Relacje z mamą

Nie teoretyzuj.

Nie wiesz jak i co powie jej matka, gdy spotka w końcu opór, ktorego dotąd nie spotkala, bo Minnie grzecznie wszystko łykała bez sprzeciwu i żadnego slowa oporu.
O to chodzi, zeby w końcu ten opór napotkala i usłyszala słowa tego kalibru, które sama przez lata kierowala w stronę Minnie i odczuła na sobie ich wagę. Wystarczy jedno zdanie - celna riposta, nie trzeba wdawać się w pyskówkę, ale dać drugiej stronie do zrozumienia że jej czas się skończyl  i od teraz nie będzie darmowego, bezkarnego ujezdzania na swojej osobie i zadawania bólu. Takie toksyczne persony  zwykle rozumieją taką zmianę narracji w ekspresowym tempie.  Jesli nie, można  to przeboleć i iść dalej. Jeśli ból był zamierzony, trzeba zadać sobie pytanie: „dlaczego powiększam go, trzymając się go?”

Właśnie Minnie? Dlaczego?

Muqiin, nie będę teraz dzielić wlosa na czworo co tak bardzo lubisz robić na forum.

Napisałam, że każda zmiana tej sytuacji w której teraz tkwi Minnie będzie lepsza od tego, co ona teraz przezywa. Nawet jeśli jej matka zatnie się niczym zardzewiały scyzoryk, jak to określiłaś.

Miej swoje zdanie, a ja mam własne i przy nim pozostanę. Nawet jeśli będziesz je na milion razy kwestionować.

Generalnie ja nie mam zamiaru wdawać się w pyskówki, ja nie mam 18 lat żeby się wdawać w pyskówki.

Problem dotyczy tych utraconych korzyści czyli ileż bym miała i ciągłych obleg pod adresem mojego byłego jak bardzo mnie skrzywdził.

Ok, stwierdził że mnie nie kocha tak czuł chciał się rozstać, ale co miałam go trzymać na siłę bo ona tak chce? Tym bardziej kiedy on nie chciał.

Z tym ruchaczem pospolitym to przesadziła, owszem raczej marna szansa na to, żebym weszła w jakiś związek o czym obie jesteśmy świadome, ani ja ani ona nie wyobraża sobie żeby moje dziecko miało mieszkać z kimś obcym.

Zdaję sobie sprawę że jest to dla niej trudne, bo moje kuzynki każda wyszła za mąż mają dzieci i jest pięknie ładnie tylko ja zakała rodziny i gdzieś ją to boli, że mi nie wyszło. Oczywiście wiem, że jestem pierwszą w rodzinie samotną matką więc też jest to kiepska sytuacja.

Tak to wygląda i wyeliminowanie z rozmów z mamą pewnych tematów doskonale by Minnie zrobiło. Póki co walczy w niej wdrukowane
myślenie mamy" z myśleniem innym, jej własnym. Trochę jakby sama sobie utrudniała zmianę myślenia.

Nie rozumiem tej mamy. Nie mieszkacie razem, ona nie pomaga z wnuczką, czyli się widzicie maksymalnie raz na 2 miesiące.
Co cię obchodzi co ona myśli? Nawet jak uważa że jesteś słaba córką to co? Masz prawo ją rozczarować. Masz prawo być najbardziej gównianą córka na świecie. Nie musisz przekonać mamy, że jesteś super, ale właśnie zaakceptować, że nie wpisujesz się w jej ramy oczekiwań.
Piszesz, że nie masz 18 lat, ale nawet osiemnastolatka potrafi pofarbować włosy na zielono, zrobić tatuaż i zaakceptować że mama się wkurzy jak to odkryje. Ty niezbyt.
Dziwne to wszystko i dziwne, że tak się tym przejmujesz. Ona cię jakoś wspiera finansowo, pomaga z wnuczką, że tak sobie pozwalasz wchodzić na głowę?

Jak pokazuje czas takie historie przekładają się na przyszłe życie danej osoby nie pozwalając o sobie zapomnieć. Minnie powinna w sposób stanowczy i zdecydowany sprzeciwić się swojej mamie. W przeciwnym wypadku takie sytuacje będą na porządku dziennym.

