Mamo, tato, jestem w ciąży i... co dalej?

No widzisz, a ja jestem szczęśliwa, że moi rodzice zdecydowali się na pierwsze dziecko w wieku 27 i 31 lat, gdy mieli stabilną pracę i pozycję finansową. Gdyby mnie sobie spłodzili w wieku 19-20stu lat, to bardzo możliwe, że nie osiągnęliby tak dobrej pracy i ledwie starczałoby nam od pierwszego do pierwszego. Dla Ciebie to kalkulacja, a dla mnie rozsądek. Miałam pieniądze, czas rodziców, ich miłość i rozmowy przy posiłkach. A dzięki pieniądzom ja sama też dobrze się wykształciłam i nie muszę się już bać o przyszłość, emeryturę czy godne życie. Tego samego chcę dla moich dzieci. A zarzucanie kalkulacji jest dość śmieszne w sytuacji, gdzie rodziny beztrosko i spontanicznie płodzące dzieci boją się przyszłości, bo nie wiedzą, czy jutro będą miały co jeść. Nie powiedziałabym, że stresy rodziców przekładają się na fajne dzieciństwo, ale co kto lubi.

Tak, ślub w postaci papierka nie jest mi potrzebny. Pisałam to już wcześniej, więc nie ma sensu znowu się nad tym rozwodzić. Ale papierek nie ma niczego wspólnego z miłością lub jej brakiem. Dla mnie najważniejszy jest złoty środek, czyli miłość + rozsądek. Nie związałabym się z facetem z samego rozsądku, gdyby na jego widok nie ogarniałoby mnie ciepło, a nogi nie odmawiałyby posłuszeństwa. Tak samo nie związałabym się z facetem czysto spontanicznie i nie tłumaczyłabym jego nałogów miłością, tak jak wielu innych rzeczy. Dzieci będą z miłości do partnera, bo gdyby jej nie było, to nie byłoby dziecka. A jeśli kocham jakąś osobę, to chcę dla niej jak najlepiej zamiast sobie myśleć "no to machniemy sobie dziecko i jakoś to będzie". W sumie to nawet nie ma sensu, żeby się rozpisywała i z Tobą dyskutowała, bo prezentujesz typowo zaściankową mentalność, skoro według Ciebie bieda=szczęście i wesołość, a pieniądze już nie. Zarówno w dzieciństwie, jak i teraz jestem szczęśliwa, a w moim życiu nie brakuje wesołości, m.in. dzięki temu, że mogę się tym życiem beztrosko cieszyć, zamiast martwić o rachunki i przyszłość.

Ja potrzebuje kalkulacji i rozsadku we wszystkim co robie i jest powazne, inaczej zadna z tego przyjemnosc

We wszystkim co jest powazne - tak jak napisalam.
I nie, nie jest to wogole meczace. Bycie spontaniczna w powaznych decyzjach jest za to bardzo meczace moim zdaniem.

A to masz władze nad swoim zyciem az taką, ze jestes w stanie rozsądnie zaplanować nawet termin swojej śmierci?
A może zamiast opierać się na tym że bogaty mąż da ci szanse na potomstwo sama spróbujesz dźwignąć tego ciężar?
Ja podjęłam ten trud, nie jest łatwo, ale to jak bardzo mam wspaniałe dzieci rekompensuje mi wszystkie trudy.
Dziś bogatego męza masz, jutro możesz go nie mieć. Nie tylko Ty o tym decydujesz. Co wtedy?? Łatwiej będzie dziecku powiedzieć "sory synu ojciec odszedł/zmarł musisz zrezygnować z .....wyliczanka, bo nas nie stać"??
Jasne że miłośc to wybór, że powinniśmy kierować się również rozsądkiem ale nigdy przenigdy żadną kalkulacją. Nie da się bowiem wykalkulować swoich 30-40 lat pożycia. Kto przeżył w związku minimum 10 lat doskonale o tym wie.
Mam koleżankę przed 40tką, która tak planowała dziecko. Małżeństwo już nie istnieje, nigdy nie doczekała się dziecka[mąż wiecznie uważał że za wcześnie] i dziś cierpi na poczucie niespełnienia. Wpada czasem na desperackie pomysły by sobie gdzieś na boku strzelić. Jej rodzice mają posiadłość z uprawami, masę kasy , ona wykształcona, stać ją nawet na 3 wyjazdy w jednym sezonie zimowym na narty w Alpy. I co z tego...zycie jej kompletnie nie cieszy.

