Prawie 18 miechów, ale on wciąż mi nie ufa...

truskaweczko19 - Nic nie szkodzi, miło, że mnie tu jeszcze czasem odwiedzasz
Dzisiaj zrobiłam mu awanturę ;/ bo się zirytowałam od wczoraj już właściwie.
Wieczorem mu powiedziałam szczerze,że denerwuje mnie to, że nie odpisuje mi na sms-y, to mnie przeprosił a dzisiaj była taka sytuacja, że spałam, no i On o 20:00 mnie obudził (prosiłam Go o to ) i nagle jak pytał czy idę jeszcze spać powiedziałam "nie wiem" a On się rozłączył ja się pytam o co chodzi a on "no śpij" i potem mi napisał (już nie pamiętam co wcześniej odpisałam), że ma wrażenie , że siedzę na gadu a nie śpię i później na 2 sms-y mi nie odpisał a jak zapytałam, co się z Nim dzieje od wczoraj to mi odpisał, że co ma się dziać. Ale się we mnie gotowało, pokłóciliśmy się jak zadzwonił, oby dwoje na siebie wrzeszczeliśmy.
Nie będę ukrywać co mi się nie podoba, tylko dlatego, że jutro jadę na 10 dni do Francji i jak się pokłócimy, to będzie źle.
A On jeszcze, że niby ja się focham... a On pewnie by mi taką awanturę za to zrobił , że masakra.
Opowiedz truskaweczko jak było później jak już chłopak wróci do domu

Kłótnia tylko o wycieczkę do Francji?
Boże święty....

Paulina czy ty naprawdę nie widzisz jak sie upadlasz z tym facetem?
Dostaje tyle szans, ty za każda bzdurę obwiniasz siebie, a on tak odpierdala?

Napisze coś co pewnie większość myśli.
Weź go w cholerę rzuć, pocierpisz trochę... A za jakis czas spojrzysz na ten post i powiesz co za idiota z niego...   

Powodzenia

truskaweczko- Byłam w Francji , ponieważ to była wycieczka, miałam nadzieję na odpoczynek od wszystkiego, ale psychicznie na pewno nie odpoczęłam.
I jak z Twoim chłopakiem? Nie odwiedzasz mnie widzę

netchłopak- Wiesz jakoś poza Tobą nie widziałam, aby ktoś mi napisał , żebym Go rzuciła...
"pocierpisz trochę..." napisałeś to tak, jakby to było nic takiego...

gossip_girl- Właśnie tak było jak piszesz... teraz jak wróciłam, to powiedział, że skąd może wiedzieć, że nic tam nie zrobiłam... że mu tego nie udowodnię...
Owszem pokłóciliśmy się i to 1 dzień po przyjeździe...

On rozpamiętuje mój błąd.. a te rozpamiętywanie za każdym razem coraz bardziej wbija mi sztylet w serce... coraz bardziej cierpię... za każdym razem powoduje to,  że zaczynam się poddawać... czasami mam wrażenie, że On chce po prostu zerwać... ale sam nie potrafi, bo mu nie pozwalam na to, bo zawsze walczę... tak jak byłam we Francji, stwierdził, że jestem taka szczęśliwa i potrzebuję faceta, który będzie mnie zabierał w takie miejsca, który ma kasę i który mnie w ten sposób uszczęśliwi... a najbardziej zabolały mnie dzisiaj jego słowa , które brzmiały "No ilu masz już na ławce rezerwowych? Dwóch? Pięciu? Ośmiu? Może dziesięciu? Mają auto? Może byli u Ciebie na imprezie?" To mi tak niszczy psychikę,  że sobie nawet nie wyobrażacie...

