Relacje z mamą - Netkobiety.pl

Tamira, ja mam 36 lat a nadal słyszę to samo.
W moim przypadku raczej wiek juz nie bardzo pozwala, bo jak chciałabym robić karierę, to trzeba było prosto po studiach iść do dużego korpo a nie teraz. Owszem nie zarabiam na poziomie 20 czy 30 tys miesięcznie, problem polega na tym, że ona strasznie chce być dumna a tu nie ma za bardzo z czego. Absolutnie nie bierze za mnie odpowiedzialności ona mnie wyłącznie uświadamia, ze przynoszę wstyd rodzinie a nie, że ona bierze odpowiedzialność.

Co do mojego byłego, to ma żal, że dzięki mnie się dorobił, a jest bardzo mściwa, więc w jej ocenie jakbym mu odebrała prawa do dziecka to by cierpiał i by było sprawiedliwie, czyli prawo Hammurabiego oko za oko ząb za ząb. Skoro ja "cierpię" to on też powinien.

To nawet nie jest kwestia pieniędzy, bo jak na samotną matkę radzę sobie dobrze, ale ona po prostu by chciała żebym przytrafiło mu się nieszczęście do wtedy będzie sprawiedliwe. Skoro ja będę nieszczęśliwa, bo w jej ocenie szczęście to kiedy ma się męża i dzieci to on też powinien być nieszczęśliwy. I codziennie to słyszę jakby sobie przypadkiem zapomniała.

W podmiocie w którym aktualnie pracuję, nie mam możliwości awansu i nigdy ich nie będzie, ale rozwijam własną działalność po pracy.

Nie musisz się od mamy odcinać, ale powiedz raz a dobitnie, że już masz dosyć wysłuchiwania jej pretensji, bardzo źle się z tym czujesz i po prostu sobie nie życzysz tych wypominków. Taką cię ma, jakie przekazała ci geny i wychowała, więc pretensje niech kieruje do sobie. Powiedz, że samej ci ciężko, a ona cię jeszcze dołuje.
Pewnie się obruszy ale z czasem jej przejdzie.

Nie musisz robić kariery, wystarczy że masz pracę.
Nie musisz mścić się na byłym, jeśli to nie w Twoim stylu.
Nie musisz nawet nigdy wychodzić za mąż, jeśli nie masz ochoty lub nie spotkasz nikogo sensownego.

Nic nie musisz. Ważne jest żebyś Ty i Twoja córka były szczęśliwe, zdrowe i miały na chleb.

Twoja mama nie jest wyrocznią. Jej słowa nie są prawdą objawioną. To tylko jej stanowisko, ale w sumie co Tobie do tego? Nic nie jesteś jej winna.

Mamy nie zmienisz, nie licz na to. Ona będzie Ci tak truć nawet za 5 lat i za 20 lat. Po prostu rób swoje, idź swoją ścieżką. Może ogranicz kontakty z mamą jeśli Cię dobijają.

Myślę, że możesz mieć rację, problem w tym, że ja nie mogę jakoś mocno narzekać. Mimo tego, że zaszłam w ciążę na studiach, owszem nie zrobiłam fenomenalnej kariery to jednak mam zdecydowanie więcej niż inni.

Minnie, właśnie teraz powinnaś korzystać z życia i cieszyć się. Nie daj się zdołować własnej mamie. Twoja córka chce Cię widzieć radosną i szczęśliwą. Otaczaj się znajomymi o pozytywnym nastawieniu. W mojej opinii osiągnęłaś bardzo dużo; masz wygodne mieszkanie, wspaniałą córkę i nigdy nie zostaniesz sama. A teraz pora zacząć żyć. Nie jesteś w  wieku Twojej mamy, żebyś poprzestawała na kupieniu kolejnej pary butów. Spotykaj się, nie słuchaj mamy. W ogóle nie rozumiem co to za wiek?

