Prawie 18 miechów, ale on wciąż mi nie ufa...

oj jak ja jej bardzo zazdroszczę..:(..jejku..jak ja juz chcialabym zeby ten mój był na miejscu...:(...tak jest ciezko bez niego..:'(...masakra...dobrze ze mam pracę...mogę zwiac do niej i az tyle o tym wszystkim nie myslec..no ale jak mam wolne...tragedia..swiat mi sie normalnie zawala..minęły3dni od jego wyjazdu a mnie w srodku rozdziera..:/

wieeeem..:D..wiem..ale w złości plecie sie 3po3...a i tak za nim tęsknie jak głupia..:'(

jejku Lalunia...mnie pociesza to ze w lipcu tym razem ja do niego jadę...i bez żadnego ale...bez względu na to czy dostane urlop czy nie..ja jadę...wg nie bede ogladac sie za siebie...wiem ze w dzisiejszych czasach praca jest wazna...ale w tamtym momencie dla mnie najwazniejszy bd on...
świetnie ze rodzina jego ciebie polubila:)..powiem ci ze ja jego siostry tez sie balam:)..ale jak juz przyszla..zaczelysmy gadac...eee..to teraz jak dobre funfele:)
bd dobrze damy rade malenka..:)musimy;)

xmalaxczarnax90- W sumie powiem Ci, że 2 miesiące Ci minie bardzo szybko, nim się obejrzysz
A na długo jedziesz? Teraz to ja Ci będę zazdrościć, ale może ja ze swoim pojedziemy razem nad morze sprzedawać lody, gofry czy coś, byle by razem pracować i być przy sobie wpadliśmy na taki pomysł wczoraj
Oczywiście, że damy radę, tylko popełniłam potężny błąd ; (
Mam ostatnią szansę...
Otóż okłamałam Go w sumie nieświadomie... Pisałam z chłopakami, ale dla mnie to były normalne rozmowy, a oni mnie adorowali, no i w przed ostatni dzień mój chłopak postanowił sprawdzić mi nk, no i zobaczył wszystkie rozmowy i bardzo się zdenerwował, bo mówiłam mu, że z nikim nie piszę... dla mnie te rozmowy nie miały większego znaczenia, dla mnie to zwykłe rozmowy były, a według niego to flirt...
Cholernie tego żałuję i teraz z nikim nie piszę...
Tylko wiem, że szybko mu to nie przejdzie... zrąbałam wszystko : (

paulina20- No dokładnie, porcja jak dla słonia Ale kazał mi tyle jeść, dlatego, że śniadanie to najważniejszy posiłek dnia
Zastanawiam się tylko ile będzie mi kazał jeść, jak będę w ciąży, na pewno bardzo dużo

no hej kochana...no ja tez kiedys mialam taka akcje to łeee jeny...2miesiace mi to wyminałD..a na ile jadę..hmm..jezeli da mi urlop to na 10dni ale dojdzie sob i niedziela czyli2tyg:D...nie masz pojecia jak sie ciesze i jak nie moge sie doczekac:)..a jak mi nie da urlopu to ide na l4..ale jak pojde to juz na 3tyg...wtedy bd bomba:Dhehehe

Zajęcia mam co 2 tygodnie i niestety jeden raz mam na 8  ( a wtedy niestety msuze wstac po 5 ) , ale i tak nie spalam w tym tygodniu prawie nic, wiec jechalam do szkoly bez snu, bo mialam problemy z pecherzem i ciagle latalam do lazienki w nocy , na szczescie juz lepiej.

no ale on chyba wybaczyl ??

To tego trzymaj się i postaraj się już nie zadręczać kochana. Każdy z nas popełnia błędy, zdarzył Ci się flirt z innymi ? To już się nie zdarzy  i widać, żę kochasz swojego chłopaka, będzie dobrze

hej kochana..jak się skonczyło..hmm..na koniec podalam mu moje hasa na konta,zeby nie mial wiecej obaw ze cos takiego ma jeszcze miejsce..no i widzial ze po tym wszystko sie zmienilo...nie pisalam do zadnego..raczej z mojej strony to bylo odp na ich wiadomosci no ale widomo bral  to jako pisanie z nimi...w koncu przestal mnie kontrolowac..ale teraz tak jakos i ja znam jego wszystkie hasla i on...tak..samo z sb wyszlo..nie zauje ze mu podalam..bo teraz wie ze nie mam nic do ukrycia ze jest on jako jedyny..:)..no i ja tez widze ze jest grzeczny:)

truskaweczka19- Dziś jest już ciut lepiej
Tak czy siak bardzo żałuję tego co zrobiłam, ale jestem pewna, że już tego nie popełnię już nawet robię postępy

paulina20- Myślę, że powinna patrzeć na siebie i swoje błędy niż na błędy innych, które bywają o tysiąc razy gorsze od mojego, ale wolę patrzeć na siebie niż na innych.
Wiesz ja się nie boję być uzależniona od Niego, bo czuję, że to ten Z czasem jest coraz lepiej i ciągle przeskakujemy przeszkody jakie nam się nasuwają
Trzeba dawać z siebie 100%, każdy.