paulina20- Tyle, że On swą zmianę zwala na mnie, że to przez mój błąd... nawet gdy mieliśmy zacząć od nowa, ostrzegł mnie, że nawet gdy będzie bardzo dobrze, to On do tego będzie wracał... i faktycznie jak powiedział, tak jest...
Jak mam mu pokazać, że mnie traci?
On stwierdzi, że pewnie kogoś innego mam i że to ja rozwalam nasz związek... tyle, że ja naprawdę kiedyś wyląduje w psychiatryku... wykańczam się, poddaje...
Jego 'cudowne' słowa w Francji sprawiły, że chciałam wracać już do domu w drugi dzień... jeszcze na końcu kiedy już rozryczałam się na maksa przez to co mówi, On dodał "Baw się dobrze." Trzeba mieć tupet.
A teraz On wyjeżdża do Holandii na 3 miesiące...
On mnie ostrzegał, że tak będzie robił... ale ja wciąż nadzieję w sobie mam.
Wciąż wierzę w Nas... a może miał racje, że pozostanie jak jest lub będzie się pogarszać...
Chciał żebyśmy to skończyli, ponieważ sam mi powiedział, że robi mi chore jazdy, że to toksyczny związek, a On nie może patrzyć na to jak mnie rani, bo to mu wcale nie sprawia satysfakcji... powiedział, że chce abym była szczęśliwa, ale On mnie rani..
Jeszcze dzisiaj przed chwilą mu napisałam (wiem, że zrobiłam źle pisząc mu to): "Kocham Cię... bardzo mocno... pamiętaj o tym, chociażby również teraz."
Po prostu ja sobie nie potrafię wyobrazić życia bez Niego... nie poradzę sobie w życiu bez Niego... jest moim najlepszym przyjacielem jak i chłopakiem... tylko On przy mnie jest... powiedział mi wcześniej, że miał wszystko, bo miał mnie... nic mu do szczęścia nie brakowało a teraz uważa, że wszyscy mnie buntują przeciw niemu i mu mnie kradną , że tak to wyrażę...

paulina20- Wczoraj wieczorem rozmawialiśmy przez telefon bardzo szczerze półtorej godziny... wyjaśniliśmy sobie kilka rzeczy w bardzo kulturalny sposób i na spokojnie, kocham takie rozmowy z Nim, bo wiele po nich można wywnioskować.
Powiedział mi, że gdyby mu nie zależało to na pewno by już Nas nie było i gdyby mi nie zależało, On też kiedyś mnie skrzywdził i to też poprzez kłamstwo... tyle, że ja żyłam kilka miesięcy w ciągłej niepewności, ale walczyłam.
Powiedział, że ma zwierzęcy instynkt i będzie o mnie walczył.
Och uwierz, że ma wiele wspaniałych rzeczy w sobie. Sporo mnie w życiu nauczył, to dzięki Niemu zmieniłam się na lepsze.
Owszem jest trudnym chłopakiem, ma wysokie wymagania i trudno im sprostać , ale chcę temu sprostać.
Za dużo wspaniałych rzeczy się między Nami wydarzyło, aby to rzucić w cholere, musiałabym być tak cholernie na to obojętna, że nie da rady tego opisać, ale nie jestem
Bordeline? Hmmm... A coś się stało? Nic nie słyszałam.

Właśnie dlatego, jeśli nie chcesz wykończyć się psychicznie ani rozstawać, powinnaś skorzystać z rad pauliny20. Jako że sama była tą cholernie zazdrosną osobą, najlepiej ze wszystkich, którzy się tu wypowiedzieli potrafi spojrzeć na punkt widzenia Twojego faceta.
Poza tym z tego co piszesz, on jest strasznie zakompleksiony. To, że ciągle zarzuca Ci bezpodstawne zdrady czy że zakłada, iż ustawiają się do Ciebie w kolejce faceci z super samochodami i wielką kasą...wszystko to kompleksy. Może więc też warto pogadać z nim o jego samoocenie? On musi zrozumieć, że ktoś z pieniędzmi nie będzie dla Ciebie ważniejszy. Musi też uświadomić sobie, że takim gadaniem nie tylko nakręca siebie, ale także bardzo rani Twoje uczucia.
Fajnie, że znowu rozmawialiście i wyjaśniliście sobie sytuację. Ale czy to coś da?

