Jesteśmy parą od 13 lat. Poznałam mojego partnera już po rozpadzie jego małżeństwa, był w trakcie rozwodu. Parnter ma córkę, z którą mam dobre kontakty, która odwiedza nas razem ze swoim mężem i synkiem, często bywają u nas na obiadach, grillach i bez okazji. Z córką męża mam dobre kontakty w sensie, że nigdy nie było między nami żadnych nieporozumień, nie wtrącałam się do niczego z nią związanego, zresztą od zawsze mieszkała i mieszka (z mężem i synkiem) u swojej matki. Nasze relacje określiłabym na bardzo pozytywnie ale subtelnie obojętne. Każda wizyta córki jest w miłej atmosferze. Ostatnio mój partner dostał zaproszenie na dwa latka swojego wnuczka i powiedział mi o tym na kilka godzin przed wyjściem, że idzie sam. Zapytałam: "to jak, dostałeś zaproszenie beze mnie?" Odp.: "wiesz, impreza jest w domu byłej żony, głupio byś się tam czuła" .... więc - w domyśle - no nie mogłam dostać zaproszenia, dom matki - siła wyższa! .... Rok temu było tak samo, poszedł sam, powiedział mi po fakcie. Teraz będą chrzciny, partner powiedział mi, cytuję: będą chrzciny, W RESTAURACJI (czyli już nie w domu byłej żony!), zapytałem córkę czy mam przyjść sam, co z zaproszeniem dla ciebie, więc zastanów się, czy chcesz iść na tę imprezę i daj mi odpowiedź. Zaszokowana formą tego, nie wiem, jako to nazwać - "pytania", nie zapytałam o nic więcej. Zszokowana, bo "jeśli ja chcę", to mnie zaproszą? Może mój partner powinien stanowczo zaznaczyć, że ja też powinnam otrzymać zaproszenie? Tym bardziej, że gościmy córkę oboje, zawsze bardzo staram się, żeby było coś naprawdę extra, ona zresztą wie, że ja wszystko przygotowuję. W tej sytuacji, nie mam już nawet ochoty na te chrzciny, ale obawiam się, że moja bierność i bierność mojego parntera na takie pomijanie mnie, utrwali tę dynamikę. Tym bardziej, że wiem, że córka partnera już jako mężatka, zachowywała się bardzo agresywnie w stosunku do wszystkich trzech kolejnych partnerów swojej matki, skutecznie "przepędzając" ich z życia matki, panowie po prostu poddali się. Mój partner jest zeźlony takim podejściem córki do tematu zaproszeń, ale jeszcze bardziej nie chce tego przede mną pokazać, rozmowa z nim o tym jest niemożliwa, nawet nie będę próbować. Jest mi przykro, nie mam nawet kogo zapytać o radę, moja przyjaciółka nie lubi córki mojego partnera i nie będzie obiektywna. Nie wiem co odpowiedzieć, jak zareagować na tę sytuację, jak się zachować teraz i w przyszłości. Brak zaproszenia odbieram jako celowe wykluczanie mnie. Proszę was o radę, jak zareagować na takie poniżające "czy chcesz iść?"
Podobne tematy
Pierwsze i najważniejsze - nie traktować jako poniżające tylko jako możliwość wyboru.
A co w tym złego, że zaproszą Cię jak będziesz miała ochotę iść?
Masz ochotę iść to idź.
Nie masz ochoty to odmów.
Popraw koronę, pierś do przodu i decyduj ![]()
A jak masz ochotę to odbij piłeczkę - nie córka decyduje czy chce mnie zaprosić ![]()
3 2023-08-25 09:42:43 Ostatnio edytowany przez madoja (2023-08-25 09:45:50)
Jesteśmy parą od 13 lat. Poznałam mojego partnera już po rozpadzie jego małżeństwa, był w trakcie rozwodu. Parnter ma córkę, z którą mam dobre kontakty, która odwiedza nas razem ze swoim mężem i synkiem, często bywają u nas na obiadach, grillach i bez okazji. Z córką męża mam dobre kontakty w sensie, że nigdy nie było między nami żadnych nieporozumień, nie wtrącałam się do niczego z nią związanego, zresztą od zawsze mieszkała i mieszka (z mężem i synkiem) u swojej matki. Nasze relacje określiłabym na bardzo pozytywnie ale subtelnie obojętne. Każda wizyta córki jest w miłej atmosferze. Ostatnio mój partner dostał zaproszenie na dwa latka swojego wnuczka i powiedział mi o tym na kilka godzin przed wyjściem, że idzie sam. Zapytałam: "to jak, dostałeś zaproszenie beze mnie?" Odp.: "wiesz, impreza jest w domu byłej żony, głupio byś się tam czuła" .... więc - w domyśle - no nie mogłam dostać zaproszenia, dom matki - siła wyższa! .... Rok temu było tak samo, poszedł sam, powiedział mi po fakcie. Teraz będą chrzciny, partner powiedział mi, cytuję: będą chrzciny, W RESTAURACJI (czyli już nie w domu byłej żony!), zapytałem córkę czy mam przyjść sam, co z zaproszeniem dla ciebie, więc zastanów się, czy chcesz iść na tę imprezę i daj mi odpowiedź. Zaszokowana formą tego, nie wiem, jako to nazwać - "pytania", nie zapytałam o nic więcej. Zszokowana, bo "jeśli ja chcę", to mnie zaproszą? Może mój partner powinien stanowczo zaznaczyć, że ja też powinnam otrzymać zaproszenie? Tym bardziej, że gościmy córkę oboje, zawsze bardzo staram się, żeby było coś naprawdę extra, ona zresztą wie, że ja wszystko przygotowuję. W tej sytuacji, nie mam już nawet ochoty na te chrzciny, ale obawiam się, że moja bierność i bierność mojego parntera na takie pomijanie mnie, utrwali tę dynamikę. Tym bardziej, że wiem, że córka partnera już jako mężatka, zachowywała się bardzo agresywnie w stosunku do wszystkich trzech kolejnych partnerów swojej matki, skutecznie "przepędzając" ich z życia matki, panowie po prostu poddali się. Mój partner jest zeźlony takim podejściem córki do tematu zaproszeń, ale jeszcze bardziej nie chce tego przede mną pokazać, rozmowa z nim o tym jest niemożliwa, nawet nie będę próbować. Jest mi przykro, nie mam nawet kogo zapytać o radę, moja przyjaciółka nie lubi córki mojego partnera i nie będzie obiektywna. Nie wiem co odpowiedzieć, jak zareagować na tę sytuację, jak się zachować teraz i w przyszłości. Brak zaproszenia odbieram jako celowe wykluczanie mnie. Proszę was o radę, jak zareagować na takie poniżające "czy chcesz iść?"
Moim zdaniem sytuacja jest nie do przyjęcia.
Od 13 lat jesteś częścią tej rodziny i nie mogą pomijać Cię przy ważnych uroczystościach!
Nie do pojęcia dla mnie jest, że mąż mówi Ci kilka godzin przed (a co gorsza, kilka godzin po) uroczystością, że był sam, bo PODJĘLI ZA CIEBIE DECYZJĘ że czułabyś się źle i nie dali Ci zaproszenia.
Dla mnie to szokujące. Zarówno Ty jak i jego była żona jesteście dorosłymi kobietami i przecież nie wdałybyście się w bójkę z wyrywaniem sobie włosów.
Na pewno w jakiś sposób kochasz wnuka swojego męża. Znasz go od narodzin, jesteś jego przyszywaną babcią. Dlaczego więc nie możesz być na jego urodzinach i innych świętach? Bo tamta rodzina tak zdecydowała? To obrzydliwe, ordynarne wykluczanie Cię z ich życia, której przecież częścią jesteś od tak dawna. Nie jesteś jakąś młodą siksą, kochanicą od kilku miesięcy, tylko pełnoprawną, dojrzała partnerką o której wszyscy od lat wiedzą.
Nie wiadomo czy to jego córka wpada na takie pomysły, czy Twój mąż. Obstawiam to drugie, bo gdyby chodziło o pierwsze, Twój mąż byłby oburzony.
Tak czy siak, wina całkowicie leży po stronie Twojego męża. Jeśli Ty nie jesteś zaproszona, on powinien nie iść lub powiedzieć Ci o tym dużo wcześniej.
Twoja przyjaciółka ma rację nie lubiąc Twojego męża.
Bardzo Wam dziękuję, bardzo tego potrzebowałam!
Żeby nie było historii "powiedziałaś to, czy tamto" i "nie, tego nie powiedziałam", to napisałam do partnera maila, bardzo spokojnego i wyważonego, posiłkując się Twoimi Madoja, radami. Ogólny sens był w wielkim skrócie taki: rozumiem brak zaproszenia do domu matki, bo niezręcznie, ale jeśli przyjęcie jest w restauracji na neutralnym gruncie - to brak zaproszenia dla mnie jest nie w porządku. Nie rozmawiałam w ogóle z partnerem na ten temat, bo on denerwuje się bardzo przy tym temacie, to była cała komunikacja na temat zaproszenia. Partner wałkował temat z córką i kiedy wróciłam wieczorem z pracy, powiedział mi tylko: powiedziałem jej, że bez ciebie nie pójdę, zrobiła się z tego afera i córka oświadczyła, że "więcej tutaj (czyli do naszego domu) z wnuczkiem nie przyjedzie". Ty Madoja, chyba potrafisz czytać między wierszami i napisałaś we wcześniejszym poście dokładnie to, co ja czułam, ale nie umiałam tego zebrać w słowa. Mój partner jest zakochany w swoim wnuczku bez pamięci i taka groźba to jak nóż w serce. Może ja czegoś nie widzę, bo jestem za blisko i uwikłana, dlatego proszę Ciebie Madoja o wgląd i opinię.
Inana,
wbrew temu, co napisała madoja w naszym kręgu kulturowym druga żona staje się "z urzędu" członkiem rodziny tylko jeśli pan jest wdowcem. W takiej sytuacji druga żona zajmuje miejsce pierwszej, nieżyjącej, i wchodzi w rolę macochy dla jego dzieci.
W przypadku rozwodu pozycja drugiej żony jest zależna od bardzo wielu okoliczności i podejścia wszystkich zainteresowanych stron. Rozwiązania bywają bardzo różne, ważne by wszystkim jako-tako przynajmniej pasowały.
