Mój wymarzony rozwód

Ojejku GAZIA ale Ty masz fajne poczucie humoru!
Udanego dzionka i zdroweczka dla wszystkich!

Aha wcześniej mialam napisac o moim "dniu sądu" ,,, no w każdym badz razie przedwczoraj czyli 9 lutego złozyłam pozew,, potem mialam troche doła bo to takie przerazające,, ale wiem że musiałam to zrobić! i chciałam , bo zycie z kims tak  tylko ze wzgledu na dziecko nie ma sensu, nie byłamszcześliwa już... oszukal mnie wiele razy i nie darze go żadnym zaufaniem ,, więc to była dobra decyzja!

Fantasmagorio najlepiej jak przedstawisz w pozwie o rozwód kwiestie dotyczace dzieci, łącznie z ograniczeniem władzy rodzicielskiel. Będziesz musiała przedstawić świadków. Ja nie ograniczam władzy rodzicielskiej , a mimo wszystko właśnie dostałam pismo z sądu w sprawie wskazania świadka, który poświadczy kwestie opiekuńczo wychowawcze dzieci. Jeśli tego nie zrobię sąd wskaże kuratora, który przeprowadzi wywiad.
W przypadku dzieci małoletnich sąd nie da rozwodu, gdy te sprawy nie zostaną uregulowane.

Marynarko u mnie z dziećmi podobnie, mimo ze nie są pełnoletnie. Jak przyjeżdza tata, to one mają mnóstwo spraw, wtedy wyjścia, koledzy, koleżanki są najważniejsi.

A mnie Marynarko nie dali takiego wyboru. Musi być świadek albo kurator.
A Fantasmagoria chce ograniczyć prawa rodzicielskie, wiec jedno zaświadczenie sprawy nie załatwi.

Też chciałam uniknąć ciągania świadków po sądach.
Nie spodziewam się, żeby mąż walczył o dzieci, jemu jest tak wygodnie, nie ma czasu na nie.

Jedno ma skonczone 17 lat , więc podobna sytuacja jak u Ciebie. Natomiast mlodsze ma 9 lat. Trochę jeszcze do 18tki ma.

Powiem tak, wkurza mnie jak świetnie ojcowie wymigują się od obowiązków zwiazanych z rodzicielstwem. Rodzice się rozchodzą, a tu nagle tatuś czuje się zwolniony z wszelkich obowiązków. Powiem, ze nie cieszy mnie to , ze dzieci nie mają już więzi z nim, raczej smuci. Szczyt wszystkiego by był, jakby na sprawie udawał kochającego tatusia, który potrafi rzucić wszystko gdy jest potrzebny dzieciom.Kochać to moze kochają, tyle że nijak się to ma do codzienności i obowiązków związanych  z dziećmi.  NIeraz oczekiwałam wsparcia ze strony męża w sprawach wychowania dzieci, niestety on żyje w swoim świecie, ma już inną hierarchię co jest ważne.
Mam nadzieje, ze nie zakwestionują mi tego, że świadkiem bedzie moja siostra, jest to jedyna osoba która widzi na codzień, jak sobie radzę z obowiązkami, po sąsiadach nie latam i nie obnoszę się ze swoimi sprawami , raczej jestem osobą, która nie pokazuje po sobie problemów.

NIekochana najwidoczniej tak. Ja składałam bez orzekania  winie, nie ograniczam mężowi praw rodzicielskich,jedynie wskazuje, że dzieci będą przy mnie,  a mimo wszystko sąd wymaga świadka.
Tak mi coś przyszło teraz do głowy. NIby wszystko było ustalone, ale maż jak dostał pozew musiał się do niego ustosunkować, tzn odpowiedzieć na niego. No chyba, że napisał w tej odpowiedzi coś, czego bym się nie spodziewała, nie wiem. Dowiem się jak będę mieć ustalony termin sprawy. Chyba, ze takie mają procedury,gdy w grę wchodzą małoletnie dzieci.

Niekochana na dany moment można się ugadać i wszystko sie wydaje okej. Ale wystarczy, że wspołmałzonek dostanie pozew i coś go w tym pozwie zaboli, nasza prawda niekoniecznie wydaje się ich prawdą.Wtedy sprawy mogą przybrać inny obrót.

ANhedonio tak myślałam. Sądy muszą zbadać dokładnie sytuację dzieci. Ja to rozumiem.
Zastanawiam się czy mąż też musi przedstawić swojego świadka.

