Chce rady, wyzalic sie i zastanowic z Wami czy dobrze robie.

Oczywiście , nie mówię, że jest jakiś określony czas na jakikolwiek związek , ale to Ty sama zadecydowałaś o rozstaniu, nie bez przyczyny przecież. Jeśli tego właśnie chcesz , życzę Wam szczęścia , oby potrwało jak najdłużej.   Ja tez nadal kocham, ale ból rozstania jest chyba mniejszy niż ból wynikający z przeświadczenia partnera ze jego zachowanie jest uczciwe... i tylko ja się czepiam przeróżnych rzeczy ... nie , nie mniejszy, lecz inny , czuję się teraz lepiej ze sobą , choć ciężko samej .. Musisz sama zobaczyć , czego chcesz .

W tym tygodniu jest owo wesele... Wszystko gotowe od dawna. Nadal nie mam biletu... Moze jutro po niego pojade...

On-przez ostatnie dwa tygodnie bardzo stara sie wszystko naprawic. Mam wrazenie, ze nieraz przesadza. Widze, ze boi sie, ze cos zrobi zle i sobie pojde. Oby nie przesadzil. Nie wiem czy to trwala zmiana-czas wszystko zweryfikuje.

A ja... mam wrazenie, ze jade na zasilaniu awaryjnym...

Ogarnij się, dziewczyno... Zakochanie zakochanie, ale Ty to już uzależniona chyba jesteś. Podjęłaś jakąś decyzję bo miałaś ku temu powody więc trzymaj się tego! On się nie zmieni tylko zostanie taki jaki jest. Poprawi się na chwilę, przedłużysz swoją agonię jedynie. Aż w końcu dupnie z hukiem i chłopak zniknie. Odejdź z godnością i przestań wydziwiać.

Hej Leila

Wrocilam do niego. Nie wiem czy to dobrze czy zle. Nie pisalam nic wczesniej, bo zastanawialam sie, czy jego zmiany sa trwale czy tylko maja zamydlic mi oczy.

K. stara sie i to bardzo. Dzieki temu ja tez mam ochote zaczac sie starac. Powoli sie otwieram. On ze zrozumieniem czeka-czym mnie troche zadziwil.

Moje decyzja o rozstaniu zmienila cos w obojgu z nas. On zrozumial, ze nie ma mnie na wlasnosc a ja stalam sie "bardziej dla siebie"-wylaczylam jak to mowila Teo swoja opiekunczosc. Nieraz sie jeszcze zapedzam, ale potrafie juz zamknac buzie

Mam wrazenie, ze dotarlo do niego, ze mimo natloku roznych spraw i dla mnie musi miec czas. Narazie poswieca mi go tyle, ze uwazam, ze jest ok. Kontaktow z mojej strony nadal jest bardzo malo-ostatnio powiedzial mi, ze to zaniedbalam. Pokazalam mu jednak, ze to akurat tez zalezy w duzej mierze od niego i widze, ze i tu sie stara. To z kolei dziala na mnie i ja tez zaczynam sie starac w tej kwestii.

Gdy cos sie dzieje rozmawiamy o tym jak kiedys-na spokojnie. Nieraz czekamy kilka godzin czy dzien aby na spokojnie przedyskutowac jakas sprawe.

Po miesiacu od mojej decyzji K. mial swoiste katharsis. Podczas naszego spotkania wylal wszystko co w nim siedzialo zlego i dobrego. O nim, o mnie, o nas. Pogadalismy sobie o tym...

Nie wiem co bedzie dalej. Spotykamy sie jak wczesniej, spedzamy czas tak jak na to mamy ochote. Wspieramy, gdy trzeba, ochrzaniamy, gdy przeginamy.

Moze to dziwnie zabrzmi, ale czuje jakby moja decyzja o rozstaniu przywrocila mi mojego dawnego faceta. Tego, ktory wie czego chce, ktory podtrzyma, gdy nie mam sil, przytuli gdy trzeba i opierdzieli, gdy przeginam. Tego, ktory, gdy sam potrzebuje wsparcia nie chowa sie w skorupie i potrafi wyrzucic z siebie problem. Tego, ktory jasno mowi o co mu chodzi i nie czeka, ze bede jasnowidzem. I wreszcie tego, ktory okazuje mi swoje uczucia i szacunek.

K mowi, ze odzyskal to co najwazniejsze. Tak z grubsza.

