Żal do rodziców.

A co miałbym napisać? Że chętnie zostanę pijakiem i kryminalistą? Jakoś mi to nie odpowiada. Co do traumy, nie bez powodu napisałem *czasem* i miałem głównie na myśli siebie.

Najgorsze jest to, jak matka potrafi wybaczyć każdą krzywdę po jednych przeprosinach ojca - niejednokrotnie wymyślonych na poczekaniu. To jest na prawdę niesprawiedliwe.

Pewnie boi się, że zostanie sama. Może przyzwyczaiła się i ignoruje wszystkie wady - pragnie widzieć same zalety. Nie mam pojęcia co należy w takiej sytuacji zrobić, ale może trzeba postawić ultimatum. Albo On albo Ty? Może trzeba to przedstawić czarno na białym. Pokazać jaki jest Twój ojciec. Nie znam się, ale mam wrażenie, że takie osoby, które ignorują wady, łatwiej je dostrzegą, gdy ktoś je pokaże jak na dłoni.

Pewnie jakieś tam żale mam ale nie myślę o nich za często,czasem tylko jak nie radzę sobie z jakąś aktualną sytuacją.
Wiem jedno- staram się być taką matką jaką sama chciałabym mieć.I jeśli każdy rodzic weźmie sobie to do serca, być może takie wątki jak ten będą świecić pustkami:)

Czego państwu i sobie życzę:))

Ja mam ogromny żal Chyba o wszystko.. Ciągle jestem ta najgorszą...Mój ojciec na wszytsko znajadzie "radę"..  mam 28 lat, nie spieszy mi się do małżeństwa-jestem starą panną, jestem alkoholiczką-bo CZASEM ktoś wpadnie na grilla i wypije redds'a, groszem nie "śmierdzę" mimo, że mam dobrą pracę i całkiem niezłe zarobki, wychodzę z koleżanką na rolki-ciągle się gdzieś włóczę, ciągle słyszę że ludzie o mnie gadają same złe rzeczy-mimo że wszyscy mnie lubią... ciągle przeszukuje mi pokój i mówi że jestem dnem;( marzę o dniu, w którym się spakuje i wyprowadze-narazie nie mogę tego zrobić ze względu na pracę...
Bardzo mi z tym zle i... nie wybaczę im-(mamie też) tego do końca życia....

Czy kiedykolwiek mieliście konfrontację z rodzicem/ami właśnie na te bolesne tematy ?

jakąkolwiek.

Eolias, wyrzuciłam tylko jedną rzecz z tego, co napisałaś.

Ja może nie mam pretensji do rodziców, ale u mnie w domu tak właśnie się działo.

Ja kiedyś w kłótni wykrzyczałam większość z tych rzeczy mace, to usłyszałam tylko że "niczego mi nie brakowało, miałam wszystko: ubrania, co "zeżreć", wszystko gotowe.".

I koniec tematu.

Ja miałam rozmowę spokojną z moją matką zadałam jej pytanie czemu jest dla mnie podła i uzyskałam odpowiedz.
Po slubie ojciec chlał pół roku, czuła wstyd za męża i postanowiła że odejdzie. Wtedy okazało się że jest w ciąży ze mną. Znienawidziła mnie że utrudniłam jej życie bo musiała z ojcem zostać. Ojciec oszalał na moim punkcie chciał mi wynagrodzić brak matki , co powodowało w niej jeszcze większa agresje i tępiła mnie przez 24 lata za to. Dzień w dzień okrutnie.

Ciężko mi było słyszeć że mnie nienawidziła,bo co ja byłam winna temu że mnie stworzyli. Tyle lat robiłam wszystko by uzyskać jej akceptacje, a to wyjaśnienie wreszcie wszystko ucięło.