xmalaxczarnax90- No u mnie właśnie z mojej strony to było zwykłe odpisywanie na wiadomości, które nie mają dla mnie większego znaczenia, no ale On sobie pomyślał, że to flirt i się tego trzyma i że robiłam niby jakąś ławkę rezerwowych.
Ja nie chciałam haseł Jego , bo ufam mu i mi one nie potrzebne tak szczerze
Teraz tylko muszę się zmienić bardziej

Aaricia- Wiesz każdy sądzi inaczej, ja jestem bardzo szczęśliwa z moim chłopakiem, więc jakoś tego za toksyczność nie uznaje

paulina20- Złamany paznokieć to błahostka, a kłamstwo, oszustwo to poważna sprawa, a ja jestem osobą , która niezbyt kłamie czy oszukuje, poza tym jak mogłam to zrobić , gdy jestem w poważnym związku z osobą którą bardzo kocham i właśnie tą osobę skłamałam?...
No tak... ale to nie zmienia faktu, że skłamałam i potwornie tego żałuję...

Wiesz ja po prostu bardzo żałuję swojego błędu, wręcz bardzo i nie uznaję tego za samoudręczanie, fakt już mi przeszło o wiele, ale nigdy tego sobie nie wybaczę, On mi mógł wybaczyć, ale sama sobie nigdy tego nie wybaczę.
Właśnie dla mnie to było wręcz nieświadome...
Dużo błędów zawsze popełniam nieświadomie , nigdy świadomie.
Mój też do mnie stracił sporo zaufania, wręcz tak jak napisałaś mnóstwo.
A że tak zapytam, ile u Ciebie trwało czasu , aby Twój chłopak odzyskał zaufanie?

Autorko, ja za to dziś widziałam się ze swoim Było bardzo fajnie

Aircia początkowo czytając ten wątek też tak sądziłam, ale jeśli Paulinka i jej chłopak zmienili czy zmienią nastawienie do związku , to pewnie mogą byc udaną parą, tylko muszą chcieć, nie zawsze jest wszystko stracone w takiej sytuacji.

Rozumiem Paulinkę, że przejeła się, że okłamała chłopaka.. ale mam nadzieję, że będzie już ok. Jak to ten jedyny, to na pewno im się uda i musza się starać, dbac o ten związek, ale oczywiście dawać też sobie przestrzeń   A nie martwmy się co by było, gdyby np chłopak zginął - liczy się tu i teraz, nikt nie wie jakby zareagował, czy udałoby mu się pozbierać po stracie ukochanej osoby czy nie.. po co gdybać ..? dopiero jakbyśmy to przeżyli to byśmy wiedzieli.

Dziewczyny jest źle Dziś rano praktycznie się rozstaliśmy... On mi od wczoraj wieczorem mówił, że nie potrafi już ze mną być... właśnie przez moje kłamstewko... że chce , ale nie potrafi... płakałam tak bardzo, całą twarz rozdrapałam... nigdy tak nie rozrywał mnie ból... nigdy nie miałam takiego płaczu... czułam się jakby ktoś obrywał mnie ze skóry i tak było, tyle że zamiast skóry są moje plany.. wszystkie obrazy mi się przewinęły, wszystkie wspomnienia, cała nasza znajomość... i jeszcze obrazy gdzie On by mógł dotykać innej kobiety, mówić jej, że ją kocha, tulić, całować... to wszystko jest dla mnie żywym koszmarem... ponoć daliśmy sobie ostatnią szansę... ale jak zrobi mi awanturę (tak powiedział), to nie będzie już rozmowy , będzie tylko " a nie mówiłem" dlatego tak bardzo boję się wieczoru...

A nie zadalas sobie (najlepiej jemu) pytania, czy on cie tak naprawde, naprawde kocha, skoro chce sie przez takie cos rozstac? A czy on wyobraza sobie ciebie z innym?

