Żal do rodziców.

ja o nic:) dali mi tyle ile i jak umieli, a ze nie zawsze szlo to jak z platka..coz, sama tez pewnie idealem matki nie jestem.Gdzies na innym watku zostalam zakwalifikowana jako DDD, DDA czy inne DNA:) Ale moim zyciem ja sama kieruje i zale zostawilam juz daleko za soba..tak jest mi latwiej:) Staram sie nie powielac bledow rodzicow ale oskarzac ich o moje niepowodzenia (a takich mnostwo bylo i bedzie) nie zamierzam:)
Znow zacytuje mojego ukochanego Sinatre.."I did it my way.."!:)

O ich ciągłe marudzenie i gdybanie, co by było gdyby w przeszłości postąpili inaczej

Ja staram się nie sięgać w przeszłośc. Wszystko co było miało wpływ na ukształtowanie mojego charakteru, a mi ze sobą bardzo dobrze. Poza tym moje dzieciństwo było bardzo szczęśliwe a jeśli były jakies OPR to zapewne słusznie.

to musi strasznie uwierać.

do wielu rzeczy można przywyknąć i poprostu ignorować
Na pewno łatwiej żyć na odległość

Czyzbym byla jedyna ktora jednak ma gdzies w srodku żal????Uwierzcie mi-nie chce miec pretensji i żalu i chce by to przestalo bolec...tak cholernie bolec ale nie umiem sobie z tym poradzic;-( Nie zebym co dzien siedziala i rwała włosy z głowy ale czesto przeszłosc gryzie od środka...Mam żal ze rzadne z nich nigdy nie powiedziało mi ze mnie KOCHA,że ojciec pił cale moje dziecinstwo,że znecał sie nade mna i moim rodzenstwiem psychicznie.Zawsze mowil ze jestem beznadziejna,glupia i ze jestem nikim...Mama musiala pracowac-malo bywala w domu,praktycznie wychowala mnie starsza siostra.Dzis sama jestem mama i żona i bronie sie z calych sil by moj synek mial wszystko to czego ja nie mialam.Nie ma dnia zebym mu nie powiedziala ze go kocham nad zycie,mowie jak bardzo jestem dumna i jaka szczesliwa ze poprostu JEST...Chdzilam do psychologa bo nie umialam sobie poradzic z przeszloscia ale jak widac to silniejsze ode mnie.Pamietam jak dzis pierwsza wizyte u pani psycholog-miala dla mnie pol godziny i spytala na poczatku,,CO U MNIE,,a ja zaczelam zdanie od slowa ,,ROZNIE,,i dalsze 25 min.opowiadalam TYLKO o OJCU,nieswiadomie..Na koncu pani psycholog spytala czy wiem o czym mowilam,a ja chwile pomyslalam i zlapalam sie za glowe-bo zrozumialam GDZIE TKWI MOJ PROBLEM i jak gleboko we mnie siedzi............;-(((((Chce sie tego pozbyc ale mysle ze to rownalo by sie z WYBACZENIEM -WYBACZENIEM SLOW-,,TY s..o ,, Jestes dnem,jestes nikim,,-ale nie potrafie!!!Mecze sie z tym ale nie potrafie!Kazdego dnia czuje sie jak NIKT,czuje sie glupsza od wszystkich,czuje sie brzydsza,zaaaaaawsze mam gorzej od innych i wiem ze OJCIEC MI TO WPOIŁ.Byc moze znowu wybiore sie do psychologa bo męcze sie strasznie...Żal zostanie na zawsze...NIESTETY!!!

Dawno temu wzięłam życie w swoje ręce i udało mi się : jestem szczęśliwa, odbudowałam wiarę w siebie i poczucie wartości.
I już dawno na przeszłość patrzę się jako dobrą szkołę z której mam wyciągnąć wnioski.

Ja mam żal do ojca, który za bardzo kochał alkohol, a za mało mnie. Przez wiele lat nie czułam się przez niego kochana i walczyłam z nim. W ciągu ostatnich dwóch lat doszłam do wniosku, że mimo wszystko gdyby umarł to miałabym żal do siebie, że nie próbowałam nawiązać kontaktu, więc próbuję, jest lepiej na swój sposób stara się i wiem, że mnie kocha, ale z drugiej strony on mnie zwyczajnie nie zna (trudno nadrobić 15 lat) i rozmowa powyżej 4 minut jest już mega dziwna wręcz nie ma o czym mówić i czego kontynuować. 

