Awersja kobiet do mojej osoby - stworzony do "niebycia" w związku?

Ale taki ekskluzywny menel, czy taki zwykły?

Violi wieje od Ciebie desperacją i marazmem. Cudów z tego nie będzie.

Zajrzyj na te wątki i może coś w głowie zaświta:
http://www.netkobiety.pl/t94767.html
http://www.netkobiety.pl/t94706.html

Z tym drugim tematem, to sobie chyba jaja robisz, a co do pierwszego - to koleś jest w lepszej sytuacji, bo ma kobiety na widelcu, a boi się wykonać jakiegokolwiek ruchu. A u mnie, jak nawet zrobie takie "wtrącenie poza swoje ramy", np. jakiś nawet najdrobniejszy podryw, czy jak pochwałę, czy nie daj boże jakiś seksualny komentarz, to widzę, że kobiety natychmiast się wycofują, zimnieją i już nie chcą tak rozmawiać. Jakby ktoś odgórnie zakazał wszystkim dziewczynom wokół, aby wchodziły ze mną w głębsze relacje.

Dobra, ale trochę waż słowa z tym narzekaniem, bo ja tu po prostu szczerze podzieliłem się swoim problemem - anonimowo. W rzeczywistości ani razu nie narzekałem na to, że nie mam dziewczyny (choć w rzeczywistości mnie to boli) i zauważam, że dziewczyny lubią się wiązać właśnie z takimi "narzekaczami", których postawą gardzę i uważam za słabość. Także jak nie wiesz do końca jak jest, to nie oceniaj. Z dziewczynami miałem styczność w naturalnym środowisku - szkoła, praca, czasem jakieś wypady z kolegami i ich partnerkami. Na imprezy nie chodzę, bo uważam, że tam to można znaleźć głównie puste lale na jeden numerek (wiadomo, są wyjątki, ale nie uważam tego za odpowiednie miejsce do szukania). Teraz to ogólnie ciężko powiedzieć co robić, bo co nie poznam jakiejś dziewczyny - już nawet nie fajnej, ale przeciętnej - to jest zajęta. A te co nie mają to zazwyczaj są już takie "zniszczone" - w sensie szukały niezobowiązujących przygód za młodu, a teraz kawalerki, które szukają samca alfa, który je przygarnie. Normalne i fajne są już pozajmowane.

Skoro

to Twoje poszukiwania nie mają sensu, z góry skazujesz się na frustrację.

To, co mnie zniechęcało/zniechęca do bliższych kontaktów z osobami podobnymi do Ciebie, to... pogarda tychże osób. Pogarda, która bije po oczach i nie można jej przykryć ani żadnymi pasjami, ani żadnym ubraniem, ani pięknymi słówkami.

Pogarda i bliski kontakt nie idą w parze.

W szkole i na studiach miałam łącznie trzech facetów, którzy naprawdę "nie są stworzeni" do związku i byłabym bardzo zaskoczona, gdyby sobie kogoś znaleźli. To nie jest tylko moja opinia, ale także innych kobiet, które ich znały. Rzecz w tym, że oni byli równo piernicznięci, żyjący we własnym świecie i co najważniejsze - nie zdawali sobie z tego sprawy. Po Twoim poście mimo wszystko nie sądzę, żebyś do tego typu ludzi należał.

Ja myślę, że kluczowym słowem jest tutaj wspomniana przez Ciebie nieśmiałość. Okej, nieśmiałość sama w sobie nie jest aż takim problemem. Nie ukrywajmy, raczej mało której kobiecie podoba się nieśmiały i -nazywając rzeczy po imieniu- "pierdołowaty". Nie twierdzę, że taki facet nie znajdzie partnerki. Baa, sama znam takiego "pierdołowatego" faceta w związku, ale oni się świetnie dobrali, bo kobieta jest bardziej "męską" częścią w tej parze. Ja bym jednak oszalała w takiej sytuacji. Dla mnie facet ma być facetem. Pewnym siebie, oparciem dla mnie. Jednak, jak we wszystkim trzeba znaleźć ten "złoty środek" - nadmiernie pewny siebie cham jest tak samo niepożądanym partnerem jak i ten nieśmiały i strachliwy.

Na Twoim miejscu zastanowiłabym się, co jest powodem tego Twojego braku pewności siebie i starała się to zredukować na tyle, na ile się da. Nie tylko pod kątem szukania partnerki życiowej, a przede wszystkim lepszej egzystencji.