Jeśli przez 13 lat nie powstała jakaś bliższa relacja miedzy Tobą a Pierwszą to jest to coś, co należy przyjąć do wiadomości. Pierwsza ma pełne prawo nie chcieć Cię bliżej poznawać i tyle. Udało się do teraz to, że Twoje istnienie dało się wpasować w dobre relacje Twojego męża z córką. To bardzo cenne i przykro czytać, jak Twoje emocje właśnie zaczynają rozwalać coś, co poprawnie czy wręcz dobrze funkcjonowało.
Możliwe, że ułożyłaś sobie w głowie jakiś obrazek, real do tego nie pasuje i Tobie przykro. Bywa. Gdyby Pierwsza chciała Cię w rodzinie to w ciągu 13 lat z całą pewnością byś to zauważyła. Bo by wykazała w tej sprawie inicjatywę. Tak mogło się stać, ale się nie stało, co wypada po prostu godnie przyjąć do wiadomości.
Pierwsza Cię nie chce na swoich rodzinnych uroczystościach i jej prawo. Zarówno urodziny jej wnuka jak i chrzest tegoż to są uroczystości ściśle rodzinne. I zasady savoir-vivre' u tu nie nakazują zapraszania Ciebie, tak co do zasady.
Mądrzy ludzie mawiają, by się nie pchać tam, gdzie nie jest się mile widzianym. Nie jesteś. Weź to na klatę i nie wojuj, bo w tej wojence wygranych nie będzie, za to straty ogromne.
Nie Ty tu karty rozdajesz. Rozpętałaś aferę o duperelę i już jest niefajnie choć mogło być nadal miło. Sama siebie zapytaj, po co tą aferę rozpętałaś? Co masz do wygrania? Bo do przegrania są dobre relacje męża z córką i wnukiem, w konsekwencji zaś - Twoje dobre relacje z mężem.
Muquin, dziękuję Ci za Twój głos, ale chyba nie doczytałeś, Była żona partnera to temat, który w ogóle tu nie istnieje. Nie potrzebuję mieć z nią żadnych relacji, nie mam, nie chcę mieć, nie będę miała. Dorosła córka mojego partnera organizowała urodziny swojego wnuczka u swojej matki, jasne, że zapraszanie mnie byłoby niezręczne (dla byłej żony, gwoli ścisłości, bo zachowywała się wcześniej wobec mnie skandalicznie paskudnie i wszyscy o tym wiedzą). Nawet gdybym była zaproszona, nie poszłabym. Nie oczekiwałam tego w ogóle. Ale już chrzest, który jako pierwsza impreza jest w restauracji (nie w domu), będzie sporo gości, a ja nie dostaję zaproszenia? Przy czym córka partnera ze swoim mężem bywają u nas na proszonych obiadach, grillach i tak bez okazji - i ja to wszystko przygotowuję. Bardzo się staram, żeby wszystko było naprawdę super. Więc teraz zgrzyta mi sama myśl o kolejnym wspólnym obiedzie. Mam powiedzieć partnerowi, to teraz twoja kolej kochanie? Ty się staraj? Nie mam ochoty udawać, że jest fajnie, bo nie jest. Nie chciałam niczego psuć i nie chcę, ale nie mam pomysłu jak to rozwiązać. Dlatego napisałam mojemu partnerowi, co naprawdę czuję, i nie wiem, co tam dalej się działo, dlaczego była "afera".
Pierwsza Cię nie chce na swoich rodzinnych uroczystościach i jej prawo. Zarówno urodziny jej wnuka jak i chrzest tegoż to są uroczystości ściśle rodzinne.
Coś Ci umknęło;)
Pierwsza żona nie jest w tej sytuacji rozgrywającą.
To nie jest jej uroczystość, ona jest tam gościem.
Bohater jest co najmniej tak samo ważną postacią.
Autorka, jego partnerka od trzynastu lat, jest integralną częścią jego życia.
Szacunek i kultura wymaga, by w takich przypadkach omówić sytuację z udziałem każdej zainteresowanej strony.
Być może to by wystarczyło- pokazanie autorce że jej zdanie jest brane pod uwagę.
Jej tak naprawdę o to chodzi, nie o brylowanie w tym towarzystwie.
Muqin napisał/a:Pierwsza Cię nie chce na swoich rodzinnych uroczystościach i jej prawo. Zarówno urodziny jej wnuka jak i chrzest tegoż to są uroczystości ściśle rodzinne.
Coś Ci umknęło;)
Pierwsza żona nie jest w tej sytuacji rozgrywającą.To nie jest jej uroczystość, ona jest tam gościem.
Bohater jest co najmniej tak samo ważną postacią.
Autorka, jego partnerka od trzynastu lat, jest integralną częścią jego życia.
Szacunek i kultura wymaga, by w takich przypadkach omówić sytuację z udziałem każdej zainteresowanej strony.
Być może to by wystarczyło- pokazanie autorce że jej zdanie jest brane pod uwagę.
Jej tak naprawdę o to chodzi, nie o brylowanie w tym towarzystwie.
To wszystko prawda.
Również to, że partnerka męża nie jest dla jego córki rodziną, nawet nie jest rodziną dla jej ojca bo nie mają ślubu.
Jeśli pierwsza żona ma żale do swojego męża to przenosi je na jego partnerkę, a wtedy córka jest w trudnym położeniu. Nie ma co się dziwić, że wybierze matkę i jej komfort na rodzinnych uroczystościach gdzie by się one nie dobywały.
Uroczystości rodzinne w takich układach są trudne dla wszystkich.
Rozumiem żal Inany, bo myślała, że jej starania o dobre stosunki z jego córką spowodują traktowanie jej jak członka rodziny. Tak się nie stało i niekoniecznie ma to coś wspólnego z szacunkiem wobec niej. Szacunek a rodzina to zupełnie różne rzeczy.
Nie napisałam, że Pierwsza jest rozgrywającą, napisałam, że Inana nią nie jest. To co innego. ![]()
Jakiś szeroko pojmowany system rodzinny sobie istniał, Inana właśnie nasypała piasku w tryby i iskrzy. Nie wykluczone, że całość trzaśnie z hukiem. Przykre.
Bo najpierw Inana dokonałaś naprawdę trudnej sztuki i sprostałaś wyzwaniu, a teraz sama to rozwalasz, bo Ci emocje poleciały.
Inana, o co walczysz? Co chcesz osiągnąć ? Jak się zaczyna wojnę warto to sobie ustalić. Najlepiej zanim się tą wojnę zacznie.
11 2023-08-26 21:30:40 Ostatnio edytowany przez wieka (2023-08-26 21:32:40)
Pierwsze i najważniejsze - nie traktować jako poniżające tylko jako możliwość wyboru.
A co w tym złego, że zaproszą Cię jak będziesz miała ochotę iść?
Masz ochotę iść to idź.
Nie masz ochoty to odmów.Popraw koronę, pierś do przodu i decyduj
A jak masz ochotę to odbij piłeczkę - niech córka decyduje czy chce mnie zaprosić
Zgadzam się, nie jesteś i nie będziesz babcią tego dziecka, więc taka postawa byłaby najlepsza.
Córka partnera na chrzcinach chce widzieć matkę i ojca. Ona rozdaje karty w tej rodzinie, bo rodzice pozwolili sobie wejść na głowę, więc tak mają.
Tak jest jak się wchodzi w taką relację, trzeba się liczyć, że nie będzie się akceptowanym przez jego dzieci, ona Cię toleruje, nic więcej.
Ja bym nawet, na Twoim miejscu, nie chciała uczestniczyć w ich uroczystościach rodzinnych, tym bardziej jak tam Cię nie chcą, co uwydatniło się, po tym jak partner stwierdził, że bez Ciebie nie pójdzie, to było nieprzemyślane i niepotrzebne, tym bardziej jak wie na co stać córkę.
Powiedz niech jednak idzie sam, bo rozumiem, że Tobie zależy na tym, żeby partner miał poprawne stosunki z córką. Tym, że ona do was nie będzie przychodziła, to bym się najmniej martwiła, ale jakby nie miał być na chrzcinach wnuka, to by było słabe.
Inana, o co walczysz? Co chcesz osiągnąć ? Jak się zaczyna wojnę warto to sobie ustalić. Najlepiej zanim się tą wojnę zacznie.
Twoim zdaniem bez mrugnięcia okiem powinnam zaakceptować fakt, że jestem pomijana? - przez córkę, bo to ona "rządzi", nie matka i że to normalne, że jestem tak traktowana? Nie byłam powodem rozwodu!
Córka niszczy związki swojej matki - jak napisałam, "przepędziła" partnerów matki z domu tejże matki, nie pozwala jej znaleźć sobie partnera, zachowuje się tak agresywnie, że panowie po prostu rezygnują.
Mam jakieś przekonanie, że ja jestem podmiotem takiej samej, dobrze kamuflowanej do tej pory agresji.
Jeśli ona nas chętnie i często odwiedza, bywa na obiadach, są też święta - zawsze jeden dzień spędzają z nami - jak ja mam się w tym odnaleźć?
Bądź bardziej obojętna w stosunku do niej, nawet lepiej jakby was mniej odwiedzała, ale jak tak dalej pójdzie, że partner będzie wybierał miedzy Tobą, a nią, to ona jest w stanie go szantażować, że ma Cię zostawić, bo nie zobaczy więcej wnuka.
Dlatego nie wchodź między nich, jak najdalej od niej.
Jestem jak najdalsza od mówienia Ci, Inana, co "powinnaś" . To, że w pewnym sensie jesteś pomijana, to fakt. Jak się do tego faktu odniesiesz - Twoja decyzja.
Bez mrugnięcia okiem, mrugając, wściekając się, płacząc czy w dowolny inny sposób. Różne podejścia są możliwe, masz wybór.
Z tego, że nie byłaś powodem rozwodu, nie wynika to, że córka męża musi Cię lubić. Ty też jej lubić nie musisz i najwyraźniej nie lubisz. Wystarczy zdystansowana poprawność bez wybuchów i istnienie raczej równoległe czyli tak zwany święty spokój przy niskich kosztach.
Córka niszczy związki swojej matki? A przepraszam, co Tobie do tego? Twoja córka? Twoje związki? Odpuść sobie, to nie Twój cyrk i małpy nie Twoje.
