Wspólne mieszkanie z mamą - Netkobiety.pl

Wyprowadzić się. Moment wprowadzenia do mamy opisałaś jednym zdaniem - dlaczego się do niej wprowadziliście? Czy depresja mamy była tak ciężka ze nie była w stanie funkcjonować?

Wiem, że wyprowadzka była by najlepsza i najzdrowsza, ale na te chwile nie wchodzi w gre. Moment wprowadzenia to była wspólna decyzja moja i partnera. Mama jest starsza, nie ma prawa jazdy, do sklepow jest daleko, w okolicy nie ma innej bliskiej rodziny. Mama jest w depresji, nie prowadzi życia towarzyskiego. Mieszkaliśmy w odległości 30km w dużym mieście, mogłabym odwiedzać mamę ale sporadycznie.

A po co masz walczyć?
Możesz albo sie wyprowadzić.
Albo jeżeli nie chcesz sie chwilowo wyprowadzić,po prostu ignorować jej uwagi/to co robi.
Bo nie za bardzo widzę  powód do twojego zdenerwowania.
Twoja mama sie nie zmieni.
Twój partner jest po twojej stronie.
Gdzie tu widzisz pole do ruchu?
Ale pamiętaj że to wciąż twoja mama.
Na co dzień ignoruj jej wizje relacji mąż-zona.
Ale nic nie szkodzi jak np w niedziele ugotujecie, ty czy twój partner obiad i zjecie razem.
A w następna niedziele to ona ugotuje i zjecie razem.
Bo zauważ że to dziwna sytuacja,wprowadziłaś sie do niej w jakimś celu, a de facto dążysz do tego abyście zyli jak osobne rodziny.
Pamiętaj że ona straciła męża, wiec szuka tego ciepła,troski,zainteresowania drugiego człowieka, a to że okazuje swoja troskę, w ten a nie w inny sposób,jak sama wiesz tego nie zmienisz.
Trochę przykro że mama nie szanuje twojego zdania,nie zdaje sobie sprawy ze ty tez straciłaś ojca/jesteś w ciąży i jest Ci ciężko.

Próbowałaś z nia tak szczerze od serca porozmawiać?
nie na zasadzie wyrzutów,bo zle robi, tylko pochylcie sie razem nad swoja żałobą.

Szeptuch, wiem że mogę się wyprowadzić i też będzie źle, bo będę mieć wyrzuty sumienia. Nie mam rodzeństwa, by jakoś podzielić pomóc mamie. Nie mam serca, by zostawić ją samą na zimę w żałobie. To takie moje rozterki.

Czasem mówimy mamie, że robimy coś na obiad i je razem z nami, czasem ona zrobi naleśniki a ja farsz, itp. czasem mówimy, że zjedlibysmy to i to i z chęcią to robi.

Mi chodzi o problem tego, że moje prośby są niewidzialne, ignorowane, lekceważone. Chodzi mi o komunikację - skoro mówię o czymś mamie "zapytaj go czy jest głodny zanim zrobisz obiad", to oczekiwałabym, by mama brała to na poważnie. A obecnie jest to lekceważone, bo przecież co ja mogę wiedzieć? Chłop ma mieć gorący obiad i tyle. Mama ma pewnie obawy, że jak nie będę go dobrze traktować (gotować obiadów itp) to mnie zostawi, dlatego nadrabia to sama. Pewnie też to wynika z tego, że nadal traktuje go jak gościa a nie jak domownika. Mojego partnera też to wkurza, bo sam wie kiedy jest głodny, co chce zjeść i kiedy. Czasem planuje jakieś śniadanie specjalne dla mnie uwzględniając moja diete, a na stole stoi masa kanapek.

Próbuje wypracować komunikację. Mówię mamie spokojnie, ale nie dociera. Nawet pewnie myśli, że zrzucając ziemniaki bez pytania mojemu facetowi zrobiła dobrze bo zjadł więcej. Nie rozmawialiśmy o żałobie, każda z nas przeżywa to inaczej, myślę że nie jestem gotowa na rozmowę o żałobie.