Przestałam mieć wyrzuty sumienia względem matki, zaczęłam nowe wspaniałe życie z mężem. A ona skończyła jak jej przepowiadałam, sama i samotna.

a ja np uważam że jak rodziców stać i nie chodzi mi o zapierniczanie w pracy całą dobę przez 7 dni, tylko jest taki poziom życia, że spokojnie wystarczy na życie dla wszystkich, no może trochę uszczupli, to wstydem jest dziecku nie dać.  Ja miałam bardzo blisko przykład takiej sytuacji, że rodzice dziewczyny mieli opcję jej dać na te studia i życie w innym mieście, ale co się nasłuchała to naprawdę szkoda dziewczyny. A jak chciała podjąć pracę to jej matka lamentowała że dziewczę nie będzie wracało na weekendy i wakacje do domu. Wymagała na niej takie decyzje płaczami, groźbami i ciągłym obrażaniem się. Nie wiem jaki ta sytuacja miała koniec, ale ta dziewczyna miała naprawdę ciężko.

nie, po co...

jak czytam te niektóre wpisy to po prostu niektórzy rodzice to durni ludzie do potęgi kwadratowej ehh szkoda słów, uciekać od nich jak najdalej...

widzisz ja patrze na to z całkowicie innej strony, nikt jeszce na zawołanie nie zrozumial swoich błędów i chodzenie i wytykanie rodzicom ich błedów i mówienie o swoich złych uczuciach to bez sensu, nie rozumieli przez 20 lat to i teraz się nic nie zmieni,chodzenie i wypłakiwanie sie u ich stóp to jest tylko dawanie siły złemu a osłabianie samego siebie, a w dupie mieć ich zrozumienie, co zrobili to zrobili, nic tego nie cofnie i cześć...

Dołączę się do tematu... Nawet nie wiem czy to żal czy czysta nienawiść do ojca. Na wstępie warto od razu dodać, że pochłaniał hektolitry alkoholu, picie to jego zawód chyba... Od zawsze, od kąd tylko pamiętam, gardził każdym dookoła- myślał że jest alfa i omegą chodząca, niestety był w błędzie, znęcał się psychicznie, straszliwe wyzwiska leciały pod adresem moim i mojej mamy... Nie raz nie miał oporów by uderzyć, czy to mnie czy mamę... Pomiatał nami strasznie... od kąd wyprowadził się do mamusi troszkę było lepiej, dopóki nie założyłyśmy sprawy o alimenty... przychodził, robił straszne awantury i powtórka z rozrywki... Dorosłam, w ciągłych awanturach, upokorzeniach i widząc cierpiącą mamę, które stawała na głowie by mi jakikolwiek byt zagwarantować... Nadszedł dzień, że zrozumiałam, dzieckiem nie jestem, swoje zdanie mam, będę silniejsza od mamy i postawie mu się, skończy się pomiatanie, niech zobaczy, że inni też mogą mu powiedzieć bardzo gorzkie słowa, lecz w bardziej kulturalny lecz jakże dosadny sposób. Postawiłam się, zaciskałam zęby wysłuchując bardzo bolesne słowa, wyzwiska, wnętrze nie raz aż mi się gotowało z nerw. Jak nikt nie widział, ryczałam później jak dziecko, mimo, że chcę być silniejsza i czuje się taka, ciężko jest wszystko wyrzucić z pamięci i nie brać do siebie takich słów wypowiadanych przez własnego ojca... Ostatnimi czasy jest wręcz tragicznie, przeszedł samego siebie, do dnia dzisiejszego nie mogę się pozbierać... Ale pomiędzy kolejnymi łzami przysięgłam sobie, że znajdę na niego wszystkie możliwe paragrafy. Życzę mu jak najgorzej, nie cierpię go, nienawidzę, brzydzę się nim. Alkohol wypalił mu chyba wszystkie komórki, nawet mi go nie żal, że jest nieco schorowany, nie musiał chlać!! Sam sobie wybrał takie życie, mojego dalej niszczyć mi nie będzie. Nie wiem, czy obędę się bez psychologa... Chciałabym odciąć się od tego cierpienia, od tych wspomnień, ale moja dusza ciągle płacze, więc długa droga przede mną...

nowa w tym wątku.
Czy mimo złych uczuć do swoich rodziców tęsknicie za nimi??

Catwoman, ciągnie się to cały czas, im dłużej tkwię w tej sytuacji, tym gorzej to znoszę, czuję jak popadam w depresje, nerwicę, psychicznie strasznie się zamęczam, ale odnajduje w sobie siłę żeby w końcu mu pokazać że skończyło się poniewieranie, że całe życie nie będzie bezkarny....

macocha ani trochę... oddałabym wszystko, żeby zniknął z mojego życia wraz ze wszystkimi wspomnieniami...

a byłaś kiedys u psychologa lub psychoterapeuty>?