Minnie musisz zrozumieć jedna rzecz choc to trudne. Ona sie nie zmieni tylko Ty możesz zmienić podejscie. Nie masz obowiązku jej zaspokajac, spełniać jej oczekiwan, jej żale sa jej problemem. To zawsze bolesne nie czuć wsparcie ze strony rodzica a wręcz odczuwać jaki zawód im sprawiliśmy. Przecież oni mieli ambicje...Nie wiem co doradzic Ci "technicznie", jak pogodzić sie z obecną sytuacja i podejciem rodzica bez zatruwania sie.

Znam osobę strasznie wplatana w zadowalanie mamy. Bardzo wymagającej mamy. Osoba ta ma na karku pół wieku i ciągle w życiu kombinuje jak wypaść dobrze w oczach mamy. A mama nigdy nie jest zadowolona. Poświęca wielkie wycinki zycia, robi wbrew sobie - zeby tylko mama pogłaskała po głowie. Powiem więcej,  mama jest czasami dość toksyczna (wiem jak brzmi ale tak jest) wiec zeby ja zadowolić tez trzeba byc trochę toksycznym. Wychodzi z tego niezły syf.

Nie zadowolisz mamy na siłę. W ogole jej nie zadowolisz. Głupio to brzmi ale musisz nauczyć sie trochę od tych oczekiwać odcinać. Chcesz miec spokoj to musisz trochę mamę odstawić na boczny tor

To jest tak zawsze gdzieś tam wolała moich braci ale dopóki byłam najlepszą uczennicą w klasie, która pomagała w domu to jakoś było.
Problem pojawił się kiedy … okazało się że jestem w ciąży i z domy rodziny stałam się czarna owca.
Przełknęła to po jakimś czasie a później przyszło rozstanie początkowo nawet się starała ale później to już było tylko że co za wstyd samotna matka
A jej siostra to nawet testem dzieci z rozbitych rodzin zawsze się gorzej uczą no ogólnie dno

minnie.89

Najważniejszy byś sama zaczęła o sobie myśleć dobrze. Masz kogoś kogokolwiek kto cię wspiera?

Poza tym ciążę młodocianą miałabyś gdybyś urodziła w wieku 16 lat.

Może od początku bo tak będzie łatwiej, moje relacje z mamą od dzieciństwa były trudne.
Kiedy byłam w gimnazjum, tak jestem tym pokoleniem ale nawet i wcześniej ona oczekiwała że podzielimy się obowiązkami na pół mniej bo tata jej nie pomagał i chciała żebym to ja jej pomagała. Raz zwróciła jej uwagę sąsiadka, że to nie jest dobre, że ja nie mogę wyjść z koleżanka czyli jej córką się bawić bo musze sprzątać czy coś tam innego, co moja mama skwitowała że jej nikt nie pomaga że jej mąż nic nie robi ona jest zmęczona i ktoś jej musi pomoc. Oczywiście mama tez ma tendencję do tego, żeby wykonywać wszystko tak żeby było trudniej. Im bardziej się zmęczysz tym lepiej.
Później ojciec zapragnął się przeprowadzić do innego miasta tym samym ja poszłam do liceum w innym mieście odległym o blikom 200 km. Rodzice stracili płynność finansową mama wyjechała za granicę i ja musiałam zająć się domem do tego ojcem który sobie nie radził.
Oczywiście gdybym się nie dostała tam do szkoły to by nie było problemu z tym, że mając córkę która kończy szkołę ze średnią 5,7 i zdaje egzaminy na poziomie 90% to na co liczyła, no ale mi się tez oberwało.

Potem było lepiej, były studia na których miałam się tylko uczyć całkowity zakaz wyjść imprez zresztą nie było też za co, bo przecież trzeba być ze mnie dumnym jak to sobie świetnie radzę. Później były pierwsze zawodowe praktyki, normalnie za darmo, ale że gdzie mnie tam cenili to ja dostałam zlecenie i co za tym idzie pieniądze duma rosła. Potem zaczęłam mieszkać z moim ex to i tu bez ślubu ale brawo bo koszt odpadł i nagle ups ciąża i problem, bo co za wstyd co ludzie powiedzą. No ale się wyniosłam na drugi koniec Polski i był spokój nikt nie widział tego wstydu.
Z czasem wróciłam do pracy ale po 2 latach wyższych kompetencjach w Gdańsku zarabiałam mniej niż jako studentka w Krk i znowu wstyd. No ale chciaż nikt nie widział.

