Taki dziwny problem, nie umiem się do niej normalnie zwracać ? - Netkobiety.pl

Nie, generalnie nie wspomina nic o pracy, no chyba, że ktoś o coś zapyta. Mimo wszystko ta świadomość że ona jest tą nauczycielką w szkole powoduje, że nie umiem jej traktować normalnie.

Nie, to nie jest normalne, dla mnie wręcz niezrozumiałe. Sama mam bratową, która jest nauczycielką, ale nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby to przekładać na grunt osobisty. Ani ona nie jest z tego tytułu specjalnie mądrzejsza, ani tym bardziej ja nie czuję się przy niej kimś gorszym. Przeciwnie, zdarzały się sytuacje, kiedy to z niej wychodziły kompleksy.

Wśród znajomych też mam sporo nauczycieli (kobiety i mężczyzn) i to niczego między nami nie zmienia. Niektórzy co prawda są nieco specyficzni, ale to by było na tyle.

Postaraj się odpiąć od tej kobiety łatkę nauczycielki i popatrz na nią jak na "zwykłą śmiertelniczkę", bo przecież nie ma żadnego powodu, żeby wynosić ją z tego tytułu na piedestał.
Sądzę, że mogłoby także pomóc, gdybyś częściej widywała ją w takich zwykłych, codziennych sytuacjach, co jest możliwe, jeśii będziecie częściej się spotykały.

P.S.
Czy w Twoim domu obowiązuje może jakiś patos nauczyciela, jak u niektórych lekarza, prawnika albo księdza?
Wbrew pozorom wciąż są domy, gdzie na przedstawicieli pewnych zawodów patrzy się jak na półbogów, zwłaszcza na wsiach i w małych miasteczkach.

Ona uczy angielskiego, ode mnie jest rok młodsza bo ma 28 lat, i nie, nie mieszkamy razem. Spotykamy się raczej okazjonalnie – najczęściej u rodziców na obiedzie, czasami przy odwiedzinach. To nie jest tak, że widujemy się co drugi dzień, ale jednak te sytuacje się powtarzają i wtedy trochę głupio się czuję.

I w sumie to masz rację – nie gadałyśmy ze sobą jakoś dużo, bo zwykle jak jest większe grono rodzinne, to rozmowy i tak się rozpraszają na wiele osób. Ale przez to, że nie mam z nią jeszcze takiej „własnej relacji”, tylko znam ją właśnie w roli „narzeczona mojego brata”, to czuję dystans.

Mam takie wrażenie, że gdyby miała inny zawód, to byłoby mi łatwiej przejść nad tym do porządku dziennego. A tak cały czas działa na mnie ta łatka „nauczycielka” – jakby to od razu narzucało, że muszę się zachowywać bardziej grzecznie i oficjalnie. Nawet jak nie mam 15 lat, tylko prawie 30 i normalnie pracuję, to w jej towarzystwie łapię się na tym, że brzmię sztywno albo że unikam bezpośredniego zwracania się do niej.

Bywa, że to wygląda aż komicznie – np. kiedy zostałyśmy same w kuchni, to nagle nie wiedziałam, o czym rozmawiać i czułam się jakbym miała egzamin ustny

Starsza nie jest, w zasadzie jesteśmy w podobnym wieku. Spotkania odbywają się zazwyczaj w naszym domu rodzinnym. Na początku ona próbowała do mnie zagadywać, nawet gdzieś mnie zapraszała czy zaczynała rozmowę, ale ja przez tę swoją blokadę wychodziłam w jej oczach na zimną i mało przyjacielską. Prawdopodobnie to wyczuła i trochę odpuściła.

I to jest właśnie głupie, bo z boku wygląda tak, jakbym jej nie akceptowała czy miała coś przeciwko niej, a to nie do końca prawda. Po prostu tak dziwnie reaguję, jakby automatycznie włączał mi się dystans. Sama wiem, że to bez sensu, bo przecież normalnie jestem otwarta i nie mam problemu z rozmową z innymi ludźmi.

Nie zwróciłam na to szczególnej uwagi. Raczej normalnie przychodzi ubrana.

No tak, mówię że normalnie nic bym do niej nie miała gdyby nie to że jest nauczycielką w szkole.

Może faktycznie zawód trochę na to wpływa. Ona ma studia, uczy w szkole i dodatkowo dorabia jeszcze na prywatnych zajęciach czy korepetycjach. Widać, że żyje tym swoim fachem i cały czas obraca się w tematach związanych z nauką.

A ja studiów nie skończyłam – zostałam higienistką stomatologiczną. Lubię swoją pracę, daje mi stabilne pieniądze i satysfakcję, ale to jednak tylko szkoła policealna, a nie pięcioletnie studia. No i moja praca kończy się w gabinecie – po wyjściu nie muszę już o niej rozmawiać ani się w niej „udzielać”.

Może właśnie dlatego czasami czuję się przy niej mniej wykształcona i bardziej „zwyczajna”. Chociaż obiektywnie wiem, że radzę sobie w życiu i nie mam się czego wstydzić, to ta różnica w podejściu do pracy i edukacji chyba dokłada mi tej blokady.

Ciekawe jak ona się czuje postawiona obok kogoś po ciężkim politechnicznym kierunku, bioinżynierii, chemii czy matematyce... chyba że... jest tak głupia, że nie miałaby kompleksów. Chociaż nie chciałabym leczyć klina klinem.
Pozostają studia zaoczne, na których - jeśli jest to dobra uczelnia, to wymagania nie odbiegają od studiów dziennych czy hobby związane z nauką czegoś, niekoniecznie języka obcego. O ile w ogóle czujesz potrzebę.
Jestem za tym co poprzedniczka napisała, żebyś z nią ten temat przewałkowała, bo szkoda stracić fajnie zapowiadającą się znajomość. I naprawdę ciesz się ze swojej pracy, bo niejednokrotnie użeranie się z grupą uczniów nie jest czymś miłym - nie dość, że masz ich przegadać, to jeszcze ich czegoś nauczyć. To nie jest takie proste, gdy każdy, włącznie z nauczycielem, chce być najmądrzejszy.

Priscilla
Zależy od nastawienia Autorki i jej osobowości. Tak sobie myślę, że ja nie miałabym problemu powiedzieć, że ktoś wywołuje we mnie jakiś kompleks więc muszę się przyzwyczaić i poradzić sobie jakoś w obcowaniu z taką osobą, ale Autorka nie musi tak mieć jak ja.

Po prostu zaproś ja kiedyś na jakąś "babską" imprezę, najlepiej do siebie do domu. Poproś, żeby ci pomogła np. przy przygotowywaniu jakiś dań, bo odnoszę wrażenie, że ty jej po prostu nie znasz. Jak sobie pogadacie, wypijecie po lampce dobrego wina, to lody się przełamią. Twoje zachowanie to jakieś twoje blokady z dzieciństwa. Czas je pożegnać, zakopać, otworzyć się na nadchodzące NOWE. Teraz będziesz mieć nauczycielkę w rodzinie i to najbliższej. Jak to się dziwnie plecie w życiu, prawda?