Dobrze, że pracujesz.A w jaki sposób?

Jak??
Przede wszystkim uczę się rozmawiać.Tak , uczę się bo to że miele ozorem nie znaczy , że umiem.
Dziś jak coś mnie boli to na spokojnie mówię - nie uciekam, nie pakuje się i nie daje dyla.Jak czegoś potrzebuje to mówię, nie ukrywam w obawie, że mogę kogoś nie zadowolić swoimi potrzebami, jak nie chce mi się czegoś zrobić to nie robię i już się nie obawiam, że ktoś się na mnie obrazi, jak chce wyjść to mówię o tym wcześniej a nie za 5 12 w obawie, że może nie będzie ktoś z tego zadowolony, nie boję się już alkoholu, nie paraliżuje mnie podczas imprezy.Trudno tak powiedzieć jak nad tym pracuje, poprostu kiedy przychodzi fala lęków zamykam oczy i powtarzam sobie w głowie - " jesteś dobrym człowiekiem, masz swoją wartość to tylko złe głosy przeszłości" otwieram oczy i jestem spokojniejsza.Byłam poniżana, bita i wypędzana z domu od 6 roku życia.Odkąd nie mieszkam z matką i nie mam z nią kontaktu mój związek jest szczęśliwy, spokojny, udany.Kiedy ona pojawia się choć na chwilę od razu panikuje...panikowałam teraz mój M mnie wspiera.

Co do tęsknoty pamiętam kilka świetnych chwil z moją mamą , było naprawdę świetnie...ale to były tylko chwile i za takimi chwilami tęsknię...wiem jednak że więcej było tego złego.Cieszę się , ze nie ma jej w moim życiu, jestem wreszcie bezpieczna.

Ja mam do rodziców zal ogromny ktorego nie moge sie pozbyc... co chwile wyplakuje sie przez nich mojemu mezowi ze chcialabym miec takich rodzicow jak on.. z ktorymi sie dogaduje , moze im ufac i ktorzy sa normalni
Do mamy mam zal za to ze pije i zaniedlugo wyladuje na ulicy bo nie widzi nic poza alkoholem i siedzeniem w domu, za to ze musialam uciekac przez  nia z domu i wkoncu wyprowadzic sie w wieku 14 lat do babci.... za to ze wogole sie mna nie interesowla i miala tylko pretensje i mnie kochala jak chciala pieniadze na alkohol lub dlugi

A do taty za to ze zawsze jak mu zaufam to sie okazuje ze zle zrobilam bo nie mozna mu ufac ze wykorzystuje przeciwko mnie wszystko co mu powiem....mam tez zal o to ze czuje sie nikim przez niego... jak ktos obcy kogo nie powinno byc w jego zyciu... ze nie potrafi mi doradzic i pomoc tylko wykancza psychicznie pretensjami i tym ze jest taki falszywy w stosunku do mnie ;(

czasem odechciewa sie funkcjonowac , chcialoby sie nie wychodzic z lozka.... i tak przelezec reszte zycia ;(

odświeżam wątek,
jak czytałam niektóre z waszych historii to aż się wierzyć nie chce, że są wśród nas ludzie którzy to przeszli i mają się dobrze!
Doskonale rozumiem czym jest skrywanie żalu do rodziców, i jak bardzo potrafi być destrukcyjny w normalnym życiu.
Wreszcie dojrzałam do momentu konfrontacji! W życiu nie myślałam że to będzie takie trudne, ciągłe pytania w głowie czy dobrze zrobiłam, strach i niepewność, mój rozum wie że mam prawo wyrażać uczucia które są dla mnie bolesne, że mam w ogóle prawo wyrażać się na tyle sposobów na ile mi się podoba a jednak czuje się okropnie, jakbym miała rozsypać się na kawałki, zwłaszcza wtedy kiedy myślę o tym jak moja matka będzie się czuć czytając 10- stronnicowy list, który jej wysłałam, po tylu latach. Mam masakre w głowie! ale wiem, że jest to dla mnie konieczne,bardzo chce uniezależnić się emocjonalnie od matki i żyć swoim życiem, nie przedkładać jej uczuć nad swoje. Jeszcze nie wiem co mi odpisze i czy w ogółe bo sprawa jest świeża.
Mam nadzieje że  jest wśród was ktoś kto przeżył podobną sytuację bądź ktoś chętny podzielić się dobrym słowem, pozdrawiam