Dokładnie

To jak w tym kawale - winę za rozpad związku zawsze ponoszą dwie osoby: ona i jej matka

Ta, bo jak pojawia się ta trzecia, to rzadko jest to kochanka lub kochanek, a bardzo często matka którejś ze stron.

Czasem da sie jeszcze tatusia wcisnac. Brydż sie spierdzielil

Czytając niektóre wypowiedzi to trochę jakby o zupełnie innej sytuacji.

Po pierwsze nie ma i chyba nigdy nie było żadnego posłuszeństwa. Moja mama tez się nigdy nie wtrącała a jedynie komentowała coś co już się stało, czyli już bez większego wpływu.

Po drugie mieszkamy ponad 700 km od siebie i jedyne co mamy to jak do siebie dzwonimy gdzie ja przez 20 min słucham jak beznadziejny jest mój były.
Po trzecie nie mamy wspólnych tematów, bo jesteśmy całkowicie inne. Moja mama mieszka w małym no może nie małym bo ona 100 tysięcznym mieście ale mentalnie większa wieś. Ja mieszkam w dużym mieście. Ja mam wyższe wykształcenie ona zawodowe, ja trochę świata zwiedziłam ona raczej nigdzie nie była. Generalnie nie mamy żadnych wspólnych tematów do rozmowy. Dosłownie żadnych, jej jedyne zainteresowanie to komentowanie aktualnych wydarzeń politycznych z perspektywy człowieka bez wykształcenia który może tylko narzekać. Doskonale wie, że jak wejdzie na ten temat to ja się rozłączę bo nie mam ochoty na słuchanie wywodów na ten temat, gdzie ona nie ma nic mądrego do powiedzenia.

Zawsze jej powtarzam, że mówienie o czymś co się stało nie spowoduje, że się odstanie. Oczywistym jest to, że no ja będę już sama ale nie potrzebuję żeby mi ktoś o tym przypominał. Też jej życie było inne bo skończyła szkołę poszła do pracy wyszła za maż urodziła troje dzieci i tak żyje. Jedyna atrakcja to spotkanie z jej siostrą i obrabianie dupy komuś.

Jasne że jest mi przykro że mi w życiu nie wyszło w kwestii stworzenia fajnej rodziny, czyli jedyne co dla niej jest istotne. Jednak nauczyłam się cieszyć czymś innym i to też jest fajne. Absolutnie nie twierdzę, że jestem silna niezależna i nie potrzebuję mężczyzny. Uważam to za durny tekst. Ja jestem realistką która mówi i uwzględnia tylko realne kwestie a coś co jest nierealne jest nieuwzględniane.

Można lecieć w kosmos, oczywiście, ale jaką ja mam na to szanse, zerową, wiec po co to rozważać.

Ja skupiam się wyłączenie na czymś co ma realne szanse a nie poniżej 10%, bo uważam to za marnowanie czasu. Dlatego irytuje mnie mówienie o czymś na co ja nie mam szans i utyskiwanie ze ja nie mam na to szans, no nie mam. To tak jakbym utyskiwała, że nie będę CEO w spółce giełdowej no nie mam na to szans dwa nie chce, więc po co o tym mówić.

Zastosuj to do gadania o twoim życiu i o byłym. Jak widać umiesz.

Tu się pojawia problem innej natury czyli to, że innych tematów, z tego co piszesz, brak.

Szanse poniżej 10% są realne tylko stosunkowo małe. A że życie nie matematyka... te 10% to złudzenie. Masz taką skłonność do liczenia procentów i oceniania prawdopodobieństwa, że coś się zdarzy. W odniesieniu do życia to się w pewnym momencie robi ślepa uliczka, już Ci o tym pisałam, podtrzymuję. W życiu jest za dużo zmiennych, za dużo danych do obróbki, a i tak na końcu bywa, że zdarzy się to, co absolutnie zdarzyć się "nie miało prawa, bo mało prawdopodobne".
Kiedyś tak dla zabawy się zastanowiłam, ile się musiało zdarzyć, żeby mój ojciec się z moją matką ożenił. Zdarzyć rzeczy absolutnie zewnętrznych, pozornie nie związanych z ich ślubem. Wyszło mi, że ten ślub, jeśli idzie o prawdopodobieństwo, takie prosto pojmowane, zwyczajnie nie miał prawa zaistnieć, nie i już. Oczywiście od pewnego momentu ich życia to już był prawdopodobny, ale dopiero od pewnego momentu, dosyć późnego.  A i tak, gdyby nie zdarzenie losowe...życie, Minnie, jest strasznie nieprzewidywalne miejscami

Kiedyś to były inne czasy.