A ja? Powoli zmieniam swoje postepowanie wobec niego. W koncu ja tez nie bylam bez winy.

Edit: Moja Przyjaciolka mowi, ze to i tak jest bez sensu, ze potrzebuje kogos tu i teraz, blisko a nie gdzies tam... Mowi, ze kiedys sie to skonczy a ja zostane stara, chora i sama... Licze sie z taka ewentualnoscia.

I ja chyba skorzystam z Waszych przemyśleń i odsapnę sobie np spacerując:)

Powodzenia życze:)

Strasznie mnie intryguje Twoja historia, mogłabys powiedzieć w jakim wieku go poznałaś i w jakich okolicznościach, wybacz za bezposredniość, ale ciekawośc niesamowicie mnie zzera tymbardziej, ze ten temat nie jest mi obcy pozdrawiam ciepło!

Przesledziłam i to większość wątków, sama jestem w takiej sytuacji. Z tym, że on jest 7 lat młodszy i ma 15 lat...ludzie nie rozumieją...

Cisną mi się na usta niesamowite słowa krytyki, ale zachowam je bo taki panuje zwyczaj tego forum.

Autorka powyższego wątku, poznała swojego chłopaka gdy ten mial 16/17 lat a ona miała 36/37 lat, 10 lat więcej niż ja. Jest szczęśliwa i nigdy nie żałowała tego, że wdała się w taką relację! Bo to jest najważniejsze czuć szczęście i radość!
Skoro tego nie rozumiesz, to masz ewidentny problem ze sobą.

Wiesz co dla mnie moze miec nawet 10 i pisze teraz na złość, bo nie wydaje mi sie, że robie cos złego, cos co w przyszłości mu zaszkodzi. Wrecz odwrotnie, nauczy się postępowania z dziewczynami i nie bedzie toksycznym skurwielem.

No i już, dla mnie to może być koniec wątku, dziękuję za zmarnotrawienie czasu przy moich postach

Napisałam Ci maila, nie wiem czy przeczytałaś liczę na odpowiedź, bo nie chce tutaj rozmawiać na ten temat

hmm... no i wreszcie wyszlo szydlo z worka..
Czulam, ze cos jest nie tak prawie od zawsze, ale nie wiedzialam o co chodzi...

Okazalo sie, ze jego rodzice robili dobra mine do zlej gry. Mieli nadzieje, ze pobedziemy troche razem i sie posypie...
A to trwa i trwa... przystapili wiec cala rodzina do ataku nie szczedzac niczego.
Nie moge do ich domu pojechac-jadac do niego skazana jestem na wynajecie hotelu... Teraz to niemozliwe, brak kasy na takie eskapady... To chyba jednak najmniejszy problem.

Kiedy tylko moga staraja sie wymusic na nim nasze rozstanie. Tlumacza, ze moze na miejscu miec mlodsza, ladniejsza itd...
Wlasnie nastapila swegom rodzaju eskalacja tego wszystkiego.
Na miejscu, gdzie mieszka ( u ciotki), owa ciotka systematycznie wraca do tematu i jak on to mowi "pierze mu mozg". gdy jedzie na wies-robia to rodzice.Teraz, dodatkowo przyjechala z Anglii jego siostra i wczoraj wszyscy wsiedli na niego na maksa.
Robia to kiedy tylko jest okazja od jakiegos czasu. Nie powiedzial od jak dawna, ale tak analizujac calosc, dochodze do wniosku, ze od wrzesnia i mojej ostatniej wizyty na wsi, kiedy on powiedzial im przypadkiem, od kiedy jestesmy razem...

Ja, ich zdaniem, jestem ta zla, stara, brzydka, obrzydliwa i wstretna baba, ktora mu przeszkadza w zyciu...

Wiecie? Tak strasznie mi jest przykro, ze nie moge mu jakos pomoc, czuje sie bezradna. Moge tylko czekac... i czekac... i czekac co bedzie...

Wczoraj mial juz dosc tej gadaniny... Martwilam sie o niego... Jest upartym, wiedzacym czego chce facetem, jednakze w sferach uczuc, po dobrym poznaniu, gdzies z dna osobowosci, wychodzi z niego bardzo delikatna istota...

