Zauroczyłam się kolegą z pracy. Nie umiem wybić go sobie z głowy... :(

Nie wyolbrzymiałbym różnic w odczuwaniu emocji ze względu na płeć ,myślę ze owszem bywamy różni jednak podobni,a tego typu emocje to chyba bardziej osobnicze kwestie niż stereotypowo statystyczne ,tu nie ma lepszych i gorszych na pewno .
Mężczyźni też potrafią totalnie odpłynąć do nieprzytomności,obsesyjnie się zauroczyć ,a niektóre kobiety potrafią niby traktować seks
bez konieczności,zauroczenia,zakochania po prosu jak seks któremu towarzyszą przyjemności różne, pożądanie, namiętność bez dodatkowych emocjonalnych fascynacji i przywiązywania się ,zaangażowania.A która płeć w tym przoduje i w jaki sposób to dla indywidualnej osoby ,którą coś takiego spotyka jest moim zdaniem bez specjalnego znaczenia ,dla socjologów/psychologów to może być ważne taka ich robota  - tabelki wykresy itp .

''I wierz mi ze prędzej czy później czeka cię bol. Bol tak ogromny ze dzis go sobie nie wyobrazisz. Bo bedziesz wiedzieć ze straciłaś cos bezpowrotnie bez czego ciężko Ci bedzie żyć. A stracisz to prędzej czy później bo żaden romans nie może trwać wiecznie''
Piekne slowa ale docieraja dopiero po fakcie na ktory nie jestesmy przygotowania. Znaczy sie cos tam w glowie sobie wbijamy ze damy rade ale rzeczywistosc bywa brutalna i tak samo ja to widze.Wbijamy sobie do glowy ze nasz przypadek jest inny ale prawda jest taka ze historie sa takie same i zakonczenia rowniez tylko aktorzy sa inni.Zgadzam sie z Toba w 100%

Znowu bujasz w obłokach Gary.Chyba stanąłeś w miejscu i drepczesz ,choć naprawdę nie głupi z Ciebie człowiek ,czasem się zdarza zaciąć,ludzie mają różne ścieżki tak jak relacje.Malutko takich ludzi z innej gliny.
Takie nieszkodliwe romanse to w życiu - jednorożce, częściej w filmach i w książkach się pojawiają - marzenia.
Niszczenie i oddalenie są procesem,cieniutka krucha delikatna linia jest pomiędzy, a to że niby nic się złego nie stanie bywa straszliwą  iluzją.Kłamstwa dzielą i niszczą ,a jeżeli już takie niby "białe kłamstwa" sprawiają intelektualną przyjemność, w niby poświęceniu dla niby dobra, to ohyda przeciwieństwo miłości i przyjaźni.Nie ma to zbyt wiele wspólnego z monopolem i wyłącznością na seks ,emocje, to jeszcze głębsza i istotniejsza sprawa,ale tylko jak się walnęło o dno można to zobaczyć czasem.
Można,można tak owszem jak ma się pewność a nie życzenie ,w dobrowolności i w swobodzie jawnie ,bez cienia ranienia,krzywdzenia skrycie  innych, złamanym słowem chciwie i pazernie bez odwagi i zaufania, inaczej to tylko kłamstewka, takie żeby się nie wydało bo coś musi trwać obok siebie niby niezmiennie romans i małżeństwo ,ze strachu przed alimentami i że będzie syf .
Na świadomym duchowym poziomie się już nie kłamie i nie krzywdzi, ani siebie ani innych - robieniem sobie niby dobrze to takie czarno szare pod kloszem w półmroku .

Nie wiem skąd Ty wiesz że pisałem o sobie nie o Garym
W zrządzenia losu to nie wierze za bardzo, zwłaszcza w relacjach i związkach, wiem o wyborach i różnym stanie jakości tego co świadome.To był mój wybór świadomie - nieświadomy, bez względu i bez sumienia wydawało by się . 
Powodem z którego zdradziłem narzeczoną  były braki miłości w tylko i wyłącznie mojej marnej miłość ,słabiutka wiedza i ostra pazerność na doznania w złudzeniu posiadania władzy i kontroli .

Autorko, trzymam kciuki, żebyś wytrwała w swoich postanowieniach, bo sądząc po twoich postach raczej nie jesteś z tych, co by sobie tylko poflirtowały i na tym poprzestały. Takie osoby z reguły nie radzą się na takich forach, nie targają nimi wątpliwości. Myślę, że podryfowałabyś na tych emocjach no a dalsze scenariusze to wiadomo jakie i żaden z nich łatwy i przyjemny dla wszystkich zainteresowanych.

