Mój wymarzony rozwód

Marynarka, ja nie lubię obiecywac, jesli nie nie wiem czy potrafię tego dotrzymać. Ale napisałaś, że już Jesteście szczęsliwi, spokojni i zadowoleni więc wierzę, że dacie radę. Z całego serca tego właśnie Ci życzę:)

Dzięki. Już się czuję jak w domu. Pytanie było faktycznie raczej retoryczne. Jakoś damy radę. Przecież miałam to od dawna zwizualizowane. Ale to była teoria, teraz dzieje się, oj dzieje. Jesteśmy w fazie "czekamy na pozew", długo już czekamy. Wszystko było ustalone, ale przez to czekanie udawana przyjaźń się sypie, wychodzą różne szydła z worka. Ustalenia biorą w łeb i zamiast cywilizowanego rozstania bez orzekania o winie robi się jatka. Cierpliwości niektórym brak.

Empatyku, lista sama się zbudowała. Wspierają, pomagają, doradzają, utwierdzają w przekonaniu o słusznej drodze, wyciągają z domu (do ludzi musisz, do ludzi). Nawet nie podejrzewałam, że dla tylu ludzi ma znaczenie co się ze mną dzieje. Nie chciałabym jednak wykorzystywać innych do spraw przyziemnych, które sama powinnam podźwignąć. Raczej dźwigam, jeśli nie, to ciągnę albo przepycham. Ale... chwilami mam te opornej materii " po kokardę". A przyjaciołom też się może znudzić podopieczna. Wolałabym być "zwykłą " przyjaciółką, nie taką "niepełnosprytną". Może z czasem, za zakrętem, jak już go minę?

I tego sobie i Wam kochane życzę.

Witam! Czy mogłabym prosic was dziewczyny o radę, może niektóre wiedza wiecej niz ja:) ZAmierzam złozyc pozew o rozwód chciałabym mieć to z głowy szybko więc pomyślalam że niech bedzie za porozumieniem - choc wina lezy po jego stronie, ponieważ z czasem coraz mniej sie nami interesował, klamał i nie łozył na utrzymanie synka_ ja powiedzialam DOŚĆ! Czy jeśli pozew byłby za porozumieniem to kiedys kiedys , gdyby nie pracował( mój jeszcze mąż), zachorował np to wtedy nasz syn miałby łozyc na niego pieniążki???? czy jestem w błedzie? I jeszcze jedno Przy składaniu papierów o rozwód co trzeba miec ze soba oprócz: POZWU, AKTU MAŁŻEŃSTWA I AKTU UR> DZIECKA???? dziękuje bardzo z góry, mam nadzieje że pomożecie.

fantasmagoria888 witaj mam 21 letnią córkę jej ojciec nie widział jej od 6 roku życia (nie byliśmy po ślubie ma jego nazwisko), kiedy mijali się na ulicy nie poznaje jej , nigdy nie dawał na nią pieniędzy dostawałam  z funduszu ale do czego zmierzam mimo  zupełnego braku zainteresowania córką zaraz kiedy skończyła liceum dostałam pismo ,że musi się stawić i przedstawić swoją sytuację materialną ponieważ ojciec jest biedny , bezrobotny od 30 lat i nie ma za co żyć . Czekają tylko na to by zaczęła pracować i pewnie będą chcieli by płaciła na niego . A ja pewnie nieroba uduszę .

Fantasmagoria,
ja idę w ciemno, wniosłam o rozwód bez orzekania o winie. Żeby było szybko i bezboleśnie. Nie wiem, jak na tym wyjdę w przyszłości, dla mnie ważne tylko, że z TEGO wyjdę, mam nadzieję już niebawem. Dzieci mam w większości już pełnoletnie, ostatnie kończy osiemnastkę w kwietniu, więc do obrony przed ewentualnymi zakusami pożal się Boże ojca będzie tylko syn, który studiuje prawo i, mam nadzieję, poradzi sobie w razie konieczności. Wzięłam prawnika do załatwiania formalności, bo nie mam żadnego doświadczenia w tych sprawach. Mąż na szczęście wyraził w końcu zgodę na rozwód, powinno pójść gładko.
Doradzam skorzystanie z porady prawnej dotyczącej Twojej konkretnej sytuacji i Twoich oczekiwań. Porada nie kosztuje wiele, a uzyskasz pewne odpowiedzi na konkretne pytania. Bez gdybania, dowiesz się na co możesz liczyć.
Wiem, że rozwód z orzekaniem o winie byłby dla mnie korzystniejszy, a wina jest niepodważalna, ale ja nie chcę nic od tego kogoś (czegoś?). Chcę tylko minimum zabezpieczenia bytu dzieci, z resztą muszę sobie poradzić. Nie chcę dziada, nie chcę jego łaski. Niech znika z moich oczu i życia. Co los przyniesie, nie wiem, ale pozostając z nim mogłam mieć pewność, że nic dobrego. Teraz jest nadzieja, że może jeszcze coś innego niż ustawiczne rozczarowanie...