I mam jeszcze takie małe pytanko, bo nie rozumiem pewnej sprawy. Robił Ci wyrzuty o dziesięciodniowy wyjazd do Francji, ale sam jedzie na trzy miesiące do Holandii? Czy to "zupełnie inna sprawa", bo on jedzie do pracy, a Ty miałaś zamiar wypoczywać ;-) ?

Dlaczego? Każdy punkt widzenia się liczy. Autorka postu po prostu nie bierze pod uwagę rozstania... I chce rad dotyczących 'uzdrowienia' sytuacji w związku .

Witam!
W moim związku na odległość też jeszcze niedawno było problem z zaufaniem i kłótnie o to z kim i gdzie idę czy rozmawiam przez telefon. U mnie szybko się ułożyło, wystarczyła poważna rozmowa. Ponad pół roku było ok było ok, aż do niedawna. Mój ukochany zaczął się spotykać z "starą znajomą"  i ostatnio coraz częściej o niej mówi. Zastanawiam się czy mam powody do niepokoju?!? Ufam mu, ale jak słyszę codziennie, że ona to zrobiła czy tak powiedziała, to zaczynam się zastanawiać... Jak go zapytałam o nią to oczywiście powiedział, że przesadzam. I stwierdził, że miał nadzieję, że mamy taką nieuzasadnioną zazdrość za sobą. Poradźcie co robić ?

Hej   Przepraszam Cię Paulinko najmocniej, że mogłaś mieć wrażenie, że opuściłam Cię. Komputer zepsuł mi się, piszę teraz z kawiarenki, tylko tu mam możliwość coś nastukać na kompie, a poza tym dużo nauki. Komp się zepsuł, bo i stary i a dużo użytkowałam - czasem całe dnie ( ahh to było jak uzależnienie). Za parę dni napiszę więcej, bo teraz niestety nie mam tak czasu
Z moim chłopakiem ok, dobrze nam się układa, ja szukam pracy, on za parę dni ma wolne, więc najprawdopodobniej wtedy do mnie wpadnie do domu i całe dnie będziemy mogli być obok siebie, więc cudownie , prawda ?

Co do tego co napisałaś, to raczej faktycznie powinnaś nim wstrząsnąć, powiedzieć, że nie dajesz już rady, że chcesz odejść. Jak pisałam Ci chyba już, to ja też miałam kkiedś problemy z zazdrością, ale chłopak pokazał, że mogę go stracić, wtedy zmieniłam się i inaczej na to patrze. Jak nasz związek będzie miał się rozpaść to się rozpadnie, ale na pewno nie przez moje chore jazdy, związek to też zaufAnie - jest bardzo ważne

Paulinko, Ty chyba nie wiesz, na czym polega szczęście... Sama piszesz, że często nie możesz spać, jeść z nerwów. Z obiektywnego punktu widzenia można zauważyć coś, czego Ty nie widzisz - te wszystkie chore akcje są absurdalne!

Powiem Ci, że takie Cię będzie z nim czekało życie - zawsze będziesz musiała się zgadzać na wszystko, bo on "nie będzie się cackał" i Ci powie, że możesz sobie znaleźć innego. Był moment tego wątku, kiedy prawie Cię rozumiałam, kiedy myślałam, że jesteście młodzi, że się dogracie. Ale Twoje kolejne wpisy świadczą o tym, że jesteś w stanie zrezygnować ze swoich przekonań, honoru, wolności w imię chorej miłości...

A generalnie cały ten wątek dziwny jakiś jest... Wszyscy Ci mówią, że Twój związek nie jest normalny a Ty wszystkim tłumaczysz, że Ci jest tak dobrze...

Ale rzecz w tym, że rozmowy nic nie dają.
Po przemyśleniu doszłam też do wniosku, że odwrócenie ról też nic nie da. Ona będzie robić sceny, a on będzie wyskakiwał z tekstem: "powinnaś sobie znaleźć kogoś komu będziesz mogła ufać, na pewno mnie nie chcesz" itd itd.

Paulinko, ja Cię błagam - idź na ten koncert! Pomyśl rozsądnie - dlaczego on miałby się martwić? Że spełniasz swoje marzenie?