to, że Twoja siostra żyje z facetem, ma swój ogródek i nie chce mieć dzieci ( właściwie jestem w stanie ją zrozumieć) to jest jej sprawa, nie musi spełniać kogokolwiek standardów w tym zakresie, niepokojące jest to że nadużywa jak piszesz alkoholu ale po takich ciężkich przejściach różnymi drogami człowiek ucieka albo w różny sposób zaczyna sobie radzić, a Ty nie mogłaś być dla niej wsparciem ? czy nie chciałaś? mogłyście się razem podbudowywać po śmierci mamy,
ale wrócę do mojego wątku i zapytam czy konfrontowałaś się z tatą odnośnie Twojego żalu ?
Czy są jeszcze wśród forumowiczów ludzie którzy przeszli konfrontację z rodzicami i mogliby się ze mną podzielić swoimi doświadczeniami ? albo Ci którzy się do niej zbierają? liczę na was ludziska bo mi głowa puchnie od przemyśleń ;-p

a dlaczego zrezygnowałaś?
nie wiem sama czy warto to robić...
zbierałam się do tego bardzo długo, przechodziłam przez etapy postracjonalizowania zachowania matki- pomagało na chwilę, po takich wzlotach i upadkach, które trwały kilka lat w pewnym momencie poczułam ogromną potrzebę zmiany tego stanu, obudziłam się o czwartej nad ranem zła potwornie zła, wybudzona snem w którym miałam do mamy pretensje, krzyczałyśmy w nim obie, czułam się zmęczona i wiedziałam jedno, że mam dość tego, że muszę coś z tym zrobić, wstałam i napisałam list, przeczytałam go bliskiej mi osobie, po trzech dniach wysłałam, dzisiaj dostałam informację zwrotną - ogromnie wzbudzającą poczucie winy, ale wiem że muszę stanąć za sobą, nie mogę w siebie zwątpić choć to cholernie trudne, czeka nas rozmowa, jak to napisała "w cztery oczy", boję się ale muszę dać radę , choć moją mamę bardzo trudno przegadać, nie wiem co z tego będzie, i czy dobrze zrobiłam okaże się po czasie.

cytrusowa zrezygnowałam, bo zrozumiałam, że jakkolwiek bym tej sprawy nie ruszyła, nic mi nie pomoże, jeśli nie załatwię ją sama ze sobą; moja matka ma zupełnie inną mentalność, zupełnie inne spojrzenie na ten sam świat, ona po prostu by nawet tego nie pojęła, żadna konfrontacja nie ma najmniejszego sensu, ona w swoich oczach jest idealna i wszystkie problemy od zawsze zamiatała pod dywan.

Do wielu spraw doszłam sama, miałam momenty "przełomu" gdy kilka rzeczy sobie uświadomiłam, na pewno ogromnym sukcesem było zwalczenie poczucia winy w sobie; moja matka nie ma już wpływu na moje emocje.

Ja mam żal do matki o to że nigdy nie miała dla mnie czasu w dzieciństwie, nie szanowała mnie. ZOstawiała mnie z wszystkimi problemami.Ojciec wieczne narzekanie, jego chore problemu a ja na dalszy plan. Ocknęli się trochę dopiero jak wpadłam w załamanie nerwowe nikt nie wiedział co mi jest na siłę chcieli wyciągnąć ode mnie inny powód niż oni(pod strachem że wyślą mnie do zakładu psychiatrycznego).typu problemy w szkole z koleżankami itp. Potrzebowałam psychologa kogoś z kim mogłabym porozmawiać a nie lekarza rodzinnego! Nie wyleczyłam się z tego nie pomogli mi w tym, gdy pojawia się jakiś problem nie radzę sobie umiem tylko usiąść i płakać. Najczęściej wybucham wtedy płaczem. To cały czas jest we mnie po prostu nauczyłam się z tym żyć! Relacje z rodzicami są teraz dobre najlepsze mam z mamą,dobrze się dogadujemy, często rozmawiamy czekam na odpowiedni moment aby jej o tym wszystkim opowiedzieć.Szkoda że jej wtedy przy mnie nie było!:(

a dlaczego?