Wielka milosc to niestety wielki bol, dlatego mysle, ze warto pielegnowac jednoczesnie zarowno milosc do blziniego ,jak  idla siebie samego. Tak, aby czerpac z relacji to, co najlepsze, ale byc zdolnym potem stanac na nogi. Paula - NIE MOZESZ tak siebie traktowac. Zostaw ta twarz. Ty bez niego tez jestes wartosciowa i wazna. O ile nie watpie w sile waszego uczucia (no chyba, ze on od ciebie odejdzie - wtedy zwatpie, nie tylko w uczucie, ale w jego zdrowy rozsadek), to jednak nie mozesz sie od drugiej osoby tak uzalezniac.

Wlasnie, co do rozsadku. Oboje jestescie ogromnie emocjonalni, a zadna skrajnosc nie jest dobra. Jego wyolbrzymione emocje przyslaniaja mu wage problemu, ktora jest wlasciwie zadna. Jesli on ci nie mzoe wybaczyc czegos tak blahego, to sorry, ale to jest absurdalne. Jaki w ogole podal powod tej 'niemoznosci'?

Moj chlopak tylko skarzyl sie, ze nie moze mi zaufac, ze czuje sie wewnetrznie pusty, ze wczesniej mial w srodku taki ''piekny, nowy budynek'', a teraz pozostaly tylko zgliszcza. Wiem, ze pewnie jego reakcja byla przesadzona, ale ja rozumialam. Mimo wszystko nie bylo mowy o odejsciu. Jesli ludzie naprawde chca byc razem, to beda.

PS Przeczytalam jeszcze raz twojego posta, i nie bylo tam mowy o tym ze 'nie wybaczyl', takze wybacz Ale tak czy siak sadze, ze bedziecie dalej ze soba, NAWET, jesli przez pare chwil nie bedziecie wiedzieli co dalej bedzie. Po porstu za bardzo jestescie sobie bliscy. Wiem cos o tym, bo moj zwiazek ostatnio pare razy wisial na wlosku, ale tak sie ze soba zzylismy, ze zrezygnowanie z siebie ejst bardzo bolesne. Wiem jednak, ze niewazne jak wielka milosc, trzeba sie liczyc z tym, ze kiedys mzoe nastapic jej koniec, bo zycie jest zmienne.

Ech fakt faktem nie kłócimy się już drugi dzień... ale tak mnie strach i panika zaczęła ogarniać...
Zaczęły mnie nękać głupie myśli, że może On jest ze mną, po to abym nie cierpiała? Ponieważ nie lubi gdy ktoś cierpi... mam pełno myśli... ponieważ wszystko między Nami jest takie kruche i delikatne teraz... na każdym kroku się boję...
Walczę ale potwornie się wszystkiego boję teraz... każdego momentu, każdego wieczoru... i to , że nagle powie mi całą prawdę, że miałam rację.. tak mnie to dołuje wszystko... nie mogę znieść tych myśli Dzisiejszego wieczoru strasznie panikuje...
Nie jest taki czuły jak wcześniej, nie czuję jego bliskości w sensie , że często się odzywał, odpisywał i w ogóle... nasze rozmowy są dość krótkie, coraz mniej kontaktu... coś jest nie tak i ja to czuję... przeczuwam to...

truskaweczka19- Otóż u mnie to nie jest spowodowane brakiem zajęcia, bo mam co robić i w ogóle.
Tylko, że ja teraz na każdym kroku się boję, czy bym była zajęta czy nie...
Dzisiaj przez to wszystko położyłam się spać o 4:30 dopiero, znaczy położyłam się znacznie wcześniej, ale zasnęłam dopiero o tej, nawet ułożyć się nie mogłam.
Teraz ciągle się boję, bo wszystko jest takie kruche i delikatne i trzeba potwornie uważać.

Dobrze, ja też mam nadzieję, że będzie ok, ale postaraj się wyluzować Paulinko. Mi zdarzało sie podobnie i także zraniłam nie raz partnera dziwnym , głupim zachowaniem, ale wiem jedno kocham jego , a on mnie, więc damy sobie radę. Ty też tak myśl , czyli pozytywnie. Skoro to miłość jak czujesz, to nie ma innej opcji

Jednak dobrze jeśli bardziej by Ci zaufał Tzn nie mam co do tego, by mieć dostęp do czyjegoś konta, bo tak robi wiele par i o ile obojgu to pasuje i jest im z tym dobrze, to jest ok. Można mieć nawet wspólne konta, niektórzy to praktykują, ale jak kto woli.
Czasem z nudów przejrzę smski kochanego lub on moje, ale mamy swoje przyzwolenie, to jest ok.
A chyba już nie kotroluje tego czy wychodzisz z koleżanką itp.. ?:)