NIE. jeśli nie ma sporu, bo wszystko zostało uzgodnione, wystarczy 1 świadek w całej sprawie. Może to być nawet jedna z babć, bo chodzi tylko o stwierdzenie, jak osoba z którą dziecko ma zamieszkać sprawuje obecnie obowiązki opiekuńcze. Przeważnie strona przeciwna w takiej sytuacji sama potwierdza słowa świadka, że ta opieka jest prawidłowa

Dziewczyny - bardzo mi pomogła ta nasza rozmowa. Nie wiedziałam, że tyle jeszcze rzeczy do wyjaśnienia. Napiszcie jeszcze proszę, o co dopytać prawnika.

1. dzieci mają mieszkać z tobą, więc o to chodzi żeby to ON tobie dziękował za sprawowanie tej opieki - najlepiej głośno na sali sądowej
2. TY możesz mieć dowolne zastrzeżenia do jego postawy jako ojca - ale obawiam się, że to również nie są wystarczające podstawy do ograniczeni władzy bo ona nie na kontaktach li tylko się opiera w rozumieniu przepisów
3. po groma Ci przeciąganie sprawy w nieskończoność i ciąganie dzieci po ośrodkach diagnostyczno-konsultacyjnych a do tego doprowadzić MOŻE taki wniosek (zawsze zdążysz to zrobić później, w odrębnej sprawie jak Cię zeźli)
4. zamiast ograniczania praw proponuję wystąpić o ustalenie kontaktów ojca z dziećmi. KONKRETNE terminy - bo TY masz swoje życie i NIE masz ani obowiązku ani chęci burzyć go sobie (zmieniać planów) gdy panu zatęskni się do dzieci
Będzie dobrze dziewczyny - trzeba trochę dyplomatycznie - nie zadrażniać a swego nie ustąpić

Więc się nie martw tylko wszystko zapisuj  Na początek ile wybecelowałaś na książki i inne przyrządy we wrześniu i październiku? Ubezpieczenie w październiku. Bilety miesięczne i telefon dziecka co miesiąc. Komitet rodzicielski. Zajęcia pozalekcyjne i kursy językowe. Wydatki na zdrowie, leki i np. dentysta. Wyjazdy szkolne, wycieczki, kolonie czy obozy w ferie i wakacje. Kosmetyki i higiena, rozrywka (kino, teatr, pizzeria), kieszonkowe i co tam jeszcze Ci przyjdzie do głowy Zdziwisz się ile tego wyjdzie po podsumowaniu
Na drugiej kartce koszty utrzymania lokalu w którym mieszkacie - bo przecież i jej musisz zapewnić warunki a nie tylko sobie, nieprawdaż?

Anhedoni wlaśnie konkretne terminy to jest dla niego problem, i w ogóle z tym się nie liczy.A  wolałabym konkretnie.
Rozwala mi życie osobiste, ostatnio jestem praktycznie niewolnicą domu i dzieci.
Nie chcę, go ściągać do domu gdy mam jakies swoje plany, bo wtedy wychodzi na to, ze on mi łaskę robi, gdy ja chcę wyjść. Przecież to chore.

Wiele masz racji w tym co do mnie napisałaś, nie jestem taka niepoważna, aby przeciągać sprawę rozwodową, na resztę mam czas.

Nie ma co szaleć i się ekscytować. Radziłabym jednak skorzystać z bezpłatnej porady prawnej, bo takowe są dostępne.
A nawiasem mówiąc powództwo można ROZSZERZYĆ. W twojej sytuacji najlepiej na pierwszej rozprawie gdy sąd zapyta: "czy pani podtrzymuje powództwo?"