Jak czytam wypowiedzi osób źle traktowanych przez najbliższych, to " nóż w kieszeni sie otwiera" Nie wyobrażalne jest dla mnie takie postępowanie ojca czy matki w stosunku do dziecka jak opisują osoby na tym forum. Może zacznę od siebie . Miałam 3 starszych braci i ja długo oczekiwana córka ( oczko w głowie mojego ojca ). Dom był czysty, ale biedny. W domu nigdy nie było mowy o pieniądzach, albo nie słyszałam o tym. Rodzice nie powtarzali, że kochają, ale ja to wiedziałam. Gdy ojciec wracał z zebrania szkolnego to zawsze głaskał mnie po głowie, że taki jest dumny. Mama próbowała swoją miłość podzielić na nas 4 , ale wtedy myślałam, że mnie nie kocha. To ojciec mnie faworyzował, a moi bracia " pękali" z zazdrości.Nigdy nawet gdy zaszłam w ciąże przed ślubem nie powiedział złego słowa ( a wiedziałam, że to go boli  ). Będąc na 3 roku studiów przyjechał do mnie, a ja mu z płaczem wyznałam że jestem w ciąży. Powiedział tylko " czego płaczesz, ja szedłem na śmierć i nie płakałem a ty płaczesz, że dziecko sie urodzi. Jesteś ani pierwsza, ani ostatnia. Zaczął śpiewać i poprosił o herbatę, bo przyjechał 100 km. Moje koleżanki oniemiały z wrażenia, bo myślały, że będzie pasowanie. Był zwykłym, prostym człowiekiem, ale zawsze był dobry dla innych i dla nas też.  Nigdy nie pił alkoholu, że ja sama w dorosłym życiu nie umiałam poznać pijanego , który był po kilku głębszych. Potrafił dzielić się z innymi, cieszył się jak mógł komuś coś pomóc, doradzić. Jak ja go bardzo kochałam, mamę natomiast zrozumiałam gdy sama byłam dorosła. To ona swoje ostatnie 7 lat spędziła w moim mieszkaniu, umarła mając 90 lat. To ciepło rodzinne towarzyszy mi przez całe życie, jestem pogodna i wyrozumiała i jest mi z tym dobrze.Jestem szczęśliwa, że miałam taki ciepły i kochający dom. To jest kapitał na całe zycie. Z całego serca zyczę wam wszystkim takiego domu na skraju wsi, pośród białych brzóz. Jeśli kogoś spotkało nieszczęście majac złych, nieodpowiedzialnych rodziców czy opiekunów to potrzebna jest terapia psychologiczna, bądź nawet z psychiatrą. Im szybciej się wybaczy, tym łatwiej się żyje. To strasznie przykre jak ojciec czy matka od dziecka poniża i rani, ponieważ taka sytuacja nie pomoże tak łatwo  rozwinąć skrzydeł w dorosłym życiu. Dzisiaj mam prawie 60-lat i też borykam się z wieloma problemami, ale ten kapitał przekazany przez moich rodziców z pośród tych białych brzóz pozostanie na zawsze, nawet gdzieś daleko od rodzinnych stron. Życie weryfikuje nasze marzenia, nasze plany- lecz niestety zawsze kiedyś się kończy i za zło, które zostanie uczynione tym najmłodszym przyjdzie kiedyś zapłacić.

Ja nie mam zalu do rodzicow,ale napisze przewrotnie.....czy RODZICE MAJA ZAL DO SWYCH DZIECI.
Ja  mialam dobre dziecinstwo i mlodosc,zawsze moglam liczyc na rodzicow,a szczegolnie na mame,ona byla mi drogowskazem,ale nie nauczyla mnie asertywnosci,wiec jestem przez wszystkich wykorzystywana w imie "uczynnosci".Po fakcie  pomysle jakim jestem" łosiem"Kocham moje dzieci ...mam ich 2 ,ale jedeno dziecko ziemskie,a drugie anielskie.Oddalabym wszystko,aby  moj starszy syn (bardzo dorosly)byl szczesliwym,zeby mial we mnie oparcie i liczy sie tak naprawde tylko ON i JEGO RODZINA.........mysle ,ze jest egoistyczny....ot tak troche,bo u niego jest na pirwszym miejscu jego rodzina(i tak powinno byc).....a pozniej daleko ,daleko rodzice i przypomni sobie o nas kiedy ma swoje potrzeby np zajac sie jego dziecmi.Boje sie swiat,bo boje sie ,ze bedziemy sami..............on nie spyta czy nam cos moze brakuje,a o malych upominkach nie wspomne(w jego oczach nam sie nic nie nalezy,bo jestesmy dorosli,ale sam chetnie  patrzy ,co ma pod choinka :)Ja o nich zawsze pamietam,chociaz by mi brakowalo ,ale oddalabym im wszystko,zeby tylko  widzial jacy sa dla nas wazni!!!! BARDZO BOJE SIE SWIAT I SAMOTNOSCI!!!!!! ;(

