Kryzys wieku średniego samotnej kobiety przed 50-tką

Szeptem, czy tamta wcześniejszą, starą rzeczywistość przyniosła Ci prywatnie szczęście?
Zauważyłaś że najfajniejszych mężów mają przeciętne kobiety?
Wg mnie wielka uroda i wdzięk wbrew pozorom lepiej procentuje w życiu zawodowym niż  w miłości.
Dziwne, prawda? Może dlatego że mężczyzna wybiera Ciebie jako człowieka, a nie efektowny dodatek do siebie.
Każdy kij ma 2 końce.
W końcu chodzi o szczęście osobiste, a to musi mieć jakieś solidniejsze podstawy

Może coś w tym jest. Jakoś pięknością nigdy nie byłam, z tych co to się chłopcy biją na przerwach czy zawsze mają pełno adoratorów. Wiecie, czasem zdarza się taka koleżanka w klasie czy w pracy. Ogół ludzi jest natomiast przeciętny. Może dlatego nie czuję jakiejś zmiany, jak miałam 20 lat to jakiś powszechnego zachwytu nie budziłam, nic się nie zmieniło po 40stcem. Owszem raz na jakiś czas wpadłam komuś w oko, ale nie miałam wielbicieli jak np moja dalsza siostra cioteczna, kuzynka raczej-dlugonoga, długowłosa o migdałowych oczach piękność, która już jako nastolatka miała powodzenie i zaraz po szkole szykowała się już do ślubu.

Owszem, jestem sobą, w sensie akceptuję to jak wyglądam i się ubieram, nie będę się zmieniać tylko po to, aby stać się bardziej "widoczną" i zacząć przyciągać wzrok mężczyzn bo wiem, że to i tak by nic na dłuższą metę nie dało. Ale nie podobam się sobie, już nie, niestety. Nie da się wg mnie przeskoczyć ograniczeń związanych z wiekiem / zmianami naturalnie w nas zachodzącymi. Chodzi mi raczej w wątku o spojrzenie i historie innych kobiet w podobnym wieku, o poznanie Waszych strategii radzenia sobie z tym wszystkim. Bo przecież nie jestem jedyna.
Poznawać nikogo nie planuję - jak już pisalam, jeśli ktoś ma się napatoczyć, to tak pewnie się gdzieś/kiedyś stanie. Ale nie mam zamiaru "szukać", bo to też nie zdaje egzaminu. Mam w tym doświadczenie i znam doświadczenia innych.

Przesadny makijaż to akurat nawet u nastolatki nie wygląda dobrze bo wygląda jak pomalowana a nie umalowana.
Przyciągające wzrok ciuchy i wlosy-tu też nie do końca rozumiem. Coś w stylu czerwone włosy wygolone po bokach, mnóstwo tatuaży, kolczyków, włosy afro czy warkoczyki? Czy o jakimś egzotycznym odcieniu?
Ciuchy tez jakie? Panterka?
Chyba nie widuje takich ludzi, albo widuje tylko traktuje ich jak element tłumu.

Z czym tak naprawdę masz największy problem - z tym, że się sobie samej, jak napisałaś, już nie podobasz, czy że dla mężczyzn czujesz się niewidoczna?
I jeszcze jedno pytanie: nie podobasz się sobie, ale czy się lubisz?

Jestem w Twoim wieku i owszem, widzę zmiany w swoim wyglądzie, ale nie czuję się przezroczysta tylko dlatego, że przybyło mi parę zmarszczek. Dbam o siebie, jestem sprawna, wysportowana, czego efektem ubocznym jest zupełnie niezła figura, od kilu lat tańczę, realizuję kolejne cele i to mi daje ogromnego kopa do życia. Mój styl ubioru określiłabym jako elegancko-sportowy - w zależności od dnia i okazji, bo jednego dnia zakładam żakiet i szpilki, a innego trampki. Niemniej dużo przebywam wśród młodszych od siebie osób, to też mi dużo daje, zwłaszcza mentalnie i bliżej mi do relatywnie młodej niż statecznej, dojrzałej kobiety, pomimo że mam za sobą masę życiowych doświadczeń, z których rzecz jasna korzystam.