Chciałabym tylko poprawić komunikację, żeby moje zdanie było brane na poważnie a nie jak dąsy córki co niewiele wie o życiu...

Dodam, że połowę życia mój tata gotował obiady i wtedy było dobrze, jakoś wtedy mama nie martwiła się, że nie odpowiednio go szanuje jako żona...

Wiem, że to moja mama i sprawa i jej tło są delikatne, w obliczu śmierci i tak te problemy są błahe ale jednak ważne jest by je zniwelować od razu.

Lady Loka - dziękuję za odpowiedź. No właśnie ja muszę przeprowadzić te rozmowe, ale jak to zrobić skoro nie jestem traktowana na równi, tylko jak dziecko, które nie wie jak traktować partnera?

Wychowanie bez granic doprowadziło mnie do jednego przemocowego związku. Teraz gdy mam wypracowane inne zasady i znalazłam kogoś kto mnie szanuje, czuje że mama nadal próbuje sprowadzić mnie na drogę ugodowej, bezbarwnej, bez wymagań i oczekiwań. Mama nie widzi tego, że w ten sposób "kastruje" też mojego faceta, który może chciałby się wykazać dla mnie.

Na razie obrałam zasadę, że nie będę zaczynać rozmowy, bo wyjdzie że się czepiam i atakuje i się nie odzywam. Czasem bywa super, robimy razem kolację, coś wymyślamy, ale ten brak szacunku do mojego zdania jest przykry.

Wiem, że mama potrzebuje ciepła. Daje to mamie zarówno ja jak i mój partner. Rozmawiamy, jeździmy razem do sklepu, wyrywam mamę na miasto. Ale ja i mój partner potrzebujemy też swojej swobody. Nie może tak być, że bez pytania mama wrzuca resztki jedzenia na czyjś talerz. Chodzi o postawienie pewnych granic, by mieszkało nam się wszystkim dobrze. Niech mama gotuje nawet k cały tydzień, ale zapyta czy chcemy, czy mamy coś zaplanowane. Niech nie grzeje jedzenia specjalnie, bez wiedzy czy ktoś z nas chce...

Czytam z zainteresowaniem, bo sam nie wiem, czy nie będą u nas mieszkać teściowie przez zimę, i zastanawiamy sie jak to wszystko rozegrać.

Lady Loka, dziękuję za zainteresowanie i odpowiedzi w moim temacie. Mam nadzieję, że uda mi się jakoś wypracować pewne zasady, bez urażenia mamy i tak, by nadal czuła się potrzebna. Nie ukrywam, że cała sytuacja jest dla mnie ciężka, jestem po ciężkim związku, zaczęłam nowe życie, zaczęło mi się układać a tu bach taka tragedia. Sprzedaż domu nie wchodzi w grę, mama nie chce sie już przeprowadzać, zwłaszcza że kilka lat temu się przeprowadziła z tata z ich wspólnego mieszkania, na rzecz mojego ówczesnego małżeństwa...

Nie wspomniałam jeszcze o jednym problemie, który pojawił się od razu po zamieszkaniu. Mój partner nauczony jest, że obiad jest w domu bo mama zawsze robiła. To samo było po wprowadzeniu do mojej mamy, on miał co zjeść bo mama zawsze zrobiła. Na tyle nie zauważał kuchni, że nie zauważał, ze ja w ciąży, nie mam co zjeść jak sama nie pomyślę i nie zrobię czegoś po zakupie odpowiednjch produktow. On zjadł obiad z mamą, a ja często musiałam kombinować (mam cukrzycę ciążowa), żebym miała co zjeść. Musiałam to z nim wypracować i powiedzieć wprost, że mnie nie wspiera w chorobie, która de facto powstała w wyniku wspólnej decyzji o dziecku. Udało mi się sprawić, że obecnie myśli o tym czy ja mam co jeść. Uważam, że i moja mama jest na tyle ugodowa osoba, że da się jakoś dotrzeć, ale droga będzie ciężka... Najbardziej chyba boli, że mama próbuje nieświadomie odebrać mi prawo do budowania własnej relacji damsko męskiej, próbując nianczyc mojego faceta.