Miałem cudowne dzieciństwo, które skutkuje cudownym życiem dorosłego człowieka, ale, ale... muszę o czymś powiedzieć...

Rodzice wykasowali całą strefę związaną z dziewczynami. Nie mogłem z nikim chodzić, z nikim się spotykać, nikogo całować. To była konspiracja. Raz kazali zerwać z dziewczyną, innym razem jak wyszło że się z jakąś całowałem to miny mieli co najmniej jakbym hańbę na wspaniałą rodzinę przyniósł. To była dobra szkoła kłamstwa, w imię ideałów chrześcijańskich. Krucjata gwałcąca podstawowe prawa człowieka w imię dobrego wychowania.

Patrzę czasem na siebie i mam wrażenie ,że moja rodzina mnie niszczy od środka. Właśnie cały czas mam do nich jakiś żal. Miałam super dzieciństwo , zawsze miałam wszystko co chciałam. I może żałuję właśnie tego,że zawsze dawali mi co chciałam(chodzi o rzeczy materialne), bo może przez to jetem czasem niewyrozumiała. Mam pretensje do ojca,że jest takim egoistą,że zawsze zostawiał mnie i brata z mamą, wyjeżdżał sobie do swoich rodziców i zostawiał ją samą z nami małymi. Mam żal ,że nigdy nie interesował się mną i bratem, nigdy nie zadzwonił , nie martwił się. Przez to ,że nie przypilnował mojego brata teraz są z nim wieczne problemy, duże problemy. Mama zawsze dbała, robiła co mogła, opiekowała się nami, ale też jej często nie było i nie ma, bo pracuje po 12 godzin, na rano i nocki, tata też ciągle pracuje, a po pracy nic więcej już go nie obchodzi. Teraz brat nie chce iść do pracy, nie uczy się, źle się zachowuje, wyzywa mnie od najgorszych, ciągle bierze pieniądze, kredyty... Tonie w długach. Nie mam na kogo liczyć. Do tego nie utrzymujemy tak z rodziny z nikim kontaktu ,a moja jedyna ciotka nie chcę iść na leczenie psychiatyczne, i babcia która z nią mieszkała mieszka z nami jest nas teraz 5 plus duży pies w dwóch pokojach. Nie mam przestrzeni, źle się czuję. Ciągle przez to dodatkowo każdy się kłóci. Ciotka ciągle wydzwania do nas, my na razie nic nie możemy zrobić... Dla mnie to wszystko to jest za dużo.. Mam problemy z nawiązywaniem kontaktów, czuję się samotna i właśnie o to wszystko mam żal, choć nie chcę go mieć, ale mam .............Czasem ich wszyskich mam dość i ich nie nawidzę... Boli mnie to,że tak piszę...

Witajcie !