Moim zdaniem bardzo ważne jest, jak sama ze sobą się czujesz, bo jeśli źle, to prawdopodobnie zupełnie nieświadomie, ale jednak wysyłasz taki sygnał do otoczenia.

.

Tak się zastanowiłam, nie podoba mi się to, że dostaje coraz więcej zmarszczek, siwych włosów, skóra już nie taka jędrna, rysy twarzy robią się stare-ale to, odkąd pamiętam jakoś jeszcze mnie nie przerażało. Może dlatego, że w rodzinie miałam dużo starych osób, jakieś babcie, prababcie, dziadków. Był tam cały przekroj(mówię też o dalszej rodzinie), zawsze były małe dzieci, nastolatki, osoby w średnim wieku, emerytki koło 70ki i stare babulinki po90tce, stąd też było to dla mnie naturalne, że każdy wygląda inaczej. Też byłam dzieckiem, potem nastolatką teraz dla maturzystów i studentów jestem osobą w średnim wieku, po sobie widzę zmiany w wyglądzie, po rowiesnikach także. Kolegach też, bo to nie jest tak, że ich czas omija-zakola,siwizna,mnóstwo kurzych łapek. Część z nich cwiczy ale wydolnosciowo taki trenujący 45 latek nie ma szans z tak sami trenującym 20latkiem o zbliżonych warunkach fizycznych. Ten młodszy będzie miał lepsza wydolność, kondycję, szybkość i wytrzymałość.
U mnie co do wyglądu było jeszcze inaczej. Już od dziecka uważałam, że jestem po prostu brzydka. W liceum zaś, że okropna, gruba, spasiona, o nieciekawych rysach, okropnych ustach, beznadziejnych włosach i figurze.
Próbowałam zrzucić nadwagę, wielki wystający brzuch (dieta i cwiczenia).  Otylosc i oponkę na brzuchu winiłam za to, że nie mam chłopaka.
Teraz jest różnie, czasem jestem zadowolona, a czasem, jak wpadam w doła nie podoba mi się nic, ani brwi, ani pępek czy kolor oczu.
Niepochlebne oceny na temat mojego wyglądu czasem słyszę od panow na tym forum(że pewnie mam cos w wyglądzie co odstrasza i niepodoba się mezczyznom). Na żywo nigdy nie słyszałam krytyki wyglądu od mężczyzn, wręcz przeciwnie, same komplementy(chyba, że chcieli być mili). Krytykę zbierałam od koleżanek, że mam nie taką figurę, czy fryzurę, bo one zrobiłyby inaczej, czy styl ubierania. Najwięcej przycinkowów dostawałam co do wagi(od kolezanek). Najpierw milczałam, potem parę razy się postawiłam i straciłam koleżanki.
Ale mała strata.
Co do wieku i wyglądu, myślę, że nie ma co się aż tak tym martwić, bo potem 60ka, 70ka, 80ka  90ka(ludzie teraz długo zyją) a to by znaczyło, że 40 lat kobieta martwi sie z tym, że się starzeje, to oszaleć można.

Byłam jakiś czas temu u lekarza. W poczekalni była ze mną pani na oko po 80tce. Nagle wszedł pan, dobiegał spokojnie 90tki, musiał być za młodu przystojny, bo trzymał się prosto, w ruchac miał elegancje, coś jak młody, przystojny, o wysokiej wewnętrznej wartości tylko w ciele 90latka. Pan przywitał się wchodząc, po czym zaczął zagadywać I kokietowac i opowiadać kawały(ale nie chamskie tylko takie wysublimowane, jak jakiś przedwojenny gentelnen)-ale tamtej pani. Normalnie zaczęli flirtować  pani cala w skowronkach, a ja stałam obok niewidzialna 
Bardzo mi się to podobało.