Jeśli chodzi o piętno w dorosłym życiu- poza kompleksami uniemożliwiającymi mi spotykanie się z facetami o których kiedyś pisałam w ogóle mam problem z kontaktami z męską częścią tego świata. Nie wiem jak to wytłumaczyć, ale siedzi we mnie coś co mnie w tych kontaktach upośledza. Staram się zdobywać kolegów, bo w zupełnie babskim świecie chyba bym zwariowała.

Zazdroszczę natomiast tym, którzy żalu nie mają.

upadlyaniol, ale pamietaj, że tak nie musi być. gdy już sie rozliczysz z przeszłością, spojrzysz przed siebie i pójdziesz dalej, nawet się potykając, ale pójdziesz. i bedzie to twoja włąsna droga.

każdy ma jakiś żal w sobie do rodziców, jedni większy drudzy mniejszy.
ale osobiście nie mam żalu, może do taty, jest tzw histerykiem, wszystko musi byc tak jak On chce, koniec kropka.
ale nie zwracam na to uwagi, żyje swoim życiem i to jest ważne :
pozdrawiam.

Ja mam żal do ojca. Że całe życie mnie wyśmiewa i bagatelizuje moje problemy. Wiem, że tego nigdy nie miał na myśli, ale ja zawsze byłam wrażliwym dzieckiem i wszystko brałam do siebie. Myślę, że chciał mnie w ten sposób uodpornić i usamodzielnić, ale zadziałało to zupełnie odwrotnie. Jestem bardzo wrażliwa na ludzką krytykę. A właściwie krytykę tych, na których mi zależy. Próbowałam mu uświadomić, że bardzo mnie tym rani, ale on jak zwykle "ale przestań, nie histeryzuj". Taki już jest. Do matki nie mam właściwie za bardzo żalu, bo nigdy nie była mi szczególnie bliska.

Bo żal mamy chyba właśnie do bliskich nam osób. Te "niebliskie" to nam powiewają.

ja to mam żal do ich obojgu do matki za to że zostawiła nas wybrała śmierć choć nie musiała. Do ojca że jest alkoholikiem, ciągłe awantury. I do rodziny do babci, ciotek, wujków, że nie zrobili nic powtarzam NIC aby nam nie pozwolić trafić do domu dziecka... wiec dzieciństwo miałam przesrane.. dopiero teraz kiedy jestem dorosła wziełam swoje życie w ręce moje.. mieszkam sama, choć nie jest mi łatwo... chodzę na studia. Czasami mam ochotę sie poddać, ale żyję dalej żyje dla siebie.. czasami jest cholernie trudno... ale daję radę.. dopiero teraz nadrabiam dzieciństwo.. ojciec wie,że do mojego domu nie ma wstępu jeśli jest w stanie nietrzeżwym...

A ja z całych sił bym chciała nie miec żalu i sie odciac ale nie potrafie.......

Mamę mam najwspanialszą na świecie . Gdy trzeba przytuli, gdy trzeba zbeszta ale zawsze w dobrej wierze.Kocham ją

Ojca nie chce znać....nie ma dla niego miejsca w moim życiu i niech tak już pozostanie....

Busiu tylko żaden WSTYD. Żebyś mi się na siebie nie złościła przypadkiem. Ściskam Cię Dzielniacho.

Ja się do tego przymierzam i przymierzam i jakoś nie mogę się w sobie zebrać. I odpowiadając na Twoje wcześniejsze pytanie: nie mam do matki żalu, bo wiem, że starała się być dobrą matką na swój sposób. Po prostu jesteśmy bardzo różne i nigdy nie mogłyśmy się zrozumieć. Dlatego nie mam do niej pretensji, bo nie mogę wymagać, by mnie nagle zrozumiała, skoro nie potrafi.

przepraszam, że tak będę cytować, ale mamy tyle wspólnego..

"gdy już sie rozliczysz z przeszłością, spojrzysz przed siebie i pójdziesz dalej, nawet się potykając, ale pójdziesz. i bedzie to twoja włąsna droga"
- bardzo na to liczę, wierzę, że tak będzie dziękuję

"Tak dlugo jak sami przed soba bedziemy sie tlumaczyc trudnym dziecinstwem, tak dlugo nie uda sie zrobic kroku naprzod. Nie mozna byc doroslym, jesli sie hoduje w sobie skrzywdzone dziecko."
-też się zgadzam, próbuję zwalczyć to dziecko w sobie, ale nie jest łatwo, ono czasem głośno krzyczy...