Mam nadzieję, że nie zostanę źle odebrany. Mam na imię Andrzej a poniżej fragment mojej historii.
Pochodzę z ubogiej rodziny i niestety na wszystko musiałem zapracować sam, wykształcenie, mieszkanie samochód inne dobra itp. Jednak odczułem izolację od rodziny w 1999 roku, kiedy to odszedł mój tato (rak). Od tego czasu mama była pod wpływem dwóch moich sióstr, które zaczęły układać moje życie. Historia miała ułożyć się między innymi tak, abym został starym kawalerem i opiekował się mamą. Jednak, w drugą stronę czułem się jako służący, osoba gorszego rzędu. Ja musiałem naszykować, przygotować, zrobić, a zasługi przypisywało sobie rodzeństwo. Ja byłem od czarnej roboty, a od świętowania, niedzielnych darmowych obiadków pozostali. I najgorsze to podsycenie jak ja mam dobrze, a oni źle. Jakie były pretensje do mojej osoby, gdy odszedłem z pracy, w której właściciel nie płacił wynagrodzenia, przecież miałem tam tak dobrze. I się wtedy zaczęło. Był to przełom 2001 i 2002 roku, kiedy się zacząłem spotykać  moją obecną żoną. Mając już dość kwasu w domu postanowiłem się wyprowadzić do Anity. Obraza majestatu była taka, że przez trzy lata zerwane zostały wszelkie kontakty. Mama była postawiona pomiędzy młotem a kowadłem, ale nacisk ze strony sióstr nie ułatwiał jej życia. Sytuacja z listopada 2002 roku, kiedy to trafiłem na obserwację do szpitala. Akurat na przełomie 1 listopada, wiadomo szał, odwiedzanie grobów zmarłych, a ja na obserwacji na oddziale zakaźnym. Mama zaprosiła niedoszłą synową do swojego domu na obiad, to jak pamiętam z opowieści, siostry od razu dały przyszłej żonie do zrozumienia, że nie jest dobrą partią dla mnie. Przełamanie lodów rodzinnych nastąpiło dopiero w 2006 roku, ukończyłem studia i następnym krokiem, był ożenek. Wbrew wszystkim, ich ambicjom i oczekiwaniom zrobiliśmy swoimi siłami wesele dla całej rodzinki ( dla 100 osób), nastąpiło zawieszenie broni.
Żona także nie miała kolorowo. Mieszkała z wiecznym wolnym duchem, uzależnionym od alkoholu ojcem. Popadł w nałóg po śmieci żony, Anity mamy, około 1998 roku. W domu go więcej nie było niż był. Zmieniał kobiety jak rękawiczki, ale każda w pewnym momencie się na nim poznawała. Żadna osoba nie będzie dzielić miłości na wybrankę jego życia czyli wódkę. Także był w Przemyślu, Darłowie, Szczecinie, Gdańsku i cholera wie gdzie jeszcze. Gdyż formą jego kontaktu była zawsze kartka typu ?musiałem pilnie wyjechać? i ginął na miesiąc, rok lub kilka lat. Został odnaleziony przed naszym ślubem i obiecał w prezencie ślubnym mieszkanie, w którym mieszkaliśmy ( należało do niego) ? mieszkanie wyremontowaliśmy, wyposażyliśmy w nowe sprzęty, ale na obietnicy się skończyło (byłem tam wiecznym lokatorem z koniecznością płacenia czynszów, opłat eksploatacyjnych, mediów itp., ale bez meldunku, a o posiadaniu obiecanego własnego M już nie marząc) . Żyliśmy sobie, życie się w miarę układało, wszystkie żale po dawnych nieporozumieniach poszły w niepamięć. Wszystko szło dobrze do 2010 roku. Rozpoczęły się nasze problemy finansowe, żona straciła pracę, chwilę później i ja. Ostatnimi siłami ratując się z opresji postawiliśmy wszystkie nasze oszczędności na jedną kartę i otworzyliśmy działalność gospodarczą, która okazała się niewypałem i wtopiliśmy 250 tysięcy złotych. Tu przelała się czara goryczy. Wobec narastających problemów cała rodzina się od nas odwróciła, od nikogo nie można było liczyć na pomoc. W zamian tylko były narzekania, że przecież było dobrze, po coś się zadłużał, teraz masz jeszcze więcej problemów. W momencie kiedy komornik zajął  mieszkanie, siostry się ode mnie odizolowały ( praktycznie z dnia na dzień), a ponieważ na nieruchomości widniało nazwisko teścia, ten powrócił ratować resztki dobytku (w końcu siadł mu na emeryturę). Tak ratował, że lokalny sklep monopolowy miał zwiększone obroty na wódce. Zaczęły się pogróżki, dochodziło do rękoczynów. Kilkukrotnie interweniować musiała policja, gdyż przebywanie z nim było nie do zniesienia. Odgrażał się nam, że Nas pozabija. Decyzją ostatniej szansy była całkowita izolacja od tak niesprzyjającego otoczenia. Doszło do tego, że z żoną wracaliśmy późną nocą do mieszkania, aby uniknąć awantur i pogróżek. W końcu mając już psychicznie dość, wyprowadziliśmy się do innego miasta, próbując odbudować to co straciliśmy. Dlaczego to piszę. Otóż, nikomu tak naprawdę, krzywdy nie zrobiłem, a dlaczego czuję się tak podle. Postawiłem, na złe karty. Źle to wszystko rozegrałem i płacę za to bardzo wysoką cenę. Nie dość że finansową, to dlaczego dostaję jeszcze po zaworach presją psychiczną. Dziś zadzwoniłem do mamy (tak w wigilię), rozmowa trwała 3 minuty. Nie było sensu marnować tych minut połączenia. W słuchawce, znowu dało się wyczuć dawny żal, że zostawiłem tu tylko problemy i rozpoczęło się narzekanie na moją osobę. Na to, że przejechałem się na zaufaniu do najbliższych osób. Naprawdę czuję się totalnie niechciany i niekochany. O teściu nie wspomnę. Odgraża się Nam do tej pory. Wypisuje na portalach społecznościowych, że Nas zabije. Mimo, że kocham mamę, teścia można powiedzieć toleruję to nie rozumiem, dlaczego wobec mojej osoby jest tyle zawiści. Długi zaciągnięte wobec instytucji bankowych staramy się sukcesywnie prostować. Chcemy to pospłacać i zamknąć ten temat życia. O powrocie do rodzinnego miasta jednak nie mam co marzyć. Nie ma tam dla Nas dachu nad głową, chyba że u dalszej rodziny lub znajomych, którzy mają na to inny punkt widzenia. Jednak to prawda, że z rodziną to dobrze na zdjęciach wygląda.
Powiem tylko tyle, naprawdę jest mi przykro. Są to pierwsze moje święta, które spędzam tylko z żoną. Czując odrzucenie i odrazę do mojej osoby (po telefonie do mamy). Z drugiej strony poniekąd czuję się szczęśliwy, gdyż wyrwałem się z tego bagna ciągłej porażki i dołowania. Wiem, że te osoby bardzo kocham, tyle że nie potrafię niestety do nich dotrzeć. Wiecznie niezadowolone, gderliwe i marudne. Zainteresowane tylko swoim ja. Szkoda mi ich, szkoda że nie mogę im pomóc.