Wszystko pięknie Gary, pod warunkiem, że jesteśmy hipisami i palimy zioło. W praktyce niestety jesteśmy różni i mamy własną definicję miłości. Twoja definicja jest super tylko, że jeśli tak postrzegamy miłość to zakomunikujmy to na początku związku. Wtedy ta druga osoba może podjąć decyzję czy wchodzi w to czy nie. Można swingować, mieć związek otwarty albo postawić sprawę jasno, że jestem z tobą dopóki cię kocham. Wszystko jest dla ludzi... Ale jeśli deklarujemy miłość do grobowej deski i, że nie opuszczę cię aż do śmierci a potem gadamy takie farmazony, że jak kochasz to pozwól mi odejść i jeszcze nie każ mi płacić na dzieci to po prostu szopka jakaś jest nie sądzisz? Problem jest nie w tym co faktycznie robimy zgodnie ze swoimi przekonaniami, tylko w tym co deklarujemy, co obiecujemy drugiej osobie, a jaki jest efekt końcowy...

Oj szopka, szopka... Jestem zdania, że trzeba uczciwie płacić na dzieci.

Resztę pominąłem, bo odpływamy od wątku.

Hahaha, tak jakby tylko nastolatki miały prawo odczuwać pociąg seksualny Ludzie są istotami seksualnymi, to normalne, że odczuwamy pociąg do innych osób, status cywilny nie ma tu nic do rzeczy, to jest popęd, którego nie blokuje obrączka na palcu. Inna sprawa, ze poza popędem mamy też rozum, moralność i kilka innych zasobów, które pozwalają nam świadomie decydować o tym, co z Naszą seksualnością zrobimy.  Sam fakt odczuwania pociągu seksualnego do innej osoby nie jest niczym złym, jest wręcz objawem zdrowia. Ale pytanie co z nim zrobimy. Droga autorko posta, nie sadze, ze to miłość, mysle ze to zauroczenie i wspomniany wyżej pociąg seksualny. I to jest ok. Ale jeżeli oboje macie rodziny, to warto się zastanowić, czy warto coś zmieniać, na pewno będą skrzywdzeni, mogą być dramaty. Może warto, bo to miłość Twojego życia, a może tylko miłe urozmaicenie stabilnego życia i warto to pozostawić w sferze wyobraźni.

Zupełnie nie zrozumiałaś, co miałam na myśli. Nie o popęd tu chodzi, lecz o sposób, w jaki autorka opisała swoją relację z niejakim R.

Przy pierwszym spotkaniu z R. spytaj czy chce się z Tobą bzykac. Jeśli potwierdzi to zróbcie to ale tak intensywnie by aż wióry leciały, będziesz wiedziała wszystko, czy warto. I pisze zupełnie serio. Idź w to skoro każdym zdaniem tutaj utwierdzasz wszystkich, że to jest Twoim celem. Może podświadomie ale taki komunikat wysyłasz.
Twoja buta i pewność siebie w stosunku do jm jest wg ogromna i o ile nie jesteś trollem (bo od początku mam takie subiektywne odczucie) powinnaś zakosztować tego o czym piszesz.
Jeśli tego nie zrobisz za jakiś czas pojawi się Pan X. Y. Z. i rozkminy się powtórzą. To jest jak gangrena, którą na początkowym etapie próbujesz "leczyć" zaklęciami i wywarami z kwiecia zebranego w noc Świętojańską z dodatkiem łzy syreny i włosem jednorożca. Ta gangrena zje Twoje życie rodzinne ale to inna sprawa, na inny watek, za kilka lat pt. "miałam wszystko, co ja zrobiłam ?"

to błąd. Gary od początku Ci pisał, wejdź w to. Z tej drogi nie zejdziesz i choćbyś zaklinała rzeczywistość jeśli nie teraz R to będzie jakiś XYZ. Chcesz zdradzić, to bije po oczach, więc zdradzisz.
Poszukaj okazji, jeździe gdzieś do hotelu i przeżyjcie uniesienie jakiego "nie przeżył nikt" bo na pewno takie będzie. Nie pisz teraz o mężu, szkoda czasu, skoncentruj się na przyszłym kochanku.

Wiesz, że sama sobie zaprzeczasz? Wyraźnie widać, że swoje zauroczenie z troską pielęgnujesz, nawet jeśli na ten moment postawiłaś sobie jakąś granicę, której wciąż nie przekroczyłaś. I ono wcale nie tkwi "gdzieś głęboko w nieświadomości", bo przecież jesteś bardzo świadoma tego, co się z Tobą dzieje.

Anka ja to z kolei mam wrażenie że ta Twoja "świadoma " bierność to też jakaś zmyłka i po prostu czekanie na to co zrobi kolega ,
być może wynikająca z prostego przekonania że to facet powinien wykonać pierwszy znaczący krok ,możliwe że chcesz żeby Ciebie czymś zaskoczył.Włączyłaś tryb "stand by" a nie jakąś bierność nie jesteś neutralna poprzez sprzeczne uczucia,myśli i konflikty wewnętrzne,piętrowe wytłumianie uczuć innymi uczuciami i filozofowanie o monogamii,naturze ludzkiej, to stwarzanie jakiejś zasłonki za pomocą tłumu innych ludzi ,bo wszyscy coś tam.
Napisałaś i jakbyś pytała czy można kochać dwóch inne pytanie to czy Ty możesz kochać dwóch facetów ,a jeszcze inne najważniejsze czy Ty siebie kochasz ? To ważne bo jak chcesz tylko wypełniać swoje własne deficyty, to nie jest kochanie i miłość to tylko tworzenie pustki na głodzie z apetytem na uczucia z brakami ,to coś co bardziej uzależnia, a nie tworzy miłość zdrową więź .Nie chodzi mi o doskonałość i ideał miłości.Miłość to rozwój wzrastanie w tym ,a takie zauroczenie to zalążek - początek początku.Bardzie fizjologia ,chociaż duchowość jest cielesna jak psyche nie ma sensu tego dzielić i rozłączać według mnie,ale tu już płyniemy w "fiolozowanie" tzn ja płynę 
Pewnie można kochać dwóch wyjątkowe sytuacje ,jak to jest częste - nie znam statystyk tak na dobrą sprawę ,ludzie coś mało wyrywni żeby się ujawniać i chwalić tym u nas,albo to rzadkość ,tyle że Ty raczej idziesz w zależność od dwóch mężczyzn,który mają niby coś w Tobie spowodować.