W 2024 moj były oznajmił wypad bo to koniec co za wstyd od ludzi i tu mama zachowała się dużo lepiej wspierała mnie ale ten słodki okres nie trwał długo.
Wyprowadziłam się, kupiłam mieszkanie no z racji że akurat nie miałam kwoty ponad milion wolnej to musiałam część skredytować i tak zaczęłam żyć powoli i się zaczęło, że czemu do dziś się na nim nie zemściłam. Bo jej powiedziałam, iż córka będzie przez 3 tydhodnie tylko ze mną bo mój były jedzie do Australii na wycieczkę i już że koszta dziecka się dzielimy po połowie a to milioner to ma płacić i że wstyd, że on mnie jak szmatę potraktował a ja się nie zemściłam, powinien dziecka nie widzieć wcale, bo mnie upokorzył. Tekst że mam się zemścić słyszę przy każ∂ej rozmowie nawet jak rozmawiamy od tym, że jej bilet na pociąg kupiłam, bo sama nie dała rady przez tą aplikację.

A teraz spójrz na swoje życie i decyzje pod kątem twojego wychowania przez matkę.

Zadaj sobie podstawowe pytanie: czy jesteś od uszczęśliwiania mamy, czy sama masz wieść szczęśliwe życie?

Dokladnie,więc zyj swoim zyciem jestes juz dawno dorosła i samodzielna

Muqin jak zawsze cenna odpowiedź, moja mama ma żal do mojego byłego, że postanowił się rozstać, bo w jej ocenie skoro ja poświęciłam się wychowując dziecko, zrezygnowałam z kariery zawodowej w której mogłam wiele osiągnąć to on powinien to docenić. Owszem nie docenił. W jej ocenie mnie porostu skrzywdził i ten cały żal przelewa na pretensje do mnie, ze gdybym go nie poznała, to pewnie dziś wiodłabym wspaniałe życie.
Boli mnie bo to mama.

Jednak zawsze jej powtarzam, że gdyby w tej sytuacji był mój brat to nie mówiłabyś tak. I tu jest ten problem.
Chyba najbardziej ale to najbardziej boli ja to ża ja wybaczyłam mojemu byłemu, że zmarnował mi życie jak ona to określa. Każda taka rozmowa przypomina mi, ze brak udanego małżeństwa to porażka dla kobiety.

