Mamo, tato, jestem w ciąży i... co dalej?

Rodzic powinien stanąć na wysokości zadania. W żadnym wypadku nie można zostawiać młodego człowieka samemu sobie, gdyż może to doprowadzić tylko do tragedii... Tutaj wychodzi to czy sami rodzice są dojrzali - niestety, kiedy nasze dziecko wkracza w wiek nastoletni musimy wiedzieć, to że sie zmienia, jego psychika ale i ciało. Problem rodziców polega na tym, że wciąż traktują swoje nastoletnie dzieci jak ... dzieci ! Tylko i ciągle dzieci. A potem jest dramat bo to nasze dziecko est w ciąży . Trzeba pogodzić się z faktem, że dzieci rosną a wraz z nimi ich potrzeby się zmieniają i nadążać za tym z rozmową, żeby uniknąć takich tragedii.

Ja sądzę, że rodzice powinni wesprzeć w takiej sytuacji swoje dziecko. To jasne, że wykazało się nieodpowiedzialnością itp. itd. Ale to jest nie tylko trudne dla rodziców, trudniejsze dla dziecka. Moja mama miała mnie w brzuszku już w wieku 19 lat, ale właśnie dzięki wsparciu dziadka i babci (rodzice mamy) normalnie skończyła szkołę, zaraz po szkole poszła na studia, później magisterka i dalej się kształci i pracuje. Mnie pilnowała babcia, ponieważ oboje rodzice pracowali. Jak mama skończyła studia, wyprowadziliśmy się na nowe mieszkanie, rodzice mamie pomagali i jakoś się ułożyło.

Moja kuzynka zaszła w ciąże w wieku 19 lat. Pamiętam jak z płaczem przyszła do mnie i opowiedziała mi, że jej rodzice, a zwłaszcza matka kazała jej spakować swoje rzeczy i wynieść się z domu. Byłam przerażona, bo ciotkę zawsze uważałam za osobę o wspaniałym sercu. Kuzynka po 3 dniach mieszkania u mnie w domu wróciła do siebie, jednakże ilekroć przyszłam do niej z wizytą można było odczuć nieciekawą atmosferę. Słychać było płacz ciotki, jej żale "jak ona wychowała córkę, chciała dobrze, starała się, dawała wszystko i tak się jej córeczka odwdzięcza" a potem gdy Ewelina szła by porozmawiać słyszała "że jeśli chciała się *** (tutaj padały różne określenia) mogła sobie patyk wsadzić". Kuzynka szukała pocieszenia, wsparcia u ojca, ale ten zawsze surowy uznał, że oddał pewne prawa wychowania matce i to jest jej problem. Chłopak proponował aby Ewelina się wyprowadziła do niego, że jakoś sobie poradzą, ale ona nie chciała, za bardzo się bała. Maturę zdała i zaraz po odebraniu świadectwa wyjechała do Anglii. Teraz pracuje i mieszka z wcześniejszym chłopakiem, a syna ma uroczego. Szkoda tylko, że dziadkowie, zwłaszcza babcia nie interesuje się wnukiem, gdyż uważa to za największy błąd swojej córki. Czy aby na pewno córki?

Olinko  naszym społeczeństwem rządzi dulszczyzna.  Dla wielu ważniejsze jest co powie ksiądz, pociotki czy sąsiadki niż co w takiej chwili czuje dziecko.

Zgodzę się, że taka wiadomość może być szokiem ale odrzucenia nie rozumiem.