Truskaweczko, tylko jak On ma mi teraz zaufać, skoro zawiodłam Jego zaufanie? Teraz będę musiała nad tym ciężko pracować...
Wczoraj wieczorem nawet mi nie wierzył, że poszłam umyć głowę, bo odebrałam dopiero za drugim razem, a dzisiaj rano, nie wierzył, że rozładował mi się telefon i zaspałam.
Chciał dzisiaj skończyć wszystko, Nasz związek, Nasz kontakt w ogóle, ale nie pozwoliłam na to... postanowiliśmy zacząć od nowa, On spróbuje mi zaufać, a ja będę musiała wszystko ostrożnie.
Wczoraj również rozmawialiśmy o wspólnym koncie, ale jakoś nie doszło do realizacji tego.
Och... żebyś wiedziała, że On wszystko kontroluje teraz, dosłownie wszystko i co najgorsza w dużej części mi nie wierzy wtedy.
Chodź dzisiaj jak chciałam iść spać, to najpierw mi powiedział, żebym szczerze powiedziała, czy idę spać, a potem, że przecież byłam na praktykach i poza tym zaczynamy od nowa.

gossip_girl hej !
Widzisz te wszystkie awantury i w ogóle wynikają przede wszystkim z braku zaufania, jesteśmy cholernie zazdrośni o siebie, uczuciowi i bardzo emocjonalnie do wszystkiego podchodzimy.
Czasami mam tego wszystkiego dosyć, ale wiem, że chociażby dla tak pięknych wspomnień warto jest być z Nim.
Przeżyliśmy wiele i wiem, że na pewno nie zamieniłabym Go na żadnego innego faceta, chcę po prostu być z Nim już na zawsze, aby Nasze plany się spełniły... serio było już lepiej, już prawie osiągnęłam szczyt Jego zaufania, nie było już tych awantur i w ogóle, ale ja popsułam to swoim błędem...
Błąd był strasznie głupi i wręcz nawet błahy, ale naruszyłam Jego zaufanie, a Jego zaufanie jest strasznie delikatne i w jednej sekundzie można to wszystko stracić.

Mimo wszystko Nasz związek wisi na włosku... czuję się trochę bezsilna... a gdy powiedział o końcu znajomości, to naszła mnie tak potężna fala bólu... bo to wszystko potężnie boli... jak sobie przypominam wszystko i to co było między Nami i tą dzisiejszą rozmowę to serce mnie kuje i łzy same podchodzą pod oczy... za bardzo mi zależy i za bardzo Go kocham...
Dziś miałam jeszcze żal... nie potrzebnie... ale miałam żal do Niego... chodź dzisiaj to miałam miliony myśli na głowie... refleksowałam się sama w sobie... gadałam do siebie w myślach... wręcz książkę w tych myślach pisałam...
Mam taki mętlik w głowie w poza tym mętlikiem na uboczu jest jedna pewna , silna myśl : KOCHAM GO !

Ale ten brak zaufania z jego strony jest tak duży, że wręcz niszczący! Wcale się nie dziwie, że lekko skłamałaś skoro on wywiera taką presję.
Przepraszam, nie wiem czy nie doczytałam czy po prostu nie było zawartej na forum takiej informacji, ale właściwie dlaczego jesteście ze sobą na odległość?

Warto żebyś wzięła sobie do serca post powyżej. Bo to jest prawda, że jesteś w prawdziwej emocjonalnej huśtawce. Tyle stresu z niczego...

Tez się podpisuje pod tym, żeby mu się nie spowiadać. Mówisz: albo mi ufasz, albo nie. On musi zrezygnować z ciągłej kontroli. Wiadomo, ze prawdopodobnie bez tego czuje się bardzo niepewnie. Ale to jest toksyczne i nie dziwię się, jeśli w pewnym momencie będzie cię to tak męczyć, że nawet miłość zacznie się powoli ulatniać,a zostanie żal i złość. Czy on ma jakieś problemy ze sobą, zdiagnozowane zaburzenia? Na pewno jest bardzo emocjonalny. Wiesz,w moim związku tego nie było, chłopak skarżył się tylko, że stracił zaufanie, ale nie czepiał się mnie o jakieś pierdółki. Dał mi to zaufanie odbudować. Jeśli twój facet chciał kończyć z tobą związek to musi być okropnie chwiejny. W sumie byłam podobna jeszcze 2 lata temu (see my topic for details )