Rany, jaki zdesperowany, dlaczego po napisaniu tematu oceniacie mnie od razu z góry tak, jak napisałem w temacie. Nie okazuję żalu, nie marudzę, nie okazuję desperacji, nawet trochę wprost przeciwnie - tak jak mówię, okazuję już bardziej zobojętnianie widząc, jakie moje powodzenie jest i jak bardzo kobiety uciekają, gdy zaczynam coś bajerować albo np. proponując jakieś spotkanie czy coś takiego. I staram się startować nie do wolnych, ale do zajętych też. Nigdy tak nie robiłem, ale od pewnego czasu tak robię - dlaczego mam tak nie robić, widząc co się dzieje, jak inni się zachowują? Inni flirtują z zajętymi, kobiety też to lubią, tylko jakoś mi nie wiadomo dlaczego nie jest to pisane. Staram się z tym walczyć, bo to właśnie ogłupia - na sylwestrze zamiast się bawić to jak kretyn zastanawiałem się, która jest wolna, do której mogę startować. Dla mnie to już głupota. "Nie moja wina, że jest zajęta" - tak powinien myśleć pewny siebie człowiek i staram się to wcielić w życie. Ale nie oszukujmy się, na dłuższą metę aby z kimś być jest to w sumie jałowe i bezwartościowe, bo zależy mi na poważnym związku a nie budowaniu jakiejś tam większej pewności siebie do wszystkich - także zajętych kobiet. Ale Pawełrkk ta rada na koniec całkiem ciekawa, również ją wcielę w życie.

Przerażające, ale tak jest. Co się natrafi na jakąś fajną, to zaraz dowiaduję się, że zajęta. Mam wrażenie, że z czasem jest jeszcze gorzej pod tym względem, teraz już nawet te o przeciętnej urodzie są pozajmowane.

Wielokropek - ale że jaka pogarda? Że ja gardzę kimś czy Ty gardzisz moją postawą, bo nie rozumiem za bardzo?
Klio i Wielokropek, wy jakoś dziwnie do tego podchodzicie. Ja teraz piszę do was anonimowo z taką poradą, a wy tu mnie oceniacie jako człowieka na podstawie tego postu. To jakieś nieporozumienie. Przecież w rzeczywistości nie wylewam żadnych tego typu żali, jestem lub przynajmniej staram się być sympatyczny dla każdego, staram się uśmiechać, ludzi do mnie nawet ciągnie (co kiedyś było nie do pomyślenia bo byłem bardzo nieśmiały, to mój osobisty sukces). Piszę do was jako do osób, od których chcę zasięgnąć obiektywnej porady. Jak chcecie pogadać prywatnie żeby móc mnie ocenić jako człowieka, to proszę bardzo. Gwarantuję, że nie narzekam na dziewczyny i w sumie dobrze się czuję w ich towarzystwie, tyle tylko, że żadna nie chce się ze mną wiązać.

Kejter - dzięki za zrozumienie, dobrze że  Ty wiesz o co mi chodzi Tzn. z tym wychodzeniem to nie jest tak, że podpinam się pod kumplami z parami, właśnie często chodzę też z samymi kumplami (też wszyscy praktycznie pozajmowani, jednego znam tylko singla z takich bliskich ziomków). Tyle tylko że są to takie miejsca, gdzie raczej trudno spotkać fajne dziewczyny. Ale z barem hmm w sumie ciekawy pomysł.

Cb - problemem jest to, że nie mam takich koleżanek, których się mogę zwierzyć z tego typu problemów. Co do sytuacji to naprawdę ciężko ocenić, miałem jakiś czas temu bardzo fajną koleżankę, w której się podkochiwałem. Miała chłopaka, zerwała z nim, postanowiłem ją zaprosić na spotkanie bo akurat wspólnie kończyliśmy naukę. Oczywiście wykręciła się, a parę miesięcy później okazało się, że jest z kolegą - mało charakternym, miękkim. To było coś takiego co mnie najbardziej zdołowało. Ale ogólnie zawsze jakoś tak miałem. Za małolata wręcz przeciwnie - dziewczyny raczej do mnie lgnęły, ale potem coś się zepsuło, nie wiem, może w związku z moją chorobą która zniszczyła mnie psychicznie i całą pewność siebie. Stąd też moje trochę zazdrosne nastawienie z czym staram się walczyć, bo to nie jest nic dobrego i zawsze jestem przyjazny wobec ludzi, ale mam czasem takie myślenie "dlaczego to mnie musiało spotkać itd, że gdyby nie to, na pewno byłbym szczęśliwszy itd". Inna sytuacja, też na sylwestra- przychodzi jakaś dziewczyna, jest nas trzech czy czterech i wita się z każdym, oprócz mnie! (byłem co prawda lekko odwrócony) Jak to wytłumaczyć? Często bywało też tak, że zagadywałem sympatycznie, a dziewczyna odpowiadała w sposób zimny, zobojętniały. Chociaż ogólnie sam jestem pod tym względem jestem bardzo mało inicjatywny, często wstydzę się zagadywać do obcej dziewczyny i tu może być problem. Ale ogólnie nie wiem, dziewczyny czasem same też zagadują, mam wrażenie że jakby ustawić 20 facetów, to byłbym ostatnim, do którego taka dziewczyna by zagadała.