Ja zaszlam w ciaze z pierwszym dzieckiem w wieku 17 lat (Busiu, doskonale wiedzialam co to antykoncepcja), niewiedzialam jak w ogole o tym powiedziec, bo to ze powiesz to jedno, ale jak dobrac slowa, co mowic, w jakim tonie.. cos strasznego..
Ale powiedzialam najpierw mamie, tzn. pokazalam test i dalam ulotke No i mama sie poplakala, i powiedziala, ze w razie czego damy sobie rade, i zrobila mi termin do swojego gina, ktory nic nie wyczul, i dal mi tabletki na wywolanie okresu.. ktory nie przyszedl.. No i poszlam na usg.. nie z mezem (wtedy jeszcze chlopakiem) ale z mama.. ktora zobaczyla ta mala istotke na ekranie, plakala ..... ze szczescia
No i jeszcze jedno.. jak tu teraz powiedziec tacie, przyszlismy z usg, moj R. poszedl do innego pokoju, a ja glupia zamiast isc po niego to poszlkam sama do taty ktory myl akurat gary .. i rozmowa mniejwiecej wwygladala tak:
- Tato, musze ci cos powiedziec..
-Co?
-Nie bedziesz zly?
-No zobaczymy
-Nie zabijesz mnie?
-No, nie
-Jestem w ciazy
-To ci gratuluje
I obrocil sie spowrotem myc te garska.. a mi bylo tak glupio, juz wolalabym zeby wrzeszczal na mnie..
No to mama zawiozla nas do domu mojego, a na drugi dzien tata zadzwonil z przeprosinami, bo byl w szoku, oczywiscie rozumialam to No i w 4 miesiacu wyjechalam do De.. i tak sobie zyjemy nasza czworeczka A o drugiej ciazy to tez balam sie powiedziec mimo, ze planowana..
A teraz? Dzieciaki sa oczkami w glowie swoich dziadkow Jestem dumna, ze mam takich rodzicow ktorzy wsparli, pomagali urzadzic tu mieszkanie, przywozili ciuszki.. kartonami
Wiec mysle, ze kazdy rodzic patrzy na to inaczej, moim by na przyklad nie przeszlo przez glowe, wyrzucenie mnie z domu z ``brzuchem``, czy wyzywanie sie, a inni nie umieja sobie z tym poradzic i w chwili szoku tak reaguja..
Ale zgadzam sie z moja poprzedniczka, gdyby nie takie sytuacje, duzo mniej byloby smierci noworodkow, znalezionych w smietnikach, lazienkach szkolnych..

no na pewno to nie jest łatwe i dla przyszłej mamy i rodziców, ale rzeczywiście  temat sexu dla rodziców jest naprawdę krępujący!Powiem wam jak ja miałam pierwszą wizytę u ginekologa... oczywiście norma,że jak miałam 21lat to okres powinnam mieć itd u mnie jednak tego nie było zaczął być na początku na końcu i czasami w środku miesiąca to wyobrążcie sobie,że mi spokojnie wkładka wystarczała. pewnego dnia mój narzeczony nie spodziewanie wziął i zapisał mnie do lekarza nawet nie mówiąc mi o tym nic zawióżł na miejsce i hm..nie miałam wyjścia!okazało się,że mam te chorobę zespół policystycznych jajników  wróciłam do domu i opowiadam mamie..... ona taka napięta siedzi bo myślała,że właśnie za chwilę usłyszy,że jestem w ciąży!!!!!! taka mi przykrość wtedy zrobiła,że nawet jak teraz o tym piszę widzę jej twarz,znienawidzoną!-tylko pytanie o co kiedy ja wtedy jeśli nawet chciałabym zostać mama miałabym problem!mama na samą myśl nawet o wizycie u gin nie chciała słyszeć!!ale dobrze,że mam teraz narzeczonego który nie pozwoli mi opuścić,zadnej wizyty!!!!

Problem w tym, że taka młoda ciąża nie tylko zmienia życie rodziców ale tak jak było w moim(patrz wyżej) przypadku zmieniła życie całej rodziny. To ja musiałam zweryfikować swoje plany życiowe, musiałam zarabiać na całe towarzystwo i jeszcze opiekować się dzieckiem, żeby matka zakończyła edukacje.  Dlatego nie dziwie się, że przyszli dziadkowie czasami  z przerażeniem reagują na wieść o wnuku.

Spójrzcie na sprawę od strony rodziców:
-ledwo stanęli na nogi a teraz dziecko i problemy
-tyle maja kredytów, czy poradzą sobie z dzieckiem jak ona nie będzie pracować
-kto im będzie pilnował? pewnie myślą, że nas wrobią
-tacy młodzi, licealiści kto ich utrzyma?

To, że reagują negatywnie nie zawsze wynika z tego, że Wam źle życzą , raczej z obawy o Was.