Jej problemem jest uwieszenie na byłym związku i stawianie ściany między jej córką, a jakimkolwiek potencjalnym partnerem.

Samotna mama w okolicach 40stki, z dzieckiem wciąż na odchowaniu, uwieszona na byłym, tak realnie to skonfliktowana z toksyczną matką i w depresji, na którą bierze leki to nie jest kąsek dla absolutnie nikogo. To nie czerwona flaga. Nawet nie neon. To chodząca czerwona latarnia morska.

Póki nie wyśle dziecka w świat to nie ma szansy na związek.

Póki nie rozwiąże konfliktu z matką i nie odetnie się od tego toksycznego babsztyla, to nie ma szansy na związek.

Póki nie ogarnie swojego stanu psychicznego to nie ma szansy na związek.

Dwa z trzech musi ogarnąć, aby zainteresować sobą kogokolwiek wartościowego. Nikt normalny nie pójdzie na taki układ nawet jakby jej cycki smakowały piwem.

Po pierwsze ja nie biorę żadnych leków na depresję i nie wiem skąd pomysł że biorę , no ale luzik

Po drugie z moim byłym mam normalną relację, on zajmuje się dzieckiem 2- 3 dni w tygodniu ja resztę, wiec co on ma do tego.

Po trzecie serio ja nie jestem uzależniona od mojej mamy jedyne w czym problem to ze pierdzieli kopcopoły, wiec co ja mam pracować nad tym co ona pierdzieli no raczej nie.

Minnie,
skoro sedno to sedno
Po pierwsze na pewno możesz zmniejszyć częstotliwość rozmów. Mama dzwoni bo się nudzi - jej problem, niech się czymś zajmie, nie jesteś jej damą do towarzystwa.
Po drugie - utniesz rozmowę na temat, na który nie chcesz rozmawiać i pojawia się czarna dziura, bo nie ma o czym, głupia sprawa. Że mama o wnuczce nie chce to nietypowe, wnuczka to często samograj, ale z twoją mamą samograj ryzykowny, bo może się okazać, że zacznie z radami natury pedagogiczno wychowawczej lecieć, z deszczu pod rynnę by było.
Ograniczenie relacji do zdawkowego "co u ciebie" - wydaje się niezłe, ale tego to się chyba trochę obawiasz.

Dajże spokój z tym ziarnem prawdy, to są poglądy twojej mocno ograniczonej matki, a nie żadne ziarno prawdy.

Minnie, z byłym to ty normalnej relacji nie masz. Były stosował przemoc, stosuje nadal.
Córka nie chce mieszkać kilka dniu z tobą i kilka u ojca, jasno to powiedziała. Obiecałaś jej, ze to się zmieni i co? I najprawdopodobniej nic. Dziecku źle, ale byłemu wygodnie.
Jack pisze w sposób specyficzny, ale co do meritum to punktowo, odnośnie Twojej relacji z byłym - moim zdaniem celnie.

Salomonka Muqin dziękuję.
Salomona to bardzo przykra historia wręcz tragiczna przemoc.

Z moją mamą myślę, że punkt kulminacyjny był w lipcu, ale ja nie zwracałam na to uwagi, bo myślałam o kimś innym ...

No ale później przyszedł sieprnień i już było mniej, wrzesień, październik z każdego miesiąca jest coraz mniej tego gadolenia.

Wczoraj wyszłam z siłowni i tak pomyślałam, przecież mi nie jest tak źle, mam cudowne dziecko, jestem zdrowa, mam gdzie mieszkać, za co żyć, więc nie jest tak źle. Nie będę mówiła feministycznych farmazonów o sile i niezależności bo to całkowicie nie mój styl, ale jest na prawdę dobrze.

Co do mojej córki i jej pobytu u ojca ilość została zmniejszona, do właściwie tylko nocowania tam, bo w te dni które jest u niego ma zajęcia dodatkowe i w sumie nie spędzają zbyt wiele czasu razem. Do tego on też się trochę ogarnął i co najważniejsze, córka też chodzi do Pani psycholog i jest zdecydowanie lepiej, coraz śmielej mówi o swoich potrzebach i to jest ważne, bardzo ważne.
Ostatnio stwierdziła, że jest zadowolona z tego rozwiązania kto®e jest aktualnie.