Wiesz co, Minnie...moim zdaniem, tak bardzo ogólnie, to twoja mama jest zwyczajnie ostro sfrustrowana, bo miała (ona) jakąś wizję twojego życia i ta JEJ wizja nie została zrealizowana. Ty uznałaś jej wizję za swoją. Dzielnie z tym walczysz, ale to teraz.
Żadne z powyższych nie jest czymś całkiem nie spotykanym, co nie znaczy, że jest dobre, korzystne dla ciebie i że ma sens.
Są tacy rodzice, co to przewijając noworodka już wiedzą, że "nasz syn będzie stomatologiem z prywatną praktyką, ożeni się z prawniczką i będzie miał synka i córeczkę" czyli mają jakąś swoją sztywną wizję życia dziecka, sztywną i precyzyjną bardzo.  Dzieci rodziców "z wizją" rosną w przekonaniu, że realizacja wizji rodziców jest czymś na kształt obowiązku względem rodziców, a zrobienie czegoś niezgodnego z wizją to niczym nieposłuszeństwo, głupota oraz co tam jeszcze chcesz, samo złe. Efekty takiego układu rodzice/dzieci zwykle są fatalne, dla obu stron zresztą, choć na różne sposoby. Rodzice nieszczęśliwi, sfrustrowani i wściekli, dzieci podobnie.
Jak cię czytam mam wrażenie, że intelektualnie i racjonalnie to już wiesz, że wizje twojej mamy to są jej wizje i koncepcje, że jej oceny są jej ocenami a nie prawdą objawioną i nawet nie podejściem powszechnym i typowym. Tyle że emocjonalnie jakbyś nadal była tą dziewczynką, która chce mamusię przekonać, że świat wygląda trochę inaczej, a ona potrzebuje zrozumienia i akceptacji, a nie stalej krytyki, oceny i wypominania. Walczy ta dziewczynka, przykro jej, smutno - a mamusia odporna, nie dociera do niej. I jeszcze brata mamusia inaczej traktuje, inaczej ocenia...bo bliżej nie wiadomo co, bo innej płci jest, bo jego życie jest bliższe realizacji "wizji mamusi", bo cokolwiek... bez sensu, ale co z tego.
Minnie - to się zapewne nie zmieni. Małe są szanse, że do twojej mamy coś dotrze. Ona być może próbowała jeszcze raz przeżyć swoje życie używając ciebie? Żebyś osiągnęła to, co jej nie za bardzo wyszło? Nie popełniła jej błędów? Tako ogólnie "miała lepsze życie"?
Bardzo wydajesz się z mamą scalona, tak emocjonalnie. Jej opinia nadal jest dla ciebie bardzo ważna, jej krytyka mocno rezonuje, no przeżywasz te rozmowy i tyle.
Minnie, twoja mama to osobny człowiek. Ważny dla ciebie, ale osobny, inny, odrębny. Gdyby to nie była twoja mama tylko powiedzmy jakaś daleka kuzynka czy znajoma to zapewne byś jej szybko powiedziała, żeby się swoim życiem zajęła a nie ocenianiem twojego, kontakty byś zminimalizowała albo i urwała, może byś jej jeszcze wykonała solidną krytyczną ocenę jej życia, decyzji i błędów czyli wedle "jak ty mnie tak i ja tobie". No ale mama to mama, z mamą tak nie wolno, tak się nie godzi, tylko wyrodne dzieci tak robią itd. Zatem cierpisz i znosisz.
Znosić zapewne będziesz nadal, byleś nie cierpiała, byle ci się udało dojść do momentu, w którym ta cała krytyka, pretensje i oceny będą niczym znane od znudzenia brzęczenie muchy, co to tak ma, że brzęczy.
Po pewnym namyśle nie napiszę, jakie są sposoby na takie sfrustrowane mamy, bo zwyczajnie nie ma ani jednego, który na pewno zadziała skutecznie i zarazem takiego, który by był bezpieczny dla ciebie. Nie znam twojej mamy, a ciebie znam tylko z forum czyli, uczciwie - trochę tylko.  To jest temat do przegadania z terapeutką. Jestem pewna, że ona te sposoby zna i skuteczniej dobierzecie coś pasującego, żeby przysłowiowego dziecka z kąpielą nie wylać.
Twój były to osobny podtemat, ale zemsta to pomysł niemądry, na najwyższym poziomie ogólności. Choćby i dlatego, ze póki człowiek się mści póty ten, na którym się zemsty dokonuje jest istotnym elementem życia, istny kamień u szyi, nie da się go pozbyć, bo przecież trzeba się zemścić. Głupiego robota. Nie zamierzam się mścić, koniec, kropka, na ten temat, mamo, nie zamierzam rozmawiać. Mój były, moje wybaczanie i moja sprawa. Oraz, ewentualnie - także moje pieniądze. Jeśli twoja mama jest wierząca to od strony wiary katolickiej i zemsta jest grzechem, i nakłanianie do niej też. Tak trochę w ciemno to piszę, ale czasem tego typu argumenty działają.
Gdybyś byłego go nie poznała, poznałabyś kogoś innego. Kto wie, jaki by się okazał, możliwe ze znacznie gorszy. Na pewno twoje życie wyglądałoby inaczej, ale inaczej nie równa się lepiej. Może ten inny okazał by się na przykład bezpłodny, no niby nie jego wina, ale ty nie miałabyś wspaniałej, zdrowej i udanej córki? I słyszałabyś teraz od mamy, że błąd popełniłaś, bo trzeba było sprawdzić przed ślubem czy płodny jest, na badania go wysłać?

Czepiasz się na siłę.