Myślę, że wasz problem polega na tym, że jesteście niejako uzależnieni od siebie, jesteście przywiązani trochę "'lękowo". Jednak zdrowo jest zostawić w związku trochę miejsca dla siebie, tak żeby wiedzieć, że zawsze sobie sam poradzisz. To wnosi do związku więcej luzu, radości i wyrozumiałości, myślę, że staje się bardziej dojrzały. Ludzie są ze sobą, bo to ich aktualny wybór, a nie, bo czują, że inaczej nie dadzą rady (mam nadzieję, że wiesz o co mi chodzi - nie neguję waszej miłości, mówię tylko, że bez niej w chwili obecnej byście ''zginęli'' - przynajmniej ty). A może to taki urok ''miłości aż po grób?'' Możliwe. Możliwe, że się nie znam Ale wiem, że jeśli tak to ma wyglądać, to nie miałabym w takiej miłości poczucia bezpieczeństwa.

Aha, w moim odczuciu partner stawia Tobie nierealne wymagania, zapomina, że jesteś tylko człowiekiem. To są trudne sprawy, bo ważne, żeby pozostać z wymaganiami tak pośrodku - nie wiązać się z byle kim, ale też nie oczekiwać, że ktoś zawsze będzie idealny. Czasem okazuje się, że człowiek miał dobrą wolę, a wyszło inaczej. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Truskaweczko owszem nie może, ale tak przeważnie jest w każdym związku, gdy związek wisi na włosku prawda?
Gdybym mu powiedziała, że przykro mi, że nie wierzy w moje słowa, to albo by mi powiedział, że trzeba było Go nie okłamywać, albo by mi powiedział, że jemu też jest przykro, że robię mu takie numery, coś podobnego do tych wypowiedzi na pewno by było.
Wiesz dzisiaj akurat o nic mnie nie posądził, widzę , że się stara, chodź minął dopiero jeden dzień, ale ja to widzę, poza tym ja również się staram, jestem ostrożna, często rozmawiamy, często mu piszę sms-y, że Go kocham, jakieś takie miłe, albo po prostu mu coś piszę, mówię mu o wszystkim, tak jak On mówi mi o wszystkim.
Dzisiejszy dzień można zaliczyć do udanych (mam nadzieję, bo jeszcze jest wieczór).
Poza tym dzisiaj mija 19 miesięcy
Wybacz, ale nie jestem pewna czy powiedzieć Ci swój wiek.
Myślę, że nie jestem jakaś bardzo młoda, ale jednak nie chcę być uznana za kogoś , kto nie jest dojrzały przez swój wiek, a ja chce rad dojrzałych kobiet, które będą wiedziały co mi poradzić, bo wśród znajomych nie znajdę dobrej rady, kogoś kto mi powie porządnie co sądzi na ten temat i poza tym mieszkam w takim małym mieście, że zaraz wszyscy by wszystko wiedzieli, dlatego wolę się wypowiadać tutaj, chodź teraz pewnie stwierdzicie, że jeszcze tyle przede mną, to będę mogła poznać wielu facetów i w ogóle.
Ale ja nie chcę poznawać innych facetów, kocham tego faceta i nie chcę , aby to się zmieniało : )
Co robię na co dzień ?
Szkoła, teraz aktualnie praktyka, dużo odpoczywam, bo to codziennie muszę wracać 7 czy tam 8 (sama nie wiem dokładnie) kilometrów na nogach i jeszcze na tych praktykach dają mi popalić codziennie.
Ja również nie jestem toksyczna i Mój chłopak do czasu mojego błędu całkowicie się zmienił, bardzo mi wtedy zaufał, ale na zbudowanie takiego zaufania, potrzebowałam 18 i pół miesiąca, więc jednak sporo.
Trudno mu ufać, zwłaszcza, gdy każda dziewczyna naruszała jego zaufanie, miał przeżycia kiedyś i to też przez całe dzieciństwo.
Nie dziwię mu się w sumie.
Lecz pomimo tego wszystkiego ja wierzę , że odbuduję te zaufanie : )

