Samotność- brakuje mi koleżanki. :( =(

Ja mam tak samo niby mam kolezanki ale wiem ze rzadnej z nich nie moglabym sie zwierzyc .... a bardzo brakuje mi takiej przyjaciólki:(   Jest moze tu ktos z Wałbrzycha lub okolic co miałby ochote poznac sie czasem pogadac?

jestem z siebie dumna Postanowiłam się przełamac i własnie zaproponowała  spotkanie dziewczynie którą znam zaledwie z widzenia!To dla mnie wielki krok

Moje oczekiwania są identyczne jak twoje.Szkoda że to tak daleko. Chętnię bym się z tobą umówiła,ale ja mieszkam w Kotlinie Kłodzkiej.

Witajcie Dziewczyny

Na wstępie chciałam powiedzieć, że to, co napisała Gorka w pierwszym poście... to tak piękne słowa, że aż smutno mi się zrobiło, że ja nie mam takiej koleżanki.

Długoletni związek mi się rozleciał. Jak się tak dłużej nad nim zastanawiam dochodzę do wniosku, że oparty był tylko na kasie (przy czym to ja bylam tą stroną finansującą kaprysy mojego faceta). Kasa się skończyła i miłość mojego faceta do mnie również. Smutne to, ale jakże prawdziwe.

Mam koleżankę, dla której jestem przyjaciółką, ale żeby to działało w dwie strony to nie powiem. Nigdy Jej pomocy nie odmówiłam, za to nigdy nie miałam okazji sprawdzić czy i ja mogę na Niej w ten sam sposób polegać. Podczas naszych spotkań mówi tylko o sobie, w związku z czym przytłacza mnie ta znajomość, bo ja nie mam siły i ochoty ciagle zajmować się Jej sprawami. Doszło do tego, że unikam kontaktu z Nią. Zresztą Jej chyba tak naprawdę nigdy moje życie nie obchodziło.

Jest też Kobieta, która miała świetne zadatki na moją Przyjaciółkę. Niestety, odkąd została matką słucham tylko o kupkach, pieluszkach i innych odżywkach. Oraz o ekscesach Jej pociechy. Nie mam nic przeciwko dzieciom, ale słuchanie o tym na tą chwilę kompletnie mnie nie pociąga. O wyjściu do klubu mogę pomarzyć, bo dzwoniłaby chyba co chwilę do Męża z zapytaniem, czy z dzieckiem w porządku (kiedyś tak było, jak poszłyśmy do kina). Nie powiem, Ona interesuje się moim życiem i stara sie podsunąć jakieś dobre rozwiązania moich problemów, ale jest jedno "ale". Jej wystarczy kontakt mniej więcej raz na miesiąc. Przy czym jak ja sama nie zadzwonię, to Ona też nie bardzo.

Mam mnóstwo internetowych koleżanek, ale to nie to samo, co spotkanie na żywo. Owszem, nigdy mi nie odmówiły rozmowy, utrzymujemy kontakty telefoniczne, ale jednak ten niedosyt gdzieś tam jest...

Na dodatek od 1 lipca będę bezrobotna i kompletnie sobie nie radzę z tą świadomością. Na zakręcie jestem życia i jestem z tym wszystkim zupełnie sama. Moje koleżanki, owszem wspierają, ale mam wrażenie, że to wszystko jest takie bardziej na "odczepnego". Wiadomo, że łatwiej jest udzielać komuś rad, kiedy nas to nie dotyczy.

Heh, pożaliłam się Ale takie właśnie aktualnie jest moje życie. W przyjaźni oddaję się zupełnie, niestety, nie zawsze z wzajemnością...
Pozdrawiam wszystkie Dziewczyny

Też jestem samotna i bardzo chciałabym mieć prawdziwą przyjaciółkę, z którą mogłabym o wszystkim porozmawiać. Jestem z okolic Olsztyna : ) jest tu ktoś z pobliża?