Muqin masz w pełni rację, moja mama ma taką bardzo głupią cechę a mianowicie podbuduję innych dowartościuje siebie poprzez oczernienie innych.

Po pierwsze nieustannie słyszę, że on sobie nikogo nie znajdzie bo on jest beznadziejny a ja odpowiadam, że ja mu dobrze życzę, a ona no ale on Cię skrzywdził, czytaj zmarnowałaś z nim młodość którą mogłaś poświęcić dla kogoś lub czegoś innego, teraz jesteś samotną matka czyli gorszym sortem.

Chociaż jak patrzę z boku to rozstanie przyczyniło się do tego, że musiałam zacząć walczyć o siebie zawodowo. Zrobiłam studia podyplomowe na które on nigdy się nie zgadzał, bo uważał to za stratę czasu. Rozwinęłam swoją działalność.

I zaczynasz sobie lepiej radzić.
Powiedź to matce.

A on jej nie powinien obchodzić, bo to nie jest jej problem.

Nie w tym problem.

W rzece krytyki zawsze znajdzie sie cos prawdziwego. Chodzi raczej generalnie o  podejscie krytyczne i pozbawione akceptacji i wsparcia. Nawet jeśli mama ma czasem racje to chodzi o całokształt. Nie mówiąc o tym ze można w sensowny sposób rozmawiac o popełnionych błędach w celu uniknięcia ich w przyszłości ale można tez bezproduktywnie wiercić dziure w brzuchu mówiąc o nienaprawialnej przeszlosci. Minnie została mocno skrzywdzona przez mamę w moim odczuciu. A co gorsza dalej tym żyje. I co gorsza jak nic z tym nie zrobi to bedzie tym żyć nawet po śmierci mamy. Czego oczywiscie nie życzę ale Minnie popracuj nad tym bo zostanie to z Toba do końca Twoich dni

Oczywiście można sensownie rozmawiać o błędach o tym jak ich nie popełnić w przyszłości po warunkiem, iż są to tego typu błędy które gdzieś tam można naprawić. Jeśli są to błędy nienaprawialne trzeba myśleć tylko o tym jak łagodzić skutki, bo nie da się cofnąć przeszłości. Przez łagodzenie skutków ja rozumiem, motywowanie co innego dobrego możesz mieć a nie mówienie o tym czego już nie możesz mieć.

Smutna może nie jest głupia ale naiwna, trochę pewnie jest. Trochę mentalnie jest sprzed lat. Dla niej jesteś zdolna, inteligentna to mogłabyś być kimś. Trochę średniewczne myślenie że wartość kobiety ocenia się przez wartość jej męża.

Jasne, że każdy chciałaby mieć fajnego partnera/kę, ale nie każdemu jest to pisane. Nie każdy ma tyle szczęścia. Ex nie lubiła bo jak mówiła on mnie nie szanował i jest w tym sporo prawdy. Teraz go nienawidzi bo mnie zostawił czyli upokorzył.

Gdyby moja córka miała 2 z polskiego za Anie z zielonego wzgórza to po pierwsze powiedziałabym że na jednej 2 świat się nie zawali, ale tez z pewnością zapytałabym się dlaczego czy książka słaba ok nie każdy lubi takie ale jednak to w pewien sposób klasyk i wypada znać chociaż wiedzieć o czym jest czy problem jest w tym że ma w nosie szkołę. Jeśli byłoby to drugi to uznałabym że problem nie dotyczy książki ale jest gdzieś indziej i musimy się tym zająć.

Oczywiście i pewnie nadal to robią jest jak na swoje 61 lat bardzo atrakcyjna i wyglada na max 55.

Tak wiem, coś co dla kogoś dorosłego jest proste dla dziecka czy osoby starszej może być tragiczne.
Tak jak dla mnei życie jako samotnej mamy nie jest juz tragedią.
Nie rzuciłam się w wir poszukiwania na siłę.
Skupiłam się na tym żeby odbudować siebie
Skupiłam się na nadrobieniu życia zawodowego i to jest też dla mnie ważne.

Wstyd zabija.

Ile masz lat? Czy mieszkasz z matką czy oddzielnie? Zależnie od odpowiedzi włącz tryb ignore na nią, mniejszy czy większy, jak ci wygodnie.