Nei ma to jak osoba nie mająca dzieci się wypowiada, miłego dnia.

Minnie,
twoja córka nie ma za bardzo innego wyjścia niż przekonać samą siebie, ze odpowiada jej to, co jest,  czyli to całkiem bezsensowne nocowanie na dwa domy.
Powiedziała, ze tak nie chce, coś jej obiecałaś ale nic się nie zmieniło, choć zasadniczo mogło. No to córka jest "pod ścianą", bo w tej sprawie nie jest decyzyjna i musi się dostosować, nie ma siły przebicia i nie jest w stanie zmusić was do zaspokojenia swojej potrzeby posiadania jednego miejsca zamieszkania dającego jej poczucie bezpieczeństwa. Wam tak wygodnie (?) , ona musi się dostosować, swoim kosztem i oczywiście to robi, czyli "jest zadowolona". Ma inne wyjście mając lat tyle ile ma? Nie. Bo jednocześnie chce, żeby rodzice byli zadowoleni, każde z osobna.
Jack, pomijając to, że pisze w sposób specyficzny i że zdarza mu się pisać totalne bzdury bywa dobrym obserwatorem i miewa też rację. On dzieci nie ma, ja mam jak najbardziej  i w tej sprawie się z nim zgadzam.
Mieszkanie na dwa domy to koszmar. Im dziecko starsze tym gorzej to znosi. To już także psychologowie zauważyli.
Zauważ też, że żaden dorosły z wyboru nie mieszka "na dwa domy".

Minnie, rozwiązanie ma być dobre dla konkretnego dziecka. Każde ma wady i zalety.

Twoje konkretne dziecko dało jasną informację. JEJ z tym mieszkaniem na dwa domy jest nie OK, bo się czuje jak pakunek. Nie jest to nietypowe, ten komunikat, mieszkanie na dwa domy nie podoba się wielu dzieciom. Niektóre, już jako nastolatki, są nawet w stanie wymusić na rodzicach zmianę w tej sprawie, ale to dopiero jako nastolatki, bo wtedy mają większą siłę przebicia. Nastolatek już jest w stanie powiedzieć "nie" w wielu sprawach, już jest w stanie lepiej argumentować, w ostateczności powie " nie idę spać do ojca bo nie" i nie zmusisz. Małe dziecko jeszcze jest bezradne, bo chce czy nie chce zostanie przewiezione.

Argumentować można na wiele sposobów, to zabawa dla dorosłych. Komunikat Twojej konkretnej córki był jasny. I wygląda na to, ze został zlekceważony i to nie dlatego, że obiektywnie coś jest niemożliwe, ale dlatego, że....no właśnie Minnie, dlaczego?
Bo ktoś oceni, że ty alienujesz dziecko? Bo ty nie chcesz, żeby były , jak to określiłaś, siedział ci na kwadracie? Bo byłemu tak pasuje jak jest?
W tej obecnej wersji zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa u dziecka wyrażone jasnym komunikatem z uzasadnieniem  to gdzieś tam, w tle się pojawia, bo potrzeby dorosłych jakby ważniejsze.

Chciałbym tylko tak zauważyć, że jak tu przyszła w 2024 to pisała o swojej beznadziejnej sytuacji finansowej i chujowej pracy i braku jakichkolwiek zainteresowań i pasji, a w tym roku pisała już o....pracy na dwa etaty i deklarowała, że zarabia "więcej niż większość facetów". Przy czym raz są to dwa etatu raz etat i własna działalność. A jeszcze się rozpisywała o swoich aktywnościach typu bieganie, siłownia, rolki...

To wyższe wykształcenie i ważność jej pracy to prawie na pewno kłamstwo. Po prostu wątpię, aby zarabiała dobrze i żeby tak szybko rozwiązała swoje problemy finansowe. Zakończenia związków są kosztowne, a ustalenie opieki naprzemiennej i dogrywanie szczegółów w tym zakresie nie idzie w parze z rozwojem własnego biznesu, a praca na dwa etaty (bez względu na formę) nie idą w parze z posiadaniem czasu na pasje i sport w liczbie mnogiej.

Mało cię obchodzi, a jednak o swoim życiu opowiadasz i prosisz o opinię i rady.