Paulinko, nie jesteś małym dzieckiem. Zresztą pewnie nie poszłabyś tam sama, więc byłabyś bezpieczna. Takie "martwienie się" to tylko zawoalowana próba wpływu na drugą osobę. Przecież "martwię się" lepiej wygląda niż "jestem zazdrosny". Nie możesz rezygnować ze swojego marzenia, żeby chłopak się nie martwił. Jeśli będziecie razem to będą setki takich sytuacji, gdzie Ty lub on będziecie się martwić o drugą osobę...

vinnga- Za 20 minut koncert, ale nie poszłam, chodź ciągle mówił, że jak chcę to mogę iść, ale ja nie idę, bo wiem, że się martwił... chodź już żałuję pół dnia, że nie pójdę... co do zazdrości, to owem przyznał się, że zazdrosny też będzie...
Jakoś przeżyję...
On teraz siedzi na 18 kumpla, chodź mówił, że jak nie chce to nie pójdzie, ale ja chciałam aby poszedł.

paulina20- Owszem wiele takich moich poświęceń z czasem coraz bardziej mnie dusi i boli wręcz... ale ja to zniosę... potrafię znosić ból... On jest dla mnie ważniejszy i jego uczucia...

Wszystko w moim domu praktycznie słychać, dlatego specjalnie włączyłam głośno  telewizor, żeby nic nie słyszeć, bo jeszcze bardziej bym żałowała...

Chcesz znać bolesną i przykrą prawdę..?

Sama się katujesz i jesteś powodem swoich nieszczęść. Masz jakiś skrzywiony obraz związku, jeśli po tym wszystkim nadal z nim jesteś. To nie jest normalne. Zastanów się, czy warto się upadlać i być w związku z człowiekiem, który Cię nie szanuje i traktuje gorzej niż ptaszka w klatce. I Ty jeszcze rozważasz ślub?! Po ślubie zapewne Twoje życie będzie jeszcze "ciekawsze", a z pewnością pełniejsze wrażeń - wrócisz 15 minut za późno z zakupów i może Cię uderzyć. Tak, to bardzo prawdopodobne patrząc na to, jak bardzo jest zaborczy i chory z zazdrości. Będzie tylko gorzej. A Ty dalej sobie na to pozwalaj, to któregoś dnia uwięzi Cię w piwnicy i dodatkowo przywiąże do kaloryfera, żebyś czasem nie miała za dużo swobody. CHORE. Nie rozumiem takich ludzi jak Ty, z jednej strony się użalasz i Ci to nie odpowiada, a z drugiej nie potrafisz podjąć żadnej decyzji i na wszystko sobie pozwalasz. Tak wygląda drastyczna prawda. Bez sensu jest tutaj pocieszanie innych, ponieważ w bardzo prosty sposób możesz sama sobie pomóc, ale nie chcesz. Sądzę, że potrzebujesz prawdziwej przyjaciółki obok siebie, która porządnie by Cię "przetrzepała" i uświadomiła, w jakiej głupocie tkwisz na własne życzenie.

Napisałam to ostro z nadzieją, że być może wtedy w końcu to do Ciebie dotrze, choć znając życie tak nie będzie.

Tak czy inaczej powodzenia.

Teraz się tylko wyżywam i pokazuje humory i fochy na niego... ponieważ strasznie chciałam iść... a wcale tu nie ma jego winy, bo sam mi nawet mówił, że przecież mogę iść, tyle że ja potrafię pomyśleć o jego uczuciach...

Sama sobie wyznaczasz formę Waszych przyszłych relacji. Wygląda ona tak: Ty możesz robić wszystko, ja nic, bo ja z tego dobrowolnie? rezygnuję. W małżeństwie on już nie zapyta Cię o zgodę, bo niby czemu miałby pytać, skoro wcześniej mógł robić co chce i ty się na to zgadzałaś. W małżeństwie również nie przyjdzie mu do głowy, żeby Tobie pozwolić na jakąkolwiek swobodę. Bo niby czemu? Przecież wcześniej żadnej swobody nie potrzebowałaś.