Nie wszystkie relacje są do pielęgnowania.

Droga Muqin jak zawsze celnie, problem w tym, że wiem, że w jej krytyce jest tam ziarno prawdy. Tak to prawda wcześnie założyłam "rodzinę" jak na współczesne standardy osób wysoko wykształconych. Odbiło się to niekorzystaniem z młodości, nie przeżyłam szalonej miłości, studiując 2 kierunki pracując przy tym nie było czasu na imprezy więc też mi o tym przypomni ale to jest prawda nie będę udawać że nie, dlatego mam nadzieję, że moja córka bardziej skorzysta z życia niż ja

W jej ocenie jedyne na czym powinnam się skupić to dziecko i praca i jeszcze raz praca, bo praca to finanse i to jest najważniejsze.
Gdyby całkowicie nie było w tym prawdy co ona mówi inaczej bym to widziała, ale jakaś cześć prawdy jest.

Oczywiście nie mydlę sobie ani jej oczu, że spoko jestem bardzo szczęśliwa bo mogę sobie iść do pracy czy na siłownie, przecież to nie daje szczęścia tylko po prostu zajmuje czas.

Czas oplakac ta strate i pogodzić sie. Czasu nie wrócisz (mam na myśli wyszalenie w mlodosci). Tak sie ułożyło i juz.

Widzisz na czym sie masz skupić to od Ciebie zalezy. Dziecko to "must be" raczej nie ma o czym gadać choć tez wazne co Ty czujesz. Praca? Zawsze warto - ale bez przesady. Życie poza pracą pozostaje.

A czego Ci w życiu do szczęścia potrzeba to juz sama sobie musisz odpowiedzieć. Jeśli nic to nic, jeśli sportu to sportu, jeśli brakuje Ci bratniej duszy to warto rozważyć. Nie masz co wpasowywać sie w tok myślenia mamy. Sama pomysł czego chcesz. Ale również czego chcesz ale sie boisz i oszukujesz sie ze nie chcesz. Ty musisz sobie to sama poukładać.

Rodzinę pełna ciagle możesz miec. Znalezienie bratniej duszy jest na pewno trudne ale nie niemożliwe. Myślę ze  skoro Ci tego brakuje to przydałoby sie podejscie "jak sie uda to uda jak nie to nie" - zeby nie stało się czymś co powoli zabije przez niepowodzenie. Kompletna rezygnacja (czyli to co teraz masz) tez nie jest dobra bo zabijasz czesc swoich pragnien. Ale...pytanie czy pelna rodzina  to Twoje pragnienie czy Twojej mamy? Moze ciągle dążysz do zadowolenia kogoś? Moze tak naprawdę wystarczy ci fajny partner bez formalności? Moze chcesz miec kogos bliskiego ale nie po to zeby pokazać mamie - widzisz? potrafię stworzyć rodzinę. Bo właściwie co to rodzina? Tata, mama, dzieci, ślub? No to to sie nie uda (przynajmniej w stosunku do Twojej corki). Czy "rodzina" ma aż takie znaczenie? Czym właściwie dla Ciebie jest?

A tego ze nie otrzymujesz wsparcia od mamy niestety nie zmienisz. Można tylko (chyba przez terapie) zmienić swoje podejscie tak zeby Cie to nie zatruwalo. I zeby przestało byc przyklejonym, przyswojonym ale nie Twoim zdaniem. Żebyś to zauwazyla

Problem to jest zupełnie gdzie indziej, Minnie

Co z tego, że w tej jej krytyce jest, przynajmniej Twoim zdaniem, ziarno prawdy? Coś się w aktualnym stanie rzeczy zmieni od powtarzania? No owszem, Goebbels twierdził, że ileś razy powtórzone kłamstwo staje się prawdą, przynajmniej dla tego, co tego kłamstwa ileś razy wysłucha. I w pewnym sensie miał rację, tyle że był ministrem propagandy. Coś z takiego propagandowego klimatu jest w Twoich z mamą rozmowach...dla Ciebie nadal prawdą jest koncepcja mamy odnośnie tego, co czyni człowieka szczęśliwym. Zaprogramowała Cię w dzieciństwie i teraz utrwala. Innymi słowy manipuluje Tobą. Nie że świadomie i żeby Cię skrzywdzić, ale manipuluje. Co rozmowa to Ci się utrwala ta jej wizja.