Eliza stąpasz bo bardzo kruchym lodzie, nawet nie wiesz kiedy i wpadniesz... myślisz, że to kontrolujesz ale sama wiesz, że tak nie jest do końca. Nie oceniam Cię, ale ewidentnie czegoś szukasz - fascynacji, może adrenaliny...
Ja też miałem w przeszłości uniesienia,  na szczęscie wtedy pewna osoba - powiedziała mi to co ja teraz powiem Tobie: zastanów się czy warto, masz rodzinę, dziecko itd. wiesz jak to się skończy i co zrezygnowałem. Myślisz, że to było łatwe otóż to nie, myślałem, analizowałem a nawet żałowałem - na szczęście byłem konsekwentny i teraz jestem z siebie dumny.
Za dużo o tym myślisz, wiesz sama, że jakbyś chciała możesz zmienić swoje życie z obecnym mężem bez wymówek !!!
Wystarczy chcieć, tutaj mnóstwo razy usłyszysz jeszcze nie warto, będzie ból, cierpienie itd.
Szczerze ja wiem, że jak by on zrobił pierwszy krok to poszłabyś z nim na całość - nie, że jesteś zła osobą, tylko dla tych emocji, żeby to przeżyć.
Jak widzisz z tymi uczuciami nie ma żartów - to jest jak igraniem z ogniem, nie wiesz kiedy i mamy pożar !!!
A wiesz dlaczego uważam, że zrobila byś to - bo brniesz w to dalej, nie wiem czy świadomie,  ale czujesz fascynacje, pozytywne emocje oraz uniesienia. Nawet bym powiedział, że to jest już silniejsze od Ciebie!!!
Masz męża, dzieci czy warto ??? Nie znasz go - nie wiesz jaki jest, zawsze ryzykujesz 50/50 - tylko się domyślasz może jest super facetem, ale co z tego on nie jest Twój !!! 
Zastanów się nad sobą!!!

Stanąć na falochronie i się biernie przyglądać. To świadome wystawianie się na zdarzenie, może się nic nie wydarzyć, a może przyjść sztorm i zmyć z powierzchni.
Tłumaczenia, w które autorka nie mam pojęcia czy wierzy. Mydlenie sobie samej oczu mając pewność, że wcześniej czy później sztorm przyjdzie.
Powtórzę - jeśli nie R to będzie to X, Y lub Z albo dowolny z alfabetu. Nie chodzi mi o tego człowieka, R to wtórna sprawa ale o podejście, totalnie wyrachowane.
Mąż jest wyłącznie przedmiotem, nieświadomym ale przedmiotem, bo jak autorka napisała jest "jej".
Oby się szybko obudził i dał sobie szanse na związek z kimś uczciwym. Już mi go żal.
Jeśli R zrejteruje Anna Eliza sama zacznie prowokować los by postawił przed nią Pana X,Y,Z

widzisz Artiii, pytasz jak to możliwe, teraz widzisz. Wydaje się , ze panuje nad sytuacją i wtedy się okazuje, ze rzeczywiście jej się wydawało
Twoja jż zaczynała zapewne tak samo.

Czyli nie będzie problemu jeśli Twój mąż zakocha się w innej kobiecie?
Czy jemu nie wolno?

może tak? ...  https://www.netkobiety.pl/t124312.html
tak podejdz do tego Anno Elizo że on tez ma chwile słabości - dzięki bogu czeka na Twoj dalszy krok - którego nie wykonasz, nie wkręcaj się bardziej, owszem.. to juz jest zdrada emocjonalna ale wyobraz sobie (oprócz tego jaki on fantastyczny, jak cudownie mogloby byc i w ogole) ze gdybys zabrnęła dalej on może by chciał wiecej i wiecej, miałby Cie w garsci w pewnym momencie.. spójrz na to w ten sposób, pomijając aspekty etyczne dotyczące Twojego małżenstwa i całą resztę (to juz się stało) ... ale nie chciałabyś aby niedajboże ktoś Cię kiedyś czyms ..szantażował, już masz co nieco na karku (i musisz z tym żyć ).. jestesmy tylko ludzmi, nie ma ideałów - Twój mąż tez nie byl gdzies tam do konca fair, zdarza się ale jesli zależy Ci na rodzinie to ucinasz z miejsca.. bedzie duzo takich pokus - życie, bądz ponadto - bys mogla sobie spojrzec w lustro....

