich poprosić o to.
Zawsze jak mam ich o coś prosić, to mam wrażenie że mi odmówią.

Do ojca, o to że jak byłam nastolatką, to często mówił do mnie "ale jesteś brzydka", strasznie smutno mi się robiło, nieraz odpowiadałam "mam to po tacie", nieraz milczałam. Nieraz później przez to płakałam. Nigdy nie byłam ładną dziewczyną, w szkole mi dokuczali z tego powodu, śmiali się, wyzywali od piegusek itp., wiec nie dość że inni sprawiali że czułam się jak jakiś potwór, to jeszcze w domu słyszałam że jestem brzydka.
Nawet jeśli nie miał tego na myśli, tylko sobie żartował, to mi było naprawdę przykro. Myślałam że skoro ojciec mówi że jestem brzydka, to czemu inni mieli by uważać inaczej. Nieźle zaniżył moją samoocenę. Do tej pory czuję się jakbym była najbrzydszą kobietą na świecie.
Mówić nastolatce że jest brzydka - coś okropnego.

Nigdy nie byli fajnymi rodzicami, nigdy nie potrafili usiąść i porozmawiać, wysłuchać, nie zwracali uwagi na problemy swoich dzieci.
Kilka razy mama mi opowiadała, że kiedyś byłam wygadana, że buźka mi się nie zamykała, a odkąd poszłam do szkoły to stałam się cicha, zamknięta w sobie itp. Ale niestety nie zainteresowało jej to że mi w szkole dokuczali (od zerówki mi dokuczali, nawet nie wiem czemu, później w starszych klasach doszło jeszcze dokuczanie z powodu mojego wyglądu) i przez to stałam się taka zamknięta w sobie. Rodzice nie widzieli żadnego problemu. Może gdyby była jakaś reakcja ze strony rodziców, jakaś pomoc, to może bym była inna, a tak, to wszystko się pogłębiało, coraz bardziej zamykałam się w sobie, coraz bardziej małomówna się stawałam.
Więc żal jest o to że nie pomogli w żaden sposób. Tak jakby mieli mnie "gdzieś".

Żal do nich mam o wiele rzeczy, ale o te najbardziej.