córki bez ojców

Myślę, że to nie do końca tak...Na odczuwanie kobiecości składa się wiele rzeczy. Myślę, że brak ojca (np: jego wsparcia, przychylności) nie może determinować w późniejszym zyciu odczuwania czegoś tak mistycznego jak kobiecość.
Może najpierw zdefiniujmy co to jest kobiecość?

Nie byłabym, aż tak radykalna w definiowaniu kobiecej wartości, samoakceptacji i spełnienia się, jako nieodwołalnie zależnej od ojcowskiej akceptacji. Uważam, że wiele kobiet pomimo obecności ojca (w pełnym tego znaczeniu) poszukuje akceptaji "u innych facetów", i nie ma w tym nic złego, wkońcu pragniemy żyć w szczęśliwym związku. Zagadnienie samoakceptacji i poczucia własnej wartości jest dość rozległe. Należało by rozważyć zarówno czynniki społeczno/kulturalne, jak i osobościowe i temperamentalne.

Wiele z nas, kobiet, wcześniej dziewczynek, doświadczyło obecności modelu ojca w swoim dzieciństwie. I jak wiele przypadków relacji ojciec-córka, tak różne wariacje proporcji jakości i ilości (okazywanej miłości, akceptacji, spędzanego wspólnie czasu, etc.) Sama obecność osoby ojca, jeszcze nie wiele nam mówi.

Czy dziewczynki wychowywane tylko przez swe mamy są z góry skazane na niedorozwój w kwestii swej kobiecości?! Uważam, że w wielu przypadkach niejedna mama otacza swe dzieci lepszą opieką niż wiele par. Wychowywując swe pociechy na silne i odporne jednostki, które w pełni dojrzewają emocjonalnie.

Moja mame facet zostawil kiedy zaszla w ciaze ze mna.Od urodzenia niemam ojca,mama zapewniła mi wszystko co trzeba,dobrze mnie wychowała.Powiem nawet ze czuje nienawisc do swojego tatusia ktory jest dla mnie h****.....nie odczuwam braku ojca w ogole.Mam tylko mame ktora jest dla mnie wszystkim a ojciec sie nie liczy bo go niema.A brak ojca jak dla mnie nie ma wplywu na kobiecosc to bez sensu.,,

Kobiecosc a brak ojca? hmm mysle, ze nie ma tutaj zwiazku nie mozna jednoznacznie powiedziec, ze dziewczyny ktore nie poczuły co to ojciec sa mniej kobiece! Ludzie nie popadajmy w paranoje. Sama nie mam ojca tak w pelni, jest powiedzmy tak od swieta a raczej od swiat w dlugich odstepach tak jak mu wygodnie, ale zapewniam Was, ze czuje sie w pelni kobieca, akceptuje siebie i uwazam, ze w oczach mezczyzn jestem jak najbardziej KOBIETA.

Moj stosunek do mezczyzn jest bardzo dobry

.

Ja zostałem wychowany przez kobiety i myślę, że wyszło mi to na dobre.

Na kobiecość nie ma to wplywu nie mialam ojca nigdy nie kobieta jestem w 100% ale brakuje czegos innego tzn ja zawsze szukalam bezpieczeństwa oparcia i takiej pewnosci gdzies w głębi zawsze pod tym kątem Szukalam partnera

kobieta wychowana bez meskiego wzorca jest niestety - niezaleznie od tego co o tym sama sadzi - kaleka.

to nieswiadome kalectwo polega na tym, ze sama wejdzie w relacje z mezczyznami tylko
po to aby zrealizowac swoj instynkt macierzynski.
Jej dzieci takze nie beda mialy ojca bo ojcie zostanie wygryziony jako zbedny i nie pasujacy do
zaprogramowanego modelu rodziny matka-dziecko.

Wyrosnie nastepna sierota, ktora bez ojca nie bedzie mogla spojrzec na swiat obiektywnie a
nie przez pryzmat macicy swojej matki.