Otóż to marynarko - i to miałam na myśli w swoim poście do Iwki na tejże stronie o godzinie 12 z groszami. No, ale jeśli się nie chce czytać tylko szaleje... nie chciało mi się już powtarzać tego samego

Anhedonia, nie dziw się, że szaleje.
Ty już jesteś po, na dystans, a dziewczyna sobie właśnie świat wywraca do góry nogami. To i szaleje, i boi się, i gubi. Normalka. Nabywa doświadczenia w nowej dziedzinie życia. Jak my wszystkie. Na różnych etapach tej drogi jesteśmy i ciągle mamy różne niepokoje. Jak to? Jak tamto? Co prawo na to? Co sędzia może? Bo różni są ci sędziowie. Niby niezawiśli, a przecież tylko ludzie. Czy zapała sympatią do Ciebie, czy do Twojego przeciwnika? Czy będzie obiektywny? Czy sprawiedliwy? Czy były nie odstawi nieprzewidzianego zwrotu akcji? Na przykład dojdzie do wniosku, że to pomyłka, że kocha, że chce, że się postara? Ja już to przerabiałam i nie uwierzę, a sąd? Da wiarę i szansę? A Tobie każe czekać, aż się namyślisz? I zamiast godnie zakończyć to, co już się skończyło, odwlecze agonię o pół roku? Wszystko może się zdarzyć. Dopóki jesteśmy "przed" musimy być gotowe różny rozwój sytuacji. Nie zawsze po naszej myśli. Niestety...

Niech szaleją (te emocje i myśli), masz prawo. Poszaleją, poukładasz to sobie. Rozsądek zwycięży, nie martw się. Przecież jesteś kobietą, a to zobowiązuje... Co najmniej do rozsądku.

Widzisz Iwkaa, jesteś dalej w tej drodze niż ja TYLKO ROZWÓD.
U mnie dopiero rozwód i to jeszcze nie wiem kiedy. A reszta? Ech, szkoda tego czasu, który zżera takie czekanie na nieuniknione.
Cierpliwości! Pobądź ze mną jeszcze, nie opuszczaj!

MArynarko czytam Twoje wypowiedzi i jest w nich tyle pewności co do drogi, którą wybrałaś.
Dla mnie rozsądek to rozwód bez orzekania o winie, w miarę bezbolesny(jesli takowe są) , choćby ze względu na dzieci. I chcę go przeżyć w miarę zdrowa psychicznie, a udowadnianie winy nikomu nie będzie służyć.
Cierpi troszkę moja ambicja, bo bez orzekania, to tak jakbym się przyznawała że również, że jestem winna. Jest druga strona medalu, uporałam się z wieloma problemami, i nie chcę przechodzić tego od nowa, wracać do tego, o czym chcę zapomnieć. A rozwód z orzekaniem winy to drapanie ran i jeszcze posypywanie je solą. MImo wszystko podjęłam decyzję i tego się trzymam.

Anhedonio  czasem gdy emocje biorą górę można mieć problem z czytaniem czyiś wypowiedzi. Sprowokowałaś nas do rozmowy i spojrzenia na sprawę troszkę z innej strony, Mimo, że wiele boli trzeba założyć maskę, schować emocje i dalej działać.

Współczuję Ci tych całych korowodów z podziałem majątku. Oby starczyło Ci wytrwałości, żeby doprowadzić sprawę do końca/

Nigdy Anhedonia, nie możesz sobie na to pozwolić. To proste.
Ja też Iwka mam mieszane uczucia co do rozwodzenia się bez orzekania o winie. Wiem czyja to wina. Ale ponieważ nie mogę z nim być, chcę się z tego wymiksować właśnie jak najszybciej i jak najprościej. Ze względu na dzieci właśnie i siebie też.
A on? Cóż... Niech sobie będzie "niewinny". Darowuję mu to, stać mnie...

No właśnie Iwka,
to jest trochę niehalo, ale trudno. Trzeba wybrać. Ja obiecałam dzieciakom, że sąd ich nie tknie. Żadnego zeznawania, żadnych dla nich problemów. Oszczędzam ich psychikę, bo ucierpiała wystarczająco. Widzę jak odetchnęły i wyluzowały po odejściu pożal się Boże tatusia. Po co im to przypominać? Po co się bić. Sprawa jest prosta: ja go nie chcę, on mnie chce. Nie ma winnych.
Nie będę ciągle dociekać: dlaczego? Skończyło się, dajmy sobie spokój. Tyle możemy jeszcze zrobić. Dla siebie nawzajem i dla każdego z nas z osobna. Mnie wojna nie potrzebna, dopiero zakończyłam jedną, długą i bardzo trudną. Nie zginęłam, przetrwałam, niech tak zostanie.