Nie minnie.89 - nikt o dobrej sytuacji ekonomicznej, bez względu na wysokość zarobków względem branży nie napisze, że jest w trudnej sytuacji finansowej i nie stać go na dobre ciuchy. Tak samo nikt z doświadczeniem przy pracach podstawowych za minimalną krajową lub mniej nie robi takiej kariery w czasie rozstania, że nagle zaczyna zarabiać 5x więcej. A tu jest twoja progresja na przestrzeni tych 2 lat twojej obecności tutaj:

Samotna mama bez większego doświadczenia zawodowego, w robocie której nawet nie lubi (więc siłą rzeczy nie możesz być w tym dobra) z depresją z problemami finansowymi i zarobkami na poziomie minimalnej lub mniej nagle zarabia 15 tyś. I to wszystko w czasie trudnego rozstania z eksem. Jasne.

A twój ex facet niby zarabiał więcej i max na co było was stać to 3 pokojowe mieszkanie i nie miałaś za co kupić porządnych ciuchów.

Bajdurzysz zupełnie jak Shini. Raz tak - raz inaczej.

Myślę, że bardzo cię interesuje co inni ludzie myślą o tobie.

Moim zdaniem nie ma znaczenia czy to prawda czy nie. Jeśli jest w lepszej sytuacji życiowej niż przeciętny człowiek to nie ma interesu się popisywać przed randomami z neta. Jeśli jest w gorszej to po co ściemniać przed randomami z neta? Tak czy tak, potrzeba podkreślania tego świadczy o jakiś kompleksach na tym punkcie, potrzebie uznania, jakimś braku spełnienia, docenienia IRL. Albo przekonianiu, że bez takich ściem nie zostanie doceniona, potraktowania poważnie na forum.
Nawet gdyby była po wyższej szkole robienia hałasu i tak zasługuje przecież na jakieś współczucie przez antypatycznego ex, zołzowatą, zimną mame. Wiele ludzi nadal będzie chciało z nią gadać na forum. Przecież nikogo to nie obchodzi. Istotne jest czy starcza jej do pierwszego, czy może sobie pozwolić na jako taki luz. A nie czy zarabia 5,10,15 k. i czy to imponujące zarobki w jej branży.

Moim zdaniem znowu kłamiesz. Masz, podobną cechę do Shiniego jak Jack zauważył. Nie tylko jesteś kompletnie niezrównoważona w obrazie samej siebie, ale też chcesz budzić podziw,uznanie i masz przekonanie że jesteś lepsza od innych. Nawet o samotnych matkach wypowiadasz się dość negatywnie. Teksty w stylu jak na samotną matkę zarabiam bardzo dobrze. Myślisz, że bogate kobiety nie rozwodzą się? Że jeste jakaś liga samotnych matek i ty masz medal z kartofla bo jesteś uber-samotną matką?
Jak na kobietę z podwójnym magistrem to zarabiasz słabo. Nie ma to związku z twoim dzieckiem, ani exem

Myślę, że nie chcesz, żeby ludzie nie myśleli o tobie żle. Myślę, że chcesz żeby ludzie myśleli o tobie dobrze, żeby wzbudzać szacunek, może podziw.

Co nie jest złe, a wręcz naturalne powyżej pewnego poziomu życia. Tylko po raz kolejny to chciałabym, a boję się, więc będę udawać że chce czegoś innego niż chce jest męczące dla rozmówcy.

Brak równowagi w obrazie samej siebie to akurat Minnie masz, i w Twojej sytuacji to jest całkiem normalne, przecież właśnie skutkiem radykalnych zmian w życiu przechodzisz proces transformacji. Byłoby dziwne w tych okolicznościach, gdybyś była już teraz wewnętrznie spójna. Walczy "stare" z "nowym". To się ułoży jak nowe wygra.