(tu przyklad - bracia Kaczynscy - prawdziwe panienki zdominowane przez matke myslaca macica a nie glowa)

Inny - powazniejszy problem jaki sie pojawi to nienawisc do mezczyzn (wyrazana czesto przez kobiety wychowane przez bezmyslne matki).
Ta nienawisc przeleje sie na syna takiej bezsensownej kobiety czyniac z jego dziecinstwa pieklo.

reasumujac - kobieta wychowana bez ojca jest - jak puszka Pandory - nieswiadomym zrodlem
ogromnej ilosci cierpien i klopotow.

mezczyzna to jest wartosc, o ktora trzeba dbac i ktora trzeba szanowac - wtedy ma sie zdrowe
i szczesliwe dzieci.

pozdrawiam,

betka

Nie jest to regułą, jednak wydaje mi się,że kobieta (moja przyjaciółka)  wychowywana tylko przez matkę (nie traci nic ze swojej kobiecości) ma problemy z znalezieniem partnera.Ciągle brak jej czegoś w związku,ciągle szuka i nie potrafi tego zdefiniować.

Mi się wydaje,że faceci są ulepieni z innej gliny.... Wszysto zależy od ich nastroju. Większość kobiet potrzebuje ciągłego zainteresowania swoją osobą, ciągłego okazywania uczuć.Natomiast wielu facetów twierdzi,że jeśli kiedyś zapewniał kobietę o swojej miłości i nadal z nią jest, nie odwoływał tego co mówił wcześniej to normalne jest ,że nadal ta kobietę kocha..... Przecież nie odwołał tego. Miałam to na wykładzie z psychologi. Podobno to w jakiś sposób jest udowodnione.
Ja na szczęście trafiłam na takiego faceta , który stale okazuje mi swoją miłość.

moj tato zmarl gdy miałam 10 lat bardzo mi go potem brakowało i brakuje dalej.Moze ten brak powoduje ze jak juz kocham mezczyzne to na zaboj i z lekiem ze go strace (wciaz powtarzam mojemu chlopakowi -uwazaj na siebie, daj znac jak wrocisz szczesliwie z meczu itd) mam tez zapedy by byc dziecinna (tule maskotki szybko sie zruszam i w ogole jestem b. delikatna psychicznie) i potrzebuje duzo wiecej ciepla od niego niz on ode mnie .moze brak ojca nie zabral mi czastki kobiecosci ale zostawil smutna pustke .

Bzdura! Nie pamiętam mojego ojca.Z jego wyboru,ale nigdy nie miałam z tego powodu urazu do mężczyzn.Kobiety wychowane bez ojca raczej szukają go w swoich mężczyznach.Dlatego związują się ze starszymi facetami.To jest fakt.

wydaje się to logiczne, dzięki za pomoc.
a co mogę zrobić żeby taką dziewczyne jak najbardziej "rozkochać" w sobie??
PS, ja jestem bardzo zakochany i zależy mi na niej, bardzo!!!

Wychowywałam się bez ojca. Odszedł od matki kiedy byla ze mna w ciazy. Gdy mialam 10 lat zmarł. Kiedy byłam dzieckiem przedszkolnym bardzo za nim tesknilam. Kiedy mnie ktos pytal mowilam ze nie zyje (mimo ze wtedy jeszcze zyl). Co mialam powiedziec? Ze nie wiem gdzie jest? Ze go nie znam? Ze mnie nie chce? Tak bylo latwiej. Kiedy dowiedzialam sie o jego smierci zmrozilo mnie od srodka. Nie potrafie nazwac tego co wtedy czulam i co dokladnie myslalam. Poszlam na pogrzeb ale juz nic nie czulam. Pusto w seriu i w myslach to jedyne co pamietam. Chowali mojego OJCA ktorego nie widzialam ani razu. Hmm dziwne. Pozniej zapomnialam o nim. Nie mowilam nie myslalam nie pytalam. Nie bylo go. Teraz w doroslym zyciu widze skutki jego braku. Nie wierze w siebie, mam niskie poczucie wł wartosci, nie ufam facetom, boje sie porzucenia. Moze dlatego, ze nie uslyszalam na jego temat ani jednego dobrago slowa od matki? Pewnie tak. Nie mogl byc taki zly i tylko zly. Wazne jest dlatego jaki stosunek matka ma do ojca swojej corki. Zalezy jak tlumaczy jego nie obecnosc. Matka nie zastapi ojca ale moze zbudowac w dziecku obraz dobrego ojca takiego, ktorego mogloby owe dziecko nasladowac. Matka moze zbudowac w dziecu poczucie bezpieczenstwa, wiare w siebie, nauczyc zaufania i swojej wartosci. .... A ..... widzicie ... a co moze ojciec? Co powinien ojciec? nie wiem ...