gossip_girl - Owszem , na forum nie było zawartej raczej takiej informacji, w sumie nigdy nikt nie pytał.
Otóż odpowiem Ci.
Poznaliśmy się pewnego wieczoru na pewnym czacie, żadne z nas nie szukało tam żadnej miłości i w ogóle.
Ja tam weszłam z nudów, a On aby z kimś porozmawiać, ponieważ było mu ciężko, chciał aby ktoś Go wysłuchał.
Tak bardzo byliśmy do siebie podobni, że aż nie wierzyłam, że istnieje tak podobna osoba do mnie , później się mocno zaprzyjaźniliśmy, lecz to była czysta przyjaźń, trochę skomplikowane to wszystko później było.
Wyznaliśmy sobie co czujemy, spotkaliśmy się (przyjechałam na tydzień w ukryciu przed rodzicami, powiedziałam im, że jadę do koleżanki, bo nie pozwalali mi do Niego pojechać, to musiałam coś wymyślić, wiem , że to strasznie ryzykowne).
Później moja mama poznała Go, później ja poznałam Jego rodzinę i tak się toczy.
Mamy strasznie dużo planów i dążymy do tego i było coraz piękniej, ale popełniłam ten nieszczęsny błąd i się sypło , no i teraz zaczynamy od nowa, staramy się, mam nadzieję, że odbudujemy to tak, że będzie jeszcze bardziej piękniej : )

fammefatale - Masz rację , w związku nie chodzi o to, aby się kontrolować, mało kiedy to robimy. Teraz więcej wiadome, ponieważ teraz mało mi ufa, ale jeszcze przed moim błędem , praktycznie zaufał mi na maksa.
Teraz nie dziwię się, że mnie kontroluje (i to nie aż tak strasznie ciągle) , lecz jak uda mi się znów zdobyć Jego zaufanie, to z pewnością nie będzie mnie kontrolował jak teraz, bo tak było właśnie przed moim błędem.
Owszem już wcześniej (po to założyłam wtedy tutaj forum) miałam taki problem, trochę czasu minęło zanim to zmienił w sobie, ale udało mu się, więc skoro raz mu się udało, to dlaczego drugi raz ma mu się to nie udać? Najpierw muszę naprawić to co zrobiłam

paulina20- Wiesz skoro jakieś dwa tygodnie temu stracił do mnie zaufanie, to logiczne, że teraz mu nie postawie ultimatum prawda?
Trochę za szybko, bo naprawdę mu się nie dziwię.
Naprawiamy to oby dwoje teraz i jak na razie jest wszystko w porządku.
On też potrzebuje czasu i doskonale to rozumie.
Jest potwornie emocjonalny.
Dlatego jak robi jakiś zły krok, jak np. kończenie wszystkiego, to nie pozwalam na to, tłumaczę mu wtedy ile mam sił, tak samo On tłumaczy mi coś , kiedy ja popełnię jakiś błąd.
On mnie ostrzegał jak jeszcze byłam u Niego, że będzie do tego wracał, więc lepiej, żebym się zastanowiła czy chcę z Nim być.
Owszem, gdyby mnie zostawił "zginęła bym" , On powiedział jeszcze wczoraj, że jakoś by sobie poradził, żebym i ja to mu powiedziała, że sobie poradzę.
Ale ja nie potrafiłam tego powiedzieć, ponieważ wiem, że bym sobie nie poradziła.
Owszem, jestem od Niego uzależniona, doskonale sobie zdaje sprawę z tego.
A później gdy już daliśmy sobie drugą szansę , powiedział, że nawet proste czynności byłyby dla Niego trudne.
Że jestem jedyną osobą jaką ma, która przy Nim jest.
Wiesz... On od zawsze praktycznie przy większości rozmów , prosił , abym nie popełniła tego błędu , tego samego błędu co te wszystkie dziewczyny, a jednak popełniłam, On mnie ciągle ostrzegał, że wtedy nie zapomni tego i wszystko się skończy.
Od początku Naszej znajomości prosił, podkreślał, że szczerość ceni w ludziach najbardziej.
Więc jest tu sporo mojej winy, bo mogłam pomyśleć, On ciągle prosił, błagał, bym nie popełniła tego błędu.
Chodź powiedziałam mu, że On nie potrafi wybaczyć dużego błędu.
A On stwierdził, że Ja to Ja , a On to On i nie zawsze musi myśleć tak samo jak ja, tak samo ja jak On.
Ale jednak dał mi drugą szansę i jej nie zmarnuje.
Zobaczymy jak to się dalej będzie układać.