Niekochana,
napisałam. Jeśli za mało, pytaj. Co wiem, to powiem. To mój pierwszy (na szczęście? niestety?) rozwód, doświadczenie mam żadne, ale desperację i wolę ogromną. Mam nadzieję, że entuzjazm pokryje braki formalne. Na pewno rozwodzę się po raz ostatni. To bez sensu powtarzać takie rzeczy. Mimo ogromnej chęci, nie jest to sytuacja komfortowa, a nawet mocno niewygodna jest...

Ponieważ Fantamagoria "odgrzebała" mój wątek, postaram się uporządkować moje zeznania w sprawie rozwodu "w toku". Może pomoże to tym, które są w przededniu decyzji. Na bieżąco będę opisywać postępy w tym temacie (mam nadzieję, że takie będą).
Na dzisiaj czekam na termin sprawy. Sąd właśnie rozpatrzył mój wniosek o zwolnienie z kosztów. Ponieważ według sądu nie jestem w nędzy, musiałam zapłacić 150 zł ( z 600, które należy uiścić, jeśli o zwolnienie się nie ubiegamy). Jakoś to przełknę, mam nadzieję, że warto. Liczę na to, że niebawem dowiem się nareszcie kiedy nastąpi ten cudowny dzień i zostanę oficjalnie zwolniona z wszelkich przysiąg, obietnic i zobowiązań wobec człowieka???, który stał mi się co najmniej obcy z wielu powodów.
Rozwód ma być (tak zostało uzgodnione z drugą stroną) bez orzekania o winie, za obopólną zgodą. Mam nadzieją, że tak to się odbędzie.
Zaszalałam i zatrudniłam pełnomocnika (adwokata), bo nie znam się na tych wszystkich formalnych sprawach. Nie wiem, czy mój przyszły były nie zrobi jakiejś wolty i będę zmuszona wówczas zawalczyć. Wtedy specjalista będzie niezbędny.

Refleksja na teraz: stanowczo za długo to trwa. Takie rozwody powinny być udzielane w trybie doraźnym. Oszczędziłoby to wielu niepotrzebnych emocji i byłoby korzystne dla zdrowia psychicznego rozwodzących się (i ich dzieci).
Jeśli macie pytania, opowiem chętnie co, jak, kiedy, jakie dokumenty i co wiem z (niewielkiego, ale zawsze) doświadczenia w tej materii.

Chyba się spóźniłam. Pewnie wszystkie śpicie .... ?

Marynarka, życzę ci szczęscia! Wszystko będzie lepsze po tym co przeżyłas ze swoim przeszłym byłym mężem!

Marynarka, dobrze robisz, bo w jego sprawie zrobiłas wszystko co bylo do zrobienia i nawet więcej! Twoje zycie jest ważne i masz prawo do wszystkiego co najlepsze. Nie ma takiego prawa, które wymagałoby od żony  pójścia na dno razem z mężem, choć tak często mówi  Kościół i dewoci. Nie porzuciłaś chorego w potrzebie, rozwodzisz się z kimś kto dostał od ciebie wiele szans i wszystkie zmarnował przez swój  brak pokory. Taki był jego wybór. Twoja decyzja jest sluszna.
Pozdrawiam.