Dopiero było zauroczenie, a już pada wielkie słowo "miłość". Nie widzisz jak płyniesz z tym prądem? <pytanie retoryczne>

Myślę, że wszyscy, którzy się tu wypowiadają byli kiedyś przynajmniej raz w życiu zauroczeni. To nieprawda, że nie wybieramy i nie mamy wpływu na to w kim się zakochujemy. Nawet, jeśli nie robimy tego z całą świadomością, że proces, w którym bierzemy właśnie udział prowadzi nas do zakochania, to jest to w całości proces zachodzący w nas i od nas zależny. Wszystko sprowadza się do tego jak postrzegamy i interpretujemy otaczający nas świat.
Kiedy można się zauroczyć? Kiedy nie zna się prawdy. Kiedy widzi się w oddali błysk i przypisuje się go drogocennym kamieniom, podczas, gdy zwykła żyletka też może się ładnie błyszczeć. Rok to bardzo długo jak na zauroczenie. Jedyne logiczne wyjaśnienie tego stanu rzeczy, to Twoja siła sprawcza, Autorko. Twoje emocje, jak wszystko inne, by przetrwać potrzebuje być karmione, karmisz je własną fantazją, uwagą, myślami, które poświęcasz temu tematowi, przypisywaniu temu niemal magicznej otoczki, patrzeniu na to jak coś niezwykłego i zdarzającego się nielicznym wybrańcom. Natomiast, niewiele wiesz o tym człowieku, cała moc pożądania i mieszanka emocji, która w Tobie się kotłuje jest wynikiem tego co zbudowałaś w swoim umyśle na temat tej osoby. I może się okazać, że w zderzeniu z rzeczywistością nie mają wiele wspólnego. Z góry zaznaczę, że nie moją rolą jest namawiać Cię, byś pozostała przy mężu, mój wewnętrzny kodeks moralny nie ma tu nic do rzeczy. Chciałabym jednak wypunktować kilka myśli, które może pomogą Ci spojrzeć na tę sprawę z innej strony. Odniosę się do Twoich słów.

Nie trzeba czegoś zaplanować, żeby to zrobić.
Kontrolowanie emocji w żadnym wypadku nie polega na ich tłumieniu! Tłumienie i wypieranie się własnych uczuć przynosi tylko cierpienie oraz skutek odwrotny od zamierzonego, wypalenie, bo emocja nie przetrawiona musi wrócić, ze zdwojoną mocą i w najmniej odpowiednim momencie. Ale kontrolować się można. Tak jak się kontrolujesz, kiedy kogoś bardzo nie lubisz, albo ktoś Cię gniewa, ale nie rzucasz się na tego człowieka z pięściami albo z ciężkim przedmiotem. Rozładowujesz ten gniew w inny sposób. Praca z emocją polega na uświadomieniu jej sobie, poczuciu jej oraz uwolnieniu, rozładowaniu. Tak jak nie mordujemy się nawzajem, kiedy ktoś nas wkurza, tak samo nie musimy iść do łóżka, z osobą, której pragniemy. Najważniejsze, by się przed sobą przyznać, emocje to nic złego, decyzje i czyny natomiast niosą za sobą odpowiednie konsekwencje.
Uważam, że problem z zauroczeniami w stałych związkach polega na tym, że stanowią one tabu. Nie ma nic złego w tym, że ktoś inny nam się podoba, ale samo zakochanie i odbicie emocjonalne od stałego partnera jest owocem zakazanym, jest wciąż społecznie niedozwolone, a przez to ekscytujące, wzbudzające przeróżne, gwałtowne emocje, a taka mieszanka sprawia, że czujesz „że żyjesz”. W ogóle, od podobania się komuś do zdrady droga jest daleka, polega na świadomym przeniesieniu skupienia na inny obiekt niż partner. U Ciebie uwaga, która do tej pory była udzielana partnerowi przeszła na nowy obiekt, a więc zdrada emocjonalna.
Trochę mam wrażenie, że podświadomie chcesz, żeby doszło do rozładowania napięcia w postaci skonsumowania, inaczej tego wątku by tu nie było. Balansujesz nad przepaścią. Jeśli skoczysz, kto wie co się stanie, może to będzie przygoda, może niezapomniane doświadczenie, a może nie.
Polecam Ci mocno książkę „17 nieseksualnych powodów dla których ludzie uprawiają seks”. Jest bardzo ciekawa, ogólnie nie tylko pod kątem Twojego problemu, tak realioznawczo i antropologicznie. Jest tam również poruszony wątek pożądania i zdrad. Okazuje się, że czasami ludzie decydują się na romanse z powodów zupełnie nie związanych z „zauroczeniem” albo „zakochaniem”. Często są to mechanizmy, których obecności nie jesteśmy świadomi. Może to być żal do męża, że Ci docina i podświadoma potrzeba upokorzenia go, może to być niskie poczucie własnej wartości i podświadoma potrzeba upokorzenia siebie, etc. Może to pomoże Ci się odnaleźć.