Żadnego błędu nie popełniłaś. To tylko Twoja chora wizja związku uznaje za błąd...

Zadziwia mnie lekkość i naturalność z jaką przyznajesz się do najbardziej patologicznych zachowań - rezygnacja ze znajomych, z własnych marzeń, z zainteresowań. Chyba nikt na tym forum tak otwarcie nie pisał, że na własne życzenie zamyka się w klatce i buduje sobie chorą przyszłość. Zastanawiam się, po co pojawiłaś się na tym forum i jakich rad oczekiwałaś skoro każdy głos rozsądku natychmiast tłumisz informacją "ja i tak z nim będę"?

Sama, świadomie, na własne życzenie piszesz sobie scenariusz, gdzie miliony kobiet oddałoby wiele, żeby nie brać w takim scenariuszu udziału...

Wiem, Dorin, że szkoda energii. Ale chciałabym, żeby kiedyś Paulinka mogła przeczytać to wszystko, co jej piszemy i pomyśleć "trzeba było posłuchać". Wypowiedziało się w tym wątku wiele osób. Wszystkie były zgodne co do tego, że to toksyczny związek bez przyszłości. W sumie to intrygująca jest taka obserwacja, dlaczego kobiety pakują się w bagno i jak to się zaczyna...

Czytałam, czytałam i dlatego napisałam, że żadnego błędu nie popełniłaś. Bo to bzdura jakaś nie błąd. Gdybyś była w normalnym związku to byś mogła pisać ze wszystkimi facetami świata i Twój mężczyzna nie widziałby w tym nic złego...

Tego związku nie da się uleczyć. Albo akceptujesz tę patologię w całości, albo się rozstajecie. Ponieważ drugiej opcji nie rozpatrujesz więc pozostaje akceptacja. Zresztą jak wg Ciebie wygląda uleczenie tego związku? Przecież Ty nic nie chcesz zmieniać. Ty się na wszystko godzisz, Tobie taka rola męczennicy odpowiada i jesteś z niej dumna

po przeczytaniu tej wypowiedzi ''Nigdy sobie tego błędu rzecz jasna nie wybaczę, bo nie ma na to żadnego usprawiedliwienia i podstaw , abym mogła go sobie wybaczyć.'' w pełni się zgadzam, że Paula po prostu kreuje siebie na męczennicę O tym, że ''okłamała'' go bezmyślnie, niecelowo, to chyba już całkiem zapomniała. Widzę tu tylko rozdmuchiwanie swoich ''win'', za które należy się ''kara''.

Ja myślę, że to takie usprawiedliwianie swojego chłopaka za te raniące słowa, które teraz wypowiada. Bo przecież jeśli nie byłaby taka ''winna'',to by jej tak nie ranił, prawda? Więc opcje do wyboru miała dwie: albo to jej chłopak jest be, albo ona. Nie uznała, że to chłopak ma problem ze sobą, więc siłą rzeczy wszystko jest tłumaczone tym ''niewybaczalnym błędem''.

Oczywiście, że nie powinno. Ale ja odróżniam kłamanie z premedytacją, żeby kogoś oszukać, a bezmyślne niedopowiedzenie czegoś (przecież ZAPOMNIAŁAŚ o tych kolegach). To pierwsze to brak szacunku, to drugie to pomyłka, która zdarza się każdemu,a nie jest dowodem złej woli.

Następnym razem będziesz chciała karę za to, że krzywo postawisz stolik,a on się potknie?
Nie możesz sobie wybaczyć ze go 'zraniłaś', tylko że w tym momencie stawiasz jego uczucia na najwyższym miejscu,a twoje są gdzieś daleko ,daleko w tyle. Związek ''partnerski'' powinien opierać się na zasadach ''partnerskich'', czyli każdy w nim jest tak samo ważny. Chyba, że lubisz czuć się nieważna.