Szeptuch a dlaczego macie mieszkać razem? Jakie są powody?

Ja uważam, że to nie zdrowe mieszkać razem z rodzicami. Ale nikomu nie życzę sytuacji, w której jestem, być w zaawansowanej ciąży, stracić nagle kochającego tatę i czuć, że oczekiwania jakie miałam wobec życia mijają się z brutalna rzeczywistościa...

A czy kiedykolwiek mama liczyła się z Twoim zdaniem? Jeśli nie, to żadna rozmowa nie pomoże, ona przecież wie lepiej, Ciebie nie "slyszy", i to się nie zmieni.

Jesli macie zamiar dłużej mieszkać w tym domu, to z jednego pokoju zróbcie drugą kuchnie, choć ja bym się za mocno nie za domawiała, bo jak wychowywać dziecko też będzie lepiej wiedziała i jak zostawisz pod jej opieką, nie będzie się stosowała do Twoich próśb odnośnie dziecka.

wieka - raczej nie uwzględniala mojego zdania. Dopiero po terapii wypracowałam sobie szanowanie mojego zdania, ale było inaczej bo mieszkaliśmy osobno, mama coś tam pogadala, ja wzięłam to przez pół a i tak robiłam swoje. Problemem też było w sumie jedzenie - mama pakowała mi mnóstwo jedzenia jak odwiedzałam rodziców. Aż w końcu powiedziałam stop, bo nie dało się tego przejść, ale mama stosowała szantaż emocjonalny płacz, pakowała mi jedzenie bez pytania aż w końcu przestałam je brać. Pomoglo. Ale wtedy też chyba chciała dogodzić mojemu byłemu mężowi...

Szeptuch - rozumiem, ciężkie czasy. Ty swoich rodziców już nie masz?
Z doświadczenia wiem, że odwiedziny są super przy osobnym mieszkaniu. Lubiliśmy jeździć do moich rodziców w niedzielę na obiad, mój partner pogadał z tata o ogrodzie, ja pobylam trochę z rodzicami. Wspólne mieszkanie jednak łamie trochę ten wypracowany kontakt. Ale jeśli to tylko zima, to myślę że nie powinno wpłynąć na wasze relacje. A po zimie z żoną pewnie oboje stwierdzicie, że fajnie że już jesteście sami

Rozumiem. Myślę, że jeśli to kwestia zimy to da się to przełknąć i nie powinno wpłynąć na Wasze relacje, a może się okazać to ciekawa odmiana codziennosci. Fajnie, że trafiłeś na dobrych teściów i że tak dobrze się o nich wypowiadasz.

Dokładnie, nie liczyła się z tobą całe życie, nie oczekuj, że się zmieni. Ona nawet pewnie nie wie, że przez nią musiałaś zaliczyć terapię.
Możesz się wyprowadzić i ją odwiedzać, wtedy ta relacja będzie zdrowsza.

Tylwyth Teg dzięki za odpowiedź. Nie chodzi o gotowanie, ale komunikację. Dzisiaj rano też było zrobione ciepłe śniadanie, a mój facet chciał się dłużej wyspać i na nie po prostu nie zszedł. Nie można narzucać dorosłym osobom konkretnych pór jedzenia, itp. NIe można komuś zrzucać na talerz ziemniaków jeśli nie wie się czy ta osoba sobie tego życzył. To już nadgorliwość. Ale tak, wiem, że to moja mama po stracie męża, w żałobie dlatego trudno jest mi zacząć rozmowę, tak by jej nie zranić.

W całej mojej rodzinie są jest taka staropolska gościnność i nadmierne częstowanie jedzeniem. I o ile jak przyjeżdżaliśmy na niedzielę na obiad to było to mile, to teraz odbiera to codzienną wolność wyboru tego co się chce zjeść. O ile łatwiej byłoby zawołać z dołu: robię jajeniczce, robić wam też? Nie, tak i po problemie. Muszę dzisiaj o tym powiedzieć mamie, dam znać jaka była reakcja i jak potoczyła się rozmowa. Przerabiałam to na terapii, że moja rodzina jest bardzo nastawiona na wyrażanie troski poprzez karmienie, a inne potrzeby w tym emocjonalne są pomijane. I to by się zgadzało... Ale staniecie na przeciw swojej rodzinie, analizowanie tego na terapii wymaga dużej odwagi i siły.