Może wróćmy do tematu jak te dzieci i męża będziecie miały, bo na razie to teoretyzujemy:P

A jakie to ma znaczenie z kim wpadnie? Wpadka w młodym wieku to zawsze problem. To byłaby jej decyzja, urodzić czy usunąć. I to ona będzie musiała ponieść konsekwencje. Ja bym pomogła finansowo, to oczywiste, ale nie wychowałabym dziecka za córkę.  Gdybym ja wpadła w tak młodym wieku, to na 100% usunęłabym ciążę, nieważne z kim bym wpadła i nieważne czy ojciec dziecka chciałby ponieść odpowiedzialność. A dlatego, że mam właśnie takie poglądy, to w młodym wieku nie dopuszczałam do takich sytuacji jak wpadka, bo nie uprawiałam seksu. Oczywiście nie uprawiałam go nie tylko ze strachu przed ciążą, ale z braku partnera, który by mnie pociągał. Gdybym natomiast go uprawiała, to stosowałabym zarówno tabletki jak i prezerwatywę, żeby minimalizować prawdopodobieństwo. A jeśli i mimo tego jakimś cudem bym wpadła, to usunęłabym.

A jeśli aborcja ze względu na światopogląd nie wchodzi w grę? moze oddanie do adopcji?? co Ty na to?:) w sumie jakieś rozwiązanie
Wielu ludzi po 30tce żyje w obskurnych kawalerkach lub mieszkaniach nie większych niż 40 m2 Czyli wszystko to patologia?:)
cslady/ Ty już masz jakąś pozycję zawodową i mieszkanie większe niż obskurna kawalerka?? Zdobyte nie na kredyt lecz nza gotówkę?? Bo wiesz 30 letni kredyt nie daje ci szans na utrzymanie siebie i dwójki dzieci

Tutaj się zgodzę z Tobą o dziwo.

Nie trzeba wrzucac do OKNA istnieje w naszym państwie mozliwość oddania dziecka ze wskazaniem na okresloną rodzinę i  jesli matka dziecka jest nieletnia ...niestety ale o tym decydują jej rodzice
Ciekawe zresztą podejscie. Życ nie dam bo jestem tak "szlachetna" że na pastwę nie zostawie. Przeciez adopcją blankietową zajmują się specjalne ośrodki, które wybierają rodziców po wszystkich mozliwych bardaniach Wiekszośc rodzin adopcyjnych marzy, wręcz modli się by jakaś matka dała im szanse na to by mogli spełniac się jako rodzice.

Ty nie chcesz miec dziecka inne kobiety pragną, choć po skonczeniu studiów jedyną prace jaką moga miec to "kasa w biedronce". I co? powinni się wykastrować?
Jakby moja córka 17letnia zaszła w ciąze, to albo podjęłabym trud pomocy jej w tym okresie albo zdecydowała się na oddanie do adopcji. Ciąża dałaby jej posmak pewnych konsekwencji zbyt wczesnego korzystania z "przywilejów" dorosłości. Uważam że ponoszenie konsekwencji  błednych decyzji jest lepszym rozwiązaniem wychowawczym niż kara. Aborcja to jak zabieg "szybko i po cichu"- na skróty.

nie zgadzam się z twoim zdaniem
udać się może i wcale nie musi to być takie życie, jak nazwałaś
oczywiście, że jest o wiele trudniej zostać matką w wieku nastoletnim niż będąc już dorosłą kobietą, samodzielną, itd.
tylko życie w ogóle bywa ... dość trudne