Nie możesz odbierać tego słowa dosłownie, tak jak w potocznym rozumieniu. W takim wypadku zarywałbyś do wszystkiego co się rusza.
W relacjach damsko-męskich ono ma troszkę inny wydźwięk. Widzisz o takim zachowaniu świadczy przekroczenie nawet cienkiej, subtelnej linii.
Kobiety są na to uczulone i od razu tracisz w ich oczach. Jeśli przykładowo zauważą, że zbyt wcześnie się nimi zainteresowałeś to od razu zapala się im czerwona lampka w głowie. Ciężko wyjaśnić ten mechanizm, ale postaw się na ich miejscu. Założę się, że mając dokładnie dwie takie same dziewczyny - jedną, która traktowałaby Cię normalnie i drugą, którą by do Ciebie wręcz lgnęła bardziej byłbyś zainteresowany tą pierwszą. Czemu? Bo w Twojej głowie od razu pojawiłyby się myśli dotyczące tej drugiej - "Coś z nią jest skoro nikogo nie ma", "Nawet mnie dobrze nie zna, a już chcę ze mną być," "Na pewno nie zależy jej na mnie tylko na tym by mieć kogokolwiek". Tak niestety to działa. W pewnych sytuacjach pokazanie, że Ci w JAKIKOLWIEK sposób zależy działa na Twoją niekorzyść. Zwłaszcza jeśli robi się to zbyt szybko - i to się nazywa desperacja.

Czemu myślę, że jesteś zdesperowany?

Możesz napisać choćby sto razy, że piszesz anonimowo, w rzeczywistości zachowujesz się inaczej i nie okazujesz swoich negatywnych uczuć i kompleksów, a ja na to powiem, że i tak to wszystko można wyczuć, tak jak robię to teraz. Twoja pogarda, kompleksy  i  negatywne nastawienie, choć sam uważasz, że nikt ich nie widzi, są widoczne i odczuwalne. Jeżeli ja potrafię wyczuć to na podstawie tylko Twoich „anonimowych” postów, to pomyśl ile jest w stanie zauważyć osoba, która ma z Tobą do czynienia twarzą w twarz. Nie jesteś taką tajemnicą za jaką chciałbyś się uważać. Zastanawia Cię dlaczego tamta kobieta nie przywitała się tylko z Tobą. Właśnie dlatego. Nawet jeśli nie potrafiłaby wytłumaczyć, to czuła i to wystarczyło.
Wielokropek dobrze opisała Twój podstawowy problem, Pawełkrk podał instrukcję co możesz z tym zrobić. Co zrobisz ostatecznie to Twoja sprawa.

A to wybacz, w takim razie. Faktycznie Cię źle zrozumiałem
Dalej jednak myślę, że możesz mieć pewien problem z tym, że po prostu "za bardzo chcesz"
Cóż, przeczytałeś kilka odpowiedzi - teraz masz czas na przeanalizowanie tego wszystkiego.
Może coś Ci się nasunie na myśli przy następnych sytuacjach z dziewczynami.