Tak ciut odkłamując tą propagandę to istnieją ludzie, którzy bezczelnie twierdzą, że nigdy w życiu nie przeżyli żadnej szalonej miłości i na tym samym oddechu twierdzą, że mianowicie są szczęśliwi. Łżą? Istnieją tacy, którzy szaloną miłość przeżyli wcale nie w młodości czy studenckich czasach. Co to w ogóle jest ta szalona miłość?

Pracowałaś i jednocześnie studiowałaś dwa kierunki? No to hardcore. Wcześniej pisałaś coś o zakazie wychodzenia na imprezy. Tu mi zgrzyta, bo brak technicznej możliwości to jedno, a zakaz co innego. Sama sobie zakazałaś ? Brak życia towarzyskiego się odbił niekorzystnie? No owszem. A czyją "zasługą" jest to, ze z młodości nie korzystałaś? Kto cię taką ukształtował? Z takim podejściem się człowiek nie rodzi, to jest nabyte. Przynajmniej u ciebie na pewno.

Z tego, że założyłaś rodzinę w wieku poniżej średniej statystycznej dla Polski w roku ktorymśtam wynika tyle mniej więcej, że z czegoś ta średnia się bierze, jedni wcześniej, inni później, iluś tam zaś właśnie w tym wieku, co średnia. I absolutnie NIC więcej. Jedni zakładają rodziny szczęśliwe i trwałe z pierwszego podejścia, inni nie. Na dodatek trwałość związku nie przekłada się bezpośrednio na szczęśliwość, związki bardzo, bardzo toksyczne bywają bardzo trwale, spójrz wokół, ile bitych żon alkoholików tkwi w związku latami, choć na zdrowy rozum powinny zwiać gdzie pieprz rośnie. Średnia inna dla wysokowyksztalconych? Wysokowykształceni zakładają później oraz - bardzo wielu z nich nie zakłada, bo się na karierze skupiają i budzą z ręką w nocniku, że za późno,  o chętnego trudniej a i życie singla czy osoby w luźnym związku w krew wchodzi, człowiek się przyzwyczaja, nawyków nabiera. Taka to i ta "prawda" Twojej mamy.

W jej ocenie...Minnie, nadal jesteś dziewczynką, nadal mama to silny autorytet. W tym jest problem. Nadal usiłujesz realizować jej pomysł na Twoje życie, teraz jest wersja "skup się na karierze".

Wracając do technikaliów, cele są osiągalne albo nieosiągalne.
Cel - wyeliminować z rozmów z mamą pewne tematy - osiągalny, to masz w zasięgu.
Cel - mama się zmieni, zrozumie, przestanie nadawać te same krytyczne komunikaty - nieosiągalny. To nie w Twojej mocy. To może się zdarzyć, ale prawdopodobieństwo jest malusieńkie, a koszt po Twojej stronie ogromny, czyli w zasięgu masz tak zwane pyrrusowe zwycięstwo, a i to mało prawdopodobne.
Wybranie do realizacji nieosiągalnego celu to gwarantowana frustracja. Sama to napisałaś. To zastosuj, skarbie.

Do pełni szczęścia potrzeba ci pełnej rodziny? Sama siebie unieszczęśliwiasz, bo na to masz tylko częściowy wpływ, do tego trzeba więcej niż twoje chęci.
A jak cię kupienie nowego samochodu nie cieszy to go nie kupuj, no chyba że stary się rozleciał. Wiem, co chciałaś powiedzieć przez to, co napisalaś o kupowaniu samochodu, żartuję, acz nie do końca