Och trochę się rozpisałam

Ja widze co troche inaczej.
Uwazasz,ze to nic zlego,ze masz poczucie,iz bez partnera nie dalabys sobie rady w zyciu?inaczej mowiac nie mialabys po co zyc?
Ja uwazam ze takie calkowite zatracenie sie w drugiej osobie jest zle.
Nie uwazam,ze milosc jest czyms zlym , wrecz przeciwnie,ale nie widziec sensu zycia bez tej drugiej osoby to dla mnie przesada.
Wyobraz sobie(czego oczywiscie Ci nie zycze),ze rozstalabys sie z partnerem i co?depresja od razu?

Od kiedy pamietam nie rozumialam kobiet,ktore w imie milosci zapominaja o sobie calkowicie, a pozniej nagle,kiedy cos nie wychodzi , dziwia sie , ze nie moga sobie poradzic z rozstaniem.
To kobiety , ktore kochaja za bardzo.Przynajmniej w moim odczuciu.
Cale szczescie faceci podchodza do tego bardziej na luzie,nie mowie ze kazdy , ale mezczyzni na ogol lepiej sobie radza z rozstaniem.

Nie zrozum mnie zle , moim celem nie byl atak,tylko stwierdzenie,ze ja czegos takiego nie pojmuje.
W sumie.. kazda kobieta ma inny charakter, ja sobie zawsze potrafilam poradzic bez partnera,dobrze czuje sie sama ze soba , teraz mam kogos , ale wieml,ze be niego poradzilabym sobie rownie dobrze.
Najwyrazniej kazdy ma inaczej.

Absolutnie nie dziwi mnie to , ze czasem trudno jest o kims zapomniec,faktycznie ,jesli sie kogos kochalo , to ciezko ot tak przestac,ale mi sie wydaje,ze czesto mamy wrazenie : o to wlasnie ten , to jego kochamy najbardziej na swiecie itd. Czesto slysze z czyichs ust ze to ten jedyny itd , pozniej rozstaja sie -zalamka , a za jakis czas ( nie mowie ze od razu) spotykaja kogos innego , zakochuja sie i znowu wydaje im sie ze to ten jedyny.
Zwlaszcza dotyczy to mlodych ludzi.Mam 22 lata , wiec moze jeszcze tak dobrze zycia nie znam , ale wiem ile razy to ja myslalam , ze ten to jest wyjatkowy i bez niego sobie nie wyobrazam zycia , a okazalo sie , ze jakos zylam i nawet calkiem dobrze,a co najlepsze pare lat pozniej znowu spotykalam kolejna wykatkowa osobe ha
Ale chyba zboczylam z tematu troche

Skoro nie masz poczucia , ze czegos Ci brakuje w Twoim obecnym i ze to jest raczej to ( chociaz szczerze- w Twoim wieku rzadko zdarza sie cos na cale zycie ) to zycze,zebys juz nie musiala dalej szukac .
Ja osobiscie nie czuje w tej chwili potrzeby spotkania kogos na cale zycie , tego jedynego,ale gdyby taki sie znalazl,pewnie byloby to fajne uczucie

A wracajac do tematu,to wlasnie trzeba odroznic milosc do kogos , a zaborczosc,ktora wynika zazwyczaj z niskiego poczucia wlasnej wartosci.
Do autorki watku : musicie chyba oboje troche wyluzowac no i niestety zaufanie nie jest tak latwo odzyskac ,zwlaszcza,kiedy sie na kims zawiodlo.

Truskaweczko, przyznam się ile mam lat, tylko, żeby zaraz nie było, że jestem niedojrzała emocjonalnie i w ogóle, potrzebuję rad dojrzałych osób, a nie moich znajomych, którym nawet zaufać nie można.
Otóż mam 17 lat, a w październiku będzie 18
No i dobrze robiłaś , że nie szukałaś tej pracy Po co na siłe? Lenistwo jest dosyć fajne, sama się rozleniwiłam trochę
Jak na razie między mną a Moim jest dobrze, tylko dzisiaj trochę się zaczęliśmy kłócić, ale nie było to jakieś poważne tak bardzo, bałam się, że później do tego wróci, ale na szczęście rozmawialiśmy normalnie.
A tematem naszej kłótni był dalej mój błąd, ciągle pyta zawsze "Dlaczego pisałaś?" lub jak to dzisiaj powiedział "czy tak trudno jest Ci się wstawić w moją sytuacje? Że by mi się to nie podobało? Więc dlaczego pisałaś?"
Na szczęście później już nie wracał do tego i mam nadzieję, że nie wróci.
Już 3 dni dosyć spokojnie jest między Nami i oby tak dalej było.
Ja również dam czas swojemu, żeby udało mu się znów zaufać, gdyż już raz się udało, zmienił się i już było tak świetnie, nie było jakiś kontroli i w ogóle i już praktycznie osiągnęłam szczyt jego zaufania i mój błąd wszystko przerwał, ale wierzę, że znów będzie cudownie.

fammefatale- doskonale wiem, że tak łatwo nie jest odzyskać czyjeś zaufanie, ale staram się i myślę, że w końcu mi się uda odzyskać Jego zaufanie Głęboko w to wierzę !