Problemy, które pojawią się, albo (oby) nie pojawią, będę rozwiązywać później. Teraz priorytet to rozwód i rozdzielność majątkowa oraz rzeczone alimenty. Reszta to tylko rzeczy. Nie będę się wygłupiać dla jakiegoś telewizora czy pralki. No może dla pralki trochę powalczę? Mnie do szczęścia potrzebny jest rozwód z rozdzielnością majątkową, bo to oznacza, że nie odpowiadam w żadnym względzie za poczynania niezrównoważonego idioty. Bo nie chcę odpowiadać za to,że on się miota i miejsca w życiu nie umie znaleźć. Że tonie w długach i nie zaprzestaje. Że musi urządzać się w swoim nowym życiu i ja ewentualnie mogę ponosić konsekwencje finansowe tego urządzania. Dlatego spieszy mi się do rozwodu. Byle szybko i skutecznie. A czyja to wina, to ja akurat bardzo dobrze wiem. Cały świat nie musi.

Może nawet bardzo ruski Anhedonia. Jak bym chciała załatwić to sprawiedliwie, to mam 3 do 4 lat regularnej wojny. Po co mi to?
Bo mogę dostać 2/3 domu, a nie pół? Połowa wystarczy. Bo mogę wywalczyć alimenty dla siebie? Dziękuję, poradzę sobie. Wiele nie jem, a krem z ziai za 4,90 też smaruje gębę. Wolę szczęśliwą gębę smarować ziają, niż nieszczęśliwą loncomem (na przykład).
Wolę iść na spacer w starym płaszczu, niż trzymać nowy na wieszaku, bo nie wolno mi opuszczać domu bez pozwolenia Pana i Władcy. Wolę jeść naleśniki i pasztetówkę z uśmiechniętymi dzieciakami niż turban z raków pod beszamelem ze sfrustrowaną pseudorodziną. (turbana nie jadłam, ale nazwa mi się podoba)
Dlatego odpuszczam sprawiedliwość, wybieram spokój, prostotę i elegancję. Mam nadzieję, że elegancję ze wzajemnością.

I znów się zgadzam z tobą całkowicie Dla jasności - ja żadnej z opisanych spraw NIE zakładałam - byłam pozywana i musiałam się bronić. Co mi załatwiło m.in. i tę anhedonię kropla drąży skałę.
Rozwód był szybki i sprawny, bo miało być kulturalnie (a za dużo miał na sumieniu) ja frajerka uwierzyłam a potem musiałam ponieść karę, za to, że śmiałam porzucić (zatem obrazić) TAKI cud! To on chciał mi zabrać dzieci - sąd nie frajer - nie dał. Potem były kolejne kary A dom był moim majątkiem odrębnym i dlatego sprawa się toczy, że ON życzy sobie go przejąć (jako rekompensatę?)
Itd itp.

Mój wymarzony rozwód?
wYOBRAZIŁAM SOBIE tak :
Przychodzi on do sądu,byle nie z mamusią(!) , minĘ ma jak by mnie chciał ukatrupic, ale jakos syn usmiechając sie SŁODKO  do tatusia  topi lody agresji... Podchodzi do mnie i pyta : gotowa na rozwód? ja odpowiadam : gotowa! Ja pytam czy mnie jakis czas ciut wesprze, odpowiada , zobaczymy. Wkraczamy na sale rozpraw. NAGLE na salę wgramala sie jego obstawa : mamusia - podpierając sie laska mine ma jak seryjny morderca.... braciszek, siostra i kuzynka Bietka. No i ... pani sędzina  włacza gramofon i ;panie prosza panów....o zastanowienie się czy na pewno ma byc rozwód. Przygrywa ulubiona muza ...pana....Syn slicznie sie usmiecha do ojca swego..., bo co jak co, ale syn jest posiadaczem uroczego usmiechu......Nagle mąz mówi wysoki sądzie, załatwiamy separację, bo ja nie wiem czy i jak długo wyrobie tam gdzie mieszkam. Sędzina z usmiechem na twarzy  przyznaje separację. Płynie muza. jest miło. Pijemy oranzadę i jemy ciasteczka. Obstawa męża wachluje sie chusteczkami by nie zemdlec, bo nie takiej sie spodziewała reakcji....
Sędzina uprzejmie nas informuje, że nalezy opuścic sale rozpraw. udajemy sie każdy w swoja stronę...Z oddali słychać laskę jego mamusi, która mruczy pod nosem: źle to rozegrałes synu, źle, klnie pod nosem..
Braciszek pochlipuje, że to nie jest po jego mysli.....a kuzynka Bietka pyta, gdzie tu mozna cos zjeśc, bo przybyła  z daleka.......
.
Oto wizja mego wymarzonego rozwodu-na temat , gdyby ktos miał watpliwości.....