To chyba jest jednak zaburzenie postrzegania...

Rozumiem, że mama zrobi obiad, ale nie pozwól, żeby robiła wam śniadania czy kolację, czy dokładać na talerz.

Każdy ma prawo zjeść co chce i kiedy chce, partner też sam może sobie zrobić kanapki, czy nałożyć obiad.

Dlatego jeśli nie będziesz stanowcza o konsekwentna, to nic nie zmienisz.

Mama ma taką żałobę jak i Ty, więc to nie usprawiedliwia jej zachowania. Powiedz jeśli to się nie zmieni, to będziecie musieli się wyprowadzić, niech to przemyśli i nie traktuje was jak małe dzieci Jak się obrazi, to trudno, przejdzie jej... Mam nadzieję, że pójdzie po rozum do głowy, ale pewności nie ma.

Fajnie że z nią porozmawiałaś.
Myślę że ty znasz mamę najlepiej,i dasz rade ją w końcu przekonać,ze to ty masz racje.
W każdym razie,życzę Ci wszystkiego dobrego.

Szeptuch dziękuję i wzajemnie wszystkiego dobrego dla Ciebie.

Mama ma 70 lat. Nie była skupiona na mężu, ale razem jeździli na wycieczki z seniorami, planowali prace w ogrodzie, tata miał prawo jazdy więc była też bardziej mobilna niż teraz. Mam nadzieję, że się dotrzemy i będzie dobrze, ale nie ukrywam, że trudno jest postawić granicę bliskim, których łatwo tym zranić. Na razie udało mi się łagodnie załatwić sprawę, partner też jest mi za to wdzięczny. A rzeczywistość zweryfikuje, niech mama proponuje jedzenie, gotuje, ale nie wmusza i nie narzuca i będzie dobrze. Ciekawa tylko jestem co teściowa by na to powiedziała, że wymagam gotowania od partnera, jak całe życie mu gotowała cieszę się też, że trafiłam na w miarę podatny grunt u partnera, który coś próbuje gotować lub pomoc w kuchni mimo że nie jest tego nauczony. Terapia, która przeszłam dużo mi dała polecam każdemu

Też myślę że wymówka i chce być gościnna i zapunktować u niego taka troską i dbaniem o jego żołądek. Oczywiście, że zwracałam uwagę, ale spotykało się to z negacja mojego zdania typu "chłopa się szanuje, nie może być głodny, obiad ma mieć podany, co ty tam wiesz".

Aha czyli jak mu nie ugotuje obiadu to brak szacunku? Ja akurat się z tym nie zgadzam, bo równie dobrze można powiedzieć, że kobieta głodna zła. Że ja mam specjalna dietę i mógłby robić też coś dla mnie. Uważam, ze relacje powinny być partnerskie a nie "patriarchat" i tak chciałabym ułożyć swój związek, zwłaszcza że zaraz pojawi sie dziecko i obowiązków przybędzie. Dzięki za odpowiedź.

Dokładnie, nie ma co przesadzać w jedną czy w drugą stronę. Czasem gotuje z partnerem i mama też wtedy je to co przygotowaliśmy i cieszy się, że próbuje czegoś nowego. Chodzi tylko o tą przesadna nadgorliwość i żeby słuchała co do niej mówię, bo też wynika to z troski o nią.

Niestety często jest tak, że kobieta nauczona, ze ma być kucharka, po urodzeniu dzieci, pracuje i ten natłok obowiązków ją przerasta. Chodzi przemęczona, smutna. A facet często nie docenia tego co ma, bo przecież zawsze wszystko było zrobione. Moje kuzynki niestety mają takie relacje, dlatego ja chcę tego maksymalnie uniknąć.

