"Mamo, tato, jestem gejem" - i co dalej?

Olina.... Od roku zastanawiam się nad tym mniej bądź bardziej intensywnie... To będzie dla mnie tragedia... Dla mojej żony również. Czy jeżeli grupa dewiantów ogłosi, że homoseksualizm to normalne zachowanie, to mam temu przyklaskiwać? Ta sama grupa może za kilka lat ogłosić, że ludzi powyżej 65 roku życia można rzucać na pożarcie piraniom. Czy jeżeli kilkaset much siądzie na g.wnie oblizując się, to znaczy, że ono jest dobre?

Janek, na usta ciśnie mi się tylko jedno pytanie... Czy kochasz swoich bliskich bezwarunkowo czy kochasz ich wtedy kiedy są tacy jak Twoje wyobrażenie o nich???

Kilka dni temu miałam okazję dwukrotnie rozmawiać na taki właśnie temat jak pytanie z początku wątku.
Ja na pewno nie odwróciłabym się od syna, nie byłoby to również dla mnie tragedią. Owszem, byłby to dramat, ale nie rozpatrywany w kategoriach, że mnie zawiódł, ale wyłącznie dlatego, że miałabym świadomość jak trudno będzie mu co dzień mierzyć się z ludzką wrogością, niezrozumieniem, jak wielkie cierpienie będzie przeżywać, aby być sobą, a ja będę musiała patrzeć na ten ból jaki zadają ludzie tylko dlatego, że pragnie swojego szczęścia, pragnie kochać i sięgnąć po miłość. Ja podam mu rękę, jestem tego absolutnie pewna, będę mu opoką. Na szczęście mój mąż mówi tak samo.

Przyznaję, że w odniesieniu do syna są to rozważania czysto hipotetyczne. Natomiast kilka lat temu moja przyjaciółka wyznała mi, że pomimo iż miała za sobą małżeństwo i kilka tzw. ,,normalnych" związków, zdecydowała się w końcu stanąć twarzą w twarz z rzeczywistością i...żyć z kobietą. Była to dla niej ogromnie trudna decyzja, aby w końcu przyznać przed całym światem, że jest lesbijką. Kilkoro pseudo-przyjaciół nie zaakceptowało tego wyboru, faktu, że po latach miała odwagę przestać walczyć ze swoją odmiennością, odwrócili się, napiętnowali. A ja? Ja patrzyłam na nią dokładnie w ten sam co do tej pory sposób. Bo to przecież była wciąż dokładnie ta sama osoba...

Akceptacja  homoseksualistow jest niewatpliwie bardzo bardzo trudna .Szczegolnie w Polsce. Totalny brak tolerancji. Zaklamanie i falsz.Napietnowanie i wytykanie w kazdej sytuacji . Takie zachowanie wiekszosci spoleczenstwa wynika  z  bardzo ograniczonej edukacji w tym temacie..A co gorsza nie ma mozliwosci tak naprawde na zmiany w tym zakresie.  Tak naprawde problem zaczyna sie jesli doswiadczamy homoseksualisty  we wlasnej rodzinie. I tu jest sprawdzian jak bardzo rodzice potrafia sprostac takiej informacji. Czy nastepuje akceptacja takiego stanu rzeczy.? Najczesciej tak. Poniewaz, duzo latwiej akceptowac odmiennosc np. syna,bo darzymy go miloscia bezwarunkowa. . Madrzy i kochajacy rodzice  sa wtedy oparciem w tej  nietypowej sytuacji,. Wszyscy chcemy kochac i pragniemy aby nas kochano takimi jakimi jestesmy.  Szanujmy to inne prawo do Milosci.  Niewatpliwie jest to zawsze trudna sprawa ,ale dostrzegajmy problem. Nie uciekajmy przed nim . Geje sa i beda wsrod nas. Nauczmy sie tolerancji wobec nich. Nie odrzucajmy sie na wzajem.

Dokładnie...
Znam faceta, który jest gejem, ma 27 lat i gdy odważył powiedzieć się rodzicom o swojej orientacji spotkał się z obrzydzeniem ze strony rodziców... Przykre.
Moim zdaniem może dziecko przed tak poważną decyzją powinno jakoś dowiedzieć się czy rodzice nie są homofobami, generalnie jakie zdanie mają na ten temat. Coś, jakby przygotowanie?
Właśnie homoseksualistom jest o tyle trudniej, że są odrzucani przez społeczeństwo, dodatkowo trudno jest znaleźć partnera, czasem pozostają samotni i takie związki wcale nie są takie bajeczne... bywają zdrady.
Życie to nie bajka...