Aaricia- Owszem zgodzę się z stwierdzeniem, że jestem od Niego uzależniona, ale taka sytuacja już była przed popełnieniem mojego błędu i udało mu się zmienić, było o wiele lepiej, więc wierzę, że i tym razem uda się znów
Gdybym nie popełniła tego błędu dalej bym była na szczycie Jego zaufania.

Aaricia- Właśnie widać jak przeczytałaś mój wątek
1. Nie stwierdziłam , że jest dużo starszy ani razu, więc skąd to wnioskujesz? I skąd stwierdziłaś, że ma 25 lat?
2. Pierw obstawiłaś , że ma 25, później , że powyżej. I jak zauważyłaś swój wiek dopiero podałam w ostatnim poście i nie był to wiek 16 lat. Otóż ja i On jesteśmy z tego samego rocznika (On miał kilka miesięcy temu 18, a ja za kilka miesięcy będę mieć 18).
I jak widzisz zakochał się, bo nie raz mi to pokazał.
3.Owszem na początku, mówiłam o Jego braku zaufania, lecz później się zmienił (jak byś dobrze czytała, to byś to wiedziała). Mój błąd popełniłam jakieś 2 tygodnie temu (tak dokładnie 2 tygodnie temu i 1 dzień). Wcześniej zdobyłam Jego zaufanie na hmmm... miesiąc , lub dwa? Jak nie trzy (nie pamiętam dokładnie).
4.Ponieważ wtedy dostaje głupich myśli, ale zmieniło się to, bo odzywa się dość często w ciągu dnia, tak jak i ja.
5.Bycie ze sobą na odległość a blisko to lekka różnica, bo gdy jesteśmy blisko, to w ogóle mu się spowiadać nie muszę.
Tak mówię mu co robiłam w ciągu dnia, gdyż po prostu pyta , co wcześniej robiłam i nasuwają mu się różne pytania (czy to takie złe?).
6.Nie zawsze.
7.Ale ja Go skłamałam nie rozumiesz? Naruszyłam Jego zaufanie, bo Go skłamałam... gdy jest się w związku nie powinno się kłamać moim zdaniem.

Jak na razie mnie nie zostawił, więc o tym nie myślę

Aaricia- Ogólnie Mój chłopak zachowuje się nie jak na swój wiek, tylko jakby był troszkę starszy.
Tylko widzisz, ja bardziej daje mu więcej luzu, a On myśli , że piszę z jakimiś chłopakami i Bóg wie co, ma strasznie głupie myśli.
Widzisz to do końca od Nas nie zależy, bo swojego rozwoju dojrzałości raczej nie można jakoś przyspieszać (przynajmniej ja nie znam takich metod) , lecz chyba ważne jest to, że chociaż się staram?
W tym Twoim tekście poczułam się jakbyś porównała mnie do jakiejś 15 latki i jego do np. 16 latka.

Aarcia- ja owszem jestem uzależniona od rodziców, lecz On już nie bardzo. Ma ciężką sytuacje... ojciec nie żyje a matka Go nienawidzi i robi mu tak, aby było mu najgorzej... jest bardzo samodzielny, co rusz szuka sobie pracy i ciężko haruje, dlatego właśnie jest o wiele bardziej dojrzalszy , lecz jest też cholernie zazdrosny.
Spotykać kiedy będziemy mieli na to ochotę, to będziemy mogli się już prawdopodobnie od października , nie mogę się doczekać
Nawet rodzice mi powiedzieli, że jak skończę 18, to będę mogła jeździć kiedy zechce (na pewno częściej niż teraz mogę).
A plany nie powiem bo są, tylko nie wiem, czy jestem jeszcze na to gotowa. On jak najbardziej, lecz nie wiem czy ja.
Widzisz już za późno, jestem potwornie uzależniona, ponieważ dałam się ponieść całkowitemu uczuciu.
Już praktycznie tak robię, że siedzę całe dnie w domu , jak wracam z praktyki.
Z koleżanką jakąkolwiek spotykam się raz w tygodniu, lecz to nie On mi to zabronił. Sama tak zadecydowałam.