PS. Moje 1 dziecko urodziłam w wieku 21lat(pracowałam,od roku byłam mężatką)

Dzisiaj przeczytałam, o tym, że 17 latka chce zacząć współżyć, ale boi się, ze rodzice się dowiedzą. W sumie to bardzo dobrze, ze się boi i niech się dowiedzą!
To co teraz się dzieje to jest po prostu patologia społeczna, może to nie nowoczesne. No ale kto to widział żeby 16 latki z brzuchem chodziły? No skandal!

No ja nie wiem, ale zawsze wydawało mi się, że seks jest dla ,,dorosłych ludzi'' jestem dorosła, sama podejmuje decyzje i sama ponoszę konsekwencje więc uprawiam seks.

Uważam, że rodzice i społeczeństwo są zbyt liberalni i jest zbyt duże przyzwolenie społeczne na tego typu ,,wybryki'' młodzieży.

To samo nie rozumiem jak rodzice mogą pozwolić żeby chłopak/dziewczyna, zostawały na noc, podczas gdy nie mają 18 lat. 
Ja nie wiem rodzice sami pozwalają na taką ..... Samowolkę.

Oczywiście potem zazwyczaj wszyscy ostro ,,bekną'' za swoją głupotę i lekkomyślność. Ale zazwyczaj jest już za późno.

Ja bym na pewno poniżyła i porządnie zwyzywała, bo ja puszczalska nie byłam. Więc mam prawo.
Gorzej jak puszczalska wyzywa puszczalską wtedy to już naprawdę śmiechu warte.
Zazwyczaj jak matka się młodo puszczała to i córka nie będzie lepsza.
Chociaż jakby mi nieletnie dziecko do domu przyszło z informacją, ze jest w ciąży, to aborcja obowiązkowa i nawet dyskusji by nie było!
Ale moim zdaniem, to wina rodziców, że dopuszczają do takich sytuacji, jakby od małego wpajały ostre radykalne zasady, nie byłoby problemu.

Przy niektórych dziwkowatych nastolatkach to prostytutki z agencji to tylko ,,kobiety lekkich obyczajów''.

Odświeżony został ten wątek, więc i ja się wypowiem. Urodziłam córkę, kiedy brakowało mi 2 miesiące do pełnoletności. Moja mama nienawidziła mnie i pogardzała mną przez całe dzieciństwo, ale... kiedy ja stałam się mamą, zaczęła inaczej mnie postrzegać, a moja córka jest jej najlepszą przyjaciółką. Moja córka jest już pełnoletnia i z moją mamą ( a jej babcią) są we wspaniałej komitywie. I chociaż miałam kiedyś wiele żali do mojej mamy, to widząc moją córkę i moją mamę razem, jestem przeszczęśliwa. Z moim tatą, moja córka również bardzo dobrze żyje.

A jak nazwiesz czterdziestolatkę, która ma wpadkę?

Mnie dodatowo zastanawia w czym to poniżenie i zwyzywanie miałoby pomóc? I komu?

Moim zdaniem kochający rodzice zawsze pomoże, ale nie zapominajmy że nastolatka musi brać odpowiedzialność za swoje czynny.
U mnie w rodzinie kuzynka miała 16 lat jak zaszła w ciąże no to na początku rodzice załamani byli ale z czasem  pomogli zaakceptowali i teraz ta kuzynka ma 20 lat szkoła skończyła bez problemu jej córeczką opiekowali się dziadkowie czyli jej rodzice. Nie mowie są przypadki że rodzice z domu wyrzucają bo córka w ciąży,nie pomagają ale to już trzeba nie mieć serca.

Mam 17latkę w domu, która od roku ma rok starszego chlopaka. Nie wyobrażam sobie by ją nie traktować powaznie i z szacunkiem jej naleznym. Nastolatki w ciązy to żaden wymysł współczesności. W latach 90tych już 25 latka bez męza uznawana była za starą panne Nasze babki tez nie czekały do 30tki na dzieci
Nawet Maryja matka Jezusa urodziła go mająąc 15 lat
Jedzie od tych twoich wpisów dewotyzmem