Wybaczcie dziewczyny.
Dzielicie się radami, wzmacniacie, szczepicie nawzajem swój upór w innych - których to przeżycia, wydają się podobne do Waszych, stwarzając iluzję widzenia w Nich samych siebie...
Fakt niezaprzeczalny. Często to właśnie ON sieje ziarno nienawiści, by potem zebrać jego plon. Upokarza, pije - czysty s...yn. Często też ONA... Z szacunku dla płci pięknej - robi powiedzmy rzeczy nieodpowiednie...
Dziewczyny. To nie przepisy na ciasto, ani wieczór w harcerskim obozie gdzie pocieszacie się nawzajem, dajecie wskazówki jak zapleść warkoczyki...
Wiele z Was wywróciło już sobie życie do góry nogami. Część spadła na cztery łapy, część leży jeszcze na plecach i wierzga z bezradności. Ode mnie odchodzi żona - wątek mój gdzieś wrzuciłem, bo Wasz umysł zostaje dla mnie zagadką. Nie jestem zły na Waszą solidarność, chęć niesienia wsparcia, czy pomocy. Czasem, na drugim końcu stołu siedzi też człowiek, tyle że on sika na stojąco i tak jak ja zostaje za to ukarany odsunięciem od dziecka, rozbiciem ukochanej rodziny. Tak - facet ma czasem gorzej. Żona moja już czwarty miesiąc jeździ sobie czołgiem po moim sercu. Jest zimna jak lód. Wyrządziliśmy sobie nawzajem wiele krzywd - ale to ona dziś decyduje i wskazuje że moje miały większą wagę.
Dziewuchy - jesteście wspaniałe, ale... Chyba ta euforia w niektórych postach zabija powagę i złożoność sprawy jaką jest rozwód. To nie tylko papiery, ale i życie każdego z nas.
Pardon - najwyżej mnie stąd wywalicie na zbity pysk. Jedna mi już to zrobiła, więc obawiam się jakby mniej.Trzymajcie się i jak tylko się da - ratujcie swoje związki.

Gdybym posiadł zdolność o której piszesz dziś może nie siedziałbym sam w obcym domu... Chyba masz rację. To przecież Wasze forum, a ja tu może błądzę z rozpaczy. Nie gniewajcie się.

Kasandra,
wiem. I to mamy dogadane: połowa domu i alimenty na dzieci. To biorę, bo należy nam się jak psu miska. Chodziło mi o to, że przy orzekaniu o winie mogłabym ugrać alimenty dla siebie (pozostając w rażącym niedostatku w odniesieniu do jego dochodów - to jest moje siedem stów kontra jego około 6000 euro - jeśli tylko chce mu się pracować, trochę dysproporcji jest). Ale tego nie chcę. Mogłabym utargować coś z domu dla dzieci, ale dam spokój. Chcę M-5, alimenty i głowę do własnej dyspozycji. Tanio się uwolnił, ale co tam, kasa to nie wszystko. On ma pożal się Boże siebie i swoje możliwości, a ja mam siebie, dzieci, przyjaciół, rodzinę, jutro podpisuję umowę na kolejne pół etatu, jestem szczęśliwa. Nie mam zamiaru wojować z kimś takim. Nie ma honoru, godności, elementarnego poczucia odpowiedzialności. To nawet wstyd stawać do walki z takim nędznym przeciwnikiem.

A teraz do chłopaka, Kiusiu drogi, nikt nie mówi, że rozwodzimy się, bo oni są facetami. Rozwodzimy się, bo nimi nie są. Przeczytaj sobie wątek Kriss o drzewie, zobaczysz, że nawet największe wiedźmy są pod wrażeniem jej historii. I wierz mi, zazdroszczą jak cholera. Ja zazdroszczę... Wolałabym mieć kogoś kogo mogłabym uwielbiać. Ale nie za cenę utraty wszystkich pryncypialnych zasad. Nie za utratę siebie w całości i w kawałkach. Problem polega na tym, że on nie zapytał co zmienić? Co możemy poprawić? On żądał, żebyśmy byli tacy, jak on chce. A chciał w swoim uzależnionym rozumku durnie i nie mogliśmy się na to godzić. Nie ulega wątpliwości, że wśród kobiet też trafiają się trudne charaktery, ale ja akurat borykałam się z facetem i to jest moja historia, i moje życie, i moje przemyślenia, i moje doświadczenia. I wierz mi, bardzo długo łudziłam się, że po drugiej stronie stołu siedzi człowiek. I bardzo długo szukałam tam tego człowieka. Ale nie ma...
Po moim sercu, kiedy jeszcze je miałam, też jeździł czołgiem, całą ciężką artylerią na gąsienicach. A przestał tylko dlatego, że ja już nie mam serca, dla niego nie mam. Gdybym miała rozjeżdżałby je dalej...