Takie podejście w mojej opinii jest powodem, dla którego znaczna część związków kończy się przez zdrady. Uważasz, że R jest niezdobyty, a mąż to już jest TWÓJ. Otóż nie. To, że wszedł z Tobą w związek małżeński wcale nie oznacza, że przejęłaś i zdobyłaś go na zawsze. Nie oznacza też, że skoro jest mężem to on zawsze Cię przytuli, porozmawia, pójdzie do łóżka. Jak nie będzie chciał, jak mu nie będzie zależało, to nie będzie tego robił. Nie mylmy przywilejów z obowiązkami. Zainteresowanie nowej osoby daje poczucie świeżości, wydaje się, że przecież ten człowiek nie musi robić tego wszystkiego i schlebia nam to, że to robi. Mąż też wcale nie musi. Możliwe, że po latach bycia ze sobą nie wiesz o nim nawet piątej części tego, co wiedziałaś zanim się pobraliście. Nie wiesz co ma w głowie, czy jeszcze Cię kocha, a jeśli tak, to czy tak samo jak na początku, a może bardziej, a może mniej. Łatwo się przyzwyczaić do drugiego człowieka, który jest zawsze obok, często nie przychodzi nam do głowy, że w nim się ciągle coś zmienia, przestajemy go pytać, poznawać. Mnie się wydaje, że nie da się kogoś poznać tak do końca. Ten proces, uczenia się ze sobą być na nowo, ten wysiłek poznawczy, to zakochiwanie się w sobie musi odbywać się ciągle na nowo, jeśli długoletni związek ma trwać jeszcze długie lata i nie być tylko kulą u nogi podczas realizacji życiowych celów. Co chcę przekazać to to, że to pożądanie, emocje, zakochanie możesz mieć z mężem, tak jak z R., problemem tutaj jest ustawienie perspektywy, no i oczywiście chcenie. Spróbuj spojrzeć na męża tak, jakbyś widziała go po raz pierwszy. Jak się o coś nie dba i nie poświęca się temu czasu ani uwagi, przestaje się to cenić.

 
Można, ale nie trzeba.
Poza tym, czym jest miłość? Czy to co czujesz do R to miłość? Mimo, że nie znasz tego człowieka tak w ogóle. Jak definiujesz miłość?

Ależ oczywiście. Tak samo z natury jesteśmy drapieżnikami, ale niektórzy ludzie przechodzą na wegetarianizm, a zdecydowana większość nie poluje na mięso, które zjada. Z siłami natury można wygrać, jeśli się podejmie taką decyzję. Zastanawia mnie czemu zdradzający tak lekko tłumaczą swoje zachowania tym ciekawym sformułowaniem. Przecież nikt nikomu dziś nie nakazuje związków monogamicznych. Jest cała masa opcji. Nie trzeba wchodzić w związek małżeński w ogóle. Można też się rozwieść w razie potrzeby, jeśli się okaże, że małżeństwo to jednak nie dla mnie. Już nie piętnuje się rozwodników. Nie wywozi na taczce z gnojem ze wsi. Ludzie żyją tak jak chcą, a i tak mataczą i okłamują.
Twojemu mężowi, jeśli nie obiecana wierność (kiedy myślałaś, że możesz walczyć ze swoją niemonogamicznością), należy się chociaż uczciwość. Ten człowiek też czuje. Widzi, że odpłynęłaś emocjonalnie w inną stronę, nawet jeśli to tylko na razie na gruncie fantazji. Robisz mu tym krzywdę. Mimo popełnionych błędów zasługuje na uczciwe traktowanie. Szczerość. Może okaże się, że zmienicie zasady Waszej relacji na bardziej otwartą, a może się okaże, że będzie chciał dać Ci wolność przetestowania nowej znajomości i odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Domyślam się, że jak wiele związków umówiliście się kiedyś na wyłączność, warto poinformować partnera, że ciągnie Cię w inną stronę. Taka powinna być kolejność, ale to moja opinia.

To chyba najsmutniejsza część tego problemu. O ile całkiem świadomie wzięłaś na siebie odpowiedzialność za swoje emocje, o tyle w kwestii rozstrzygnięcia problemu zdajesz się czekać na jego ruch. To wygląda tak, jakbyś chciała się mu poddać, jakbyś chciała popłynąć z prądem. Zastanawiasz się co on myśli, tracisz energię na interpretowanie jego słów, czynów, pragnień i chęci. Na tym polega zewnątrzsterowność, o której ktoś wyżej napisał. Na uzależnianiu swoich stanów i czynów od decyzji i czynów innych ludzi. Czy w ten sposób chcesz sama przed sobą zachować twarz, że nie prowokujesz romansu, no ale jak się przytrafi, to dasz się porwać, a jak nie, to przynajmniej do niego nie dążyłaś? Wiele osób dało Ci tu wskazówki jak można rozstrzygnąć ten problem, a przede wszystkim zachęciło Cię do tego, żebyś była wobec siebie SZCZERA.