Gorka jestem z województwa łódzkiego (mieszkam w Zgierzu, pracuję [jeszcze 3 dni] w Łodzi). Wydaje mi się, że chyba nie jestem z Twoich rejonów, ale gdybyś chciała nawiązać ze mną bliższy kontakt, to śmiało możesz pisać na maila
Wiem, że Tobie nie chodzi o internetową przyjaźń, tylko taką bardziej "na żywo", ale gdybyś mimo wszystko chciała... to się do mnie odezwij
Wesprzemy się w tej naszej samotności...

LIREN a z kąd jesteś?

Ha ha a ty rozbawiłaś mnie tym alkoholem-dobre. To fajna ta twoja koleżanka. Ale na poważnie - szkoda że ludzie są tacy "pozamykani".

Cześć dziewczyny:)
Ja też czuję się samotna, pare miesięcy temu rozstałam się z chłopakiem... i nagle zauważyłam, że nie mam z kim spędzać wolnego czasu. Mam przyjaciółkę, ale to jest dziwna relacja, bo ona ma od 3 lat chłopaka, z którym spędza KAŻDĄ WOLNĄ CHWILĘ, w związku z tym cięzko jest wyjść z nią na miasto, na zakupy, czy na piwo. Tymbardziej, że ten jej chłopak zabrania jej gdziekolwiek bez siebie wychodzić ( chore!). Chciałam z nią kiedyś pojechać do klubu, ale on stał na przeszkodzie. W sumie mogę jej powiedzieć wszystko i jej ufam, chcemy iść razem na studia... ale jednak ona nie ma czasu, żeby się spotkać ( poza szkołą oczywiście).Tak więc siedzę sama ( z siostrą) i się nudzę.
Mi po prostu brakuje znajomych, koleżanek z którymi mogłabym pogadać o głupotach, byle by tylko nie siedzieć w czterech ścianach...;(

A może ktoś jest z okolic Warszawy i chciałby się spotkać?

HEJ!
Tak czytam sobie to forum i nie pomyślałam, że tyle jest osób z podobnymi problemami... też dotarło do mnie, że nagle się czuje samotna i dziwnie się dzieje w tym życiu, im dalej tym coraz trudniej. Mam 25 lat, kiedyś znajomi, szkoła i jakoś było fajnie, nagle okazało się że prócz znajomych od święta i tych którzy są nacodzień siłą rzeczy nie ma nikogo naprawde bliskiego prawdziwego przyjaciela na dobre i na złe... nawet dwie najbliższe mi osoby o których mówilam kiedyś przyjaciel okazały się nic nie wartymi ludźmi niestety. Nie umiem udawać śmiać się na siłę i nie pamiętać przykrych rzeczy, słów ... Widze fałsz wokoło jak ludzie udają dobrych a za plecami podkładają świnie. Marzy mi się choć jeden przyjaciel na którego można liczyć o każdej porze dnia i nocy taki który zrobi wszystko i dla którego ja bym zrobiła wszystko, ale już jestem coraz bardziej przekonana że to chyba niemożliwe niestety. Moge chociaz tutaj wylać wszyskie żale a nóż się pojawi jakaś bratnia dusza pozdrawiam wszystkie kobietki na forum

Jestem z okolic Łodzi...

witam.

Jestem tu nowa, ale postanowiłam podzielic sie z Wami również moimi przemyśleniami. Mam 27 lat i czuje że  w moim zyciu juz nigdy nic ciekawego sie nie wydarzy.

Nie mam gaceta ani tez kolezanek, juz nie wspominajac o przyjaciolkach. Czuje sie bardzo samotna.  Moja rodzina chyba tego nie rozumie. Dla mnie jest czasami strasznie. Czuje sie beznadziejnie. Sama ze soba. Czytajac posty w tym portalu, czuje ze jednak nie jestem jedyna osoba ktora w taki sposob sie czuje...

Dziękuję ze jest to forum

Algos jesteś z okolic Łodzi a konkretnie skąd? Bo ja jestem ze Zgierza i może mieszkamy w miarę niedaleko?

Phila a Ty skąd do nas piszesz? Nie przejmuj się, ja już nie mam faceta, przyjaciółki też nie, bo wszystkie sa fałszywe i zajęte tylko swoim życiem. Na dodatek nie mam pracy i po prostu czuję, że się cofam a nie rozwijam... Liczę na to, że w miarę szybko ten stan u mnie się zmieni, bo jak nie... to czarno to wszystko widzę.