Właśnie sobie wyobraziłam. I w ramach "można to samo widzieć inaczej" melduję posłusznie, że :
1. Ja dziecka nie kształcę, ja mu zapewniam możliwość kształcenia się. Nie ja zakuwam i zdaję egzaminy, ale ono. Wbrew pozorom różnica jest zasadnicza.
2. Jeśli popełniłam błąd ustalając, kim ma być moje dziecko,  to błąd popełniłam jako matka. Mój problem jeśli się czuję sfrustrowana, sama sobie frustrację zafundowałam, przez własną głupotę, za głupotę się płaci. Kto się tu ma ewentualnie wstydzić, dziecko??? No chyba mojej głupoty, ale na nią wpływu nie miało, bom starsza.
3. Jeśli moje dziecko poszło w stronę Judyma - jestem dumna. Albowiem jestem w stanie zauważyć, jak ważnym lekarzem jest ten niedowartościowany lekarz POZ. Ile dobrego oraz złego może dla pacjenta zrobić. POZ to bardzo trudna specjalizacja, być w tym naprawdę dobrym to ogromna sztuka. Wstydziła bym się, gdyby to moje dziecko uznało, że jako lekarz POZ nic umieć nie musi, czyli gdyby było leniwym konowałem. Oraz gdyby brało łapówki, wypisywało lewe zwolnienie itd czyli popełniało czyny karalne.  Wyżej cenię dobrego lekarza POZ na NFZ w obskurnym gabinecie niż utytułowanego profesora - łapówkarza czy niedouczonego szefa kliniki, który kasę zdziera za partaninę.
Dla mnie niskie zarobki nigdy nie są powodem do wstydu jako takie, niezależnie od zawodu. Jako rodzic wstydziłabym się gdybym wychowała kryminalistę, oszusta, złego człowieka, lenia i obiboka, te klimaty.
4. Z dziecka - samotnej matki i owszem byłabym dumna, jeśli by tą samotną matką było kochającą, starającą się i zaspokajającą potrzeby swojego dziecka na miarę istniejących możliwości. Nie z faktu samotnego macierzyństwa bym była dumna, bo to ani powód do dumy ani do wstydu, ale z całej reszty. Ba, gdyby moje dziecko weszło w związek toksyczny z jakimś na przykład  przemocowcem czyli podjęło błędną decyzję życiową, ale z tego związku wyszło zostając skutkiem tego  samotną matką to z tego też bym była dumna.

Bo tak jest, Minnie. Po każdej takiej rozmowie czujesz się gorzej.

Owszem, gdybanie tego typu jest bezproduktywne, zatem należy je ucinać, nim się rozkręci. Nic nowego Ci mama do powiedzenia nie ma na ten temat.
W ocenie Twojej mamy... no ok, nic nie jest wart, zatem nie ma powodu by o nic nie wartym osobniku rozmawiać, wartości tym sposobem nie zyska.
Co kobieta może... różne rzeczy może. Mamy zdaniem nic? No to mama zostaje przy swoim zdaniu, też nie ma o czym rozmawiać, można mieć inne zdanie na jakiś temat, dorośli jesteśmy i zapewniam Cię, głupsza od swojej mamy to Ty nie jesteś. Z całą pewnością. Skonstatowanie, ze jest się przynajmniej w iluś sprawach zwyczajnie mądrzejszym od własnego rodzica to trochę szok, ale cóż, u Was ewidentnie na to wygląda.
Cel realny - zdjąć mamę z piedestału, już nie jest osobą, która z racji bycia mamą  wie lepiej, mądrze pokieruje oraz ma rację. Dorosły człowiek sam ustala, kto jest dla niego autorytetem i w jakiej dziedzinie.  Teraz to już mama od Ciebie by się niejednego mogła nauczyć, choć rzecz jasna tego nie uczyni.

Zacznij ucinać te litanie i dławić w zarodku, zobaczysz że ci ulży.

Ale wiesz ze Ty ta opinie przejęłaś? To Twoje słowa ze samotna wychowujaca jest gorsza. I nie zasługuje. Właściwie na nic.

Wydaje mi sie rozrecanie pyskówki nie bedzie najlepszym wyjściem. Raczej gaszenie. Budowanie granic. Nie wiem moze: o tym juz nie rozmawiam. I nie rozmawiasz.