Faktem jest, że odczuwam trochę zazdrości i czuję niesprawiedliwość, stąd ostre, ale szczere słowa, których jednak w realu nigdy nikomu nie pokazuję, nigdy nie staram się na nikim mścić, mało mam wrogów, nie wiem czemu wnioskujesz, że jestem osobą antypatyczną. Równie dobrze taką samą łatkę, można przypiąć KAŻDEMU czy tam KAŻDEJ która zakłada tutaj jakikolwiek topik z problemem. Np. "jestem gruba", to co, to w takim razie taką kobietę nazwiesz zakompleksioną? Albo facet napisze, że nie może się pogodzić ze stratą ukochanej, to co, też nazwiesz go miękkim marudą itd?
Ja nie mam się za żadnego "samca alfa" jestem stabilnym, nieśmiałym kolesiem.  Kompleksy - nie wiem, dlaczego akurat tak to określasz, ale niech to będzie. Ja ustaję przy tym, że mam megazaniżoną samoocenę i walczę z tym (dalej jest ona niska, ale kiedyś to była masakra). Co do porównywania się to tak, niestety presja otoczenia robi swoje, jest to nieuniknione. Wiadomo, że najfajniej, jakby się miało innych w dupie, ale jednak wymuszanie porównywania się napływa ze wszystkich stron.
Rozumiem, że w twoim mniemaniu jestem antypatycznym socjopatą, który udaje sympatycznego. W sumie dalej nie do końca rozumiem, dlaczego masz mnie za antypatycznego, nawet po przytoczeniu postów wyżej. Napisałem, że STARAM SIĘ być sympatyczny, ponieważ nie wszyscy mogą mnie odczytać jako sympatycznego, różni są ludzie.

Mam ten sam problem ❤️

Niech żyje konsekwencja!
Violi, z jednej strony już w pierwszym swym poście prosisz o opinie dotycząca Ciebie i Twego zachowania, z drugiej ganisz mnie za ową opinię napisaną po przeczytaniu siedmiu Twych postów.
Nie neguję tego, że nie miałeś/masz najłatwiejszego życia, że za Tobą trudne doświadczenia, że teraz już lepiej myślisz o sobie niż miało to miejsce jakiś czas temu, że masz pasje, że rozwijasz się.

Pytasz o to, skąd me zdania o Twej pogardzie.
Pogarda - stan uczuciowy będący mieszaniną braku szacunku i niechęci oraz poczuciu wyższości w stosunku do kogoś.
Źródło: SJP.pl
Znając definicję, przeczytaj swych pierwszych siedem postów, największą uwagę przywiązując do tego ostatniego. Słowa, których użyłeś, są wystarczające do wysnucia wniosku o Twej postawie wobec innych. Napisałam zaś o niej nie po to, by w jakikolwiek sposób zrobić Ci przykrość, tylko potraktowałam Twą prośbę serio i uwierzyłam, że rzeczywiście chcesz poznać przyczyny swych niepowodzeń w relacjach damsko-męskich.

Drugą, niemniej ważną sprawą, podkreślaną przez innych użytkowników, jest Twe kiepskie mniemanie o sobie. Jego konsekwencją jest, co w kilku swych postach napisałeś wprost, skierowanie swej uwagi na siebie samego, na rozmyślanie o tym, jak wypadniesz/wypadasz w oczach innych, jak masz się zachować, by wzbudzić zainteresowanie. Uwierz, trudno rozmawia się z kimś, kto zamiast interlokutora widzi siebie, a jego osobę używa jak lustra do zobaczenia swego wizerunku.

Chcesz zmian? Póki co porzuć zdobywanie kobiety i skup się na polubieniu siebie, na zmianie swego sposobu myślenia o sobie. Zobacz swe zalety, doceń je i uwierz, że jesteś wartościowym człowiekiem, że nie musisz się przeglądać w czyichś oczach, że nie musisz być idealnym, że różnica między potrzebą bycia z kimś a chęcią bycia z kimś jest olbrzymia i ma określone konsekwencje - mało jest osób (jeśli w ogóle takie są), które pragną być odpowiedzialnymi za czyjeś szczęście, które pragną, by ktoś się na nich uwiesił.

Wśród dyskutantów w tym wątku jestem jedyną, którą można nazwać stałym bywalcem (to nie jest zarozumiałość, sprawdziłam liczbę postów), stąd do siebie biorę słowa napisane przez kejtera i na nie odpowiadam.
Nie. Nie uważam się za osobę, która zjadła wszystkie rozumy i wie wszystko. Prawdą jest jednak to, że o ludziach, ich zachowaniach w różnych sytuacjach, o przyczynach owych zachowań, sposobie myślenia i wynikających z nich konsekwencjach, wiem sporo. Prawdą jest też to, że tą wiedzą postanowiłam się dzielić. Mam też jedną cechę, która wielokrotnie okazuje się być wadą, to zaufanie do innych. Czytając prośbę o pomoc, ufam, że autor prośby faktycznie jej oczekuje. Wiem też, bo wielokrotnie przekonałam się na własnych czterech literach, że pomocą nie jest tylko docenianie, ale też pokazanie popełnionych/popełnianych błędów. Wiem, że bezowocna jest praca nad sobą, gdy nie zna się prawdy. A prawda, jak to prawda, nie jest tylko przyjemna. Błędem moim, popełnionym nie tylko w tym wątku, wobec jego autora, jest zapomnienie. Zapomniałam się zapytać o to, czy autorowi zależy na tym, by było szczerze, czy miło. Bo wielokrotnie te dwie sprawy, niestety, nie idą w parze.