Mam pytanie. Jestem tu długo na forum. Zauważyłam w podobnych tematach o samotności, w tym też, że singielce nie radzi się aby nauczyła się żyć że sobą, bo związek szczęścia jej nie da. Np Szeptem nie dostała rady, pogódź się i bądź szczęśliwa sama ze sobą, bo żaden facet Cię nie uszczesliwi, związek to nie gwarancja szczęścia.
Zamiast tego padają porady aby ufarbiwac włosy, zmienić coś w ubiorze, może zapisać się na jakieś zajęcia czy portale.
Z ciekawości, dlaczego ja dostawałam inne porady?
To nie kwestia wieku, bo szeptem jest raptem 3 lata starsza, to tyle co nic

Teraz już żadnych, kiedyś chciałam się wygadać, a i straciłam nadzieję, że kiedyś będę miała rodzinę, wystraszyłam się, że nie zdążę urodzić dzieci bo mam już 36 lat i zawsze będę sama.
Kwestia samotnosci-tu jest zauważyłam różnie, są osoby same od zawsze, albo od rozwodu, czy wdowy. Albo takie, które zawsze są z kimś, ale to tylko czasowe, bo potem jest kolejną osoba i kolejna a stałego związku nie mogą stworzyć.

Ela pisze o mezatkacg, że singielki uważają za wybrakowane. Nawet jeśli tak głośno nie mowia, to tak bywa, przekonałam się również o tym w mimochodem uslyszsnych opiniach mężatek o ich samotnych koleżankach. Tylko mało która zakłada, że też ją to może spotkać. Myślę, że wiele z nich jest za pewnych siebie. Susza głowę swoim Józkom, kłócą się ze swoimi Karolami, narzekają, że mąż to oferma, albo bałaganiarz, albo mądry inaczej, a tu Józef pewnego dnia odchodzi i jest zdziwienie.

Nie szukam szczęścia bo i tak jestem szczęśliwa.
Szukam czyjejś obecności. Sama się już nażyłam, w zasadzie całe życie jestem sama. Jak moja mama była w moim wieku, to ja się już na studia szykowałam.
Mam już 45 lat. To nie 25, gdzie trzeba pożyć samemu ze sobą, dowiedzieć się czego się chce i kim się jest.

Co do wieku, Szeptem pisze o granicy, jakiś w to nie wierzyłam i nie wierzę.  Bo i 20latki mają problem ze znalezieniem kogoś i 60 latki. I odwrotnie i młodzi ludzie wchodzą w związki I starsi. Mówię nie ze statystyk, ale z obserwacji. Im człowiek starszy tym trudniej mu kogoś znaleźć nie że względu na wiek, ale ze względu, że dużo osób jest już w małżeństwach. Ile miałaś koleżanek które wyszły za mąż jak miałyście po 20lat? To zwykle była jedna na ilestam. I wzbudzała zdziwienie. A jak masz 40 jest odwrotnie, jedna na ilestam jest sama, większość mężatki.  Z mojego otoczenia singielki to może 5 procent.

Rozwod.
Siedzę kiedyś u koleżanki, fajny dom, fajne dzieciaki, mąż, piesek, wczasy w Grecji, kolezanka zadbana, włosy, ciuchy, paznokcie, mąż bardzo obrotny, męski, przystojny, przy dzieciach też wszystko zrobi a i kasę tłucze na rodzine. I tak siedzimy, myślę, ona wszystko ma co najważniejsze, a ona na to: wiesz mój Paweł to mnie wkurza, taki, smaki owaki, to mi nie pasuje, tamto mi w nim nie pasuje. Kołki mu ciosala na głowie nawet przy mnie aż w szoku byłam jak się do niego odnośni. Ja jej na to, że jak Cię zostawi to dopiero będziesz miała (on dobrze zarabial i w zasadzie wszystko utrzymywał,  blizniaki,  cały dom, ona potem wróciła do pracy, ale zarabiała najnizsza), a ona na to: niech tylko spróbuję, totakie mu alimenty dowale, że się nie pozbiera i zniszcze go finansowo.
Zaniemówiłam.
Ale podziwiałam jej przekonanie, że on jej nigdy nie zostawi, taka była pewna.
A moze po prostu bardzo go znała, z tego co wiem nadal są razem, małżeństwo od prawie 20 lat.

Ogólnie zauważyłam, że jak spotykam się z koleżankami, które id lat są w małżeństwach to większość z nich kręci nosem, że mąż zdziadzial, gdera, jest upierdliwy, narzeka, ma swoje fochy i humory. Zastanawiam się, czemu tak jest i dlaczego one są nadal w małżeństwach. Mnie by było głupio mówić o własnym mężu takie rzeczy.
Mam jedną koleżankę, jej aż przyjemnie posłuchać jak mówi o swoim mężu. A reszta-jest jak jest. O mężach mowia per"stary", i tak jakoś lekceważąco o nim mowia.