Czuje sie kobieca w 99% ale nie mysle ze to jest spowodowane tylko i wylacznie brakiem ojca ...

Hej Agi. Przykro mi, ze mialas taka trudna przeszlosc. Czuje dokladnie to co Ty mimo ze moj ojciec byl faktycznie nieobecny. Tez nie dostalam tego co piszesz i tez byl strach, poczucie zagrozenia, niepewnosc itd. W doroslym zyciu towazyszy mi to samo. Sa pewne cechy dda, ktore i ja posiadam chociaz nie dokonca rozumiem dlaczego. Czeste czucie strchu, ciagla ucieczka ... wszystko to co piszesz pasuje do mnie bardzo. Mozna pojsc na terapie by pozbyc sie lekow i nauczyc sie sobie z tym wszystkim radzic. Co o tym myslisz? Czy uwazasz to za faktycznie pomocne? Pozdrawiam

Ja równiez byłam wychowywana przez matke
matka odeszła od ojca gdy miałam 4 lata bo był ( w sumie nadal jest) alkoholikiem

Nigdy nie wypowiadałam sie o nim jak o ojcu zawsze było sformowanie "ON"
moje relacje z mężczyznami układały sie i układają nijako....
moge stwierdzic ze późno zaczęłam chodzic na randki i itd.....
Ciągle pojawiał sie brak zaufania nie umiem zaufac bo boje sie ze facet mnie zostawi , wiec z reguły to ja porzucam.....
.Nie chce byc porzucona tak jak zrobił to ojciec wiec z mojej strony to jakis mechanizm obronny
Poza tym ciągle doszukuje sie czegos i niszcze relacje z facetami ......;/

Czytając wasze posty dużo się zastanawiam i może i coś w tym jest brak ojcowskiego ciepła obecności..

W sumie wychowałam się w rodzinie patologicznej że tak powiem ojciec był alkoholikiem <w sumie dalej tylko że teraz niepijącym >
pamiętam że jako mała dziewczynka uważałam go za 8 cud świata chyba to się zmieniło jak dorastałam inaczej zaczęłam patrzeć że krzywdzi mnie  rodzeństwo mamę wiele razy myślałam czemu go nie zostawiła ...........Relacje z facetami chyba zawsze szukałam tego czego nie dawał mi ojciec ............czy znalazłam sądziłam że tak ...................
Poznałam faceta czułam że może mi dać to czego nie miałam w domu niestety po ślubie okazało się że jest taki jak ojciec -alkoholik
czy to że miałam takiego ojca wpłynęło na moją decyzje o wyborze partnera na pewno tak ..........mąż zginą w wypadku mamy córkę ma 6 lat zawsze była córeczką tatusia nawet jak nas krzywdził to był jej ukochany tatuś jak wyjeżdżał dostawała histerii ...........teraz jego niema wydaje  się ze dobrze to znosi ale wiem że bardzo cierpi tylko o tym nie mówi boje się jak to wpłynie na jej przyszłość teraz mówi już że chce mieć męża jak słyszę jak bawiąc się rozmawia z tym swoim niby mężem to ................ tak na pewno brak ojca będzie dla niej bardzo złe nie za stompie jej ojca ............
jak  rozmawiać mam z córką może któraś z Was jest akurat taką córką i może mi poradzić troszkę jak można postępować, rozmawiać  z córeczką tatusia gdy go zabraknie......................

też tak myślę, że szuka się w partnerach po części "ojca" (nie chodzi o wiek, raczej o ttroskliwość, opiekuńczość, poczucie bezpieczeństwa), co niesie też za sobą problemy. Jestem silną i niezależną kobietą (z konieczności), przy moim partnerze poczułam właśnie tę  namiastkę ojca, stałam się bardziej małą dziewczynką niż dojrzałym partnerem i to też jest problem... dla związku, dla nas, dla niego.

Nie ma jednej takiej samej krzywdy z powodu braku ojca (nawiązując do tematu, ale chodzi o różne problemy związane z rodzicami) u różnych osób, wszystko powiązane jest z wieloma czynnikami: wychowanie, środowisko, doświadczenia, etc.