Dzis jest strasznie zly-az gniew "wybuzowal" z niego jak z wulkanu... probowal wyladowac go na mnie... rzecz jasna nie pozwolilam na to. Lekko wytlumaczylam mu, ze sie myli w sprawie, o ktora sie "rzuca" ( a byla to prawdziwa pierdola ) i dodalam, ze porozmawiamy jak mu przejdzie, bo nie zasluzylam na jego zlosc...
Nie zloscilam sie na niego, bo wiem co jest podlozem takiego zachowania. Przeczekam...

ehh... nie wiem co zrobic, co powiedziec i jak sie zachowac...

dziewczyny-jak do niego trafic??

mezczyzni-jak on to moze odczuwac, jak mu pomoc?

Oj witaj Tak dobrze Cie widziec

Na maila odpowiedzialam-na kazdego. Jesli masz jeszcze duplikat-wyslij prosze raz jeszcze.

Tak, wlasnie, tego sie obawiam... dla spokoju, dla swietego spokoju... Nie taki wyobrazalam sobie kiedys powod... oj nie...

Wiesz... mam chwilowa "podlamke". Do problemow, z ktorymi walcze od dawna dolozylo sie i to...

Moze i ja dam rade, ale on czy wytrzyma? Czy nie wybierze "swietego spokoju"?

Dzis kolezanka mi powiedziala, ze po 5 latach to juz nie to samo, wyblaklo, stracilo wiele przez ten czas...
Wiesz... z mojego punktu widzenia nabralo jeszcze kolorow
Oby i on tak uwazal...

NO a jak może podchodzić?
Wydaje mi się, że niezły miks ma w głowie.
Każdy czegoś od niego oczekuje ale kompletnie nie patrzy na to, czego pragnie On sam.
Wszystko w jego rękach.
A Bullinka co może?
Wydaje mi się, że po prostu powinna byc i nie oceniać.

Witam

Ale wciągnął mnie Twój watek...
Jesteś bardzo rozważną kobietą i podziwiam wasz upór trwania w tym związku.Chodzi mi o przeciwności jakie stają na waszej drodze np.jego rodzina. On jest w totalnym potrzasku! Ciekawe jak długo wytrzyma to napięcie...Nasuwa się taka myśl dlaczego ludzie są tak okropni,mało tolerancyjni i nie potrafią zrozumieć pewnych rzeczy. Dla mnie wasz związek to rzecz normalna,co z tego że różnica wieku.Ważne że wam dobrze razem i się szanujecie. A co do jego rodziny to jeszcze bardziej oburza mnie to-skoro chcą jego szczęścia to do cholery niech dadzą wam być razem bo on właśnie z Tobą jest szczęśliwy Czy to takie ciężkie do pojęcia???
Przepraszam że tak napiszę ale albo są zacofani,z epoki kamienia łupanego albo nie wierzą że wy na prawdę jesteście szczęśliwi.
Powodzenia życzę

mam problem poznałam fajnego chłopaka  zapszyjazniliśmy sie   po połowie roku  zapytał mnie o chodzenie ja sie zgodziłam on sie zakochał we mnie ja w nim i wszystko było ok do czasu zaczol mnie niezauważać jak sie spotykaliśmy  w ałtobusie bo my jezdzimy razem do szkoły ale on chodzi do innej i puzniej zrobol mi awanture ze rozmawiam z jego kolegol  ze go podrywam chociasz to absurd  powiedziałam mu rze go kocham i nikogo nie podrywam  wienc sie troche uspokojił po kilku dniach pisalismy ze soboł niczego sie niespodziewalam  bo muwil do mnie kochanie  kocham cie chcial sie nawet spotkaç ale niemogłam  a po 4 dniach napisał mi rze niemorze ze mnoł  chodzić bo bezpszerwy romansuje z jego kolegoł  a powiedział mojej kolerzance że podoba mu sie inna dziewczyna niewiem o co mu chodzi oklamal mnie  i napisal smsa ze mnie zuca a w tym samym dniu widzial mnie w autobusie mugl powiedzieć pszynajmniej i najgorsze jest to ze ja go kocham zyć bez niego niemoge śni mi sie bezpszerwy i mysle o nim ciongle   kocham go jak sie spotkalismy 1 raz to odrazu wiedziaam ze to miłosc od pierwszego wejrzenia   ale nierozumiem byliśmy ze soboł wszystko bylo super  kochalismy sie  muwil ze mnie kocha ja tez go kocham i dwa dni niepisalismy ze sobol i na trzeci napisal ze to koniec nierozumiem bylismy trzy miesionce wszystko byo ok a teraz tak nagle sie zmienio ja go kocham i niewiem co robić pomurzcie

Boże tygrysico1 nie chciałabym Cię urazić ale staraj się pisać bezbłędnie bo aż ciężko się to czyta i trudno rozszyfrować co w ogóle masz na myśli.
Może załóż swój wątek tak będzie prościej i wtedy coś poradzimy

niewiem jak zalorzyc wontek  i niewiem co robic  jestem jeszcze młoda  i  to była moja prawdziwa miłosc ja chce go odzyskać ale nwm  co mam zrobić  pomorzesz ??