Moze troche odwrotna sytuacja: u mnie w rodzinie tata ma zostac 20-latek (dziewczyna w maju ma rodzic). Gdy przyszedl do domu i obwiescil nowine, jego ojciec powital go slowami: ''ty [wulgaryzm] dzieciorobie!'' (bylo slychac nawet u nas na podworku). W sumie sie nie dziwie, bo mieszkac bedzie u tesciow, do pracy sie nie kwapi (ostatnio zrezygnowal z pracy, bo go glowa w niej bolala), szkol kilka zaczal, zadnej nie skonczyl. I ciagle sie przechwala, ze co to mu ''tescie'' nie dadza. Pisze w cudzyslowiu, bo slubu nie bedzie. Kasy brak. Ma jakies dlugi, wiec mozna sie domyslec, ze na dziecko lozyc beda dziadkowie... Aha, dziewczyna ma 17 lat. Zostal jej jeszcze rok liceum. Oto przyklad, jak w prosty i szybki sposob mozna sobie [wulgaryzm] zycie...

a Twoje córki to dziewice orleańskie zapewne?
Nieletni głosu nie maja,a co jak 18 w ciązę zajdzie? Chyba niewiele się zmienia oprócz tego że pełnoletnia jest.

Tak czy tak uważam, że dzieci są dla mężatki. Która sama jest dorosła ma kasę, dobra pracę, mieszkanie i bogatego faceta.
Natomiast gówniara lat 18 która mało że sama jeszcze mieszka z rodzicami, nie ma własnych pieniędzy nie ma prawa pokazać się w domu z brzuchem.

Ja bym się wżyciu na dziecko nie zdecydowała gdybym nie miała kasy na koncie zadowalającej, dobrej pracy, własnego dużego mieszkania, i bogatego kandydata na ojca.

Ludmiła to nie temat o dojrzałych kobietach czy powinny chodzić z "brzuchem"

dobre
a ja myślałam, że puszczalskie, to w różnym wieku bywają i nie zawsze w ciąży - a tutaj takie zdefiniowanie hohoho

też tak uważam, bycie nastoletnią mamą jest bardzo trudne aczkolwiek, jak najbardziej możliwe ...

Miałam znajomą, która urodziła dziecko w 3 gimnazjum, czyli w wieku 15 lat. Teraz jest taką typową "mamuśką", wstawia zdjęcia swojego syna na facebooka,a jego ojciec jest od niej 15 lat starszy i planują ślub. Jeśli chodzi o mnie to nigdy nie groziła mi wpadka, bo nawet nie byłam nigdy zakochana, ale perspektywa takiej sytuacji jest przerażająca. Nazwijcie mnie zimną, wyrodną dziewuchą, ale gdybym dowiedziała się, że jestem w ciąży to ani słowa rodzicom, pieniądz z konta i jakieś tabletki wczesnoporonne, ewentualnie wyjazd do kliniki aborcyjnej. Czuję już nadchodzącą falę hejtu i argumentów w stylu "aborcja jest zła, bo to morderstwo", ale to forum internetowe, gdzie każdy ma prawo do wypowiedzi, więc wypowiem się - uważam, że w Polsce aborcja powinna być legalna do 12 tygodnia życia płodu. Gdyby nie to, że w tym katolickim państwie kobieta nie może decydować o tym czy chce być matką, czy nie, nie byłoby takich ewenementów jak dzieci w beczkach, lub Mama Madzi. Morderstwo jest wtedy, gdy pozbawimy życia świadomego człowieka bez jego woli. 3-miesięczny płód jeszcze nie jest człowiekiem, nie widzi, nie czuje, nie myśli - jeśli zniknie, nie będzie tego wiedział.

Może jest w tym trochę racji, ale emocje 3-miesięcznego płodu muszą być bardzo, bardzo prymitywne. To tylko uczucia w stylu "strach", "hałas", "spokój", "głód". Tylko tyle - nie ma tam żadnej inteligencji emocjonalnej, świadomości, wytworzonej więzi z matką(mówię tu o emocjonalnej więzi, nie łożysku i pępowinie). Jesteś w stanie sobie przypomnieć, czy w łonie matki czułaś do niej jakąś zidentyfikowaną więź? Tak, ja też nie..

Nie powiedziałabym rodzicom, ponieważ to tacy ludzie, którzy zawsze wiedzą najlepiej. Na pewno kazaliby mi urodzić. Dyskutowałam kiedys o tym z mamą dla czystej ciekawości to ona na to "ja bym się zajęła tym dzieckiem, zostawiłabyś mi je i żadnego usuwania".