To trudny temat i jeszcze trudniejsze "przypadki".

A ja myślę,że to zależy od osobowości kobiety,jedne szukają w parterach ojca inne boją się stałych związków,a jeszcze inne są silne.A ja osobiście przez brak miłości ze strony ojca(matki po resztą też)znęcania się na de mną,wiecznych zakazów- stałam się silna,uparta,dążąca do celu po trupach,potrafiąca poradzić sobie praktycznie w każdej sytuacji i wszystko co osiągnęłam w życiu zawdzięczam tylko sobie,może to samozachwyt ale taka jest prawda.

Zgadzam sie z tym ..bo ja to czuje ...jak miałam 3lata rodzice sie rozeszli ....zawsze w facetach szukałam namiastki ojca ....nawet kiedys jak byłam młoda  ,usłyszałam od faceta ..ze nie  zastapi  mi ojca ....ja do tej pora czuje brak ojcowskiej miłosc ..choć juz jestem w srednim wieku i mam własna rodzinę........smutne......... i postanowiłam sobie ze nigdy nie dopuszcze aby moje dzieci to samo czuły..udało mi  się!!!

Szczęśliwa? inaczej moze jest jak tata umiera ...zostaja piekne wspomnienia..moi rodzice rozeszli się jak mialam 3lata.....i wiem ze gdzies jest tato i go nie intersuje...

Witam.
Temat mi nieobcy mimo że jestem mężczyzną . Od 3 lat jestem w związku z kobietą która wychowała się bez ojca, nie rozumialem jej zachowań dopóki przypadkiem nie trafiłem na podobny dopiero po tamtej lekturze otworzył mi się oczy.
Co moge powiedzieć o takim związku??? To koszmar.... dodatkowo nakłada się jeszcze na to ogolne niedopasowanie charakterów.
Moja partnerka jest pod każdym względem książkowym przykładem "córki bez ojca" .
Gdyby nie mój upór w trwaniu przy niej zaliczała by kolejne związki bez sensu w ostatecznym rozrachunku została by sama.
Podam tylko jedną z wielu cech takiej kobiety Niepohamowany głód uczuć , potrafi w jednej chwili zakochać się w kimś kto obdarzy ją uwagą i omami gładkimi słówkami.
Niestety nie mam uprawnień do linków bo zapodał bym ciekawy Blog.

Nie mam ojca i nigdy go nie miałam lecz w pełni czuję się kobietą. Świadczy o tym mój stosunek do mężczyzn, moje ciało, kobieca delikatność itd. Brakuje mi ojca ale byłam zmuszona nauczyć sie bez niego żyć

Jestem typem, który zostawia facetów, z pewnością nie dla przyjemności, smutne ale prawdziwe, jednego rozstania żałuję po dziś dzień. Człowiek ten rozumiał mnie jak nikt inny, szkoda że uświadomiłam sobie to dopiero po kilku latach

Ja jestem córką bez ojca. Jestem sama przez większość czasu mojego dorosłego życia. Wydaje mi się jednak, że problem nie tkwi w psychice i kompleksach. W zasadzie to w ogóle nie jest problem. Wychowała mnie samotna matka i czasem myślę, że to dobrze, bo dzięki temu wiem, że kobieta jest w stanie żyć sama, nie musi udawać, układać się przed nikim. Jeżeli w związku brakuje porozumienia w podstawowych kwestiach - to córki bez ojców są tymi, które mają dość odwagi żeby skończyć tę bezsensowną znajomość. Nie trzymają na siłę żadnego faceta, tylko dlatego, że ktoś w końcu je chciał i bo rodzina musi być kompletna...

Tak się cieszę,że ten wątek się pojawił.
Od jakiegoś czasu zbieram informacje na temat funkcjonowania w dorosłym życiu dzieci z niepełnych rodzin.
Próbuje się dowiedziec jaki jest schemat.Jaki jest największy problem młodych dziewczyn wychowujących się bez ojca?Czy te dręczące problemy  niskiego poczucia własnej wartosci mają źródło w braku  relacji z ojcem?Jak uważacie?

Zgadzam się z NetkaM81...