O sympatii, bądź antypatii decyduje pierwsze wrażenie, które później może ulec tylko nieznacznej korekcie. Jeżeli liczysz na to, że jeśli zrobisz złe pierwsze wrażenie, to później zawsze będziesz miał szanse to naprawić, mylisz się.
Co do człowieka sympatycznego, to oczywiście, że i taki się zdenerwuje i ma do tego prawo. Ale jest autentyczny zarówno w pozytywnych, jak i negatywnych uczuciach. Jeżeli w Twoim przypadku sympatyczność ogranicza się do "sprawiania wrażenia", tzn. że masz skurcz twarzy, którego nikt nie pomyli z uśmiechem.

Popracuj nad samooceną, a zamiast skurczu uzyskasz uśmiech i pierwsze wrażenia będą piorunujące w tym pozytywnym sensie.

Klio - widzę, że mamy dwa zupełnie inne punkty widzenia. O sympatii decyduje pierwsze wrażenie? Poważnie? To Twój jakiś załapany slogan, czy faktycznie życiowo tak postępujesz? Szczerze nie przepadam za takimi ludźmi, którzy oceniają kogoś na podstawie jakiejś tam jednej sytuacji czy pierwszego poznania. Uważam (i z reguły tak słyszałem od wielu osób), że właśnie nie powinno się powierzchownie kogoś oceniać. Osoby, wyznające tego typu teorie zwyczajnie mnie odrzucają, bo oceniają człowieka z góry - ktoś im raz się nie spodobał czy podpadł, to już jest obraza majestatu. Katastrofa, naprawdę. Moim najlepszym kumplem jest koleś, który na początku trochę mnie odrzucał i wydawał się lekko arogancki. Mój kuzyn z kolei w pierwszym dniu szkoły na samym wstępie o mało się nie pobił z jednym ziomkiem o jakąś pierdołę. Później sobie to wyjaśnili i do dzisiaj są najlepszymi kumplami. Ta koleżanka, do której startowałem na studiach, na początku również mnie średnio interesowała, traktowała neutralnie, dopiero jak lepiej poznałem to potrafiłem sobie wyrobić zdanie i się zauroczyłem. Szło to też w drugą stronę, na wstępie spodobała mi się w szkole średniej jedna, wyidelizowałem sobie ją, a potem przejrzałem na oczy, że to tak naprawdę średnio sympatyczna osoba. Także gratuluję takiego podejścia, przedwczesnego stawiania na ludziach krzyżyka itd. Dla mnie to jest właśnie fajne i piękne, że na początku mamy inne podejście do człowieka przy pierwszym wrażeniu, a jak lepiej poznamy, to ulega zmianie. Ale nic, dalej obrażaj się na ludzi że użyli słów, jakie Ci się nie spodobały albo że ktoś brzydko się ubrał na spotkanie z Tobą. Życzę tylko powodzenia.

Wielokropek - raczej na pewno nie mają, w sumie to rozumiem ich. Tylko właśnie nie wiem jak reagować, wiem że nie pytają złośliwie, ale mnie to irytuje, nie wiem jak to olewać, jak radzić sobie z tym, co odpowiadać. Od razu mi się wtedy pogarsza samopoczucie.

Znasz lepszą, napisz.

Autorze, co z tego że nie podbijasz do dziewczyn kolegów.  Obcemu facetowi włazić w związek, to jest wg Ciebie ok? Wszystko co robisz, świadczy o tobie i buduje Twój wizerunek. Życie pisze różne scenariusze, można się zakochać i zagubić, ale z wyrachowaniem wybierać zajęte dziewczyny?  W najlepszym wypadku ktoś Ci gębę obije,  w najgorszym zyskasz opinię niehonorowego. 
A co do pierwszego wrażenia- badania naukowe dowodzą, że pierwsze 15-30 sekund spotkania ma znaczący wpływ na sympatię, jaką wzbudzasz, to się dzieje na poziomie podświadomości.  Klio ma rację.  A potem zawsze można dać drugą szansę, ale nie zawsze jest okazja.. może nie być drugiej randki, a może nawet i pierwszej, jeśli zrazisz dziewczynę, zanim ją zaprosisz. ..