Jestem z Pabianic więc nie tak daleko

Hej,

Nie jestem sama ,widzę. Też nie mam faceta ani przyjaciół...sama nie wiem dlaczego. Może porpostu nie nadaję się na koleżankę, skoro każda sie odwraca odemnie:) szykują sie ciężkie wakacje. Od zawsze mam w sumie ten problem, nie potrafię sie z tego powodu cieszyć życiem często, samotność mnie tak jakby przygniata do ziemi. Jestem z Dolnego Śląska jak coś

Witaj phila smutne to co piszesz.
Utworzyłam ten temat właśnie dla takich osób jak ty. Mam nadzieję że przynajmniej troszeczkę zmniejszy to w nas poczucie samotności.
Z kąd jesteś phila?

Wrocław

cieszę się bardzo i mam wielką ochotę na pogaduchy !!!

Nie wiem, czy postępuję właściwie omawiając taką sprawę na forum, ale trochę nie umiem sobie dać rady z moim życiem. Po prostu ciągle, jakby to było jakieś fatum, jestem sama. Niby mam związek, ale nie mogę w ogóle zbliżyć się do tej osoby. Facet jest zainteresowany tylko podtrzymaniem związku, kiedy jest ze mną nie rozmawia, a ogląda jakieś seriale. Bardzo brakuje mi osoby, z którą mogłabym szczerze porozmawiać.Przyznaję, że na co dzień jestem kiepska w komunikacji. Denerwuję się, brakuje mi pewności siebie i ludzie nie udało mi się poznać nikogo z kim mogłabym spędzać czas. Mam blokadę na bliskość. Po prostu w pewnym momencie zaczynam mieć pustkę w głowie i czuję się odrzucona, co wywołuje we mnie gniew. Nie wiem, czy powinnam zabiegać o relacje, co najczęściej kończyło się zwyczajnym wykorzystywaniem mnie, czy mam żyć swoim życiem. Dołuje mnie to i czuję się bezradna. Czy naprawdę tak trudno jest znaleźć kogoś bliskiego?

Jestem nowa na forum, i od razu weszłam na dział "Samotność".

Czuje, że mogę się tutaj odnaleźć.
Mimo iż mam mężczyznę, i jestem z nim szczęśliwa... to nie mam żadnych koleżanek, znajomych, przyjaciółek.
To straszne.
I taka samotność jest dużo gorsza niż brak mężczyzny.

Także, mam nadzieje , że chociaż tutaj znajdę ludzi z którymi mogę porozmawiać

Ludzie się strasznie zmieniają. A przyjaźnie rozpadają. Najgorzej jest wtedy kiedy ludzie bezgranicznie oddają się swoim dziecią zapominając o innych sprawach, ludziach, przyjaciołach.

Dziewczyny tez jestem z Wrocławia:) przeprowadziłam się tam do chłopaka jednak nie mam żadnych znajomych, co mnie dołuje mam pracę, facet też jednak on ma tez remont w domu w związku z czym każdy wolny czas poświeca na remont, nie na mnie. Chciałabym mieć jakies koleżanki/kolegów, żeby można było sie spotkać, pogadać. Jeśli ktoś jest zainteresowany, to prosze sie odezwać, czy to tu czy na maila:) chętnie nawiąże z kimś znajomość, a widze, że sa osoby z Wrocławia:)

Próbuj, próbuj może ci się uda.
Zgadzam się z tobą że samotność i brak bratniej duszy jest okropna.
Powodzenia nataliie.

Myślałam,że mało jest samotnych ludzi, myliłam się jest nas dużo. mimo mężów, sióstr,braci,rodziców jesteśmy samotni.a w moim przypadku 32 lat bez męża i dziecka. w pracy w, której jestem bo nie ma innej. mam koleżankę ale z nią nie o wszystkim. tak to już jest jak się ma męża i dziecko.brak czasu na zakupy czy pogaduchy.
większość z was jest młoda, po 30 ciężko znalezć przyjaciół.