Ciężko się nie zgodzić z tymi wieloma oceanami Twojej sytuacji. Wszyscy patrzą z boku i widzą, jak to wygląda oraz to, jak Ty sobie wszystko usprawiedliwiasz.
Tyle podobnych historii miało już miejsce, że Twoja nie jest wyjątkowa i jest spore ryzyko, że się tak potoczy, jak pozostałe.

To, że nazwałaś gdzieś wcześniej tą "relację" miłością już sporo mówi.
Zauważyłem jednak dwie rzeczy, które dają mi osobiście do myślenia: pragnienie kogoś niezdobytego i "kochanie" dwóch osób naraz. Mówiąc szczerze, to jeszcze jakiś czas temu uznałbym takie stwierdzenia za majaczenie osób chorych w wysokiej gorączce. Teraz, widząc jak coraz częściej padają takie
zapewnienia, już sam nie wiem, co o tym myśleć..Czy ludzie maja jakieś zaburzenia czy cały czas targają nim sprzeczności, ale pożądanie niedostępnego brzmi jak element dziecięcej fantazji. Stoi to w sprzeczności z tym, że masz męża i jest właśnie Twój, zatem możesz go obdarzać całą gamą uczuć i nie musieć fantazjować o jakimś losowym kolesiu. Kochać dwóch naraz? Moim zdaniem, zawsze tego jednego albo żadnego..Jeśli jedną osobę się kocha to drugą co najwyżej " kocha", czyt. fascynuje nas, czujemy się zauroczeni tą osobą, ale to chyba jeszcze nie powinno się nazywać miłością...?
Dla mnie pewne rzeczy są czarno-białe i jakoś sam ciężko mi sobie wyobrazić, żeby to było wykonalne..Co do panowania nad swoimi uczuciami czy instynktami - oczywiście, że się da, pytanie tylko czy chcemy nad tym zapanować..? Ponadto nie zakochujemy się chyba w losowych osobach, ale w takich, które z jakiś powodów nam się podobają a więc je wybieramy.
Muszę przyznać, że sam byłem zakochany tak naprawdę raz czy dwa razy. Niezależnie od tego, czy było to nieszczęśliwe czy nie - z perspektywy czasu nie mogę niczego dobrego powiedzieć o takim stanie. Dlaczego? Głównie dlatego, że właśnie człowiek całkowicie odpływa i nie myśli prawie o niczym innym.

Można zaszaleć i się zauroczyć, ale proponuiję z otwartymi oczyma, by widzieć to co dookoła masz, co jest do zyskania, co do stracenia.
By otwierając już te oczy post factum nie ujrzeć innego obrazka, tylko taki sam.
Wydaje mi się też, że się trochę okłamujesz z tym udanym, małżeństwem Twoim. Czwgoś brakuje jednak skoro tak serce uciekło.
Bo męzczyżni częściej czują po prostu pożądanie "saute".

jakbyscie się spotkali na impresie firmowej albo jakimś tam szkoleniu wyjazdowym to romans byłby w rozkwicie w pełni. Ty byłabyś najszczęśliwszą aktualnie w życiu tak jak on ze zaliczył. Myslałabys o nim cały czas nie zwracając uwagi na rodzinę i dom cały czas myśląc jak się spotkać bez względu czy mąż domysla się czy już wie o twojej zdradzie. Poem poszłoby z górki ty zakochana ( w rzeczywistości zauroczona - zaklęta) chciałabyś odejśc z małżeństwa i aby luby zamieszkał z tobą lub chociaż często wpadał. Może by ci przemknęła myśl o dziecku jako ukoronowaniu tak wspaniałej miłości . Zanim bys oprzytomniała rozwalone byłoby małżeństwo, cała twoje i twojego rodzina oraz on psychicznie - gruzowisko. Do ex męża nic byś nie czuła oprócz nienawiści bo to on wszystko zepsół i jest winny , to on wepchnął w ramiona kochanka to on dowiedział się , to on wziął z tobą rozwód i przez nigo wszyscy wiedzą że odeszłaś od niego a prawdopodobnie kochanek przez niego odszedł od ciebie bo ex powinien ci na tyle dawać alimentów byś miała swoje mieszkanie i drobne na szaleństwa zlubym/lubymi w przyszłości a ty tylko spojrzałaś, porozmawiałaś, dotknęłaś, sms, marzyłaś o swoim szczęśćiu którego nikt nie rozumie oprócz kochanka.  Muślisz że przegiołem z opisem ? wcale nie tak wyrzalają się byłe mężatki kochanki nad swoim życiem na forach ale o tym nigdy nie dowie się była rodzina bo to by pokazało ich prawdziwą naturę i tylko ich winę w 100%. Więc bądz wdzięczna losowi że nie dopuścił NA RAZIE do spotkania się. Chociaż różnie bywa jak na topiku gdzie poprzez komputer pisząc z obywatelem z państw afrykańskich mężatka tak popłynęła że wyciągneła kasę z konta, kupiła bilet lotniczy, resztę przelała na tamtego konto i złózyła papiery o rozwód. Oczywiście nie poleciała bo ukochany jak napisał ma przzejściowe problemy z mamą która równiez ją bardzo kocha. Efekt sami pomyślcie. Życie to nie harlekiny, telenowele, romanse, opowiadania miłosne ale realne namacalne bezpardonowe egzystowanie z określonymi zasadami życiowymi. Zresztą autorka zrobi co zechce a raczej co czuje i przeżywa wkońcu to jej życie jej decyzje jej przyszłość a my to obcy ludzie z jakims tam doświadczeniem życiowym.