Statystyczna_Polka - po prostu mam już taki wewnętrzny bunt, że właśnie jestem za bardzo honorowy i wierny swoim zasadom. A muszę się rozejrzeć wokół. Pisałem o przypadku z koleżanką, którą zapraszałem. Do niej ten kolega, z którym się potem związała, startował ewidentnie jeszcze jak była zajęta (a nie był to jakiś cwaniak-wyrywacz, raczej osobnik podobnego charakteru co ja). Dlaczego czemu ja mam tak nie robić, skoro inni tak robią? Dlaczego mam być gorszy? Są równi i równiejsi, jedni mogą, a ja z góry jestem ograniczany i jak ja tak zrobię, to już be? Skąd gwarancja, że owa dziewczyna nie będzie się lepiej czuła będąc ze mną niż z drugą osobą? Skąd gwarancja, że jest z nim tylko z "braku laku", a nie z miłości? Różnie bywa. Ogólnie raczej i tak nie będę tak postępował, ale teraz przyjmę sobie taką filozofię.

X77, piszemy o czymś zupełnie innym.

Ty - o tym, w jakim wieku najlepiej przeżyć swój pierwszy raz, ja z kolei o tym, co zrobić, by koledzy przestali autorowi zadawać cytowane wyżej pytania.

Znaczy jak? Na kontakty z innymi ludźmi nie narzekam, rozwinąłem się bardzo w tym kierunku w ostatnim czasie, właśnie głównie naciskowi na samorozwój i mniejszym przejmowaniu się niektórymi rzeczami, pisałem o tym już. Problemem jest to, że kobiety lubią ze mną rozmawiać, ale jeśli chodzi o w chodzenie w związek, to już jest słabo. Za bardzo chyba zasugerowaliście się tym przykładem z sylwestra - weźcie bardziej pod uwagę ten przykład z tą dziewczyną, którą zapraszałem na kręgle, bo jest bardziej jakby to określić, symptomatyczny. Uśmiechy, wszystko fajnie, miła rozmowa, ale już jak coś choć trochę wykracza poza koleżeńską strefę to natychmiast u dziewczyny czerwona lampka i "nie, nie masz dostępu".

Inni zarywają do zajętych, to Ty też będziesz co by nie czuć się gorszy? Myślę, że tutaj tylko chcesz samemu sobie coś udowonić. A zarywaj sobie do zajętych, ale moim zdaniem jesteś skazany na porażkę w tej kwestii. Dlaczego? Po pierwsze, każda normalna, kochająca swego faceta kobieta nie zainteresuje się Tobą. Okej, nawet jeśli rzuciłaby dla Ciebie swojego chłopa, to chciałbyś być z kimś takim? Nie bałbyś się, że prędzej czy później Ciebie też kopnie w tyłek dla innego? I teraz ostatni, szczery, ale prawdziwy argument - po postach, które wytworzyłeś uważam, że jesteś za słaby, by wyrwać zajętą kobietę. Normalnie pewnie bym Ci tego nie napisała, ale coraz więcej głupot wypisujesz.

To o czym ja piszę zahacza o ten temat bardziej niż się Tobie wydaje. Autor czuje że lata lecą, młodość się kiedyś skończy a on dalej nic. Jednocześnie widzi że wielu młodszych od niego już dawno z kimś są, mają doświadczenia itp.
I temu jest sfrustrowany i siłą rzeczy zdesperowany. I aż tak was to dziwi? Bo mnie nie.