"moje dorosłe życie, upływa mi głównie na walce z "demonami" dzieciństwa. Mimo pracy nad sobą, wciąż brakuje mi pewności siebie oraz  wiary we własne możliwości. Przez surowe wychowanie mam nieprawdopodobną skłonność do ograniczania samej siebie, co strasznie mnie irytuje i nad czym pracuje"
- mam to samo

"Ja się do tego przymierzam i przymierzam i jakoś nie mogę się w sobie zebrać"
-to również mogę powiedzieć o sobie

Powinno się dostawać licencję na rodzicielstwo.........

Każdy powinien przechodzć specjalne testy psychologiczne na rodzicielstwo, zgadzam się. Moi bylo zbyt pochłonięci pracą, żeby ze mną rozmawiać, nigdy nie traktowałam ich w ramach przyjaciół. To mnie boli nawet w dorosłym życiu.

____________________________
...hoping to survive eligium...

odswierzę wątek bo jest to temat który ostatnio zakrząta mi głowę,
przeczytałam książkę pt"Toskyczni Rodzice" i odżyły we mnie stare żale które schowałam głęboko i strałam sie racjonalizowac tłumaczyć postępowanie moich rodziców tak by czasem nie konfrontować się z przeszłością. Dzisiaj juz jestem mądrzejsza o tyle że wiem dobrze że konfrontacja jest  nieunikniona.
Mam ogromny żal do mojej matki, moi rodzice się rozwiedli kiedy byłam mała , mama zakochała się w moim ojczymie który nigdy nie traktował mnie jak swoją córką a raczej obiekt zainteresowania seksualnego, choć nie dochodziło do zancznych "rękoczynów"jak byłam nastolatką zaczepiał mnie podteksatmi o zabarwieniu erotycznym , nie potrafiłam się w tym odnaleźć , nie rozumiłam jego postępowania , moja matka od dziecka wpajała mi ze mam być za wszystko wdzięczna , był to człowiek zamożny , dzięki niemu jak to twierdziła miłayśmy mieszkanie i utrzymanie mimo że potem role się odwróciły, nie mniej ojczym nigdy mnie nie akceptował a matka w pewnym momencie traktowała jak rywalkę mimo że ja brzydziłam się na samą myśl że mogłoby mnie coś łączyć z o...pamiętam do dziaj jak pewnego dnia zwyzywała mnie od k..... czułam jakby ktoś bardzo wazny w moim zyciu umarł , w wieku licealnym i jak byłam juz na studiach mogłam liczyc tylko na skrawki zainteresowania z jej strony, szybko wyprowadziłam sie z domu , nigdy nie pytała co u mnie jak sie czuje czy może mi w czymś nie pomóc,nigdy nie rozmawiala ze mna o tzw życiu, nie maiła w sobie i do dzisiaj nie ma tej dojrzalości ktore mają matki kochające swoje dzieci, ale ja byłam mimo wszystko bardzo samodzielna i świetnie dawałam sobie radę choć w sercu czułam ogromny ból , niestety jeszcse do dnia dziejszego czasem ten ból się odzywa . Borykałam się z problemami na tle zaburzeń odzywiania potrzebowałam pomocy! nikt mi jej nie udzielił , więc sama w wieku nastu lat zorganizowałam lekarza psychiatrę i umówiłam mnie i mame na wizytę. Nie mieszkam obcenie w rodzinnym mieście a i tak jeszcze nie czuje że rozliczyłam się z przeszłością . najgoresze jest to udawanie że wszystko jest w porządku by uniknąć awantur. Moja matka nie potrafi przyjąć ani słowa krytyki, odrazu wrzeszczy i tym krzykiem miazdzy moje uczucia. Zbieram się na odwagę by jej wszystko napisac w liście , bo niestety będąc dorosłą kobietą trudno mi sie zdobyć na odwagę , zbyt dobrze wiem czym to się moze skończyć i to mnie skutecznie powstrzymuje choć wierzę mocno ze pewnego dnia nie będe się jej bać i zawalcze o siebie. Teraz jestem już po jednej terpii , pracuje nad sobą , zaczełam realizowac się małymi krokami zawodowo , pracuje nad sobą i coraz częściej cieszę się życiem a właściwie kocham życie , choć raz na jakiś czas napadają mnie takie dołki i wtedy własnie wychodzą na zwenątrz te głęboko skrywane uczucia smutku, żalu , straty kogoś bliskiego.Może w moim domu nie było przemocy fizycznej i wielu innych okrucieństw ale był to dom w którym nigdy nie czułam się jak u siebie i teraz dużo czasu zajmuje mi odnalezienie własnego miejsca w sobie , jednak z natury jestem wojownikiem i mam mega dużo pary zeby tego dokonac , czego i wszystkim pochodzącym z toksycnych domów życzę