Córka nie przeszkadzała wam ?
Podobno taka absorbująca.

To co powiedział Twój mąż to jedno ,drugie to co faktycznie by zrobił, zrobi jak go to spotka to co poczułby potem później,nawet dając Ci jakby przyzwolenie nie zawsze idzie to w parze,może na przykład twierdzić że go zmanipulowałaś a on myślał że to żarty i nie na poważnie się pytałaś ,jak widzisz mąż nie bardzo Ciebie zna ,bo nie wie że od roku żyjesz w lekkim odlocie,nie zna całej prawdy może i się czegoś domyśla coś podejrzewa ,tylko teoretyzuje.Domysły i niedopowiedzenia to nie jest wiedza,niektórym to jednak pasuje.Kto kogo podszedł ?
To bywają bardzo często dwie różne rzeczy jedna deklarowana, druga  to realna reakcja na romans ,wiadomość o seksie z inną osobą, nie do końca da się to przewidzieć ,choć może Twój mąż jest zintegrowany z podświadomością i tym co mówi ,myśli czuje w równowadze.Kto go tam wie?On sam może tego nie wiedzieć.Niewierność nie zawsze jest zdradą ,chodzi o seks ,kłamstwa i złamane słowo,awersja oddalenie, jest zdradą, bez względu na seks ,choć dla niektórych seks i taka  niewierność to zdrada ważniejsza,istotniejsza. 
Stare porzekadło forumowe mówi "że tyle o sobie wiemy na ile nas sprawdzono " i "tyle możemy być warci ile dotrzymanie danego słowa" .Wygląda na to że jesteście teraz w prawie otwartym związku.
Jak naprawdę jest ?

Gdzie wyobrażam sobie życie z R.??? W którym miejscu o tym napisałam? O matko, ludzie, serio?

Mój mąż zrobił mi szach mat i za takie akcje go kocham. Potrafi doprowadzać nasze kłótnie czy sprzeczki na taki poziom absurdu czy abstrakcji, że oboje się z tego śmiejemy.

Przypominam państwu, że R. o mnie poza pracą nie zabiega, a więc mu aż tak nie zależy. A więc - niczego nie będzie, bo ja nie zrobię żadnego kroku, on też nie, więc darujcie sobie te projekcje o rozwodach etc.

Moja córka była wtedy w przedszkolu. A nawet jeśli byłaby w domu, to co, rodzice nie mają chwili na pocałunek? Śmieszny, a raczej żałosny komentarz.

Nie lubię jak ktoś łapie mnie za słówka. Nasza córa jest absorbująca, ale nie na tyle, żeby rodzice nie mogli się pocałować. Co to za wniosek z pupy? Kolejna doczepka do tego, co napisałam.

Ech, chyba już niczego nowego i ciekawego się od was nie dowiem. Ale fajnie się tu pisało.

Nie dziecinne wymówki. Jak ktoś ma małe dziecko wie, jak bardzo takie dziecię potrzebuje uwagi oraz atencji. Noce też bywają nieprzespane, normalka. A więc gdzie tu dziecinne wymówki?

Czyli po mnie można jechać, ale ja już nie mogę pojechać po jakimś durnym komentarzu? Litości.

Nie obrażam się. Mój mąż po raz kolejny mnie zachwycił i powiem szczerze, że dał mi do myślenia. Jest dobrym strategiem i zna mnie zaskakująco dobrze. Potrafi też obrzydzić mi pewnych mężczyzn, swoje potencjalne zagrożenie (wyimaginowane bądź nie). Brawa dla niego. Inteligencja to jest to, co zawsze mnie w gatunku męskim kręciło.

Ktoś pisał o żonie R. Szczerze? To R. ma wobec niej zobowiązania, nie ja. Co nie znaczy, że o niej nie myślę, ale bardziej w kontekście, jaką jest kobietą. Paradoksalnie, spotkanie jej, również mogłoby ostudzić moje emocje wobec R. Niestety, nie znamy się. Choć R. kiedyś proponował, żeby nasze dzieciaki się poznały, więc miał chyba na myśli spotkanie rodzinne.

Wszystko jest takie dziwne... Poplątane. Ale zaraz ktoś napisze, że nie jest, że jest proste, że powinnam zapomnieć o R. itd. Jasne. Kiedyś wstanie taki dzień, że zapomnę. Że nie pomyślę o nim ani razu. Czy będzie to za tydzień czy za pół roku - tego nie wiem...