Eno stary, albo raczej młody bo 25 to pryszcz.
  Wiesz, mnie tam ani nie zarwiesz ani ja podbijac do ciebie nie będę.  Ale tak sobie przeczytałem co wyżej, to co piszesz to powiem ci że dziwny z ciebie gość jest.
  Z jednej strony piszesz o zwalczaniu słabości że niby to widzisz wszystko a z drugiej to tak jakbyś szukał akceptacji tego pogladu jaki ty masz.
Że ten świat jakiś taki dziwny, niesprawiedliwy itd  itp.   
Tam na samym początku ktos podaje ci linka na dwa wątki.   Z jednym się nie zgadzasz, drugi uznajesz za jakiś żart całkiem.
I tak się rozkręca niby dalej.
A do przodu ani trochę.   Piszesz też że szukasz poważnego związku.  Co jest więc śmiesznego w rozkminach jakie tam >u mnie<  że tak powiem prowadzimy?   Mając przy tym niezłą zabawę.  Ja ci powiem że ta cała zabawa jest bardzo wrtościowa tylko trzeba się właśnie wyzbyć tego że wszystko kręci się wokół ciebie.    To takie odgrywanie jakiejś roli jest do wyczucia z kilometra i dla obu stron.   Mówię jak jest.
I dziewczyny mają rację, wystarczy kilka pierwszych sekund żeby zadecydowały czy coś ruszy czy też nawet nie dostanie szansy żeby zaistniało.
Nie graj bracie tej roli którą wybrałeś, bo grasz.  Nawet jeżeli piszesz że jest inaczej.

O winnych kobietach w poście nr. 7.
Dlaczego się dziwnie ze mną rozmawia? Chyba dlatego, że nie kupuję Twojej teorii, że wszystkiemu winna tylko nieśmiałość. Dostrzegam kompleksy, budowanie swojego ego na podstawie poniżenia innych i pogardzania innymi. Abstrahując już od wcześniej cytowanych fragmentów wystarczy spojrzeć jak personalnie potraktowałeś stwierdzenie faktu, że pierwsze wrażenie jest decydujące i jak to od razu mogłeś poczuć się lepiej, bo Ty jesteś z tych co nie są powierzchowni
Jeżeli ponownie uznasz to za atak personalny, to daruj sobie. Ani mnie to ziębi, ani grzeje. Po prostu zastanów się nad tym i być może skoryguj to i owo.
Masz w sobie pełno negatywnych emocji i żali na świat i ludzi, ale twierdzisz, że tego nie widać. Ja w tym upatruje źródeł Twoich porażek. Myślisz, że trochę poudajesz, a wszyscy naiwniacy nabiorą się na grę. Tak to niestety dla Ciebie nie działa. Trzeba zbudować własne poczucie wartości, zaprzestać opierania je na porównywaniu z innymi, bo inni są inni i tyle. Trzeba skończyć z grą, bo nie musisz ciągle starać się wywierać wrażenie sympatycznego. Gra odstręcza.
Może i gdzieś tam kryje się sympatyczny człowiek, ale Twoje kompleksy i gra nie pozwalają go dostrzec.
Ponadto umiejętności interpersonalne i komunikowania masz słabe. Rozwiązanie tego problemu podał Ci już Pawelkrk.

Klio-Znowu o jakimś odgrywaniu roli, kurde, gdzie ja napisałem że kogoś gram? Czy samorozwój i ulepszanie cech swojego charakteru jest graniem kogoś? Już mnie kompletnie zagubiliście. Ja jestem do bólu sobą.
Pirat - wybacz, że Cię niechcący uraziłem (widzę, że jestem mistrzem w niezamierzonym urażaniu kogoś), ale Twojego tematu w ogóle nie ogarniam i nie wiem w sumie co ma wspólnego z moim problemem, dlatego tego linka odebrałem raczej w kategorii żartu.

Bakalia - a skąd taka gwarancja, że to ja bym dostał w zęby? To, że jestem z charakteru jaki jestem to znaczy, że myślisz, że dałbym sobie strzelić w mordę? Trochę stereotypowe podejście. Ale niech Ci będzie - znając życie i  tak do zajętych nie będę startował, bo mam na tyle zakorzenione w sobie zasady, że mimo tego że sporo osób tak robi, to jednak sam nie uważam tego do końca za w porządku. Ale Twój punkt widzenia jest mało obiektywny, gdyż sama jak podkreśliłaś jesteś szczęśliwie zajęta (że tak to nazwę) i dlatego tak piszesz - gdybyś była niezadowolona w związku albo samotna, to daję głowę, że nawet byś nie dyskutowała.

Nieśmiałość powodem kłopotów z płcią przeciwną? Gdyby tak było, to żaden nieśmiały nie byłby w związku, tymczasem wśród osób w związkach są też i nieśmiali. Więc pudło z takim wnioskiem.