Czy zamierzamy mieszkać na stałe? Powiem szczerze, że nie wiem. Ostatnie miesiące przed śmiercią taty, byłam naprawdę szczęśliwa i tak mnie życie poturbowalo nagłym odejściem taty, że nie planuje nic na dalszą przyszłość. Życie samo pokaże. Na pewno tęsknię za prywatnością, jaka się ma mieszkając osobno. Zobaczę, co życie przyniesie. Obecnie jesteśmy na wsi, co też ma swoje plusy. Zobaczymy... Ważne jest, by szanować się wzajemnie, bo później jak kogoś zabraknie to obiera się inną perspektywę. Dlatego też chce być maksymalnie delikatna co do mamy, bo jej kiedyś też zabraknie a wyrzuty sumienia za pewne słowa, zachowania zostaną. Pamiętajcie o tym.

Dziękuję Wam wszystkim za wsparcie i odpowiedzi. Były dla mnie bardzo ważne.

Tylwyth Teg mam specjalna dietę bo wpadłam w chorobę, ktora wynika z ciąży. A ciąża była wspólna decyzja. Myślę, że to nie fair myśleć - twoja choroba to twój problem, czyli jak on miałby uczulenie na gluten to też jego problem? Ja uważam, że problemy w związku są wspólne. Z jednej strony piszesz, że to mój problem moja dieta a z drugiej, że związek do wspieranie siebie

Pracujemy oboje i zarabiamy podobnie, także nasze wkłady w utrzymanie są takie same.

SaraS coś w tym jest prawdy, co piszesz. Punktem zapalnym, albo konsekwencją braku ustaleń było to zrzucenie ziemniaków, gdzie mój facet się wkurzyl. Każdy dzień jest inny, dzisiaj np. razem z mamą gotowalysmy obiad, ale wypadł niespodziewany wyjazd na chwilę i mama dokończyła sama. Była to duża pomoc bo musieliśmy wyjechać z domu a w piekarniku było pieczone mięso. Widzę, że mama się stara, pyta, też się trochę krępuje nakładać jedzenie. Ale jest postęp, z mojej strony także, bo może byłam trochę niesprawiedliwa. Rano miałam ochotę na żurek i poprosiłam mamę o zrobienie. Wspólnie zjedliśmy i było fajnie. Chodzi o lepszą komunikację i porozumiewanie się na temat gotowania. Tak niewiele a jednak tak dużo.

Z moim jedzeniem było tak, że oni jedli wspólnie, mama się interesowała czy ja mam co zjeść na obiad, a on w ogóle. Bo miał co zjeść. Dopiero jak powiedziałam, że czuje się samotna w swojej chorobie, zaczął coś wymyślać dla mnie.

To już drugi watek, gdzie masz do kogoś pretensje, ze nie uważa Cię za pępek świata.
Niby się oburzasz na protekcjonalne traktowanie i twierdzisz, ze chcesz być traktowana jak dorosły człowiek, a w rzeczywistości oczekujesz atencji jak 3 letnie dziecko które powiedziało wierszyk.

Nie wiem, czy to ciąża, czy taki masz charakter, ale Twoje oczekiwania wobec ludzi i wynikające z nich pretensje nie są normalne. Jeśli szybko cos z tym nie zrobisz, to będziesz palic kolejne relacje.

Dzięki za odpowiedzi. Mysle, że rozpatrywanie mojego zachowania pod kątem pępka świata to zbyt grube określenie. Jestem w związku, więc mam prawo oczekiwać zainteresowania moimi problemami, zwłaszcza, że wynikają z ciąży, na którą zdecydowaliśmy się wspólnie. Nie oczekuje, że facet je rozwiąże ale ze mnie w nich wesprze. Uczymy się siebie wzajemnie cały czas. Tak samo z przyjaciółką, nie oczekiwałam atencji na co dzień, czy nianczenia, tylko obecności choćby jednorazowej. A ona miała prawo dokonać swojego wyboru. Myślę, że takie tragedię, czasem przesiewają przez sito prawdziwych przyjaciół.