Ja niestety mam ciągły żal do moich rodziców, głównie ojca i nie potrafię "rozliczyć się z przeszłością"  i zostawić tego za sobą. Właściwie ten żal coraz bardziej z wiekiem narasta, bo dopiero teraz widzę jaki wpływ na moje obecne życie miało dzieciństwo. Pewnie też dlatego, że nadal nic się nie zmieniło. Nadal są awantury - tato potrafi mamę zwyzywać od najgorszych z byle powodu, w dzieciństwie zdarzało się rzucanie w nią szklankami, krzesłami, itp., co tylko było pod ręką. oczywiście już nie mieszkam z rodzicami, ale sytuacja się nie zmieniła i na razie pewnie nie zmieni. Nie potrafię pomóc mamie, a ona tego nie chce. Boi się życia bez niego, że sobie nie poradzi, jest bezrobotna i nawet nie chce słyszeć o rozwodzie.

Jakiś czas temu napisalam list ale to niestety na którki czas wystarczyło ;-/ a może nie wszystko w dosadny szczery sposób w tym liście ujęłam ? hmm nie wiem , teraz nie mam do niego w glądu bo został rozdarty na strzępy to pewnie za sprawą tych emocji jakie wzbudził , szukam cały czas dobrego dla siebie rozwiązania, tylko co zrobić z tym paskudnym lękiem ;-/ chciałabym znaleźć bezpieczny dla siebie sposób a takiego raczej nie ma , zmianie zawsze towarzyszy lęk ;-/ ale pomalutku damy radę tzn ja i wszystkie moje obawy .

ra -gratuluję dobrego przede wszystkim dla Ciebie i Twojej rodziny podejścia do Twoich rodziców .

Nie mam żalu:), mój tata był alkoholikiem-zmarł niespodziewanie dość tragicznie,moja mam miała swoje problemy, z moim tatą żyła 20 lat, do dziś ma poharataną wartość własną, często swoje ułomności widziała we mnie,nie potrafi stworzyć związku,na zewnątrz silna i niezależna,obydwoje byli dla mnie ważni pomimo tego że nie byli idealni,dawali z siebie tyle ile mogli.

Czy mam naleciałości?pewnie że mam, związane z piciem alkoholu, nigdy nie wiem czy picie codziennie piwa to już zadatki na alkoholika, nie znam granic normalności...ale nic jakoś tragicznie nie odcisnęło piętna na moim życiu zawodowym czy osobistym.

Ja się nie rozliczałam, po prostu zrozumiałam...

Ja jestem jeszcze na etapie zalu ale zaczynam zdawac sobie sprawe ze przeszlosci nie da sie zmienic i trzeba ja zaakceptowac. Nie ma co sie kurczowo trzymac tegoco bylo 20 lat temu bo zycie idzie do przodu i trzeba sobie jakos radzic. I nie pozwolic brudom przykleic sie do butow...

Do nas należy tylko dzisiaj. Przeszłość jest już za nami, przyszłość przed nami.

Otóż to, przyszłość można zmienić tylko dzisiaj

Mam żal do swojej mamy, że nie potrafi odciąć pępowiny i jej jedynym życiowym celem jestem ja.
Nie rozumie, że utrudnia mi tym życie i usamodzielnianie się.
Tato zasze był na uboczu i nie miał dużego wpływu na moje wychowanie, bo córkę powinna wychować matka.