Chętnie Was córka odwiedza i spędza dzień Świąt u Was - no to spoko, jest nawet ciut więcej niż poprawnie. Ja bym była wielce zadowolona z takiego sukcesu w niełatwej relacji drugiej żony z córką męża z pierwszego małżeństwa. Nie chce Ci się męczyć przed jej odwiedzinami i czegoś przygotowywać - daj na luz, możecie pizzę zamówić. Bez proszonego obiadu nie przyjdzie - wolna wola, nie to nie. Ale z uśmiechem, bez pretensji, od tego niczyje życie, zdrowie ani byt nie zależy.
Pewne rzeczy masz dane - nie zmienisz ich, bo nie ma się takiego wpływu na innych. Jak się do tego, co masz dane, ułożyć - spokojnie, nie żądając więcej niż dają dobrowolnie i nie oczekując za wiele. Im mniej oczekujesz tym więcej masz miłych niespodzianek - w trudnych układach rodzinnych to się wspaniale sprawdza.
Akurat zapraszania na rodzinne ich wydarzenia nie bardzo masz "prawo" żądać.
Tak na zdrowy rozum, jeśli Twój mąż ma niespecjalnie sympatyczną córkę to im większy dystans tym spokojniej.
Poza tym zaś zadałam Ci pytanie - po co zaczęłaś tą "wojenkę". Nie "dlaczego", bo wiadomo - emocje Ci poleciały. Ale "po co" to inne pytanie i naprawdę warto się nad odpowiedzią chwilkę zastanowić.
Nikt tu nie chciał i nie przewidział tej "wojenki", emocje wzięły górę.
Poza tym zaś zadałam Ci pytanie - po co zaczęłaś tą "wojenkę". Nie "dlaczego", bo wiadomo - emocje Ci poleciały. Ale "po co" to inne pytanie i naprawdę warto się nad odpowiedzią chwilkę zastanowić.
To nawet nie ja zaczęłam tę wojenkę. Partner znienacka powiedział mi o chrzcinach (nie wiedziałam, że w ogóle będą) w taki sposób: "córka zapytała czy przyjdę na chrzciny, ja powiedziałem, a czy mnie zapraszałaś? I że bez ciebie nie idę, więc zastanów się, czy chcesz iść i daj mi odpowiedź" - taki był początek. Zdaje się, że coś celowo pominął, bo zdaniu brakuje logiki, ale to dokładnie usłyszałam.
Moja reakcja: nie ma takiej formuły zaproszenia "czy chcesz przyjść", wobec takiego postawienia sprawy oraz ignorowania mnie - co właśnie zobaczyłam w tym momencie (bo w przypadku chrzcin nie ma już zasłony dymnej, że to dom matki), to jak to pogodzić z ich wizytami u nas. W tej sytuacji, to nie mam ochoty koło nich skakać, skoro jestem zaledwie tolerowana przez córkę. Co, mam sobie gdzieś wybyć na czas ich wizyty? Bez sensu! Poziom mojego entuzjazmu dla ich odwiedzin po prostu zjechał w dół.
To była moja odpowiedź i więcej rozmów nie było.
Nagle słyszę od partnera, że zrobiła się z tego afera.
A córka zagroziła, że więcej z wnuczkiem nie przyjedzie.
Chyba to jej puściły nerwy, dlaczego?
Nie rozumiem tego, co stało się za moimi plecami.
Wojenkę chyba zaczął ktoś inny, po co?
Ty mi powiedz.
Ależ Ty zaczęłaś, tyle że nie świadomie i z premedytacją tylko na spontanie. W momencie, w którym Ci poleciały emocje. To nie jest oskarżenie Ciebie ani krytyka, to moje postrzeganie sytuacji.
Tak zwany szlag Cię trafił, zbierało się od jakiegoś czasu i poszło. Albowiem nie masz ochoty koło nich skakać skoro jesteś zaledwie tolerowana przez córkę. Tak to widzisz i masz po kokardę takiego układu. Sprawa chrztu to nic innego jak kropla co przelała czarę czy też tak zwany trigger, no wzięło i wybuchło.
Wojenkę zaś zaczęłaś po to, żeby sytuacja uległa zmianie. I na pewno ulegnie, warto byś spróbowała się zastanowić jak Ty to dalej widzisz. Czego w tej sprawie Ty chcesz dalej. Nie że to tak będzie, jak Ty chcesz - ale jeśli będziesz wiedziała łatwiej się dalej rozmawia. Przede wszystkim z mężem. Na razie chyba za bardzo nie wiesz. On też nie wie i jest pod bardzo silną presją.
Formuła "czy chcesz przyjść" jest powiedzmy bardzo luźna, nieformalna i oczywiście może być rażąca, acz ...nie musi. Córka traktując rzecz luźno dala Ci wygodne pole manewru - ostatecznie mogło by być i tak, że z uwagi na to, jak Pierwsza Cię kiedyś potraktowała, wcale byś nie musiała mieć ochoty na imprezę w knajpie z Pierwszą w charakterze pierwszoplanowego uczestnika biesiady, możesz też być osobą co ogólnie takich spędów nie znosi. Gdybyś dostała zaproszenie formalne "na kredowym papierze" to odmówienie byłoby już nietaktem, a tak luźno to i odmówić łatwo i przyjąć zaproszenie równie łatwo. W momencie, w którym oceniasz "nie ma takiej formuły zaproszenia" konflikt tlący się od lat wchodzi w fazę realizacji, to jest właśnie "wypowiedzenie wojny".
Tak uczciwie - chciałabyś w tej imprezie uczestniczyć czy chodziło Ci o formalne zaproszenie jako wyraz szacunku dla Ciebie?
Córce nerwy mogły puścić z n powodów, można długo spekulować. Matkę ma jaką ma, na dodatek z tą matką mieszka czyli jest nadal w relacji zależności - samo to jest zapewne obciążające.
Jak wszystkim puszczą te nerwy to nie będzie co zbierać
może Tobie się uda zachować trochę dystansu i całość się spod kontroli nie wymknie.
Ależ Ty zaczęłaś, tyle że nie świadomie i z premedytacją tylko na spontanie. W momencie, w którym Ci poleciały emocje. To nie jest oskarżenie Ciebie ani krytyka, to moje postrzeganie sytuacji.
Tak zwany szlag Cię trafił, zbierało się od jakiegoś czasu i poszło. Albowiem nie masz ochoty koło nich skakać skoro jesteś zaledwie tolerowana przez córkę. Tak to widzisz i masz po kokardę takiego układu. Sprawa chrztu to nic innego jak kropla co przelała czarę czy też tak zwany trigger, no wzięło i wybuchło.
Wojenkę zaś zaczęłaś po to, żeby sytuacja uległa zmianie. I na pewno ulegnie, warto byś spróbowała się zastanowić jak Ty to dalej widzisz. Czego w tej sprawie Ty chcesz dalej. Nie że to tak będzie, jak Ty chcesz - ale jeśli będziesz wiedziała łatwiej się dalej rozmawia. Przede wszystkim z mężem. Na razie chyba za bardzo nie wiesz. On też nie wie i jest pod bardzo silną presją.Formuła "czy chcesz przyjść" jest powiedzmy bardzo luźna, nieformalna i oczywiście może być rażąca, acz ...nie musi. Córka traktując rzecz luźno dala Ci wygodne pole manewru - ostatecznie mogło by być i tak, że z uwagi na to, jak Pierwsza Cię kiedyś potraktowała, wcale byś nie musiała mieć ochoty na imprezę w knajpie z Pierwszą w charakterze pierwszoplanowego uczestnika biesiady, możesz też być osobą co ogólnie takich spędów nie znosi. Gdybyś dostała zaproszenie formalne "na kredowym papierze" to odmówienie byłoby już nietaktem, a tak luźno to i odmówić łatwo i przyjąć zaproszenie równie łatwo. W momencie, w którym oceniasz "nie ma takiej formuły zaproszenia" konflikt tlący się od lat wchodzi w fazę realizacji, to jest właśnie "wypowiedzenie wojny".
Tak uczciwie - chciałabyś w tej imprezie uczestniczyć czy chodziło Ci o formalne zaproszenie jako wyraz szacunku dla Ciebie?
Córce nerwy mogły puścić z n powodów, można długo spekulować. Matkę ma jaką ma, na dodatek z tą matką mieszka czyli jest nadal w relacji zależności - samo to jest zapewne obciążające.
Jak wszystkim puszczą te nerwy to nie będzie co zbierać
może Tobie się uda zachować trochę dystansu i całość się spod kontroli nie wymknie.
Dokładnie tak jest, tylko nie z perspektywy Inany.
Gdyby faktycznie była żoną, sytuacja wyglądała by inaczej, choć też pewne nie jest, chyba, że na ten ślub zgodę by wyraziła córka ![]()
Partner i jego ex mają toksyczne relacje z córką i już nic tego nie zmieni, dlatego pozostaje dystans, obojętność i wzajemna tolerancja.
Formuła "czy chcesz przyjść" jest powiedzmy bardzo luźna, nieformalna i oczywiście może być rażąca, acz ...nie musi. Córka traktując rzecz luźno dala Ci wygodne pole manewru
Nie, córka jest cwana ale nie tak inteligentna, żeby manewrować takimi niuansami. Skoro zagroziła ojcu, że więcej nie przyjdzie, to musiała to być reakcja na coś innego i to nijak nie idzie w parze z tym "czy chcę przyjść".
Ona nie chce mnie widzieć.
Nie wiem, skąd się to wzięło "zastanów się, czy chcesz iść".
Nie zapytam partnera, bo od wczoraj warczy na mnie i do mnie, mimo że temat nie był w ogóle dotknięty.
Nie zdawałam sobie sprawy o tlącym się konflikcie. Nie przepadałam za córką partnera, ale nie miało to znaczenia, akceptowałam ją, chętnie gościłam, nie było nigdy żadnego nieporozumienia ani zadrażnienia między nami, przynajmniej ja nic o tym nie wiem.
Uświadomiłam sobie, że ona udawała tylko miłą dla mnie, jest mi przykro.
Naprawdę odebrało mi to siły, prawdę mówiąc nie mam ochoty jej w ogóle widywać.