Nie twierdzę, że jest łatwo. Osobom z małych miast i bez żadnych pieniędzy na start (wynajem pokoju w dużym mieście) jest dużo trudniej. Ale mówię tylko na swoim przykładzie, że się da. Kiedy jeszcze chodziłam do liceum, to moi rodzice mieszkali na wsi. Żeby uczyć się w mieście płaciłam 100 zł za internat. Sama go sobie opłacałam za stypendium. Rodziców było stać, więc miałam w sumie komfort, że poratują, jeśli noga mi się powinie, ale ogólnie chciałam zobaczyć jak to jest żyć na własną rękę. Nie wiem jak jest w innych miastach, ale w moim wszystkie internaty kosztowały 80-100 zł na miesiąc. Jeśli zda się do dobrej szkoły, to stypendia zwykle są spore i można spokojnie się utrzymać po odliczeniu tych 100 zł. A miesięcznie za jedzenie płaciłam 200 zł, bo przy internacie była stołówka i mieliśmy śniadania, obiady i kolacje w tej cenie. Więc tak na dobrą sprawę wystarczyłoby mi 300 zł miesięcznie za naukę w bardzo dobrym liceum, które dawało mi mnóstwo możliwości. Po lekcjach jeszcze sobie dorabiałam. Wychowawczynie z internatu załatwiały darmową naukę języków w szkołach językowych w zamian za sprzątanie w tych szkołach. Także wystarczyło chcieć. Na studiach też nie jest tak strasznie, bo stypendia są jeszcze wyższe i jest ich więcej do uzyskania. A akademiki też kosztują różnie, bo w obrębie jednego uniwersytetu ich ceny są zróżnicowane w zależności od standardu. Są jednak bardzo dobrym rozwiązaniem, gdy ktoś chce zaoszczędzić. Istnieje też coś takiego jak wynajem mieszkania u starszych osób w zamian za opiekę nad nimi, która polega głównie na sprzątaniu mieszkania, robieniu zakupów, wychodzeniu z psem itp. Takich ogłoszeń raczej nie znajduje się w internecie, dlatego fajnie mieć dużo znajomych, bo gdy się ich popyta, to okazuje się, że ktoś zna kogoś, kto zna kogoś, czyja babcia szuka w ten sposób lokatora. Ja nie mam przesadnie optymistycznego nastawienia, po prostu widzę jak jest i nie tylko na moim przykładzie, bo tu mogę nie być obiektywna. Dzieciom z małych miejscowości nie powinno się podcinać skrzydeł i mówić, że z pracą będzie ciężko, że miejsce urodzenia determinuje ich przyszłość, że niczego się nie da itp. To robienie im wielkiej krzywdy. Da się, ale będzie trudniej niż dzieciom z dużych miast. Ale czasami naprawdę wystarczy się rozejrzeć dookoła, by dostrzec możliwości. Np. w mojej rodzinnej wsi wystarczyło udać się do wójta, on pomagał z pracą w dużym mieście, z noclegami itp., bo miał znajomości. Naprawdę wielu jest takich społeczników, którzy chętnie pomogą. Zresztą jeśli komuś naprawdę zależy, to powiedz mi, kto by takiej osobie nie pomógł, gdyby mógł? No ale tutaj muszą być chęci, dyscyplina i samozaparcie.

Nikomu nie podcinam skrzydeł. mój syn od października idzie na studia do Warszawy. Sam zadecyduje czy chce wracać do naszego miasta, choć w to wątpie. 5 lat temu to samo liceum skonczyła moja bratanica na 32 osoby, ktore z nią były w klasie tylko 2 wróciły do rodzinnego miasta reszta się rozprysnęła po Polsce. Tak to wygląda. Kwestia w tym  że jesli by się zdarzyło że mój syn miałby zostać ojcem, to pomoc rodziny jest tu wręcz niezbędna. Sama przyznałaś że możliwości są, jak można liczyć na czyjeś wsparcie czy pomoc. Tak z buta ludziom dziś z natury jest trudno. Wiec wychodzi na to że usamodzielnienie się kogoś trwa długo a jak miałby liczyć na to że go w końcu bedzie stać na dziecko to może mu to zając do późnej starości.
Dla mnie dzieci raczej były motywatorem niż przeszkodą. Urodziłam pierwsze dziecko w wieku 21 lat. Na studia przeniosłam się zaocznie. Rodziłam, wychowywałam, uczyłam się a w  wieku 28 lat dostałam pracę. Dziś po za etatem mam jeszcze firmę. Zdążyłam się rozwieść zmienić mieszkanie.
Nie planowałam takiego życia, bo to ono napisało mi scenariusz. Za to dziś patrząc wstecz nie zamieniłabym je na żadne inne

cslady ale  dla mnie wymówka że ja chce energię spożytkować na karierę i dlatego planuje pozbyć się ciąży jest nie do przyjęcia. Skoro już ta ciąża jest to w czym miałaby mi blokować możliwość rozwoju?? Życie jest dynamiką. Nie da się go ułozyć wedle własnego planu. Chociażby dlatego że nie jesteśmy samotnymi wyspami.