Pozdrawiam i życzę wesołych świąt

Andrzej

Masz rację brzydulla.

A ja tam nie mam żalu do nikogo,

Ja mam żal do obojga rodziców.
Do ojca za pijackie awantury, znęcanie się psychiczne i fizyczne nad matką, powtarzanie,że jestem nikim i nic w życiu nie osiągnę.
O to jak nas traktował. O to,że musieliśmy uciekać z domu w środku nocy, żeby nam nie zrobił krzywdy.
Powtarzał, że nie jestem jego córką. Z trójki mojego rodzeństawa ,tylko na mnie nie płacił później alimentów.
Do matki mam żal, że za długo pozwalała na to, żebyśmy patrzyli na to co on wyprawia w domu. O to, że mój 9 letni brat musiał patrzeć i słuchać awantur. Mimo,że był malutki,pamięta co działo się jak tata wracał pijany. Patrzył, jak ojciec leje matkę, jak mi i siostrze nieraz się oberwało, jak stawałyśmy w jej obronie.
Mam żal, że nie nauczyła mnie mówic o swoich problemach i emocjach,że jak miałam problem to nie mogłam z nią o tym porozmawiac. Każda próba rozmowy kończyła się kłótnią.
Mam do niej żal, że faworyzowała moją siostrę.  Dostawała wszystko to, na co ja sama musiałam ciężko zarobić.
W momentach kiedy potrzebowałam jej wsparcia i dobrego słowa, nie mogłam na nią liczyć.
Teraz, kiedy nie mieszkam w polce, mamy dobry kontakt. Często ze sobą piszemy i rozmawiamy, ale wiem, że nie chciałabym z nią znowu mieszkać. Nawet kiedy przyjeżdżam do polski na urlop, zawsze zatrzymuje się u babci.
Mimo wszystko kocham ją i podziwiam, bo wiem, że w niektórych momentach życia było jej naprawdę ciężko.