Ona zagroziła ojcu, że więcej nie przyjdzie do was, na jego stwierdzenie, że bez Ciebie nie będzie go na chrzcinach... tu jasno dała do zrozumienia, że nie chce Cię widzieć, więc nie dziw się, że partner jest wkurzony, ale też, przy okazji, na własne życzenie strzelił sobie w kolano z Twoją "pomocą"...
Teraz jest w kropce, nie wie co zrobić bo tak źle i tak niedobrze.
Jakbyś na pytanie, czy chcesz iść", podeszła na spokojnie, odpowiedziała," jeśli będę miała zaproszenie to pójdę" w przeciwnym razie idź sam, nie byłoby sprawy.
Ale Ty uważałaś z góry, że powinaś być zapraszana na wcześniejsze uroczystości, tym bardziej na chrzciny, stąd taka Twoja reakcja.
Ale nie ma tego złego, co by nie wyszło na dobre... I wszyscy skończą z udawaniem.
partner jest wkurzony, ale też, przy okazji, na własne życzenie strzelił sobie w kolano z Twoją "pomocą"...
Teraz jest w kropce, nie wie co zrobić bo tak źle i tak niedobrze.
Chyba tak, bo rozmawia ze mną bardzo zdawkowo, jest zły, mimo że nie ma żadnego powodu.
Teraz przypomniałam sobie kilka rzeczy, które wcześniej bolały mojego partnera, np. przed ślubem córki było spotkanie rodziców i wtedy córka na to spotkanie nie zaprosiła swojego ojca. Nie wiadomo dlaczego tak postąpiła.
Wesele zorganizowała za granicą, bo wiadomo było z pewnych powodów, że ojciec nie będzie mógł pojechać, zaś matce zabroniła zapraszać swojego aktualnego wtedy partnera, wielką miłość.
Ten brak zaproszenia dla mnie nie jest przypadkowy, ona tak paskudnie rozgrywa swoją rodzinę.
To może być początek kłopotów.
22 2023-08-27 20:58:27 Ostatnio edytowany przez wieka (2023-08-27 21:01:15)
Ona na pewno ma wielki żal do rodziców, że rozwalili rodzinę...są dzieci, które po dorośnięciu, akceptują ten fakt i nawet namawiają rodziców do ułożenia sobie życia z innym partnerem, a i takie jak ona, która wręcz mści się za to na rodzicach.
Na pewno na to miało wpływ wychowanie jej po rozwodzie, bo rodzice w takich sytuacjach często pozwalają na wszystko, żeby niejako wynagrodzić brak obojga rodziców na co dzień i to jest efekt...
Partner jest zły na całą tę niezręczną sytuację, więc ma powód, nie wie czy w końcu pójść na te chrzciny czy nie... Ja na jego miejscu bym poszła na sam obrzęd i wróciła do domu, a na Twoim miejscu, nie wybierała się na żadne jej uroczystości.
Kłopoty eskalujemy sami, niech partner sam układa sobie stosunki z córką, Ty bądź obojętna, nie zabiegaj o jej przychylność, bo to jej wisi...
Kłopoty eskalujemy sami, niech partner sam układa sobie stosunki z córką, Ty bądź obojętna, nie zabiegaj o jej przychylność, bo to jej wisi...
Tak, właśnie przed chwilą zrobił mi awanturę o nic (przewiesiłam jego spodnie na suszarce w inne miejsce i nie wyschły) a na koniec niespodziewanie i ni stąd ni zowąd "napisz jeszcze jednego maila".
Bo on nie radzi sobie teraz ze stresem, ma w głowie, że Twój mail, uruchomił lawinę...
A winy najlepiej szukać nie u siebie, a u tego co jest pod ręką, czyli Ciebie.
Można powiedzieć, usiądźcie i spokojnie porozmawiajcie, ale wiem, że się nie da, dopóki stres go nie puści...
On też nie chce winić córki, bo to zawsze córka... więc nie oczekuj, że on będzie ją obwiniał. Ty nie możesz też obwiniać jego córki, bo tylko sobie zrobisz pod górkę.
Pozostaje Ci przeczekać...
Inana
Napisz tutaj tego maila jakiego wysłałaś do męża.
Moim zdaniem sytuacja jest nie do przyjęcia.
Od 13 lat jesteś częścią tej rodziny i nie mogą pomijać Cię przy ważnych uroczystościach!
Nie do pojęcia dla mnie jest, że mąż mówi Ci kilka godzin przed (a co gorsza, kilka godzin po) uroczystością, że był sam, bo PODJĘLI ZA CIEBIE DECYZJĘ że czułabyś się źle i nie dali Ci zaproszenia.
Dla mnie to szokujące. Zarówno Ty jak i jego była żona jesteście dorosłymi kobietami i przecież nie wdałybyście się w bójkę z wyrywaniem sobie włosów.Na pewno w jakiś sposób kochasz wnuka swojego męża. Znasz go od narodzin, jesteś jego przyszywaną babcią. Dlaczego więc nie możesz być na jego urodzinach i innych świętach? Bo tamta rodzina tak zdecydowała? To obrzydliwe, ordynarne wykluczanie Cię z ich życia, której przecież częścią jesteś od tak dawna. Nie jesteś jakąś młodą siksą, kochanicą od kilku miesięcy, tylko pełnoprawną, dojrzała partnerką o której wszyscy od lat wiedzą.
Nie wiadomo czy to jego córka wpada na takie pomysły, czy Twój mąż. Obstawiam to drugie, bo gdyby chodziło o pierwsze, Twój mąż byłby oburzony.
Tak czy siak, wina całkowicie leży po stronie Twojego męża. Jeśli Ty nie jesteś zaproszona, on powinien nie iść lub powiedzieć Ci o tym dużo wcześniej.Twoja przyjaciółka ma rację nie lubiąc Twojego męża.
Jak najbardziej zgadzam się z Madoja.
Co do tego jak masz sie teraz zachowywać, po tym jak ta córunia zagroziła swojemu ojcu, brakiem kontaktów z wnukiem.
Nigdy nie traktuj ludzi ani dobrze, ani źle.
Tylko z wzajemnością.
Skoro ty nie otrzymujesz zaproszeń, nie zapraszaj również jej.
Pisałaś że starasz sie, aby ich wizyty u was były super.
Przestań to robić, przestań sie starać.
Skoro zostałaś wypchnięta poza nawias, to ok.
Jeżeli partner nie będzie stał po twojej stronie, to na co Ci taki partner?
Skoro nie jest rodzinom, to powiedz mu prost, że wszystko na przyjazd JEGO córki, od dzis organizuje sobie sam.
Ty w tym czasie zajmij sie sobą, idz do kina/ na zakupy lub cokolwiek.
Inana
Napisz tutaj tego maila jakiego wysłałaś do męża.
Nic takiego nie napisała, tylko, że
brak zaproszenia jest dla niej nie w porządku.
To go popchnęło do do rozmowy z córką i postawieniu sprawy na ostrzu noża, więc teraz on pewnie sobie myśli, żeby reakcja partnerki była inna, to by nie było tego domina, ale to była przecież jego decyzja...
Dlatego mówimy tu, że poniosły wszystkich emocje.
Agnes76 napisał/a:Inana
Napisz tutaj tego maila jakiego wysłałaś do męża.Nic takiego nie napisała, tylko, że
brak zaproszenia jest dla niej nie w porządku.
To go popchnęło do do rozmowy z córką i postawieniu sprawy na ostrzu noża, więc teraz on pewnie sobie myśli, żeby reakcja partnerki była inna, to by nie było tego domina, ale to była przecież jego decyzja...
Dlatego mówimy tu, że poniosły wszystkich emocje.
Jesteś pewna? Bo ja nie
Przeczytaj cały post madoji którym się sugerowała ![]()
Nie pytam jedynie z ciekawości.
wieka napisał/a:Agnes76 napisał/a:Inana
Napisz tutaj tego maila jakiego wysłałaś do męża.Nic takiego nie napisała, tylko, że
brak zaproszenia jest dla niej nie w porządku.
To go popchnęło do do rozmowy z córką i postawieniu sprawy na ostrzu noża, więc teraz on pewnie sobie myśli, żeby reakcja partnerki była inna, to by nie było tego domina, ale to była przecież jego decyzja...
Dlatego mówimy tu, że poniosły wszystkich emocje.Jesteś pewna? Bo ja nie
Przeczytaj cały post madoji którym się sugerowała
Nie pytam jedynie z ciekawości.
Inana to cytowała chyba w drugim poście, sama przeczytaj.
Trzeba też zrozumieć, że on jest między młotem, a kowadłem.
Sam sobie pluje w brodę, że ma taką córkę, ale to przecież jego geny i wychowanie, więc pretensje może mieć do siebie i ex żony, a ma do córki i partnerki, bo jedna nie chce jej na uroczystościach, druga by się na nich widziała... do teraz.
I tak się miota...
Myślę, że wstydzi się, że tak wychowali córkę, dlatego przed swoją partnerką chce zachować pozory dobrych stosunków, chce żeby były w miarę dobre, bo mimo wszystko kocha córkę i obecnie wnuka, a nikt mu tego nie ułatwia, ani córka, ani partnerka.
W rezultacie ponoszą emocje i komunikacja leży.
Nie zdawałam sobie sprawy o tlącym się konflikcie. Nie przepadałam za córką partnera, ale nie miało to znaczenia, akceptowałam ją, chętnie gościłam, nie było nigdy żadnego nieporozumienia ani zadrażnienia między nami, przynajmniej ja nic o tym nie wiem.
vs
Uświadomiłam sobie, że ona udawała tylko miłą dla mnie, jest mi przykro.
Wyjaśniając, dlaczego pojawiło się to zestawienie - żeby Ci pokazać, że to działało na zasadzie wzajemności. I tak jak Ty udawałaś miłą dla niej, tak ona dla Ciebie.
Przecież taka wymuszona uprzejmość jest wyczuwalna, dlatego nie musiałaś nic specjalnie robić ani mówić, aby w powietrzu wisiały negatywne emocje.
Do niej oczywiście odnosi się to samo, ale to Ty tutaj jesteś, dlatego zwracam się do Ciebie.
Mężowi zdecydowanie nie zazdroszczę obecnej sytuacji. Obydwie rozgrywacie między sobą bitwę, a on stoi pośrodku i musi opowiedzieć się po którejś ze stron, choć chciałby mieć dobre stosunki z obiema. Ty jesteś jego ukochaną kobietą, z kolei córka zawsze będzie córką, w końcu powołał ją na świat, wychował, jest mu na pewno bardzo bliska. Nie zdziw się, jeśli w pewnym momencie to Ty będziesz tą przegraną.