To nie jest wymówka. Są różni ludzie, którzy mają różne priorytety. Gdybym ja wpadła w wieku 21 lat z moim obecnym partnerem (bo to bardzo ważne), to chyba nie usunęłabym. Opowiadam się za aborcją jako wolnym wyborem kobiety, ale to nie oznacza, że ja bym tak postąpiła. Gdybym była w liceum, to pewnie usunęłabym, ale po 20stce, gdy miałam stałą pracę to raczej nie. Chociaż z tym liceum to też takie teoretyzowanie, bo po prostu robiłabym wszystko, żeby nie wpaść i nie kończyłoby się tylko na tabletkach albo tylko prezerwatywie. A już broń Boże nie byłoby mowy o kalendarzyku albo stosunku przerywanym, bo tego ja nawet nie nazwałabym wpadką, dla mnie to nie są metody stricte antykoncepcyjne.

A ciąża owszem, potrafi blokować możliwość rozwoju. To zależy od zawodu i tego, co się chce w życiu robić.

Ja nie robię tego co chciałam, ale znalazłam nową przestrzeń w swoim życiu. Zapewne gdyby nie fakt że musiałam zmienić plany nigdy bym nie znalazła tej właśnie drogi. Wszystko w moim życiu przyczynia się do mojego rozwoju. Tak właśnie traktuje swoje życie. Ono płynie a ja poddaje się jego nurtowi. Żyje dniem dzisiejszym bo to dziś, tu i teraz kształtuje się moja przyszłość. Nie na poziomie mojej głowy, a w decyzjach i sytuacjach które pojawiają się właśnie tu i teraz. Nie wiem co przyniesie mi jutro, nie wiem przed jakimi wyborami stanę

Ja mam 40 lat i dziś mogę sobie bardzo swobodnie zyć. To jest jeden z plusów  wczesnego macierzyństwa kilkudniowy wypad z przyjaciółmi czy partnerem nie stanowi dla mnie żadnego problemu. Jestem też ogromnym wsparciem dla brata, który jest w UK i ma dwoje bąbelków, te wakacje spędzę u niego, zapewne a jest młodszy ode mnie tylko 4 lata.

Kurcze, jako matka dziecka, które wcześnie poczęło dziecko pewnie bym starała się je wesprzeć, NIGDY nie namawiałabym na aborcję, raczej bym porozmawiała.
Ludzie, od kiedy to kariera (czyjakolwiek) jest ważniejsza od sumienia? Kto dał komukolwiek prawo do zabicia własnego, bezbronnego dziecka? Kto powiedział, że rodząc wcześniej dziecko nie można zrobić kariery? To wszystko pokazuje priorytety, jakie każdy z nas ma. Błagam, nie piszcie o aborcji jako o wyjściu z takiej sytuacji bo to nie jest żadne wyjście. Albo jesteś aktywna seksualnie i liczysz się z ciążą (dlatego wskazane jest odpowiednie dobieranie partnera) albo nie uprawiasz seksu i masz ewentualny 'problem' z głowy. Odrobina więcej pokory w tym świecie zdziałałaby cuda.

Mam 19 lat, mój chłopak dziś skończył 20, obydwoje na dziennych studiach, 300 km od siebie. Gdybym zaszła w ciążę (chodź na razie to raczej niemożliwe) to nie usunęłabym dziecka. Moi rodzice by nam pomogli, jego chyba trochę mniej...
Ale jesteśmy dorośli, zdrowi, możemy ciężko pracować i jakoś wiązać koniec z końcem. Aborcja byłaby dla mnie zbrodnią, z którą nie mogłabym żyć. Dla mnie sytuacja jest prosta. Kiedy się człowiek decyduje na współżycie to z ciążą trzeba się liczyć, bo zabezpieczenia nigdy nie są do końca pewne. Dorośli ludzie powinni brać odpowiedzialność za swoje decyzje, a nie jak się pojawi problem to usuwać.