Wielokropek - tak, muszę się pochylić nad swoim zachowaniem, myślę że trochę się zreflektowałam. Ale widzę, że ta sytuacja trochę pchnęła do odwagi mojego faceta, który coraz częściej oznajmia mi, że coś mu się nie podoba. Problem w tym, że oznajmia mi odnośnie zachowania mamy (nadal takie blachostki, że np. coś gdzieś wrzuciła, albo ugotowała za dużo ziemniaków), a nie mówi tego mamie. Nie chcę być w roli pośrednika cały czas.

Miej tez na względzie, ze Ty tam jesteś w swoim domu rodzinnym, a wiec 'u siebie', a on jest obcy; na prawach gościa. To jest zupełnie inna pozycja i inny wachlarz opcji zachowan.

Wieka mogę pośredniczyć ale w ważnych kwestiach.

Noben On nie jest na prawach gościa. Robi co chce, dużo rzeczy zmienia w domu, ma dużą swobodę i sam o tym mówi.

Jakie podwójne standardy Wielokropek? Ja mówię mamie od razu wprost jak coś jest nie tak według mnie. Używam różnie mój facet, mój partner, myślę że tutaj to akurat zwykle czepialstwo

Noben oczywiście, że nie rozumiem i nie próbuje zrozumieć. Z tego powodu napisałam pytanie o forum z prośbami o rady.

Ojej, Szeptuch, wybacz ale widzę, że za dużo nadinterpretujesz. Nigdzie nie napisałam, że mój facet się przeprowadził bo ja jestem w ciąży, że tylko dlatego że ja chciałam itd. Pisałam, że to była wspólna decyzja, a nawet jego inicjatywa. Nie jest to mój dom rodzinny, rodzice mieszkali tu od niecałych 3 lat. Nie czytasz wdzięczności, bo wdzięczność okazuje się komuś bezpośrednio, a nie na forum. Zwróciłam się tutaj z konkretnym problemem, a nie z oczekiwaniami zachwytu nad jego postępowaniem. Choć parę razy podkreślałam, że po toksycznym związku obecnie mam kochająca osobę. Myślę, że nie ma sensu kontynuować tego wątku, bo wychodzą rzeczy, które nie mają miejsca w rzeczywistości. Ale to forum, więc można się tego spodziewać, że można coś wyczytać między wierszami. W każdym razie dziękuję Wam wszystkim za zainteresowanie i za każdy wpis.

Macie oboje z partnerem po 30 lat, a zachowujecie się oboje jak rozkapryszeni nastolatkowie.

Co matka niby robi złego? Wrzuca na talerz zięciowi za dużo ziemniaków? Litości..

Kiedyś przeczytałam taką mądrą sekwencję: Mądry człowiek dogada się z każdym, głupi w każdym znajdzie przeciwnika.

Wyglada na normalna konsekwencje dynamik, ktore opisywalas w pierwszym poscie.
Jesli mamy jedna osobe, ktora nie stawia granic (mama) i druga, ktora jest asertywna (twoj partner), to dochodzi miedzy nimi do schismogenezy (https://en.wikipedia.org/wiki/Schismogenesis):
Osoba bez granic robi to czego chce osoba asertywna, osoba asertywna widzac to jest zachecona do przesuwania granicy dalej, osoba bez granic godzi sie na wieksze poddanstwo i powstaje petla.

W obecnym momencie granica jest postawiona tak daleko, ze twoja mama jest zarowno w oczach swoich jak i twojego partnera jego sluga.

Teraz jest potrzebna silna i dlugotrwala interwencja aby cofnac granice do czegos co jest utrzymywalne i funkcjonalne.
Sytuacja jest o tyle skomplikowana, ze wyglada na to, ze twoja mama jest przyzwyczajona do sluzenia innym poprzez swoje doswiadczenie z wychowaniem dzieci i wspieraniem meza.
Teraz, gdy nie ma nikogo kto jest od niej zalezny sama szuka kogos komu moglaby sluzyc i nie zmienisz latwo jej przyzwyczajen.

Może nie chce z nią mieszkać i może go stracisz.sluchaj co mówie my mamy syna 10lat.i też mieszkamy na kupie.