Nie, córka jest cwana ale nie tak inteligentna, żeby manewrować takimi niuansami. Skoro zagroziła ojcu, że więcej nie przyjdzie, to musiała to być reakcja na coś innego i to nijak nie idzie w parze z tym "czy chcę przyjść".
.
Moim zdaniem jest to prostsze niżby się wydawało.
Ojciec jej powiedział - tyle razy byłaś zapraszana i goszczona to powinnaś się poczuwać do wdzięczności i sama zaprosić.
Na co córka - to więcej nie przyjdę, nie trzeba mnie będzie gościć i za nic nie będę musiała się odwdzięczać.
Nawet jeśli nie tymi słowy to sens był taki.
I dziewczyna też ma do tego prawo.
Inana może się czuć pomijana, ale też prawdopodobnie córka partnera nie przychodziła do niej . Gdyby nie zaproszenia ojca to i chęć wzajemnych dobrych kontaktów mogłaby od córki nie wyjść. Wystawianie jej teraz rachunku za goszczenie może przynieść opłakane skutki.
Z tym, że jakby ta rozmowa nie przebiegała, córka nie chciała widzieć partnerki ojca, ani matki, na żadnych swoich uroczystosciach, co wynika z jej "zemsty".
Ona więc nie ma nie nic do autorki personalnie, tylko założyła sobie, że generalnie nie zaakceptuje żadnych partnerów rodziciców.
Inana, choć wiedziała, jak ona reagowała na partnerów matki, nie wzięła tego do siebie, bo nie była świadoma sytuacji.
Ojciec się dogadał z córką, żeby zachowywała pozory, aby ich odwiedzała, bo wiadomo, że sam lepiej się z tym czuł.
Nie można się dziwić, że nie był szczery w stosunku do partnerki, bo to było za trudne do pogodzenia, przecież jakby Inana znała prawdę nie zgodziła by się na jej goszczenie, a i sama córka by ich nie odwiedzała, więc on swoim sposobem chciał to "pogodzić "
I wyszło jak wyszło...
Wasze uwagi otwierają mi oczy na różne zdarzenia z przeszłości i zaczynam widzieć pewne rzeczy w innym świetle.
Treść mojego emaila – w skrócie.
Jestem, czuję się częścią rodziny od wielu lat i brak zaproszenia na chrzciny jest dla mnie zdecydowanie bardzo niemiłym rozczarowaniem. Początkowo pomyślałam, że to tak z rozpędu/przyzwyczajenia (nie byłam zapraszana wcześniej, bo dom matki)/braku namysłu, itp. Teraz sytuacja jest inna, ani dom matki, ani jej impreza, zaproszona jest liczna, nawet nieznana córce dalsza rodzina, z którą nie utrzymuje żadnych kontaktów.
Częste wizyty córki u nas, dały mi prawo myśleć, że ona czuje się dobrze w naszym towarzystwie, że jestem akceptowana. A okazuje się, że nie jestem i jest mi bardzo przykro, że twoja córka ostentacyjnie mnie wyklucza.
Formuła „zastanów się, czy chcesz iść na te chrzciny” – brzmi raczej jak ostrzeżenie niż zapytanie/zaproszenie i taka formuła nie pozostawia mi wyboru.
Zastanawiam się, jak to pogodzić z odwiedzinami twojej córki u nas, spędzamy razem sporo czasu, w tym święta, jak ja mam się w tym odnaleźć? Poziom mojego entuzjazmu bardzo spadł, postaw się na chwilę w mojej sytuacji, jakbyś się poczuł, gdyby ktoś tak wykluczał ciebie?
W skrócie taka była treść maila. Miałam nadzieję, że mój partner zdąży jakoś mądrze poradzić sobie z tą sytuacją, zanim zrobi się kwas, a tu usłyszałam niespodziewanie, że „zrobiła się afera”.
Wczoraj przed południem jeszcze wymienialiśmy jakieś zdawkowe coś o obiedzie, ale po południu partner zaczął na mnie ni z tego ni z owego warczeć, wieczorem wybuchnął jak wulkan, bo spodnie nie wyschły, bo…. przewiesiłam w inne miejsce ![]()
Nie lubię córki.
Tak, nie przepadam za nią. Jest bardzo trudną osobą. Nie znam nikogo, kto ją lubi. Trudno nawiązać z nią rozmowę, bo niczym się nie interesuje oprócz makijażu, paznokci i zakupów. Poza tym ma taki sposób bycia, że nie mówi, tylko syczy podniesionym głosem ze zniecierpliwieniem, nie jestem pewna, czy nie byłam jedyną osobą (oprócz jej męża), której odpowiadała normalnie. Córka zawsze jest normalna/miła tylko w obecności swojego męża. Natomiast jej wizyty u nas bez jej męża, to było tak, że ja zawsze byłam czujna, żeby błyskawicznie przekierować rozmowę między moim partnerem a córką na bezpieczne tory, zanim córka zasyczy podniesionym głosem i krzyknie. Zawsze mi się to udawało. Przy tym nie jestem nadskakująca dla niej, ani fałszywie miła – to nie mój styl. Byłam raczej towarzysząca w rozmowie i zdecydowanie zdystansowana – ale w neutralny sposób. Na swój sposób było mi jej nawet żal, że nie potrafi rozmawiać z ludźmi, nawet w pracy, że nie będzie miała znajomych i przyjaciół.
Od osoby z jej najbliższej rodziny wiem, że terroryzuje swoją matkę, zresztą jej matka często dzwoni z płaczem do mojego partnera, żeby poskarżyć się na córkę. Mój partner wielokrotnie, z nieukrywaną satysfakcją mówi, że córka mieszkająca z byłą żoną, to najlepsza zemsta na byłej. Ona jej robi nieustanne piekło i on nie musi robić nic. Nieustanne piekło – to oznacza codzienne wybuchy wściekłości. Dlaczego? Nie wiem, nie wnikałam w to, myślałam, że TAM tak jest i dotyczy to tylko matki. Chociaż dziwiłam się, dlaczego matka pozwala na to w swoim własnym domu – ale nigdy nie pytałam mojego partnera o żadną drażliwą sprawę dotyczącą jego córki. Nie wtrącałam się w ogóle, w jego rodzinne sprawy. Temat braku zaproszenia – to pierwsza sprawa z obszaru jego rodziny.
Wiem, że trwa intensywna wymiana maili między partnerem a córką.
"Nie czyń samego siebie przedmiotem kompromisu, bo jesteś wszystkim, co masz." (Janis Joplin)
No właśnie, nie chcę być tym kompromisem, no dobrze, będę udawać, że wszystko jest OK., kiedy nie jest.
Inana może się czuć pomijana, ale też prawdopodobnie córka partnera nie przychodziła do niej . Gdyby nie zaproszenia ojca to i chęć wzajemnych dobrych kontaktów mogłaby od córki nie wyjść. Wystawianie jej teraz rachunku za goszczenie może przynieść opłakane skutki.
To nie jest wystawianie rachunku, nawet przez chwilę coś takiego nie przyszło mi do głowy. Na przyjęciu będzie masa ludzi, to jak małe wesele. I w tej masie niektórych kompletnie obcych ludzi, nie ma miejsca dla mnie? Nie jestem obca, nie jestem wrogiem, jestem partnerką ojca, goszczę ją, wyjeżdżaliśmy razem na urlopowe wypady. Nie byłyśmy blisko, ale nie jesteśmy daleko.
Może nawet dobrze, że mleko się wylało... Bańka pękła, bo nie da się wiecznie udawać, że jest dobrze, jak nie jest...
Po twoim wpisie autorko, widzę że ta córka to roszczeniowa karyna, w koło które wszystko musi sie kręcić.
Przestań udawać i robić jej dobrze.
Jak pisałem, będzie chciała przyjechać, to niech sie jej ojciec przygotowaniami zajmie.
Po twoim wpisie autorko, widzę że ta córka to roszczeniowa karyna, w koło które wszystko musi sie kręcić.
P
Dobrze powiedziane, do tej pory myślałam sobie, że ja nie muszę wkręcać się w to koło, że mogę być tylko obserwatorem.
Nie lubię córki.
Tak, nie przepadam za nią. Jest bardzo trudną osobą. Nie znam nikogo, kto ją lubi. Trudno nawiązać z nią rozmowę, bo niczym się nie interesuje oprócz makijażu, paznokci i zakupów. Poza tym ma taki sposób bycia, że nie mówi, tylko syczy podniesionym głosem ze zniecierpliwieniem, nie jestem pewna, czy nie byłam jedyną osobą (oprócz jej męża), której odpowiadała normalnie. Córka zawsze jest normalna/miła tylko w obecności swojego męża. Natomiast jej wizyty u nas bez jej męża, to było tak, że ja zawsze byłam czujna, żeby błyskawicznie przekierować rozmowę między moim partnerem a córką na bezpieczne tory, zanim córka zasyczy podniesionym głosem i krzyknie. Zawsze mi się to udawało. Przy tym nie jestem nadskakująca dla niej, ani fałszywie miła – to nie mój styl. Byłam raczej towarzysząca w rozmowie i zdecydowanie zdystansowana – ale w neutralny sposób. Na swój sposób było mi jej nawet żal, że nie potrafi rozmawiać z ludźmi, nawet w pracy, że nie będzie miała znajomych i przyjaciół.
Od osoby z jej najbliższej rodziny wiem, że terroryzuje swoją matkę, zresztą jej matka często dzwoni z płaczem do mojego partnera, żeby poskarżyć się na córkę. Mój partner wielokrotnie, z nieukrywaną satysfakcją mówi, że córka mieszkająca z byłą żoną, to najlepsza zemsta na byłej. Ona jej robi nieustanne piekło i on nie musi robić nic. Nieustanne piekło – to oznacza codzienne wybuchy wściekłości. Dlaczego? Nie wiem, nie wnikałam w to, myślałam, że TAM tak jest i dotyczy to tylko matki. Chociaż dziwiłam się, dlaczego matka pozwala na to w swoim własnym domu – ale nigdy nie pytałam mojego partnera o żadną drażliwą sprawę dotyczącą jego córki. Nie wtrącałam się w ogóle, w jego rodzinne sprawy. Temat braku zaproszenia – to pierwsza sprawa z obszaru jego rodziny.