Gazia,
jesteś lepsza od Gombrowicza.
W realu na sali rozpraw nie ma publiczności. Tylko Ty, on, sąd i ewentualnie pełnomocnicy. Także wachlowania nie będzie na pewno. Cała reszta może ułożyć się różnie. Dlatego jest rozprawa i sąd decyduje. Co zdecyduje, nie przewidzisz...
Tym bardziej, że sama chyba jeszcze nie wiesz czego chcesz.

To nie wizje, ja to umiem bardzo dobrze robić.
Jak będziecie grzeczne i się rozwiodę, to Was na takie może zaproszę. Bo będę wtedy robiła wyłącznie to, na co mam ochotę. Naleśniki z koleżankami z forum nie będą ekstrawagancją.
Na razie tańcz, Anhedonia! Ja tańczę - salsę. Nie wychodzi, ale fun jest i oto chodziło.
Później ma być zumba, cokolwiek to znaczy.
Skoro ja tańczę, może Ty polecisz? Jeśli tak, pamiętaj, co mówiłam o arbuzach! Najlepsze jadłam na Krecie. (i pomodory -mniam)

Agau, ja nie mam gg, napisz na maila, jak masz ochotę.
Bardzo Ci współczuję. Każdy swoje problemy ma za mały koniec świata, a okazuje się, że to pikuś w porównaniu z tym, co przechodzą  inni. Mój to debil, ale "fizycznie" nieszkodliwy. Na straty w psychice nie ma "wyceny". Natomiast to, co piszesz, to skandal. Mała szkodliwość czynu... Ludzie! Żonę obtłukuje i mała szkodliwość! Ale co do rozwodu, masz rację. W takim wypadku trzeba "iść na całość'. Inaczej to nie ma sensu. Sąd musi mu powiedzieć, że niewinny to on nie jest. Dla zasady.
Ale... Wiesz, nie będzie lekko.

Odwołuj się kobieto do tej prokuratury - oni zawsze na wstępie umarzają licząc na to, że się zrezygnuje! Niska szkodliwość społeczna bo bije TYLKO żonę! Masz może dzieci? Jeśli tak, to on stanowi zagrożenie dla ich bezpieczeństwa również! Nie daj się spławić - ułatwi Ci to później tę sprawę rozwodową

Na arbuzy se popłynę może statkiem? Bo ja mam uraz z dzieciństwa i nic tu nie pomoże a rekinów jakoś się nie boję

Statkiem może być, ale do tego to ja mam uraz. Nie z dzieciństwa. Z dorosłości. Właśnie eliminuję różne rzeczy (i ludzi) związane z morzem ze swojego życia.
Ale jak Ty lubisz, to nawet może być lepsze. Takie rejsy podobno są baaardzo rozrywkowe. Tylko raczej dzieciaka nie zabieraj.
Bo ja to lubię z młodzieżą moją takie wycieczki. Moja młodzież chyba też

Przeczytałam wasze ostatnie wpisy i sie rozmarzyłam, te naleśniki, rejs, salsa ...=)

Agau, trzymaj się kobieto! I walcz! Szkoda, że dzieciak nie jest po Twojej stronie, byłoby Ci łatwiej. Ja tylko dzieciom zawdzięczam to, że daję radę. Są mi ogromnym wsparciem i motywacją. Przecież to dla nich również wszystko się dzieje, nie tylko dla mojego widzimisię.
Trudno coś sensownego radzić, ale jeśli masz pewność, że idziesz właściwą drogą, to poradzisz sobie. Trzymam kciuki!
Jak potrzebujesz pogadać, pisz śmiało.

Anhedonia, również dzięki, to był miły dzień. Bardzo sympatycznie się gadało. Jak ktoś się rozwodzi, to nie znaczy, że jest w ciężkiej żałobie. Bywają różne chwile, ale generalnie, przecież wiem co robię i dlaczego. Skoro mam rację, nie muszę opłakiwać, mogę się nawet radować. Nadzieją na nowe, lepsze życie.

Iwka, damy radę! Przecież mądre i twarde z nas kobietki. Prawda? ( O gromnicy nie czytałaś? Rozmarzysz się jeszcze bardziej! Co tam salsa. Poszukaj.)