Jestem dużo młodsza od Ciebie ale mam mame 60 lat i wiem jak myślą faceci. Jeśli mężczyźni Cię nie adorują to w ich oczach nie jesteś atrakcyjna koniec kropka. Nie o wiek tu chodzi ( moja mama to fajna laska i ma adoratow).
Przede wszystkim włosy. Dobrze , że je pofarbowalas.
Ubranie to klucz. Musisz być seksowna ( nie wyuzdana) ale seksi. Fajna sukienka, z dekoltem   obcasy, po prostu czysty seksapil.
Dbaj o siebie, idź do kosmetyczki, na zakupy , załóż te konto na portalu randkowym, pozbyj się myśli że to zbyt desperackie itd bo Ci całe życie w końcu umknie przez palce

Mnie akurat związek Martnyny Wojciechowskiej a potem rozstanie zupełnie nie zdziwiły. Przecież to dwa wolne duchy, nie nadające się do życia typu mieszkamy razem, rodzimy dzieci a w sobotę idziemy na działkę. Mam wrażenie, że obydwoje byli tym rozczarowani.

Tak, ale to singielkom się obrywa, że pewnie mają wredny charakter i wysokie wymagania. Takie są właśnie mężatki z mojego opisu, a panów tu piszących wysmialyby i zjadły przed śniadaniem. Tamte to dopiero miały wymogi, a i teraz potulnie nie siedzą, pewne, że to małżeństwo i tak będzie trwało.
Chyba, że myślą co innego, nie wiem, nie siedzę im w głowach. Zadko się spotykamy, bo to dwa inne światy. Kończyło się rozmowami na temat mężów, domów, klasówek dzieci czy wyboru przedszkola. Siedziałam tam jak ten kołek.

Szeptem ja mam 42 lata a mimo to poczucie ze jestem w miarę mloda. Może nie peselem ale duchem, usposobieniem.  Nie w takim sensie ze ubieram się jak nastolatka i czesze w 2 kitki   ale nie wyznaczam sobie granic ze w określonym wieku to wypada to czy tamto. Wiele osób z mojego otoczenia uważa że kobiecie wypada: gotować, robic przetwory, być zawsze stonowana w ubraniu i zachowaniu itp itd. Ja zachowuje się tak jak się czuję i nie będę na siłę z siebie robila matrony. Oczywiście nie oznacza to że jestem jakas infantylna, nieokrzesana ale potrafię się śmiać z memów,  oglądać głupoty na internecie, wydurniać się ze znajomymi. Przez to chyba lgną do mnie osoby młodsze koło 30stki ale i rówieśnicy. Dodatkowo jako "mloda mama" ( moja cora ma troszkę ponad 2 lata) poczułam ze siła rzeczy nie mogę teraz całkiem "zbabiec" ani mentalnie ani fizycznie bo chce mojemu dziecku dotrzymać w miarę możliwości kroku coby nie czuło ze mama mówi i zachowuje się jak babcia i nie można się z nią powsciekac na łóżku albo usiąść razem na huśtawce.
Jak idę w mojej wściekło różowej marynarce jeansach i butach sportowych to myślę że ludzie nie dają mi tych 4 dych. Ale to nie tylko kwestia wyglądu i ubioru ale tak jak pisze usposobienia. A jak czytam Ciebie to jakbym czytala zmęczona życiem starszą kobietę. Do takich ludzi rzeczywiście mało kto lgnie bo jednak w tej szarości życia szukamy osób które dodają trochę słonka naszemu życiu nawet jeśli ma to być zart suchar, wspólny śmiech z czegoś czy inne fajnie doświadczenie. To dotyczy tak samo mężczyzn jak i kobiet.

Ja się obawiam, że nigdy  nie ubiorę stonowanej brązowej spódnicy w łydkę z własnego wyboru bo mi się takie spódnice nie podobają  po prostu. Jak mi nogi spaskudnieją, to chyba szybciej przerzucę się
tylko  na spodnie albo na legginsy;)
No i Szeptem sprawa się wyjasnia:
Lepiej pomyśl o jakiejś pracy, która da Ci powera i kontakt z ludźmi większy.
Dziecko Ci rośnie, i będzie coraz bardziej samodzielne, pomysł jak chcesz by wyglądało Twoje życie.