Każda forma wywalenia s siebie zmagazynowanych pokładów  złości , smutku , rozczarowań jest dobra ważne żeby nie szkodzić sobie i innym .
Odnośnie  Twojego związku może warto trochę od siebie odpocząć i spróbować ponownie .  W waszym związku jest nuda podobnie jak w moim może powinniście wychodzić z domu na rozmowy ja tak robię z moim chłopakiem po prostu wyciągam go  na spacer  inicjatywa najczęsciej wychodzi z mojej strony bo on jak by mógł to spędził by całe życie przed kompem .
Postaw sprawę jasno powiedz co cię trapi czego oczekujesz .
Jeśli wiesz że brak ci pewności siebie  to postaraj sie to zmienić  świetnie że tu napisałaś to już jest krok do przodu  teraz np.   ubierz się ładnie elegancko  wyprostuj się  głowę do góry podnieś  i idź przed siebie .  Jeśli nie poczujesz się lepiej za pierwszym razem powtórz to kilka razy aż zaczniesz czuć świadomość własnego piękna i uroku .
Myślę że to ułatwi Ci otwarcie się trochę na ludzi
Wiedz że ty decydujesz o własnym życiu  może czasem Twoje postępowanie powoduje że w okuł Ciebie gromadzą się tacy a nie inni .

Jeśli chcesz więcej popisac o tym podaje Ci mój nr.gg12926494

xxxls

Można zaakceptować tylko na początku trzeba wyjść do ludzi  mimo swoich wad trzeba się uśmiechnąć  . Powiedziałabym trzeba wyjść na przeciw swoim wadom  powalczyć z nimi  i pokazać zalety , jeśli będziesz tylko chcieć i nic z tym więcej nie zrobisz to nikt nie dostrzeże Twoich zalet bo jak ??

Dziwi mnie tylko to że tak ciężko kogoś znaleść a tylu osób niby szuka bratniej duszy.

Właśnie tak, czekam że ktoś się odezwie,a tu nic.
jesteście z daleka z tego co zauważyłam nikogo nie ma z Siedlec. w prawdzie pozostają rozmowy, tyle że większość z nas chce przyjazni  w realu, spotkać się, wyskoczyć na zakupy.na spacer.           

jednak mam nadzieje, że w końcu znajdziemy, te nasze wypatrywane koleżanki.:D

Hej mam 26 lat i jestem na sporym zakrecie zyciowym - spojrzalam na swoje zycie "z boku" i zobaczylam iz jestem sama - nie chodzi mi o faceta - chodzi mi o kolezanke - przyjaciolke.  o kogos z kim moglabym sie smiac, a czasem plakac. z kims z kim moglabym wyskoczyc w na kawe badz szybkiego drinka. i zgoadzam sie z Wami iz wraz z uplywem lat ciezej nam poznac przyjaciół. jednak nie tracie nadziei.

moze napisze torche o sobie - z natury jestem wesola, dla mnie szklanka jest zawsze do polwy pelna. jak wszystko pojdzie dobrze to za 59 dni bede rozwodka ..... tylko to traktuje jako porazke zyciowa.

ps. jestem z Trojmiasta

Mój nr GG 35858828

Matra26 
Wiem że to ciężkie się rozwodzić ale jest taka jedna prawda lepiej późno niż wcale lepiej teraz niż za kilka lata . Takie przebywanie z kimś na silę tylko krzywi zdrową psychikę każdego zdrowego człowieka  . 
Ciężko jest wtedy się odnaleźć ale minie to i poczujesz się lepiej rozwiniesz swoje skrzydła nabierzesz wiatru i poczujesz że żyjesz .
Tego Ci życzę . Pozdrawiam  .

Ja obecnie jestem ze Szkocji .

Witam, wiele osób ma w życiu różne porażki. u was z powodu rozwodu, a ja z powodu iż nie wyszłam za mąż mimo wieloletniego związku jestem po 30. moja porażka , czuję się samotna ostatnio nie układa się najlepiej,chcę odejść on mnie zatrzymuje. wprowadza mnie w stan, że nienawidzę  siebie,chciałabym zniknąć,nie istnieć.nie żyć.