Nie lubię? Zdecydowanie za słabe. Nie cierpię, z trudem toleruję, nie widzę zalet, nie szanuję....to ten klimat, emocje znacznie silniejsze i ocena nadkrytyczna a pozbawiona empatii nawet w wersji śladowej.
Ok, czujesz co czujesz, oceniasz jak oceniasz - Twoje prawo.
I owszem, właśnie między innymi "wystawiasz rachunek" córce za te lata relacji - w sytuacji kryzysu jest to naturalne, takie podsumowanie tego, co było.
Ciekawa jestem, czy byłabyś w stanie wymienić (szczerze) 3 zalety tej córki. No nie ma człeka bez zalet przecież.
I ciekawa jestem też, co Twoim zdaniem w tej relacji było względem córki męża nie OK z Twojej strony. Nie ma człeka doskonałego przecież zatem i Ty doskonała nie byłaś.
Szeptuch napisał/a:Po twoim wpisie autorko, widzę że ta córka to roszczeniowa karyna, w koło które wszystko musi sie kręcić.
PDobrze powiedziane, do tej pory myślałam sobie, że ja nie muszę wkręcać się w to koło, że mogę być tylko obserwatorem.
Przecież mogłaś być obserwatorem.
Jeśli wybrałaś inną rolę to też Twój wybór.
Wszyscy tutaj teraz są roszczeniowi, tylko niektórzy ubierają to w ładne słówka.
Jak je odłożyć i sięgnąć głębiej u każdego jest pod spodem : należy mi się bo.....
Mój partner wielokrotnie, z nieukrywaną satysfakcją mówi, że córka mieszkająca z byłą żoną, to najlepsza zemsta na byłej. Ona jej robi nieustanne piekło i on nie musi robić nic.
Możesz to wyjaśnić? Z jakiego powodu on pielęgnuje w sobie taką złość, że sprawia mu satysfakcję widząc, że córka jest w tym całkiem niezłym narzędziem?
I nie wiem czy to dostrzegasz, ale u Was pod płaszczykiem "poprawnych stosunków" toksyna leje się strumieniami i to z każdej strony. Za nic na świecie nie chciałabym być częścią tego układu.
Na przyjęciu będzie masa ludzi, to jak małe wesele. I w tej masie niektórych kompletnie obcych ludzi, nie ma miejsca dla mnie? Nie jestem obca, nie jestem wrogiem, jestem partnerką ojca, goszczę ją, wyjeżdżaliśmy razem na urlopowe wypady.
Bardzo i usilnie nie chcesz zauważyć pewnych kwestii. Jak widzisz, sam fakt, że gościliście się wzajemnie czy wyjeżdżaliście na urlopowe wycieczki nie sprawił, że się polubiłyście. Przecież Wy się ledwo tolerowałyście, a i to wyłącznie z uwagi na Twojego partnera. Dla niej możesz być, i przypuszczalnie jesteś, bardziej obca niż przyjaciele czy bliscy znajomi. To tylko we własnych oczach zajmujesz w tej rodzinie jakieś wysokie miejsce, co zaczyna stwarzać coraz więcej problemów.
Może nawet dobrze, że mleko się wylało... Bańka pękła, bo nie da się wiecznie udawać, że jest dobrze, jak nie jest...
Sądzę, że tak. Zasłona dymna opadła, gra pozorów się skończyła, każdy pokazuje prawdziwą twarz. Teraz można zacząć od nowa układać wzajemne stosunki, tym razem na zupełnie innych zasadach, być może znacznie zdrowszych.
Też zwróciłam uwagę na tę wątpliwą satysfakcję partnera, która i tak odbija się na nim rykoszetem.
Pewnie ex go zdradziła i stąd ta satysfakcja, że córcia rozwala jej kolejne związki... Teraz na niego przyszła kolej...
Inana napisał/a:Mój partner wielokrotnie, z nieukrywaną satysfakcją mówi, że córka mieszkająca z byłą żoną, to najlepsza zemsta na byłej. Ona jej robi nieustanne piekło i on nie musi robić nic.
Możesz to wyjaśnić? Z jakiego powodu on pielęgnuje w sobie taką złość, że sprawia mu satysfakcję widząc, że córka jest w tym całkiem niezłym narzędziem?
I nie wiem czy to dostrzegasz, ale u Was pod płaszczykiem "poprawnych stosunków" toksyna leje się strumieniami i to z każdej strony. Zas nic na świecie nie chciałabym być częścią tego układu.
Dobrze Olinka zauważyła, że tam nie było wielkiej Love przy rozstaniu i te urazy mogą być pielęgnowane. Też mi się to nie spodobało, a miecz zemsty okazał się obosieczny.
Mam znajomą która pała taką nienawiścią do swojego byłego męża o finanse po rozwodzie, że jedyną jej radością jest brak kontaktów dzieci i wnuków z ojcem. Przy każdej okazji przypomina co w przeszłości ten ojciec złego powiedział na swoje córki i jątrzy dla własnej satysfakcji.
Dzieci są dorosłe a mimo to ulegają matce. Może też dlatego, że wobec nich jest naprawdę dobra i opiekuńcza, pomaga im we wszystkim, kocha swoje wnuki i przy każdej okazji spieszy z pomocą w opiece nad nimi.
Ona nigdy nie pojawiłaby się na żadnej uroczystości gdyby znalazł się na niej ojciec ze swoją partnerką, bo to by była dla niej zniewaga. Nie trudno wyczuć kogo w tej sytuacji chcą zadowolić córki.
Ciekawa jestem, czy byłabyś w stanie wymienić (szczerze) 3 zalety tej córki. No nie ma człeka bez zalet przecież.
I ciekawa jestem też, co Twoim zdaniem w tej relacji było względem córki męża nie OK z Twojej strony. Nie ma człeka doskonałego przecież zatem i Ty doskonała nie byłaś.
Napisałam o tym, że bardzo trudno jest mi znaleźć punkt zaczepienia do polubienia córki partnera. Z tego, co wiem, to ona nie ma przyjaciółki, ani nawet koleżanki, nie ma dobrych kontaktów z nikim ze swojej najbliższej rodziny. Ze swoim ojcem też tylko jako takie, a nawet powiedziałabym, że lepsze od momentu, kiedy ja zaczęłam scalać rodzinę tymi naszymi spotkaniami.
Dostrzegam jej zalety.
Jest bardzo dobrą, zaangażowaną matką dla swojego synka (absolutnie mnie tym zaskoczyła).
Nie ma dla niej rzeczy niemożliwych, coś wymyśli i zrealizuje wbrew zdrowemu rozsądkowi i swoim możliwościom (czasem mnie to przeraża).
Ma niezachwianą pewność siebie i w nosie, co inni o niej myślą (chciałabym tak).
Moje błędy?
Kompletnie jej nie ufam.
Ponieważ znam ją od 13 lat i pamiętam, co robiła jako nastolatka - potrzebne były: policja, sąd rodzinny, psycholog, kurator, bo kradzieże, włamania, upijanie się do nieprzytomności w gimnazjum, zabawy w orgie, wyłudzanie pieniędzy, szantaże. Jako 18-latka była jedynym świadkiem pewnego zdarzenia i odmówiła składania zeznań jeśli nie dostanie za to pieniędzy. Zwietrzyła okazję i nie miało dla niej znaczenia to, że brak tych zeznań zaprowadziłby niewinną osobę - JEJ OJCA do więzienia. Złożyła zeznania dopiero po tym jak zainkasowała pieniądze. Trudno mi jest odciąć się od tej wiedzy i dać jej carte blanche. Z tyłu głowy zawsze byłam sceptycznie nastawiona i uprzedzona do niej i nawet teraz nie mam wiary w jej przemianę w dobrego człowieka.
I ojciec po czym takim chce z tym kimś utrzymywać kontakt?
Ja bym jej do domu nie wpuszczał + wydziedziczył.
Inana napisał/a:Mój partner wielokrotnie, z nieukrywaną satysfakcją mówi, że córka mieszkająca z byłą żoną, to najlepsza zemsta na byłej. Ona jej robi nieustanne piekło i on nie musi robić nic.
Możesz to wyjaśnić? Z jakiego powodu on pielęgnuje w sobie taką złość, że sprawia mu satysfakcję widząc, że córka jest w tym całkiem niezłym narzędziem?
.
Nie było zdrady. Córka zaczęła ostro rozrabiać (napisałam o tym w innym poście), ojciec chciał ją za wszelką cenę "prostować", angażując w ten proces różne instytucje, matka była temu przeciwna, bo wstyd w mieście, bo są trochę na świeczniku, chciała wszystko tuszować. Problemy z córką były potężne i nie kończące się i to chyba ich przerosło, zaczęli się kłócić. W końcu ona złożyła pozew i zrobiła wszystko, co tylko było możliwe, żeby zabrać cały ich wspólny dorobek nie zostawiając mężowi przysłowiowego grosza. Pomagali jej w tym znajomi (ci ze świecznika) korzystając ze sposobów, jakimi kiedyś likwidowano opozycję polityczną. Ta walka w sądzie była wyniszczająca i trwała 5 lat, to było naprawdę piekło, nie miałam zielonego pojęcia, że w cywilizowanym kraju można komuś robić coś takiego. Po 5 latach niespodziewanie żona odpuściła, po czym okazało się, że opuścili ją jej "pomocnicy", bo za tę pomoc mieli postępowania dyscyplinarne. Mój partner ułożył sobie całkiem dobrze kontakty z byłą, bywa u niej, bo odwiedza swojego wnuka, ale też pomaga jej w jakichś drobnostkach typu przeciekająca uszczelka. Jest jej jeszcze winien część pieniędzy z ustalonego sądownie podziału i ona uprzejmie na nie czeka, więc on jest dla niej miły, bo termin spłaty dawno minął. No tak to wygląda. On nie musi się mścić, bo córka teraz robi piekło matce.
I ojciec po czym takim chce z tym kimś utrzymywać kontakt?
Ja bym jej do domu nie wpuszczał + wydziedziczył.
Jedyna córka, wyczekiwana przez kilkanaście lat.