Jack ma niestety tak, że widzi świat w dosyć prosty sposób z silnym akcentem na jego własne doświadczenie i to, z czym się w zetknął. Jak mu coś odbiega od znanego obrazka i wydaje mu się niemożliwe zarzuca kłamstwo i potem potrafi już pisać pod tezę "X kłamie". Tak było i nadal jest w jego rozmowach ze wspomnianym tu Shini.
Jack wątpi, że można szybko rozwiązać swoje problemy finansowe po rozstaniu? Bo się z czymś takim nie zetknął. Ja nie zakładam, że to niemożliwe, bo przy zbiegu iluś czynników także natury zewnętrznej to się da zrobić. Rzadkie, nietypowe ale możliwe.  Własny biznes to pojęcie szerokie, ja ciągnęłam pracę w sporym wymiarze godzin równolegle  z własna działalnością przez lat kilka bez żadnego problemu, bo było to powiązane bardzo udatnie. Trochę niezręcznie to określiłaś jako półtora etatu, bo z tego w odruchu się widzi 12 godzin pracy na dobę Nie każdą działalność się da połączyć z pracą najemną, ale też nie jest to sytuacja niemożliwa. Jackowi wyobraźnia ciut szwankuje, dla niego jeśli on nie umie sobie wyobrazić czegoś znaczy ktoś kłamie. Obawiam się, że jak już wszedł w ten tryb zarzucania Ci kłamstwa, Minnie, to będzie w to brnął, tak jak w rozmowach z Shini.

Minnie, mnie to tłumaczyć nie musisz, a Jackowi i tak nie wytłumaczysz, szkoda energii

Jest już generalnie coraz lepiej, problem o ile to można nazwać problem polega na tym, iż on nigdy nie żył sam, w sensie aby musiał ogarnąć prawnie sprzątanie,  wcześniej była mama później ja i teraz ma pierwszy monet w którym musi to ogarnąć.

Po rozmowie z córką i Panią psycholog rzeczywiście aktualny nowszy podział jest dużo bardziej satysfakcjonujący dla niej, trochę mniej dla dorosłych ale dziecko w tej sytuacji jest najważniejsze. Generalnie zmiana wygląda tak, że córka nie spędza z ojcem weekendów.

A ten podział czyli sprawowanie opieki powinien być nie trochę lepszy dla córki tylko dobry dla córki na tyle, na ile to możliwe. Akurat u was  możliwość mianowicie istnieje, ino dorosłym by było niewygodnie.
Tatuś dorasta i się uczy ogarniać dom kosztem dobrostanu dziesieciolatki? No super dbanie o potrzeby dziecka.

Spokojnie, po pierwsze mój były nie jest patologią, fakt, że mnie wyrzucił nie nie oznacza, że mam go wykreślić z bycia ojcem.
Fakt jest konkretny, że z obowiązkami domowymi sobie radzi średnio, ale idzie mu coraz lepiej. Nie mam zamiaru go usprawiedliwić, ale te trzeba spojrzeć na to racjonalnie, że nikt się z tą umiejętnością nie urodził.
Od tego czasu kiedy nie mieszkamy razem, nauczył się jako tako prasować i coś ta ugotować, może nie jest to mistrzostwo świata, ale idzie mu coraz lepiej.
Nie chce być kobietą która tylko mówi jaki jej były jest zły, debil, toksyk i wszystko inne co może być złe.
Żeby ograniczyć komuś kontakty z dzieckim i to trzeba mieć do tego jakieś sensowne podstawy, fakt, że zostawia odkurzacz na środku pokoju i można się o niego przewrócić albo brudne gary w zlewie to nie jest podstawa do ograniczenia kontaktu z dzieckiem. Czym innym jest brak jedzenia, brak ciepłej wody czy robactwo w domu a czym innym jest graciarnia.
Fakt, że nei zmienia pościeli co tydzień to nie jest zarzut.

Co to znaczy zajmować się 11 letnim dzieckiem za chwilę 12, córka jest w 6 klasie i serio to nie jest dwulatek i też chce zwyczajnie pograć na komputerze czy mieć inne zajęcia nie wymagające jego atencji.

Nie wychodzę z założenia, że skoro on mnie skrzywdził, zostawił, to ja mam się na nim mścić i celowo utrudnić mu kontakt z dzieckiem.

Inną kwestią jest to, że moja córka zawsze miała wszystko podane, wręcz podstawione pod nos, bo jak nie miała to on wyskakiwał z gabinetu i się darł, że on tu pracuje, nie ma też tego co rozwijać, w każdym razie fakt, że ojciec nie robi jej kolacji i musi sama sobie zrobić (nie zawsze, czasem jej zrobi) nie uważam, aby był tragedia biorąc pod uwagę, że ona jest w 6 klasie a nie w pierwszej.