No cóż jakby Ci to powiedzieć...mi to nie wygląda na nic innego jak zabawił się chłopak i to wszystko. A teraz aby mieć czyste rączki chce w Tobie wywołać poczucie winy że to przez Ciebie z tego związku nic nie będzie dlatego oskarżenia o Twoje podrywanie innego. Odpuść sobie.
A co u Bullinki??? Ja tak z niecierpliwością zaglądam tutaj mając nadzieję że coś napisała. Ciekawie jak tam sprawy u niej się rozwijają...

Oj czyli wychodzi na to że tak szybko nie odpuszczą. Ale myślę że on też tak szybko się nie podda,w końcu tyle przeszliście razem,szkoda byłoby to zaprzepaścić.
Tyle że taki nacisk emocjonalny potrafi złamać człowieka.
Ale jeśli mówi Ci że da radę to da
Rozumie Cię że tęsknisz,że skype musi wystarczyć ale dobre i to. Wytrwasz do spotkania a jak to się mówi "po dłuższej rozłące lepiej smakuje"
Głowa do góry będzie dobrze. Wy się bardzo kochacie(wnioskuję po tym wszystkim co tu przeczytałam) i takiego uczucia nawet czyjeś "dobre rady" czy rozłąka nie są w stanie wypalić.

Życzę aby los potoczył się jak najkorzystniej dla was oboje.
Myślę że dacie radę,macie takie "zdrowe"podejście do wszystkiego.Pojawia się problem to dyskutujecie,rozwiewacie wszelkie wątpliwości,poświęcacie się wzajemnie dla siebie...
Wiesz ja powiem Ci szczerze że jestem pod wrażeniem waszej wzajemnej relacji,nie miałam okazji zaznać takiego uczucia a od was biją takie emocje ze po samym przeczytaniu tego można stwierdzić że to coś wyjątkowego. Ja bym pewnie się wściekała na tę drugą osobę jakbym taki "meksyk" miała że ktoś przeciwko mnie i tym podobne...
A wy tak pod wiatr ale ciągle silni i jakby całemu światu na przekór.
Uda wam się bo tego nie da się tak łatwo zniszczyć. Nikomu...

Minelo juz troche czasu...
Nie chce zapeszac...

Spotkalismy sie, kolejne spotkanie niedlugo, nastepne tez

Duzo rozmawialismy... Z powodu wyjazdu na leczenie z mloda nie mialam czasu dla niego, gdy on mogl miec go dla mnie. Nie zawsze odbieralam, nie zawsze odpowiadalam na sms...
Pod koniec pobytu wkurzyl sie i powiedzial, ze mu dokuczam/mszcze sie... A ja, ze nie, samo tak wychodzi, ale fajnie, ze mogl sie przekonac na sobie co ja czuje, gdy tak robi.... Wredna bylam...

i

Jakos zaczal laczyc swoja pasje ze mna, ma dla mnie czas. Trwa to juz dosc dlugo, wiec moze tak zostanie...

Slucha, ale tak naprawde, gdy do niego mowie, pozali sie, gdy potrzebuje, pyta o rade, gdy chce znac moje zdanie...
Jak dawniej...

Ostatnio wydarzylo sie cos, co nim wstrzasnelo, ale nie moge o tym pisac. I choc na poczatku bylam wsciekla za nadszarpniecie mojego zaufania to... hmmm...

Oby nie zapeszyc: jest dobrze

Jest dobrze i niech tak będzie

Minal rok. Rok fajnych i mniej fajnych rzeczy/zdarzen.
Od marca szarpiemy sie ze soba...
Mielismy plany byc juz razem, ale los splatal figla-on dostal ekstra prace...
Odleglosc teraz jest znacznie trudniejsza niz wczesniej-oboje sie meczymy. Czasami uslysze cos co sprawia, ze mam wszystkiego dosc. Czasami sama cos powiem podobnego... przykre...