Mam znajomą która pała taką nienawiścią do swojego byłego męża o finanse po rozwodzie, że jedyną jej radością jest brak kontaktów dzieci i wnuków z ojcem. Przy każdej okazji przypomina co w przeszłości ten ojciec złego powiedział na swoje córki i jątrzy dla własnej satysfakcji.
Dzieci są dorosłe a mimo to ulegają matce. Może też dlatego, że wobec nich jest naprawdę dobra i opiekuńcza, pomaga im we wszystkim, kocha swoje wnuki i przy każdej okazji spieszy z pomocą w opiece nad nimi.
Taka właśnie jest była żona dla swojej córki mimo piekła, które córka jej urządza. Wspierająca absolutnie na każdym kroku złym, czy dobrym.
I tak wychowywali córkę, ojciec powiedział nie, matka tak, więc dziecko od małego nie wiedziało co jest dobre, co złe.
Doszło do tego, że jak podrosła, to zaczęli jej się bać i tak będą mieli do śmierci.
Dalej stosuje szantaż, bo wie, że rodzice jej ulegają, obawiają się, żeby nie zrobiła im jeszcze większych kłopotów.
Weszłaś w niezłe kłębowisko wężów, więc się dziwię, że znając ich historię, chcesz uczestniczyć w uroczystościach córki partnera, ale myślę, że po tej akcji zrozumiesz, żeby nie pchać się tam gdzie Cię nie chcą.
Ja bym jej do domu nie wpuszczał + wydziedziczył.
Tak, ja wiem, że to jest niepopularny pogląd, ale wbrew temu, co wielu rodziców chciałoby sądzić, dzieci sprawiające problemy wychowawcze nie biorą się z niczego. Jeśli już, to jest ich tylko niewielka garstka, a zdecydowana większość to efekt popełnionych błędów wychowawczych, nawet jeśli część z nich popełniana została w dobrej wierze.
Autorka sama wspomniała, że córka partnera była wyczekiwana i to przez kilkanaście lat, jest jedynaczką, przypuszczalnie więc chuchali na nią i dmuchali, popełniając błąd nadopiekuńczości, a ta się przeciwko temu buntowała. To co dzieje się obecnie, to są tego owoce.
I jasne, że to jest już dorosła kobieta, mogłaby się ogarnąć, ale widać, że nie ma za grosz szacunku do rodziców, żadnej wdzięczności, nic, jednak wynika to z faktu, że nikt jej tego po prostu nie nauczył, a na szacunek trzeba sobie zapracować. Jeśli jednak tatuś i mamusia byli na jej usługi, to mają, co mają i tego już raczej nie zmienią.
Autorka sama wspomniała, że córka partnera była wyczekiwana i to przez kilkanaście lat, jest jedynaczką, przypuszczalnie więc chuchali na nią i dmuchali, popełniając błąd nadopiekuńczości, a ta się przeciwko temu buntowała. To co dzieje się obecnie, to są tego owoce.
I jasne, że to jest już dorosła kobieta, mogłaby się ogarnąć, ale widać, że nie ma za grosz szacunku do rodziców, żadnej wdzięczności, nic, jednak wynika to z faktu, że nikt jej tego po prostu nie nauczył, a na szacunek trzeba sobie zapracować. Jeśli jednak tatuś i mamusia byli na jej usługi, to mają, co mają i tego już raczej nie zmienią.
Wasza dyskusja zmieniła moją perspektywę. Naiwnie myślałam, że niezależnie od wszystkiego, co kiedyś działo się w tamtej rodzinie, mnie to nie będzie dotyczyć - o ile nie będę się wtrącała i zadbam, żeby między nami nie było konfliktów. Że my wstartujemy od zera. Teraz widzę, że ze strony córki tak nie było, że tak jak jedna z Was napisała - córka ledwo mnie toleruje i wykorzysta pierwszą okazję, żeby może nawet próbować się mnie pozbyć. Widzę, że po stronie męża i córki jest ogrom emocji, jest tam nieustająca burza w sprawie chrzcin, bo partner ani słowem więcej nie odezwał się na ten temat. Mimo że rozmawiał z córką. Odszczeknął niemalże, kiedy zapytałam go wczoraj o coś zupełnie innego, po chwili chyba zdał sobie sprawę, że źle się odezwał i próbował mi nadskakiwać, żeby zatrzeć złe wrazenie, ale dla mnie sprawa jest jasna. Czuję się, jakby wszystko runęło mi na głowę.
53 2023-08-29 15:00:57 Ostatnio edytowany przez Muqin (2023-08-29 15:08:00)
Inana,
fajnie że dostrzegasz jakieś zalety tej córki, dalej drążąc - mówiłaś jej o tym? Tych jej zaletach znaczy?
Piszesz, że trudno Ci znaleźć punkt zaczepienia, by tą córkę polubić. To nie do końca tak - bliska relacja, lubienie... to wymaga zaufania, a przynajmniej braku solidnej nieufności. To nie o punkt zaczepienia biega tylko o to, że sama sobie tą nieufnością skutecznie polubienie uniemożliwiasz.
Gdybyś ten kredyt zaufania córce męża dała - dziś sytuacja by wyglądała inaczej, ale wcale nie jest pewne, że lepiej. Ja bym nie powiedziała, ze byłaś w tym braku zaufania stricte nie OK, raczej że wybrałaś opcję mniejszego ryzyka. Ty w swoim czasie nie podjęłaś ryzyka obdarzenia zaufaniem (mając podstawy) zatem relacja z Twoja córką męża nigdy nie stała się w żaden sposób bliska.
Nie tyle zostałaś czy byłaś odsuwana ile sama się nie zbliżyłaś oraz nie dałaś się do siebie zbliżyć.
Błąd jeśli już to popełniłaś w ocenie sytuacji i stanu relacji teraz, w związku z tym przyjęciem z okazji chrztu.
Nieco z zaskoczenia zwiększyłaś oczekiwania, na dodatek zaś usztywniłaś się i czepiłaś dupereli czyli formy zaproszenia- a przecież niby znałaś tą córkę i jej sposób funkcjonowania. Wychodzi mi na to, że podświadomie chciałaś tej swoistej konfrontacji.
Zaczynanie od zera to jest iluzja, a w takiej sytuacji to iluzja do n-tej potęgi, zresztą sama piszesz, że nigdy nie byłaś i nie jesteś w stanie córce męża dać carte blanche z uwagi na przeszłość... w sumie to do momentu akcji z chrztem wykonałaś dużo dobrej roboty i radziłaś sobie z tym bagienkiem naprawdę dobrze. I miałaś efekty, tyle ze się spodziewałaś innych, zdecydowanie lepszych.
Masz jakiś pomysł, co dalej? Czego byś chciała, jak to widzisz?
Jest zwrot akcji, a nawet dwa.
Pierwszy.
Kiedy wracałam z pracy, dzwoniła do mnie córka, odebrałam i powiedziałam, że oddzwonię jak tylko wrócę, bo zaraz rozładuje mi się telefon. Weszłam do domu i od razu widzę na stole zaproszenie na chrzciny, dla nas obojga. Oddzwaniam do córki, a ta cała "w skowronkach" - że byli nas zaprosić, nie było mnie, więc zostawili zaproszenie i czy na pewno będziemy. Ja że tak i dziękuję bardzo.
Drugi zwrot akcji.
Za plecami słyszę ze wściekłym wyrzutem: nawet nie wiesz, jaką aferę zrobiłaś!
Jaką? Możesz mi powiedzieć co się działo?
Nie chcę z tobą rozmawiać! Od początku w planach było, że zaproszą nas oboje!
Jak to? Przecież sam mi powiedziałeś, że im powiedziałeś, że idziesz albo ze mną, albo wcale. A potem, że córka zagroziła, że więcej tu nie przyjdzie.
Nieprawda, niczego takiego ci nie mówiłem! (ze wściekłym krzykiem) Ty zrobiłaś aferę!
Ja tylko napisałam do ciebie maila, co sądzę o braku zaproszenia i nie wiem, co było dalej.
Nic takiego ci nie mówiłem! (krzykiem) nie chcę z tobą rozmawiać!
Taka była cała rozmowa. Nie tylko mi o tym mówił, ale i napisał w mailu w odpowiedzi na mój mail. Teraz nie odzywa się do mnie.
Wiem, że on wie. Zawsze tak się zachowuje, że im bardziej w czymś zawini, tym szybciej szuka winowajcy wokół siebie, albo używa formuły "nie chcę o tym rozmawiać!!!".
Nie wiem, co o tym myśleć.
Inana,
fajnie że dostrzegasz jakieś zalety tej córki, dalej drążąc - mówiłaś jej o tym? Tych jej zaletach znaczy?Masz jakiś pomysł, co dalej? Czego byś chciała, jak to widzisz?
Nie, nigdy jej nie mówiłam takich rzeczy, żeby nie odebrała tego jako podlizywanie się, albo próby wkupienia się w łaski. Nie chwaliłam i nie krytykowałam. Starałam się być neutralna, albo w momencie jej scysji z ojcem - brałam zawsze jej stronę. Natomiast wiedząc, że np. lubi zjeść to, czy tamto - dokładnie to przygotowywałam.
Nie mam pomysłu, mam wrażenie, że partner nie zachował się wobec mnie całkiem lojalnie z tym zaproszeniem i trochę za moimi plecami zrobił ze mnie wariatkę.
56 2023-08-29 21:27:56 Ostatnio edytowany przez wieka (2023-08-29 21:38:33)
Dobre masz wrażenie, bo teraz to wygląda, że to on nie chciał, żebyś Ty z nim poszła, stąd to czy chcesz iść, licząc, że powiesz nie.
Ale dlaczego, nie mam pojęcia.
W ogóle dziwne, że nie rozmawialiście na ten temat, a porumiewaliście się mailowo, dlaczego od początku był taki nerwowy, co do tych chrzcin, a teraz odwraca kota ogonem.
Może z ex żona się dogadał, żeby Ciebie nie było, skoro jest z nią teraz w takich przyjacielskich stosunkach, może chcą się zejść, a ten obecny facet ex, to ściema.
Można tylko gdybać, ale to prawdopodobne, bo jego zachowanie od początku było irracjonalne, a teraz jeszcze głupią z Ciebie robi i dalej reaguje nerwowo... Dziwne to jest.
A on wariatkę zrobił z Ciebie nie za plecami, tylko prosto w twarz...