Kiusiu, błądzisz.
Córka, owszem, ale masz siebie. Poczytaj, co mówią tu kobiety - ludzie. O siebie trzeba zawalczyć, wszystko inne idzie zaraz za tym. Sama widzę, że od czasu jak zmieniłam swoje nastawienie, świat zaczął mi sprzyjać.
Rodzina nie rozpada się w momencie. To na pewno musiało trwać, były oznaki. Najpierw drobne, pewnie lekceważyłeś. Później większe, byłeś zdziwiony. Potem się posypało, a Ty nie rozumiesz - dlaczego? Pomyśl... Ja nie wiem, nie znam Twojej historii.
Skoro twierdzisz, że inna miłość, to widocznie ta nie była już dobra, albo jej nie było. Mnie uratowała inna miłość, ale nie moja - jego. Pozwoliła mi uwolnić się od tego, w czym już nie mogłam trwać. Uwolniła mnie od beznadziei, że już nigdy nie będzie dobrze.
Uratowała mnie od jego chorej miłości, która mnie niszczyła. Bo we mnie nie było już nic... Tylko zmęczenie...

... a czasem po prostu przestaje się kochać. Może tak było ze mną?
Nasze czynności, działania są często tylko przykrywką do przyczyny prostej i błahej. Tak. Słabe zakochanie może być przyczyną tragedii...po latach.

Boże, jak ja to wszystko znam. Bez picia, ale za to dręczenie psychiczne. Ściskam Cię mocno, kochana.

Hah... to też znam - 20 lat mojego dzieciństwa wysłuchiwałam, jak ojciec gnębił mamę. I mnie o naiwności wydawało się, że jak nie pije - to będzie dobry. Jakież to typowe dla współuzależnionych
Ale nic to - to już nie moja broszka... Tzn przejmowanie się humorami męża.

Niekochana, nie tylko Tobie wydawało się, że jak nie pije, to wszystko musi być ok.
Jak mój przyszły były mąż powrócił z terapii, to jemu też (nawet bardzo) wydawało się, że jak nie pije, to jest cudowny.
A nie był. Nie mogłam tego zrozumieć, że ta terapia tak go pokręciła, że już w ogóle nie mogliśmy się skomunikować. On miał żal, że ja nie doceniam (z całej terapii najlepsze dla mnie było to, że nie było go w domu dwa miesiące), a ja nie mogłam doszukać się zmiany w sposobie patrzenia na świat i sprawy zasadnicze. Wierz mi, on był dziwniejszy niż przed terapią.
Na szczęście mamy forum, a na nim doświadczone i chętne do pomocy koleżanki. Marena wyjaśniła mi ten mechanizm. I dała pewność, że się nie pomyliłam, że naprawdę ta terapia nic nie dała, nic nie zmieniła. On po prostu przez pewien czas nie pił, to wszystko. A głupszy był niż przed terapią... i pewnie pić zacznie, ale to nie moje zmartwienie, nareszcie.

Niekochana - rzekłaś.
Tak właśnie jest.
Dlatego teraz ciągamy nasze emocje po wątku - jak w tytule. Wolałabym szaleć z ukochanym mężem po ciepłych plażach, zwiedzać świat, oglądać piękne budowle i cuda natury. W wolnych chwilach prowadzić przyzwoity, spokojny dom, cieszyć się satysfakcjonującymi zajęciami. Rozmawiać, a nie mówić do siebie. Słuchać, a nie słyszeć się. Pochylić się nad nim i otrzymać wsparcie, bo czasem nawet ja go potrzebuję.
Ale się rozmarzyłam, to chyba wypociny do konkurencyjnego wątku (Mój wymarzony związek)

{kasandra1234 MONIU a czy masz teraz silę po tak krótkim rozstaniu wnosic o rozwod?
Może odczekaj troche.Ja czekalam bo wiedzialam ze na tamten czas ,na goraco nie dam rady...a poźniej to już naprawde byla tylko formalnośc...pikus!nie mysle tu oczywiście o 10 latach!}

nie mam siły! tez uważam ze to za wcześnie , ale mój ex mąż się śpieszy . Przemyślałam jednak że poczekam !! A może z czasem wezmę rozwód za porozumienie .