On bardziej ucieka w pasje, ktorej powoli jak mowi, ma dosc. Nie wiem co chce robic dalej. Jest zmeczony, znudzony wszystkim dookola.

Ja jestem zmeczona brakiem spotkan ( widzielismy sie koncem marca ). Mam wrazenie, ze wymysla powody, dla ktorych odwleka nasze spotkanie.
Wiem, ze zaplanowal sobie jakies weekendy dla pasji, ale przeciez slepa nie jestem i widze, ze na reke mu rzeczy, ktore powoduja, ze sie nie widzimy.

Jak co roku mamy jechac na zlot ogolnopolski. Mam wrazenie, ze oboje oczekujemy po nim jakiejs iskry, ktora nam pomoze.
A tymczasem rozmowy sa teraz tylko wtedy, gdy oboje mamy czas. Czyli nieraz raz na dzien plus jakis sms czy kilka wiadek na fb.

Mamy jakby kazdy osobne zycie. Ja tu robie swoje, spotykam sie ze znajomymi itd
On robi cos podobnego. Spotyka sie z kolegami. kolezankami-wspolne wypady na rowery, pasja itd.
Jakby nie widac w tym NAS. Naszego zycia, bycia.

Nie wiem czy ktores nie peknie i nie odejdzie przed zlotem. Czasami oboje mamy siebie dosc, naszych zachowan, slow itd.
A zlot-nie pokladam w nim juz wielkiej nadziei na iskre... Choc jak kazda kobieta gdzies tam w glebi duszy chce miec ta nadzieje.

I nie wiem co dalej...

Wypalilo sie, skonczylo czy zwyczajnie nie dajemy sobie juz rady z sytuacja... Czas pokaze...

W lipcu by bylo 6,5 roku... Czuje, ze oboje nie wiemy co dalej, co i jak robic. Chcemy i jednoczesnie nie chcemy.
On mowi, ze uczucia sie nie zmieniaja, ja mowie tak samo. Moze jednak zmienilo sie podejscie do zycia, spraw itd...

Ot i tyle...

Jak to się wszystko z czasem gmatwa...

Witam:)

6,5 roku to dużo.
Może czas najwyższy podjąć jakąś decyzję?
Mijacie się i nie widać, że spotkacie się w końcu w tym samym miejscu.
Może go to męczy? Taki związek, z takim stażem, taki, który nie wiadomo do czego dąży?
Każdy potrzebuje jakiejś stabilności.
Wy, moim zdaniem, zbyt długo już żyjecie razem, ale jednak osobno.
Wszystko z czasem się przeje.
Jak długo zamierzacie tak dreptać, każde swoją dróżką?

To dlugo, ale na teraz nic nie mozna zmienic. Byly plany, ale zycie je zmienilo. On dostal wymarzona prace, nie chce mu byc przeszkoda. Nie moge tez do niego narazie pojechac, bo ani tam pracy ani mieszkania ( poki co ).

Gdzies w polowie awantury powiedzial, ze chce zamieszkac razem, jednak jeszcze nie teraz. Oboje wiemy dlaczego: finanse.

Na moje pytania odpowiadal z zalem, ze nie rozmawia ze mna o swoich problemach, odczuciach, bo nie moze nic zmienic i nic to nie da.
Ja tez mu nie mowie niektorych rzeczy-nie ma w sumie nawet kiedy.

Pogmatwalo sie...
On jak zawsze po pracy zadzwonil, pozniej na chwile tez. Rozmawial ze mna jakby tej porannej awantury nie bylo...
Sms na dobranoc zamiast rozmowy-tez bywalo...

Czy rano byl to wybuch zazdrosci, czy poczul sie zagrozony, czy ma juz tego dosc...cos jest na rzeczy, cos jest nie tak... odleglosc nas zabija...

A jednoczesnie mowi, ze nie wie kiedy przyjedzie... Proponuje, ze ja do niego pojade... zbywa milczeniem pytanie.

Ot i tyle...

Smutek...

Tak. Macie racje. Czas na przemyslenie calosci.
Chlopa mi nie trzeba, potrafie byc sama.

Byla to cudowna bajka, ale jak kazda musi sie kiedys zakonczyc-w ta czy w tamta strone.

Witam
I jak tam sprawy się potoczyły?