Jasne, że to egoistyczne.. Ale czy każda dziewczyna chciałaby urodzić dziecko tylko po to, by było wychowane przez babcię?? Jakoś nie brzmi to zachęcająco.

Jestem za pod warunkiem że będzie to decyzja córki a nie matki córki.

Ludmiła mieć taką mamusię jak ty to największe  nieszczęście jakie może dziecko spotkać.
Dalej się nie wypowiem bo  mnie zbanują.
Rodzice ppowinni pomóc w takiej sytuacji.Nawet ja nie są zbytnio szczęśliwi.
Od tego się ma rodziców.

Ludka robiłaś casting na ojca swoich dzieci? Z tego co czytałam to raczej Ci z nim nie wyszło...

Ja też po części rozumiem wymagania w stosunku do ojca dzieci. Mniej wymagałabym od mężczyzny, który miałby po prostu być moim partnerem, bo wiele kwestii wtedy nie ma tak wielkiego znaczenia. Natomiast w stosunku do potencjalnego ojca moich dzieci mam wymagania bardzo, bardzo duże. Może to też wynika z tego, że ja ogólnie nie chcę mieć dziecka dla samego faktu posiadania dziecka. Jeśli już je będę miała, to ze względu na to, że znalazłam odpowiedniego faceta, a nie odwrotnie. A sądzę tak dlatego, że nie zamierzam powoływać na świat dziecka dla mojego kaprysu czy instynktu macierzyńskiego. Jeśli już je urodzę, to dlatego, że mam takiemu dziecku do zaoferowania fajne życie i mam mu dużo do pokazania, bo świat tak naprawdę jest świetny. I nie mówię tutaj o kupowaniu coraz to nowych gadżetów, bo jestem temu przeciwna. Ale dziecko powinno mieć przede wszystkim dojrzałych emocjonalnie rodziców, którzy nie zamienią mu dzieciństwa w toksyczne szambo. A wbrew pozorom trudniej jest znaleźć mężczyznę, który będzie miał odpowiednie dla ojca cechy charakteru, bo mężczyzn zarabiających powyżej 10 tys. jest np. w takiej Warszawie od groma.

W takim razie nie czytasz ze zrozumieniem. Wyraźnie napisałam, że nie jestem za tym, żeby dziecko miało coraz to nowe gadżety. Ja sama ich nie mam, chociaż teoretycznie mogę. Podkreśliłam również, że dużo ważniejszy jest charakter potencjalnego kandydata na ojca, bo takiego faceta ciężko znaleźć, a bogatych jest pełno. Co nie zmienia faktu, że jestem zdania, że moje dziecko musi mieć zapewniony odpowiedni poziom życia. Ja sama go miałam i tak jak Eileen chcę dla mojego dziecka podobnie albo więcej. Ty nie dość, że nie zrozumiałaś o co nam chodzi, to wyciągasz jeszcze jakieś wyświechtane stereotypy. Nigdzie nie napisałyśmy, że dziecko nie potrzebuje uwagi. Wyobraź sobie, że bogaci ludzie też potrafią poświęcać dzieciom uwagę i nawiązywać z nimi bliskie relacje. To ja równie dobrze mogę mówić, że w biedniejszych rodzinach rodzice nie mają czasu, bo muszą pracować na kilka etatów. Dobre zarobki są mi m.in. po to, by móc później mniej pracować i więcej czasu poświęcać dziecku. Błędem jest myślenie, że dziecko ma ALBO wielki dom i fajne wakacje ALBO miłość i uwagę rodziców. To myślenie naiwne.

Ja tam bardzo dużo kontaktów które dały mi to gdzie jestem dziś nałapałem np. na imprezach właśnie, czy tez podczas organizacji takowych na studiach.
Ale w sumie to szacun Ludmiłaa że w liceum wiedziałaś z kim należy się zadawać i kto kariery zrobi. No ogromny szacun.

Ja jestem absolwentem studiów humanistycznych i na pracę ani pensję nie narzekam. Owszem podczas studiów doskonale widać kto się nadaje, a kto nie, ale w liceum? No średnio, jak na moje.
Dziwne natomiast jest dla mnie twierdzenie "zamiast chodzić na imprezy". A nie można robić tego i tego? Trzeba tylko wiedzieć, kiedy można spaść z dywanu na podłogę, a kiedy trzeba być poważnym.