paulina20- Widzisz.. On się boi, że mnie mu ktoś odbierze... a skłamaniem naruszyłam Jego zaufanie, co w związkach na odległość jest potwornie ważne... Owszem z tym, że Jego uczucia są dla mnie ważniejsze to prawda, ale to nie jest tak, że ja siedzę cicho, bo ja też mówię to co myślę i uważam... ostatnio nawet powiedziałam, że powinniśmy grać na "naszych" zasadach a nie na "jego" zasadach wyłącznie.

martttika- Nareszcie ! Pojawiła się osoba, która mnie zrozumiała... tak się cieszę, że nareszcie ktoś potrafił pojąć to co czuję a nie tylko to, że mój facet jest zły... bo gdy się widzimy, to jest cudownie.
A właśnie ! Widzimy się za 2 dni, bo przyjeżdża do mnie i mój tato Go akurat pozna.
Mój chłopak mi tłumaczy po prostu, że nie ma mnie codziennie i nie wie co ja robię a zwłaszcza, że naruszyłam Jego zaufanie... a gdy zaufanie jest naruszone, to jest znacznie gorzej...
Dziękuję i mam nadzieję, że będziesz mnie odwiedzać i radzić co do niektórych sytuacji, bo zapewne skoro tak miałaś jak ja, to podobne sytuacje wystąpiły u Ciebie również.

Zyczę miłego spotkania , ja dziś byłam ze swoim parę godzinek

Cieszę się. Ja z moim chyba pojutrze się zobaczę, będę musiała też pojechać wtedy do biblioteki i oddać książki. Ostatnio miałam przykrą sprawę z psiapsiółą, ale w najbliższym czasie z nią o tym pogadam i może będzie ok, mój chłopak chociaż na odległość bardzo mnie wspierał i ogólnie jest ok

Oj tak Nie wiem jak bez mojego Skarba bym dała sobie radę Jest po prostu niezastąpiony hehe .

a tak btw zmieniłam avek , fajny ?:)

Teraz ciągle przypominają mi się złe wspomnienia...
Mój chłopak kiedyś zrobił mi dużą przykrość... również mnie okłamał, było to rok temu w maju... czasami tak strasznie mnie to łapie... w tej chwili też... wybaczyłam, lecz do tej pory nie zapomniałam..
Jak mogę to cholerstwo zapomnieć?...

truskaweczka19- O to super !
No to sporo już jesteście, u mnie w październiku będzie 2 lata : )
Jedzie do Holandii, ponieważ musi zarobkowo, bo nikt mu nie da pieniędzy pod nos, nikt mu nie pomoże, rodzice nikt.
Moja historia była skomplikowana... każda inna dziewczyna dałaby sobie siana i na pewno by nie wybaczyła...
Mój chłopak poczuł się samotny i znalazł sobie inną , twierdząc, że niby udaje , że z nią jest, żeby jacyś kolesie się odczepili od niej, przeczuwałam, że to jest kłamstwo, bo zbyt poważnie to wyglądało, w sensie te wszystkie opisy i w ogóle... wyglądało to zbyt realnie jak na kłamstwo, pewnego razu zaczęliśmy rozmawiać... było to dokładnie 22 maja, mówił, że strasznie się trzęsie, wtedy pierwszy raz się tak naprawdę bał, bał się, że mnie straci... przyznał się... to był jak nóż w serce... stwierdził również, że kocha mnie jak siostrę a nie jak dziewczyne i zdał sobie sprawę z tego w lutym tamtego roku... patrzcie ile miesięcy... ale tak potwornie kochałam tego chłopaka, że nie potrafiłam skończyć z Nim kontaktu... poza tym uznawałam zasadę, że prawdziwa miłość polega na tym, aby było dla Nas ważniejsze szczęście drugiej osoby, nie zależnie czy będzie ta osoba z Nami czy nie... cierpiałam kilka miesięcy, pisałam, walczyłam... On był z tą dziewczyną, Nasz kontakt był słaby... ja mimo to walczyłam ... we wrześniu ta dziewczyna Go zostawiła... a sierpniu ja przyjechałam do Niego... widzieliśmy się wtedy pierwszy raz... czułam się wykorzystywana... Jego dziewczyna do Niego dzwoniła a ja musiałam tego słuchać jak mówi do Niego... było mi bardzo przykro... myślałam, że spotkanie coś zmieni... nie zmieniło za dużo... w wrześniu zaczęło być trochę lepiej , do czasu kiedy nie spotkał się ze swoją byłą... ale ponoć mówił jej o mnie, gdyż ponoć za bardzo mu na mnie zależało i dlatego nie dał jej szansy, gdyż kochał mnie... od listopada zaczęło być dobrze... ale przez te wszystkie miesiące miałam tyle nocy przepłakanych, najgorsze, że nikogo wtedy przy mnie nie było, byłam sama jak palec, lecz dalej o Niego walczyłam ! On tego żałuje strasznie, widzę to, do dziś mnie przeprasza za to wszystko... wybaczyłam, ale nie zapomniałam, chodź tak potwornie bym chciała i do dziś i jeszcze w przyszłości na pewno będę mu mówić o tym co czuję, że bolą mnie te wspomnienia, że znów przychodzą...