Mam również żal do mamy o to, że jak poznałam starszego od siebie mężczyznę ( mój ojciec od mamy jest starszy o 10 lat a sama ma do mnie pretensje, że wole starszych) to wyzywała mnie od ku*w, że się mnie brzydzi i brzydzi się korzystać z jednej toalety, że jak się z nim zwiąże to powie ludziom, że umarłam oraz że jak ona umrze, to będzie to tylko i wyłącznie moja wina.

odrazu mi lepiej...

chyba najgłupszą rzeczą jest "zabranianie"" związania się z osobą którą się kocha. Co rodziców obchodzi ile jest lat różnicy, czy mają inne wyznanine, kolor skóry itd... przecież to nie oni będą z daną osobą żyć. eh smutne te Wasze historie..

elizabetta ja miałam identycznie z ojczymem Niestety trafiło na moją matkę: słabą kobietę, którą owinał wokół palca...i tak się razem owijali....niestety. I niestety nigdy nie okazała się a tyle silna by od niego odejść. Na szczęście to ja od nich odeszłam pierwsza:)

Nie wiem od czego zacząć. Dużo ludzi żyło w podobnych warunkach. Ojciec mojego starszego brata został zakatowany na śmierć w uliczce, przez co moja matka wyszła ponownie za mąż za mojego ojca. Czasem myślę, że żyłoby się lepiej, gdyby ta sytuacja nigdy się nie wydarzyła. Niestety drugi mąż nie okazał się ideałem. Nie wiem jak sprawy układały się na początku małżeństwa, ale odkąd pamiętam to wiecznie był pijany. Znikał na całe dnie lub pił w domu. Zdarzały mu się dni, kiedy nie spożywał procentów, ale bardzo sporadycznie. Mimo wszystko nie miałem tak źle, jak może się wydawać. Mój starszy o 10 lat brat miał dużo gorzej. To nad nim przede wszystkim się znęcał. Pamiętam, że kiedyś nawet zadzwonił po policję (tu nie pamiętam dokładnie o co poszło, ale chyba mu coś podrzucił. Chciał żeby zniknął z naszego domu, ale na szczęście mu się nie udało). Najgorsze jednak, co chciał zrobić to zabić własną żonę, moją matkę - i to niejednokrotnie. Dobrze, że miała na tyle oleju w głowię, aby w końcu powiedzieć dość i rozwiodła się z nim, gdy miałem 7 lat. Szczerze powiedziawszy nie był to dla mnie wielki cios, mimo, że go kochałem. Wydawać się mogło, że dziecko w tym wieku mogłoby się załamać. Szczególnie, gdy patrzę teraz na moją kuzynkę, którą w wieku 12 lat też opuścił ojciec (jednakże on, przynajmniej przed rozwodem, wydawał się dobrym ojcem). Przez to wydarzenie prawdopodobnie przestałem być już normalnym dzieckiem. Mama i brat musieli dużo pracować, więc często zostawałem sam w domu, na cały dzień lub całą noc. Muszę przyznać, że nawet cieszę się z takiego obrotu spraw, bo musiałem szybciej dorosnąć. Ostatni raz widziałem ojca w wieku 12 lat, gdy przyszedł mnie odwiedzić. Zniknął tak szybko, jak się pojawił i nawet dobrze. Później wiem tylko, że spędził resztę czasu w więzieniu. W tym roku wyszedł i na moje nieszczęście znajomy mojego brata widział go w moim mieście. Dobrze przynajmniej, że wolał spotkać się z alkoholem, niż z własnym synem. Jednak po tym wszystkim nie mam do niego żalu. Najprościej byłoby gdyby umarł, ale nie życzę mu śmierci. Chcę tylko, aby raz na zawsze zniknął z mojego życia. Już dawno pogodziłem się z faktem, że straciłem ojca i to mi odpowiada. Powinienem mu nawet podziękować, że opuścił mnie i moją rodzinę. Wydaje mi się, że teraz dzięki tamtym doświadczeniom jestem bardziej dojrzalszy, chociaż żałuje, że nie nauczył mnie niczego o życiu. Czegoś, co kiedyś by mi się przydało. Ogólnie nie chowam do niego urazy. Odczuwam względem niego tylko wstyd, gdy ktoś pyta mnie o ojca. Natomiast na temat mamy nie mogę się źle wypowiedzieć. Wychowała mnie najlepiej jak umiała. Starała się zapewnić mi dobre życie i za to jej dziękuje.

Chciałbym mieć normalne dzieciństwo, ale czasem takie traumy (chociaż nie wiem, czy w moim przypadku mogę użyć tego słowa) dobrze wpływają na osobowość. Wiem już jaki absolutnie nie mogę być i przysiągłem sobie, że jeżeli kiedykolwiek będę miał dzieci to z całych sił będę starał się zapewnić im szczęśliwe życie.