Pozdrawiam

Od lipca sprawy potoczyly sie w moim zyciu w zastraszajacym tempie.
Nagle okazalo sie, ze mam okazje wyjechac do Holandii na kontrakt. Dobry kontrakt...
Powiedzialam mu i sie zaczelo...
Oskarzyl mnie, ze klamie, bo to niemozliwe, abym mogla pracowac w tej samej firmie co on, tyle, ze w innym kraju. Od jakiegos czasu ciagle mnie oskarzal o klamstwa. Choc powodow nie mial, co przyznawal...
Gdy zmuszona sytuacja finansowa wyjechalam jednak do pracy z kraju sadzil, ze to chwilowe, ze nia dam rady...
Ja jednak uparcie trwalam... Po miesiacu byla juz ze mna corka, psy i szczury...
Walczylam nadal... Z nowymi problemami, z nim, ze soba...

Zaczal pojawiac sie w Holandii na delegacje. Przez ostatnie pol roku byl tu chyba 5 razy...
Widzielismy sie czesciej niz w PL... Firma finansowala loty plus diety. A ja to chyba taki bonusik od zycia juz tylko...

Wszystko fajnie, ale...
Poza przyjazdami tutaj nie dawal niemal nic.
Zero wsparcia, dobrych slow, gdy walczylam o calosc, jak to w nowym kraju. Coraz zimniej...
I tak start mialam swietny...
Jednak potrzebowalam jego slow, obecnosci itd...
A tu: rozmowa raz na kilka dni ( choc mozliwosci byly ), czasami wiadomosc na fb raz na kilka dni...
I ciagle gadki, ze musi sie najpierw zajac soba, ze jak to ogarnie ( nie wiedziac kiedy ) to bedzie myslal o innych...
A mi sie walil swiat na glowe bo nie moglam wynajac mieszkania, bo wiele rzeczy administracyjnych, bo cos tam ze szkola corki itd
Zamiast wsparcia mialam kila slow lub totalna cisze. I pretensje o byle co: ze internet slaby i zle mnie slyszy, ze to czy tamto w stylu "zupa byla za slona"...
Gdy prosilam o rozmowe-zajety, cos tam robi, pozniej ( czytaj nigdy ) itd.
Nie oczekiwalam cudow: zamiast sms rano i czasami po poludniu to samo, ale na fb i z 10 minut rozmowy wieczorem...
Niby niewiele, ale widac zbyt wiele... W zamian mial pelna akceptacje i zaufanie...

Nie moglam wesprzec tez jego, bo nie pozwalal mi na to mowiac, ze gadanie przez telefon mu nie pomoze, ze nie mieszkamy razem i inne takie... wywalil ze swojego zycia calkowicie...

Na przedostatnim spotkaniu dalam ultimatum: albo sie ogarnie, albo konczymy to, bo zwiazkiem tego juz nie nazwe...

W miedzyczasie rozmowa o tym co dalej:
1.- proponowalam prace tutaj-nie, bo nie chce juz tego robic-jest szczebel wyzej
2.- proponowalam przeniesienie sie tutaj z tym co robi-trzeba bylo porozmawiac z szefem w PL-nawet nie probowal, bo... musialby sie tu utrzymywac ( !!!! ) itd... Moze jak ja podpisze roczny kontrakt-marzenia scietej glowy...
3.- proponowalam przenosiny do jego miasta po polrocznym kontrakcie-nie ma sprawy, ale mam sobie radzic tam sama, bo on sie od ciotki nie wyprowadzi. Dobrze mu, wiec chce korzystac jak najdluzej. Bedzie mu jednak latwiej...

Sadzil, ze kogos tu poznalam. Gdy powiedzialam, ze chodzi o kontakt, ze walcze z nim o to juz ze dwa lata gdzie ostatni rok to porazka, a pol roku to katastrofa powiedzial, ze skoro o to tylko chodzi to po powrocie do PL obgadamy sprawe przez tel i zastanowimy sie co z tym zrobic...

Lyknelam to jak pelikan rybe... durne babsko...

Rzecz jasna nic z tego...

Ostatnie spotkanie...

Mija wspolny tydzien razem. Gdzies w polowie owego tygodnia uczcilismy 7 rocznice...
Mowie o co chodzi. Przypominam rozmowe z poprzedniego spotkania.
On mi na to, ze nie myslal o tym, ze musi sie nadal soba zajmowac, ze nie da wiecej i ze skoro mi zle to na sile nie trzyma...