A zastanawiałaś się nad separacją? Czy to mężowi zależy na rozwodzie, a Tobie nie?

Zdecydowałam że jutro jadę do Sądu i składam pozew, tak! musze to zrobić! Mój (jeszcze mąż) nie dawał sobie pomóc , przysiegam podejżewam go już nawet o "ćpanie" serio bo tak własnie zachowuja sie ludzie jak biora on jest w innym swiecie nic go nie obchodzi nagle olał wszytko i zyje sam a raczej biduje u mamusi bo rodzina ledwo wiąże koniec z koncem. Chce miec z głowy to wszytko i jego więc chciałam bez orzekania o winie, ale jak przypomne sobie notoryczne okłamywanie mnie, nie łożenie absolutnie na rodzine a przedewszytkim synka, bo ja bym se dała rade... KUr... Pracuje do póznego wieczora i nie przynosi anbi grosza czy wy wierzycie w to??? to jakas porażka zyciowa to zycie z nim , koniec zaczynamy od nowa:) z kims z kim sie czegos dorobie i bede szczesliwa , bedziemy z moim synkiem Jakie moge mieć dowody że nie łozył na dziecko od wielu miesiecy? mam tylko jednego świadka, czy wystarczy to?  jutro doradze sie adwokata i wtedy podejme decyzje na miejscu!!!!!

Fantasmagoria: idź koniecznie do prawnika. Przygotuj sobie listę pytań.

Trzymaj się dziewczyno! Będzie dobrze - musi być!

Marynarko chciałabym też powiedzieć, że będę szczęśliwa już po... A jeszcze teraz nie potrafię. Czekam na pismo z sądu trzy miesiące i czuje niepokój.Może podświadomie chciałam, żeby on się ocknął i obudził.
Mam nadzieję, ze znajdę spokój jak już będzie po...

Też chciałabym mieć to za sobą. Mimo swoich obaw nie wrócę z drogi, którą obrałam.

MARYNARKA ja czekalam pol roku na swoją pierwsza polubowna sprawe.Niestety ale to trwa dosyc dlugo...ale czas szybko leci to tez ma swoje plusy,troche wyluzujesz.nie martw sie ja mysle że on tez będzie chcial to miec za soba.Bieganie po sądach nie należy do tych przyjemnych spraw.Powiedz mu zdecydowanie ze jestes gotowa na rozwód,że nie odpościsz.Niech wie ze nia ma sensu się szarpac i grac na zwloke bo i tak nic nie ugra.Bedzie dobrze zobaczysz...W sumie to jakie on ma wyjście...Ty ukladasz sobie życie...nie ma mowy żeby to wszystko poskladac,Sąd napewno orzeknie calkowity rozpad małżeństwa ,a Ty masz tego dowieśc i to wszystko.
Cazs szybko leci ,doczekasz sie ,spoko...
Pozdrawiam

Marynarka w takim razie sama juz wiesz że problemow nie będziesz miala żadnych z otrzymaniem rozwodu.
Ciesze sie ze ci sie powiodlo,ze masz w Kims oparcie ,ze Ktoś Cie kocha...
To bardzo ważne i latwiej przez to wszystko przejdziesz
Zycze Ci żeby to byl "pikuś" dla Ciebie w miare mozliwosci.

Swoja droga ...to takie smutne(taka mala refleksja)że zawieramy zwiazek...a poźniej wszystko sie sypie,umiera.Zdarza sie ze dwoje ludzi nie moze na siebie patrzec ,a przeciez sie kiedys kochali...a moze jednak nie.

Mój mąz wyprowadził się, bo moze chce udowodnic wysokiemu sądowi całkowity rozpad małżenstwa. dlatego siedzi poza domem. ja mam przeczucie, że on będzie tego gorzko żałował. No i od teraz koniec z zagajaniem. rozbolała mnie znowu glowa. Pies z nimi tańcował. Zmęczyłam się juz tymi rozmyslaniami. jeszcze zmagamy sie w domu i grypskiem. Syn dostał antybiotyk, ja jeszcze nie.

p.s. ten katar to chyba wiadrami spływa do gardla....

Mam to samo GAZIA...no chorobsko!i zatoki i kaszel i brak chlopa...