Przejrzałeś mnie. Szukam przystojniaczka, wysokiego a najlepiej Murzyna. Żeby jeszcze miał dużo kasy i był młody, bez siwych włosów i pomarszczonego ciała. Mniam.

Dobrze, że przynajmniej jesteś szczera.
Za szczerość nie będę Ciebie obwiniał. Niech inni faceci to przeczytają tylko potem się nie dziw dlaczego jesteś sama, ok?

Szczerość to bardzo ważna cecha.

Między nimi nie siedziałam ale fakt,że to on trzymał finanse, bardzo dobrze zarabial, nie ta firma to inna. Ale i przy dzieciakach umiał robić, pamiętam przychodzę kiedyś do niej, siedzimy, kawka, herbata a Paweł jedno dziecko przewija, zaraz je nakarmił, ptem drugie. Obiad też zrobil(kiedyś nawet się u nich zalapalam), poczęstował ugościł. Mówię jej wtedy, dobrze to pamiętam, Monia, ale masz dobrego męża. A ona mi na to: phi, jakby nie był roboczy,nie umiał zarobić to bym z nim nie była. Tak samo jakby w domu nic nie robil, bo już nam dwójkę dzieci, a trzecie mi niepotrzebne. Ja go dobrze przed ślubem prześwietliłam.
Co nie znaczy że po latach nie jest to "stary, który działa na nerwy".

A bo ja wiem
Wiem, że on za nią bardzo latał, jej było wszystko jedno. Tzn nie zakochała się w nim jakoś szaleńczo, nie pytaj skąd wiem bo wiem.  Jak tam jest na codzień to przecież dokładnie nie wiem.

Właśnie nie. Bo zwykle narzekała na niego. Dziwiłam się nawet, bo z boku super to wyglądało, a strasznie się potrafili pokłócić przy mnie. Ale może się mylę, do tej pory są razem, dzieci jeszcze chwila a będą dorosłe, a oni nadal są małżeństwem.

To było parę lat temu, przed covidem jeszcze.
Jak się kłócili to myślałam sobie, że powinni się przy mnie powstrzymać.

No i Szeptem mamy Cię
Nie ubierasz się stosownie do wieku, ale stosownie do typu urody
Ty akurat tak masz że te stonowane kolory Tobie pasują A mi no podobają się okrutnie Ale cokolwiek takiego kupię, to muszę oddawać do sklepu,
Więc królują u mnie bordo granat biel czerwień czerń  fiolet i szmaragdowy, który nie ma prawa wpadać w jakiekolwiek pastele. Ani biel w krem. No i ostra fuksja  oraz kanarkowa żółć. Taki już mój los i tyle.
Nie wiem czy ma to jakikolwiek wpływ na męski odbiór , bo jak wiadomo mężczyzn i to daltonisci.
Niestety dla Ciebie, nie spotkałam.zadnego, który lubił zamaszyste spódnice, co jest dziwne, bo przez wieki kobiety chodziły tylko w takich.

A to sorki
Po prostu jak napisałaś o tym artystycznym stylu to sobie przypomnialammznajome artystki i one takie właśnie lubią

A może zamiast gadać o ciuchach,  to po prostu wydaj pół pensji na te "chomiczki",  bo jak mi się pojawią  to na pewno to zrobię
Więc Ty przetestuj może pierwsza i daj znać na forum
W realu żadna się nie przyzna, tzn u mnie w pracy przez chwilę była jedną 35 latka, która mówiła że profilaktycznie się od paru lat szprycuje różnymi rzeczami, a ja myślałam że jej znakomity wygląd to młodość po prostu

Żołnierzu dziękuję za wkład w dyskusję, oświeciłeś mnie i inne uczestniczki rozmowy, nie powiem.
Chciałeś nas dobić, czy jak?

Przecież o tym piszę, doskonale sobie zdaję sprawę że nie wyglądam już jak 25 - latka. Chcesz jeszcze coś dodać?