Martainn, ale ja nie napisałam "zamiast", tylko "Mojej jedynej rozrywki nie stanowi bieganie po klubach, bo wiem, że jest dużo fajniejszych rzeczy". Dostrzegasz różnicę? ;p Miałam na myśli to, że właśnie dzięki rodzicom mam wiele zainteresowań, na które bez ich pieniędzy nie byłoby mnie stać. Nie wiedziałabym, że lubię grać na pianinie, gdyby mi go nie kupili. Nie wiedziałabym, ile radości dają narty i łyżwy, gdyby nie było ich stać na zabieranie mnie na stok/lodowisko. Nie wiedziałabym, że dobrze śpiewam ani nie śpiewałabym tak, jak teraz, gdyby nie było ich stać na dodatkowe zajęcia z wokalu. Nie wiedziałabym, że lubię akrobatykę, gdyby mnie nie zapisali na zajęcia. Nie znałabym 3 języków w takim stopniu, jakim znam, gdyby nie ich pieniądze wyłożone na to. O to mi chodzi, teraz mam wybór. Nie muszę imprezować w każdy możliwy wieczór, żeby sobie zapewnić rozrywkę, bo znam/umiem wiele innych rzeczy. I teraz mogę to rozwijać za własne pieniądze, natomiast gdybym całe życie nie miała niczego, to nie wiem, czy miałabym takie same priorytety - bo chyba jednak dużo zależy od tego, do czego się człowieka przyzwyczai. Chociażby właśnie ta rozmowa o dzieciach - ja sobie nie wyobrażam, żebym w liceum miała zajść w ciążę i ojej, no zdarzyło się, bo miałam jasno sprecyzowane priorytety. I nie ma co mówić, że to wszystko można bez pieniędzy, bo nie, nie można. Tzn. jasne, ktoś znajdzie jazdę konną za pomaganie w stadninie, inny szkołę muzyczną, w której w świetlicy można ćwiczyć, ale to zawsze będzie szukanie tego, co można, a nie decydowanie pod kątem wyłącznie tego, czym się człowiek interesuje, czego chce.

A imprez samych w sobie nie krytykuję, sama do klubów chodzę rzadko, częściej ściągnę znajomych do siebie, czy to na domówkę, czy na zwykłe siedzenie przy drinku, lubię wyskoczyć na karaoke czy gdzieś. Nie chodzi mi o to, że trzeba się zamknąć w świecie nauki albo nic się nie osiągnie, a raczej to, że pieniądze - i to właśnie pieniądze rodziców, bo dzieciak z podstawówki sobie nie zarobi - są przepustką do rozwijania pasji, a co za tym idzie - nabywania różnych umiejętności.

Czyli jesli nie będę miała na jazdę konną dla mojego dzieka ono się słabiej rozwinie? :D
Urodzilam się w rodzinie, której statut uznawany był za świetny w moim mieście. Było nas jednak w domu czworo, a czasy były takie że po papier toaletowy stało się w kilometrowych kolejkach. Nie miałam jazd konnych ani najlepszych dżinsów z ówczesnego PEWEXU a mimo to uważam że mój rozwój intelektualny nie zostal jakoś drastycznie opóźniony , baaaa znam wielu moich znajomych  zyjacych w dużo gorszych niż moje warunkach. Spali w jednym pokoju z rodzicami a wodę czerpali ze studni, zamias wc mieli drewniane szpoki w głębi podwórek. Wielu z nich samodzielnie ukończyło szkoły i mają dziś większe dobra niż ich rodzice. Ja wręcz uważam że im mniej mają dzieci tym wiecej osiągają w doroslym życiu.

Nie wiem czy wiecie, ale życie pisze różne scenariusze. Moi rodzice zmarli jak ja miałam 19 lat i zostałam sama z 15 letnim bratem. Gdybym była nauczona życia w dobrobycie, gdzie każde moje zachcianki są spełniane nie umiałabym się odnaleźć w następstwie tego co mnie spotkało.

Nie znam 3 języków, ale wartości jakie mi przekazano i szacunek nawet do pracy fizycznej, którą mnie od dzieciństwa uczono [pomimo że dwoje rodziców pracowało na wysokich pozycjach w swoich firmach] pozwoliło mi przetrwać naprawde cięzkie okresy mojego życia.