I on po czymś takim ma czelność zabraniać Ci niemalże wszystkiego? A Ty się zgadzasz? .
Moim zdaniem to dosyć istotny fakt, wcześniej o tym nie wspomniałaś i ciągle mówiłaś, że poza zazdrością jest okay.
Zaczynam się zastanawiać czy w ogóle jest sens 'leczyć' tę relację.

Paulinko, inność rzeczywiście przyciąga, nie ma co przeczyć Tylko nie zawsze ta inność gwarantuje stabilny związek.
Widzisz, nie powinno być za każdym razem, że Ty np chcesz wyjść, a on ma kwaśną minę. Jeżeli chcesz to ratować, to rozmawiaj z nim o tym jak najwięcej. To chyba Ty miałabyś więcej powodów do niepokoju niż on. Może on trochę mierzy swoją miarą i myśli, że skoro on tak zrobił, to Ty też zrobił, ale nie wolno popadać w paranoję.

Jejciu, co on sobie myśli? Ja też często dzwonię do Faceta o 12 , zwłaszcza jak śpię do 11 lub później. Ty pewnie byłaś czymś zajęta. Ech.. Ty przez niego nie masz swojego życia, naprawdę przesadził.

Lecę do tego kina, pozdrawiam i trzymaj się.

A może on jest taki zazdrosny i tak cię pilnuje, bo sam zerka na inne dziewczyny?

Jego zachowanie było bardzo niedojrzałe i powinnaś teraz mieć focha na niego przez dłuższy czas. Sorry, dla mnie takie zachowania zawsze odpadały.. Odrzuca mnie brak szacunku do innych, nawet w złości.

Truskaweczko - No tak... inność rzeczywiście tak bardzo przyciąga...
I jak było w kinie?

Dziś cały dzień płaczę...
Nie wiem czy On chciał mnie doprawdzić jeszcze bardziej do płaczu? Nic już nie wiem... już 7 dzień się kłócimy... nie wiem co mam robić i to mnie najbardziej zabija w środku... proponował przerwę, ale się nie zgodziłam, bo wiem jakby było po przerwie, że już byśmy do siebie nie wrócili...
Powiedział mi też dzisiaj, że nigdy mi mojego błędu nie wybaczy...
Dziś mi też powiedział, że teraz wszystko zależy ode mnie... czy to przetrwa i w ogóle... nawet pisząc to ryczę, bo normalnie nie mam siły psychicznej już... On tak potwornie mnie rani..

paulina20- Nie, jeśli chodzi o jego wierność to jest mi wierny jak pies, mam na to wiele dowodów i w ogóle naprawdę.

Idę się przejść...

Przepraszam, że nie odpisałam od razu, ale miałam problemy z kompem. W kinie super, dziś znów się spotkaliśmy, więc nawet widujemy się częściej niż zazwyczaj, nie już raz na tydzień czy dwa tylko częściej. Trochę pokłóciłam się z mamą, ale nic poważnego o czym by gadać. Dobrze nam się układa

Hmm... wszystko zależy teraz od Ciebie ? Ty stanęłaś już niemalże na głowie, by wybaczył....