Ela... Powiem ci szczerze, że odczuwam dziś niesamowitą ekscytację moim mężem. Wiem, jak to brzmi, ale po prostu, no, zachwycił mnie, zyskał jeszcze większy szacunek w moich oczach. I zrobił to czarująco, koncertowo, z cynicznym uśmiechem. Marzę, żeby już wrócił do chałupy i żebyśmy się przytulali i inne takie różne...

Ten manewr zastosowałam pierwszy raz, bo jak pisałam wcześniej, nie zdarzyło mi się wcześniej zauroczenie w naszym 10-letnim małżeństwie. Ale zdarzało się tak, że rozmawialiśmy o otwartym związku, ale tak teoretycznie, raczej się z tego zbijaliśmy. My ogólnie lubimy poruszać różne tematy, zwłaszcza te dziwne lub kontrowersyjne. Taki nasz urok chyba.

To chyba tak działa: tak, masz rację, nie zakładaj czapki, odmroź sobie uszy... No i proszę, zaczęłam się zastanawiać i myśleć, że może ja nie chcę sobie odmrażać tych uszu, a już zwłaszcza nie chcę, żeby ktoś mi mówił, co mam robić. :]

Akurat moje dziecię ma 23 i pół roku więc wiem jak jest też córcia - córcia tatusia żeby była jasność kiedyś była mała i urosła ,wiem też do czego może się przydać absorbujące dziecię
Nie nie napiszę Ci że wszystko jest proste bo nie jest i jest jednocześnie poplątane, pomieszane.
Problemem to jest to dosłowne zapominanie na siłę, ma to odwrotny jak widzisz skutek przez, jakąś ludzką przekorę i to w sumie logiczne, bo koncentrując się na zapominaniu właściwie odświeżasz,utrwalasz wspomnienie, skojarzenie, pojawiającą się jakąś myśl to trafia do pamięci i wzmacnia .O kim muszę zapomnieć ? O R .O kim muszę zapomnieć ?no o R .O kim k***a muszę zapomnieć.? o R.Odcinanie się to nie jest takie dosłowne to raczej decyzja i nie ma sensu karać się za to że jakaś myśl i towarzyszące mu uczucie się mimowolnie pojawi w stanie dość jeszcze częstego myślenia siłą rozpędu to natręctwo.
Lepiej aktywnie i świadomie  jest uczyć się czegoś nowego w takim stanie, a nie mocować ciągle i opędzać oraz lgnąć do mysli żeby się opędzać od nich. .

Masz autorko na co sobie zasluzylas. Tam  prawdziwej milosci nie bylo miedzy wami. Milosci w rozumieniu tej wypracowanej wiekami zdobyczy kultury a nie natury gdzie mozna " kochac" wiele osob jak w spolecznosci Melanezyjczykow opisywanych przez Bronislawa Malinowskiego w " Zyciu seksualnym dzikich".

No to w czym problem? Stwórzcie sobie otwarty związek i do boju.

Mojej żonie też każdy mówił, żeby sobie darowała kochasia. Jej szwagierki, siostry, mama, koleżanki. Nie posłuchała. Cała ta magia prysła, w momencie gdy kochanek po zdobyciu tego czego chciał, wrócił do żony i kazał mojej spieprzać do męża. Jeszcze jego żona zadzwoniła do mojej i wyzwala od najgorszych kur... Choć to on pierwszy się odezwał po latach, zbajerował komplementami itp. Jeszcze brakowało, żebym ja złożył pozew o rozwód, to byłaby taka wisienka na torcie, tej "wspaniałej" love story.

Jednak Ty przyszłaś tu po pomoc, radę. Widać było, że to Cię meczy. Więc jak to się ma do tego, że cokolwiek tutaj powiemy, Ty i tak zrobisz swoje.? No nijak.

Projekcja potencjalnego rozwodu, nie jest po to byś się źle poczuła, a raczej by choć w niewielkim stopniu poczuć potencjalne konsekwencje swoich potencjalnych wyborów. Bo dopóki całkowicie nie wybijesz sobie z głowy R. (a fantazje seksualne z nim w roli głównej to już w ogóle) dopóty nadal nie jest bezpiecznie. I bez obrazy, ale mam właśnie takie wrażenie, że nie do końca zdajesz sobie sprawę z konsekwencji, stąd ten bulwers. To normalne, dopóki się czegoś nie przeżyje, to jest to dla nas jakaś abstrakcja.

Ja też dopóki nie zostałem rogaczem, to temat zdrady wydawał mi się czymś obcym. Po prostu nie brałem takiej możliwości pod uwagę. Nawet jak z żoną siedzieliśmy wieczorem patrząc w gwiazdy i nagle zadzwonił telefon, a ona wyszła, tłumacząc się później, że to koleżanka, nawet przez myśl mi nie przeszło, że to może być jej kochanek.

Miej to na uwadze Anno. Nie bagatelizuj problemu i spróbuj czasem pomyśleć co by było gdyby, ale w innym kontekście - bardziej bolesnym dla Ciebie.

Anno Elizo, a może spotkanie we czwórkę? Mąż pozna „Pana”, a Ty jego żonę. Może to ostudzi wzajemne zapędy..?