I to nie prawda, że wczesna ciąża to życie skopane do samego końca, bo znam kobietę, która jak miała 16 lat zaszła w ciąże, urodziła dziecko, za rok kolejne i żyli dobrze i niczego im nie brakowało. Musieli ciężko pracować, to fakt, ale w życiu nie ma nic za darmo. Ich spokojne życie przerwała dopiero rodzinna tragedia, która akurat z wpadką z przed lat nie miała nic wspólnego, ale całe szczęście dzieci mają już po 18+ więc łatwiej mogą sobie poradzić.

A aborcja jako rozwiązanie problemu w przypadku nastolatek wydaje mi się już najgłupszym pomysłem. Przecież to jest nielegalne! Mamusia z tatusiem wyłożą pieniążki takiej delikwence, zrobi gdzieś pokątnie zabieg nie wiadomo w jakich warunkach, a potem jak nie poniesie konsekwencji to będzie myślała, że dalej wszystko wolno i zajdzie znów, bo taki "przypadek" też znam.
Sex bez zabezpieczenia ---> ciąża ---> tabletka wczesnoporonna ----> znów sex bez zabezpieczenia.

Qrsywa, Ty pytasz poważnie? W czym ciąża blokuje możliwość rozwoju? Bo mi właściwie we wszystkim by zablokowała, zakładając, że nie podrzuciłabym dziecka rodzicom, a tatuś poszedłby w długą - przezorny zawsze ubezpieczony. Hm, a dokładniej to tak - pracuję w domu, więc luz. Do tego jednak dzienne studia, więc niania albo żłobek (noworodka chyba do żłobka nie wpakuję? ), co oznacza pewnie z 1500 zł mniej (nie wiem, strzelam) = obniżam poziom życia albo piszę jeszcze więcej. Do tego w nocy zapewne niania nie zostanie, więc wstaję, jestem niewyspana. Żegnajcie, najlepsze oceny, żegnaj, stypendium naukowe. Teraz niania nianią, ale pewnie codziennie od - powiedzmy - 8:00 do 22:00 by nie siedziała, ile by jej nie zapłacić dodatkowo. Więc koniec z jazdą konną, francuskim, śpiewem, teatrem, pływaniem i całą resztą. Może raz na ruski rok się na karaoke wyrwę. Mrrrau, aż chce się żyć. Więc owszem, całkiem rozwoju mi to nie zablokuje, studia - luz, dam radę. Ale większość zajęć dodatkowych? Nie no, pewnie, da się żyć bez nich i nie trzeba umieć wszystkiego, ale ja sobie właśnie życzę umieć jak najwięcej. Dziecko mi to znacząco utrudni.

Cslady, dała radę, jasne. Tylko że mój ojciec już w tym momencie nie studiował, tylko pracował, więc mógł się mną zająć. Poza tym mieszkał w tym mieście, co jedni i drudzy dziadkowie, więc w razie czego ktoś mógł posiedzieć ze mną, jakby chciał wyjść. No i to, że ona studiowała na AWF-ie. Rehabilitację ruchową co prawda, ale dalej były zaliczenia z różnych no... sportów - więc przez jakiś czas nie mogła, to raz, dwa - że musiała żabę zabić, żeby punkty odrobić, bo nikt z grupy nie chciał. No i musiała zrezygnować z akrobatyki, którą w tym czasie wyczynowo uprawiała. Więc owszem, może być wzorem/wyjątkiem, ale dalej to nie tak, że moje pojawienie się na świecie niczego jej nie utrudniło/uniemożliwiło. Część też odłożyło w czasie na dłuższy czas.

A ja pisałam w sumie o sobie, bo jeśli ktoś tego nie chce, to dziecko mu tego nie utrudni. Ja nie chcę dzieci wcale, więc dla mnie to by była katastrofa. Moja mama widocznie mnie chciała , więc zrezygnowała jakby z jednego na rzecz drugiego. Dla mnie w tym momencie byłaby to po prostu ogromna przeszkoda właściwie we wszystkim, czym się aktualnie zajmuję, a nic w zamian. ;p