Ja również byłam wychowana przez samotną matkę, ojciec nas zostawił i założył sobie nową rodzinę. Nie powiem, że czasami brakowało mi ojca, ale mama pokazała, że samotnie wychowująca matka potrafi być silną kobieta, która poradzi sobie z wieloma sprawami.

Ale muszę przyznać, że u mnie w psychice coś się zrobiło (tak się wyrażę). Mając na studiach zajęcia z psychologii babka wspomniała, że dziewczynki wychowywane bez ojca często w swoich partnerach szukają wsparcia i ciepła, jakiego nie zaznały od ojców i często wystawiają facetów z własnego życia (braci, przyjaciół, chłopaków) na próbę - czy i oni nie odejdą...

Przyznam, że to co usłyszałam przypomniało mi, że sama wystawiłam parę razy na taką próbę dwóch moich przyjaciół, gdy byłam w LO... Naturalnie nie odeszli, bo nadal utrzymujemy kontakt, ale nieświadomie to zrobiłam i od tamtej pory staram się trzymać na wodzy, by czegoś takiego nie zrobić np przyszłemu mężowi choćby

Przepraszam, ale gorszej bzdury nie słyszałam. Nie róbmy z osób, które wychowują się bez ojca jakichś życiowych ofiar...
Owszem, dziecko powinno mieć oboje rodziców, nie twierdzę , że nie, ale wiadomo jak jest. W dzisiejszych czasach jest wiele rodzin "niepełnych" i dzieci jakoś sobie radzą. A często nawet bardzo dobrze.

A co do wypowiedzi 'teściowej". Nie wiem, jakie doświadczenia przemawiają przez ciebie, zapewne bardzo bolesne, och... Ale nie rób z siebie świętego, a ze swojej ułomnej (bo wychowanej bez ojca) żony/byłej żony potwora. Ludzie jeśli są razem, to muszą współpracować i nie chce mi się wierzyć, że 12 lat małżeństwa było dla ciebie tak wielką męką i w ogóle to jak ty z nią wytrzymałeś...
No i nie uogólniajmy, moim zdaniem wszystko zależy od indywidualnego charakteru. Jeżeli ktoś jest słaby psychicznie, to wiadomo, ze się załamie po stracie ojca i będzie się to za nim ciągnąć może i przez lata. A kobiety często są bardzo wrażliwe i to chyba normalne. Tylko nie sądzę, aby KAŻDA dorosła kobieta, która w dzieciństwie przeszła traumę miała teraz przejawiać jakieś 'odchyły od normy". Dla mnie to tak, jakby palacz tłumaczył się tym, że ma w genach palenie po matce. Śmiech na sali. Dziewczynki wychowywane przez ojców mają problemy w nauce? Mieszają się w nieodpowiednie towarzystwo? Zostają nastoletnimi matkami? Śmieszne. A wszyscy faceci to świnie, prawda teściowo? : ) Nie będę tu wywlekać własnego życiorysu, choć może dałoby ci to coś do myślenia, ale naprawdę nie rozumiem twojego spaczonego patrzenia na kobiety. pozdrawiam.

No słucham, każde dziecko po rozwodzie rodziców ćpa, pije i wagaruje. Oczywiście : )

Poxy nie masz racji, i powiem nie wszystkie tak robia, jestem od 6lat samotna matka, moje dzieci nie slyszaly na temat ojca ani innego faceta z mojej strony zlego slowa, bo ja nie mam w sobie nienawisci, nawet nie mam pojecia co to slowo znaczy i co sie wtedy czuje,  nie wyszlo nam ? trudno wina zawsze lezy z obu stron. a dzieci? nie zauwazylam zeby moja corka miala jakies problemy ze wzgledu na to ze wychowuje ja sama, bardzo dobrze sie uczy, nie wraca po nocach do domu, ma chlopaka i co najwazniejsze potrafi kochac

Ja bym jednak robiła ofiary z dzieci  wychowujących się bez jednego  z rodziców.Osobiście uważam,że jest to wielka krzywda i i sytuacja,która rodzi  braki  nie do wyrównania. Porównując, oczywiście można życ bez jednej  nogi, nerki, płuca ale wszyscy  wiedzą,że jakośc zycia jest już inna.No i  kolejny  truizm, kobiety różnią się od mężczyzn.Od matki  nauczymy się innych rzeczy niż od ojca.