A my tu na córce psy wieszaliśmy ![]()
Bo nikt nie pomyślał, że to on Ciebie w konia robi... Tak samo mogło być z wcześniejszym pomijaniem Cię w uroczystościach córki.
Inana,
Chciałaś zaproszenie na tą imprezę z określonej formie? Chciałaś. Dostałaś takowe? Dostałaś. No to spoko, idź i baw się dobrze. ![]()
To odhaczone.
A kwestia, w jaki sposób to się odbyło, to już trochę obok jest czyli zapewne popatrzysz na swoją z mężem relację oraz na cały ten mocno pogmatwany rodzinny układ nieco inaczej niż przedtem. Może partner wariatkę z Ciebie zrobił, może nie - nie dojdziesz, każdy tu może kłamać oraz udawać.
Z mojej strony to jedno - komunikacja Twoja z mężem jest, eufemistycznie rzecz ujmując, mocno wątpliwej jakości. Za to emocje ewidentnie silne poszły w związku z tym Twoim fochem o formę zaproszenia .
58 2023-08-29 21:34:46 Ostatnio edytowany przez Olinka (2023-08-29 21:37:00)
Czy istnieje możliwość, że to partner z jakiegoś powodu nie chciał, żebyś była obecna na chrzcinach, a zaistniała sytuacja, to efekt uknutej przez niego intrygi, choć usiłował udać lojalnego? Być może teraz jest wściekły, bo jego plany wzięły w łeb. Takie okopanie się w złości może być mechanizmem obronnym, żebyś przypadkiem nie drążyła dalej tego tematu.
Pamiętajmy przy tym, że już raz z góry założył, że lepiej będzie, jeśli na rodzinnym spotkaniu Ciebie nie będzie.
Od razu zaznaczam, że nie twierdzę, że tak jest, ale że może warto się nad tym zastanowić.
Drugi zwrot akcji.
Za plecami słyszę ze wściekłym wyrzutem: nawet nie wiesz, jaką aferę zrobiłaś!
Jaką? Możesz mi powiedzieć co się działo?
Nie chcę z tobą rozmawiać! Od początku w planach było, że zaproszą nas oboje!
Jak to? Przecież sam mi powiedziałeś, że im powiedziałeś, że idziesz albo ze mną, albo wcale. A potem, że córka zagroziła, że więcej tu nie przyjdzie.
Nieprawda, niczego takiego ci nie mówiłem! (ze wściekłym krzykiem) Ty zrobiłaś aferę!
Ja tylko napisałam do ciebie maila, co sądzę o braku zaproszenia i nie wiem, co było dalej.
Nic takiego ci nie mówiłem! (krzykiem) nie chcę z tobą rozmawiać!Taka była cała rozmowa. Nie tylko mi o tym mówił, ale i napisał w mailu w odpowiedzi na mój mail. Teraz nie odzywa się do mnie.
Wiem, że on wie. Zawsze tak się zachowuje, że im bardziej w czymś zawini, tym szybciej szuka winowajcy wokół siebie, albo używa formuły "nie chcę o tym rozmawiać!!!".
Zachęcam do zapoznania się z pojęciem gaslightingu. Być może w zachowaniu partnera znajdziesz jeszcze więcej typowych dla tego zjawiska zbieżności.
Edit:
Kiedy pisałam swój post, pojawiła się wypowiedź Wieki. Widzę, że mamy zaskakująco podobne odczucia
.
59 2023-08-29 21:56:06 Ostatnio edytowany przez wieka (2023-08-29 21:58:52)
A zachowanie Twojego partnera, to typowa manipulacja toksyka ![]()
Bardziej powinnaś się zastanowić nad kontynuowaniem tej relacji, bo być albo nie na tych chrzcinach to pryszcz, w stosunku do jego chorej osobowości.
Takie okopanie się w złości może być mechanizmem obronnym, żebyś przypadkiem nie drążyła dalej tego tematu.
Pamiętajmy przy tym, że już raz z góry założył, że lepiej będzie, jeśli na rodzinnym spotkaniu Ciebie nie będzie.
Tak, domyślam się, że coś się mu tu posypało i jak zwykle zrzuca winę na mnie i ucisza mnie, żebym - dokładnie nie drążyła tematu.
Wysłałam mu fragment jego maila, jako dowód, że i mówił i pisał - jego odpowiedź: idź do psychiatry.
Jednak parę zdań, które wcześniej do mnie dotarły, że np. córka zagroziła, że więcej do nas z wnuczkiem nie odwiedzi wskazują na to, że ona mogła nie mieć zamiaru mnie zapraszać, tym bardziej, że teraz przypomniałam sobie, że powiedział też: ty też nie zapraszałaś mojej byłej do nas. Partnerowi mogło to być na rękę, nie wiem dlaczego. Zaczynam myśleć, że żyłam w szklanej bańce.
I
Z mojej strony to jedno - komunikacja Twoja z mężem jest, eufemistycznie rzecz ujmując, mocno wątpliwej jakości. Za to emocje ewidentnie silne poszły w związku z tym Twoim fochem o formę zaproszenia .
Tak, w niektórych sytuacjach wolę coś napisać, żeby nie przeinaczał moich słów.
Zaproszenia chyba pierwotnie nie było w ogóle. Najbardziej pasuje mi do córki to, co partner powiedział na samym początku, że zamiast powiedzieć coś w rodzaju "zapraszam/y cię", powiedziała "przyjdziesz?" - co miało go oburzyć, że tak się nie zaprasza.
Teraz można domniemać, że wcale córka tego nie powiedziała, tylko to była jego gierka...od samego początku, ale nie wypaliła.
Inana, teraz to Ty w ogóle nie wiesz, co kto powiedział a co nie. Wprawdzie do córki jesteś uprzedzona (dlatego Ci pasuje do córki to, co mąż przekazał o formie zaproszenia) , ale obiektywnie a teoretycznie to córka faktycznie mogła planować zaproszenie formalne oraz eleganckie i mąż wykonał akcję uprzedzającą czyli ta niewłaściwa forma może być całkowicie jego opowieścią. Wymiana maili między mężem a córką też teoretycznie mogła mieć zupełnie inną treść niż przypuszczałaś. Normalnie obłęd.
Strasznie Ci współczuję, bo sytuacja wygląda absurdalnie, ewidentnie silne emocje chodzą i ten Twój zachowuje się powiedzmy dziwnie w całej tej sprawie.
Dobre masz wrażenie, bo teraz to wygląda, że to on nie chciał, żebyś Ty z nim poszła, stąd to czy chcesz iść, licząc, że powiesz nie.
Ale dlaczego, nie mam pojęcia.Tak, widzę to jakby na początku chciał, żebym poszła, potem coś było (afera, o której mówił?), i jakby zmienił zdanie.
W ogóle dziwne, że nie rozmawialiście na ten temat, a porumiewaliście się mailowo, dlaczego od początku był taki nerwowy, co do tych chrzcin, a teraz odwraca kota ogonem.
Tak, nerwowo się zachowywał i dlatego wolałam napisać.
Może z ex żona się dogadał, żeby Ciebie nie było, skoro jest z nią teraz w takich przyjacielskich stosunkach, może chcą się zejść, a ten obecny facet ex, to ściema.
Raczej nie, on jej nie lubi. Ona często płacze z powodu córki i wtedy dzwoni, że może on coś wskóra, wpłynie na córkę, ale nigdy tego nie robi. Raczej cieszy się zemstą, "że córcia ma charakterek"
Można tylko gdybać, ale to prawdopodobne, bo jego zachowanie od początku było irracjonalne, a teraz jeszcze głupią z Ciebie robi i dalej reaguje nerwowo... Dziwne to jest.
A on wariatkę zrobił z Ciebie nie za plecami, tylko prosto w twarz...Tego nie rozumiem, co tak naprawdę się stało. I to uciszanie mnie, że absolutnie nie chce ze mną na ten temat rozmawiać. Ale te pomysły, które mi podrzucacie są bardzo ciekawe, pewnych rzeczy nie widziałam.
A my tu na córce psy wieszaliśmy
Bo nikt nie pomyślał, że to on Ciebie w konia robi... Tak samo mogło być z wcześniejszym pomijaniem Cię w uroczystościach córki.
Wtedy nie dopytywałam się o brak zaproszenia, bo to były drobne ściśle rodzinne uroczystości: babcia, córka z mężem no i mój partner. Mocno zdziwiłabym się, gdybym była brana pod uwagę.
Inana, teraz to Ty w ogóle nie wiesz, co kto powiedział a co nie. Wprawdzie do córki jesteś uprzedzona (dlatego Ci pasuje do córki to, co mąż przekazał o formie zaproszenia) , ale obiektywnie a teoretycznie to córka faktycznie mogła planować zaproszenie formalne oraz eleganckie i mąż wykonał akcję uprzedzającą czyli ta niewłaściwa forma może być całkowicie jego opowieścią. Wymiana maili między mężem a córką też teoretycznie mogła mieć zupełnie inną treść niż przypuszczałaś. Normalnie obłęd.
Strasznie Ci współczuję, bo sytuacja wygląda absurdalnie, ewidentnie silne emocje chodzą i ten Twój zachowuje się powiedzmy dziwnie w całej tej sprawie.
Tak i chyba nie dowiem się. Ale im dłużej czytam co piszecie, tym bardziej wydaje mi się to możliwe. Wiem tylko, że wymiana maili między nim a córką była bardzo ale to bardzo intensywna, nigdy nie mailowali ze sobą. Ja widziałam kilkanaście maili jeden po drugim, jak nigdy. Zaczynam myśleć, że on mógł coś kręcić.
Córka mogła powiedzieć "przyjdziecie?", on mógł mi przekazać, że zwróciła się tylko do niego "przyjdziesz", ABY MNIE ZNIECHĘCIĆ, więc zrozumiałe, ze mnie to urazi i nie będę chciała, tym bardziej, że wcześniej nigdy nie pytałam, nie domagałam się, nie byłam ciekawa szczegółów. A tu niespodziewanie zapytałam: jak to, zaprosiła tylko ciebie? I rozgoryczona napisałam do niego maila.
Wiem, że im bardziej mnie oskarża, tym bardziej on coś zawalił, tak jest zawsze. Więc dzisiejsza rozmowa - raczej brak, on mnie nie dopuścił do słowa, powtarzał uparcie, że nie chce ze mną rozmawiać, bo zrobiłam wielką aferę.