Na łyżwy poszłam sama w wieku 12 lat.Cztery lata trenowałam jazde szybką na lodzie Nie było mi do tego potrzeba kasy mojego ojca on nawet o tym nie wiedział. Moja siostra poszła bez wiedzy ojca na naukę gry na akordeonie do domorosłego nauczyciela. Ojciec by nam na to nie dał...musieliśmy na wszystko pracować.

Wiecie jednak co najbardziej pamiętam z okresu mojego dzieciństwa i młodości?? Wieczorne rozmowy przy wielkim stole kuchennym z moim ojcem, który uwielbiał tam przesiadywać gdy moja mam pichciła. Zawsze moglam go tam odnaleźć to był najpiękniejszy czas mojego rozwoju. Na każde pytanie wspólnie odnajdywaliśmy odpowiedzi, czasem była to dla mnie trudna do zrozumienia lekcja.

Qrsywa, ale czy to, że dam dziecku na jazdę konną, musi oznaczać, że nie mogę z nim rozmawiać, spędzać czasu, poświęcać dużo uwagi? Bo dalej pokazujesz to jako jakieś przeciwieństwo. Przecież te rzeczy się nie wykluczają. I ja nie twierdzę, że dobra materialne są najważniejsze, że lepiej kupić dzieciakowi narty, niż być dla niego wsparciem. Nie, ja mówię tylko, że ja wolałabym mieć dziecko dopiero wtedy, kiedy będę w stanie zapewnić mu obie te rzeczy.

I nie, nie napisałam też, że brak jazdy konnej = słaby rozwój dziecka. Mówię o całokształcie - jeśli jedno dziecko będzie miało zapewnione dodatkowe zajęcia, jeśli wyrazi taką ochotę, a drugie będzie ograniczone do chodzenia do szkoły, ewentualnie darmowych zajęć, których wybór jest dużo mniejszy i akurat nie musi mu odpowiadać, to owszem, tak uważam. Nie to, że będzie głupsze/gorsze, tylko zwyczajnie będzie mniej umiało czy nie rozwinie swoich pasji. Tyle. I to przecież nie jest kwestia dyskusyjna, tylko prosty fakt - jeśli moje dziecko sobie wymyśli, żeby być baletnicą, to będzie musiało ćwiczyć od dziecka, a nie od lat nastu, kiedy będzie mogło sobie zarobić. Jak uzna, że chce być dżokejem, to chcę, żeby miało taką możliwość. Po prostu. Jak będzie chciało zmieniać zdanie i będzie szukało swojej drogi, to też chcę mu to umożliwić. Nie chcę, żeby było ograniczone albo do pracy fizycznej, albo skończenia szkoły jednej, drugiej, ewentualnie studiów czy czegoś tam, czyli wszystkiego tego, co można zrobić w gruncie rzeczy bez pieniędzy. Chodzi mi o zawody związane często z jakimś talentem - jeśli nie będzie mnie stać np. na pianino dla dziecka, to choćby miało największy talent, nie rozwinie go i pewnie nawet nie odkryje. Dlaczego? Bo ja postanowiłam machnąć dzidziusia w liceum? ;p

[edit] A co do tego, że przetrwałaś cięższe okresy w życiu dzięki takiemu dzieciństwu, jakie miałaś - mi właśnie chodzi o to, żeby moje dziecko nie musiało przetrwać niczego wielkiego czy walczyć o "normalne" życie. Walczyć może o sukces, o spełnianie swoich marzeń, o dążenie do czegoś tam, ale wcale nie chcę, żeby "szkołę życia" dało mu coś, co może po prostu dostać. Szkołę życia tak czy inaczej dostanie, wolę, żeby miało ją no... jak najwyższym szczeblu. Nie umiem chyba wyjaśnić, w sensie, niech się stara, pracuje, walczy, wszystko jak najbardziej, ale nie o to, czy ma gdzie mieszkać, co jeść, gdzie pracować, za co żyć, bo to moja rola - na przykładzie tej nieszczęsnej jazdy konnej, niech sobie walczy o wygraną w WKKW, niech się męczy na treningach, daje radę ze stresem, a nie walczy o to, czy dzisiaj będzie miał co zjeść na obiad, czy nie.