Seks tez byl jakis inny od dwoch, moze trzech spotkan... Moze ja tak tylko czulam... Jak malzenstwo z 20 letnim stazem bardziej szukalismy bliskosci, tulenia, pieszczot niz seksu...
Nie czulam tego ognia... sadze, ze przez to, ze nie dbal o mnie poza spotkaniami a moje proby kontaktu unicestwial na wstepie, czasami laskawie tylko rzucajac jakis ochlap...

No coz... Peklo cos we mnie... Lezac i nie spiac cala noc postanowilam rano przed wyjsciem do pracy zakonczyc to COS...
On czul, ze cos nie tak, pytal czemu nie spie...

Tak zrobilam jak obmyslilam. Wiedzialam, ze jesli nie zrobie tego w taki nieco podly sposob zatrzyma mnie jak podczas poprzedniego spotkania, wykorzystujac to, ze go kocham... I nie odejde... znowu... a nic sie nie zmieni i oboje bedziemy czuli tylko bol...

Nie pamietam jak, ale pozniej jakos sciagnal mnie do hotelu...
Tam probowal jeszcze wymusic na mnie drugi tydzien, ale jako... kolezenstwo
Tym mnie rozbawil... W sumie byl takim kolega z dodatkami ostatnie pol roku...
Absolutnie sie nie zgodzilam. Zaoferowalam pomoc w razie czegos...

Pytal jak beda wygladaly teraz nasze kontakty. Powiedzialam, ze wcale ich nie bedzie, bo nadal go kocham ( w co nie wierzyl, kiwalajac glowa i mowiac:akurat) i nie zamierzam wiecej dac sobie robic krzywdy...

Jego zachowanie i to co robil jasno pokazalo, ze moja decyzja byla sluszna... Szkoda o tym dokladniej tu pisac...
Napisalam mu o tym w sms. Odpowiedzial, nie wiem po co, jakies 12 godzin pozniej cieszac sie w nim, ze od dzis bede wreszcie szczesliwa, ze sie z tego cieszy.
Napisalam, sama nie wiem po co, ze on mogl mi dac szczescie, ale nie chcial, ze niestety jak sie dba tak sie ma...
Wsciekl sie i napisal, ze rozpad to w znaczej czesci moja wina, ze tak mozemy sobie gadac ile wlezie, ze koniec tematu.
Jakby mnie nieco rozdraznil...
Napisalam mu, ze pewnie, ze koniec tematu, ze od dawna chcial to skonczyc i stad zachowywal sie tak, abym go zostawila. Dodalam, ze to wylacznie i w calosci jest jego wina. Zarzadzalam aby dal mi spokoj.
Postanowilam juz na nic nie odpowiadac...

Od tej pory cisza.

Tak wygldal koniec pieknego siedmioletniego snu... Wlasciwie 5,5, no moze 6... reszta to jakies COS...

Bajka sie skonczyla, smok zezarl owce i tyle..

Najgorsze chyba, ze nie placze, nie smuce sie ani nic z tych rzeczy...
Tak to skonczylo sie bez wielkich pretensji, bez emocji, bez niczego, bo... czemu nie...
Gdzies upchalam te emocje, ta milosc, sama nie wiem gdzie i jak...

Nie wiem jak on daje rade, ale jakos daje... Nie chce o tym myslec ani w to wnikac... Bo i po co...
Jest mlody, wkrotce bedzie mial nowa dziewczyne ( moze juz ma ), ma swoja pasje pochlaniajaca wszystkie pieniadze jakie zarobi... pewnie mu dobrze...

Teraz moge ponownie otoczyc sie murem obojetnosci wobec facetow. Znowu zbuduje sobie wlasny cichy swiatek, serce zamkne w ciemmym lochu...
Czas sprzatnac uczucia, marzenia, pragnienia...
Przed moim eks moj swiatek mial tylko jedna dziure-skorzystal z niej on. Teraz nie ma juz nic.
Jestem stara baba i czas sie wreszcie ogarnac, przestac snic o pierdolach zwanych miloscia.

Bede pracowala ( mam roczny kontrakt, oboje sie z tego zdazylismy ucieszyc ), zyla, cieszyla sie z roznych rzeczy, ale na uczucia zwane miloscia nigdy juz sobie nie pozwole.

Jesli ktos dobrnal do konca tych wypocin to gratuluje...