Nie wiem jak zareagowałabym gdybym dowiedziała się, że moje dziecko jest homoseksualistą. Ciężko mi się wczuć w sytuację, bo nie mam jeszcze dzieci, ale wydaje mi się, że zaakceptowałabym to. Na pewno nie odwróciłabym się od dziecka z tego powodu.

Mam kilkoro znajomych o 'odmiennej' orientacji. Nie widzę w tym nic złego. Są dla mnie takimi samymi ludźmi. Ciężko mi to opisać, bo dla mnie to czy ktoś jest homo czy hetero nie ma najmniejszego znaczenia. Spotykając się z nimi nie zastanawiam się nad tym. To, że mój kolega gej przedstawia mi swojego nowego chłopaka jest dla mnie tak samo normalne jak to kiedy koleżanka przedstawia mi swojego faceta.

Nie jestem w stanie pojąć (być może mam zbyt ciasną główkę) jak można kogoś dyskryminować z powodu orientacji seksualnej...

Jakiś czas temu znajomy (przyjaciel moich rodziców) oznajmił, że jest gejem. Był wtedy w związku z kobietą, długoletnim związku. Oczywiście prawie wszyscy się od niego odwrócili. Facet, prawie pięćdziesięcioletni, postanowił wreszcie zacząć żyć po swojemu i być szczęśliwy z innym mężczyzną. Jego małżeństwo było fikcją i wszyscy dobrze o tym wiedzieli. To nie było tak, że on okłamywał swoją żonę przez tyle lat i udawał szczęśliwego i cudownego męża. Ona wiedziała o jego skłonnościach od dawna. Z resztą ona nie była mu nigdy wierna i on o tym wiedział. Wszyscy wiedzieli. Kiedy wyszło na jaw, że on jest gejem i ma "na boku" faceta wszyscy go zostawili. Ona zrobiła z siebie ofiarę i męczennicę. Często przychodził do nas do domu, bo w tamtym czasie oparcie miał tylko w moich rodzicach.

Z tą tolerancją jest tak, że wszyscy ją deklarują a później jakoś o niej zapominają. Z dużej liczby "przyjaciół" (tego znajomego) w momencie kiedy byli oni naprawdę potrzebni zostali tylko moi rodzice, którzy się od niego nie odwrócili i potrafili zaakceptować jego decyzję o ujawnieniu się. Mało tego, część wspólnych znajomych odwróciło się nawet od moich rodziców, jako od ludzi, którzy "trzymają" z gejem. Żałosne...

Trudno mi spojrzeć na ten problem z perspektywy rodzica, gdyż jeszcze nim nie jestem, aczkolwiek w moim bliskim otoczeniu zaistniał problem akceptacji swoich homoseksualnych dzieci przez ich zrozpaczonych rodziców. Mówimy tu o akceptacji, bo tolerować to znosić z trudem. W związku z tym , iż wśród moich znajomych są osoby homoseksualne mogę ze spokojem powiedzieć że akceptuje je takimi jakimi są, czyli bardzo wartościowymi ludźmi. Szczerze mówiąc mało mnie interesuje aspekt życia seksualnego moich znajomych, bo kolokwialnie rzecz ujmując nikt nikomu nie ma prawa do łóżka zaglądać. Nie roztrząsałabym tutaj tematu obrzydliwości takowych relacji, bo nie dajmy się zwariować związki homoseksualne to nie tylko seks, ale podobnie jak w przypadku związków damsko-męskich bliskość, wzajemne zrozumienie, wsparcie itp. Nikt nie ma prawa odbierać komukolwiek jego prawa do szczęścia i miłości, które są przecież esencją życia.

Myślałam sobie jeszcze na ten temat trochę i doszłam do wniosku ,że jeżeli chodzi o dzieci zaakceptuję bez problemu ich wybory ale..gdybym uważała że robią źle,że ich wybór wpłynie na ich życie negatywnie to byłabym zła.Czyli do końca z tą tolerancją mam problem.
Dotyczy to spraw czysto praktycznych, chciałabym aby w swych  związkach były bezpieczne ale nikt nie da gwarancji czy bardzo miły chłopak mojej córki,kiedyś będzie dobrym mężem i czy to dobry wybór.Z tzw ludzkim gadaniem umiem już sobie radzić w końcu sama przeszłam przez wiele.
Mieszkam w małym miasteczku ,moi rodzice na wsi mieli problem gdy po rozwodzie został u mnie  mój obecny mąż-wymusili bym na czas wizyty rodziny wyjechał bo...itd...itd
Jedyne co wtedy bym radziła to zamieszkanie w większym mieście gdzie mieliby szansę na normalne życie.
Mamy łatwiej chyba akceptują .