Violi, pytasz

Z tego, gdy widziałam go jako kolegę, nie zaś potencjalnego (bo do faktycznego droga daleka) partnera życiowego. Od tych drugich oczekiwałam m.in.: umiejętności stania na własnych nogach, bez konieczności bycia dla tej osoby podporą, terapeutą, lekarstwem na ich samotność. To, co eliminowało danego mężczyznę z kręgu moich potencjalnych partnerów to ich 'staranie się', czyli brak naturalności, a w tym udawanie spolegliwego, spokojnego, gdy gołym okiem było widać, że złość (ze wszelkimi jej odmianami) w nich buzuje. To, co zniechęcało, to sposób bycia/mówienia świadczący o lekceważeniu innych, o braku szacunku wobec innych ludzi o odmiennych poglądach. To, co skreślało, to ich jawna lub ukryta agresja (fizyczna eliminowała już z kręgu kolegów).

Co, oprócz tego, co napisałam wyżej radziłabym? Bliski kontakt z workiem treningowym, by pozbyć się (w czasie jednej sesji jest to chyba niemożliwe) pokładów złości.

Edycja:
Zadaj pytanie, jak długo X77 jest w związku.

Nie. Nie zapomniałam. Myślałam i napisałam także o mężczyznach. Wbrew temu co napisałeś/myślisz również nieśmiali mężczyźni tworzą związki. Bo nie w samej nieśmiałości rzecz, tylko w tym co dany człowiek na skutek tej nieśmiałości robi.

Co ma do rzeczy to, czy jesteś/byłeś w związku? Wbrew pozorom dużo.

Edycja:
Znajdź choć jeden post, w którym narzekam na mężczyzn.
Zgadzam się, psychoterapia jest dobrym pomysłem.

Nooo, to chciałbym to zobaczyć! Bo póki co, widziałem wiele związków, ale w żadnym w nich nie było nieśmiałego faceta, za to nie brakowało nieśmiałych kobiet.

Nie. Jeśli chodzi o nieśmiałość to rzecz nie z tym co robi, tylko z tym, czego NIE ROBI.

Raczej chłopak, który w danym momencie boi się zrobić pierwszy krok, nie wie kiedy, albo się boi w danym momencie objąć dziewczynę bądź ją pocałować, że już o zainicjowaniu kontaktu seksualnego nie wspomnę, nigdy nie będzie atrakcyjną partią dla młodej dziewczyny. Bo ona w końcu pomyśli że mu się nie podoba i że go nie pociąga. On zaś dalej będzie się bał dotknąć dziewczyny, gdyż być może ta go odtrąci z pretensją że "jest nachalny", że "myśli tylko o jednym", bo "może tak nie wypada" itp.
Do tego nieśmiały facet podczas spotkania z kobietą(zwłaszcza taką która mu się podoba) zawsze w tym momencie będzie miał pustkę w głowie, a to kolejna rzecz która tak was denerwuje bo nie macie o czym wtedy z takim facetem rozmawiać.

A jak wielokrotnie wiadomo, kobiety nie chcą pierdołowatych facetów, których stale muszą "prowadzić". Tak więc naprawdę - nieśmiała kobieta naprawdę jest w sporo lepszej sytuacji.
No... nieśmiałego faceta co najwyżej może przygarnąć taka sporo starsza kobieta grubo po 45/50/60 roku życia, która też już szuka faceta tylko po to, żeby na starość mieć do kogo usta otworzyć.

Wbrew pozorom to babskie forum jest najgorszym miejscem do spraw nt. podrywania kobiet.

Czy musiałbym być sparaliżowany od szyi w dół i leżeć w łóżku do końca życia, żebym miał świadomość i rozumiał, jak niebezpieczny może być skok na głowę do wody w niewiadomym miejscu bądź zbyt szybka jazda samochodem/motorem?

Więc jeśli to, co napisałem nie jest przekonywujące to niechże autor uda się do facetów, którzy są mistrzami w zdobywaniu kobiecych serc(i nie tylko). Nawet radzę mu to, gdyż nie uważam się takiego mistrza, mimo iż jakiś czas temu wyciągnąłem już swoje wnioski jak i te z obserwacji.

A czemu akurat mam szukać Twojego postu, skoro mogę tu zaspamować całą stronę mnóstwem linków do wątków wielu kobiet które wręcz jęczą na facetów, jak to je potraktowali, jakie to one są nieszczęśliwie itp. Na samym tym portalu ich nie brakuje a co dopiero na innych....
Tylko po co, skoro zaraz usuniesz?

Ooo, świetne porównanie, zapamiętam to!

Kejter - pełna zgoda, z ust mi to wyjęłaś. Właśnie dokładnie tak do tego podchodzę. Nie wypada oceniać kogoś po jednym temacie w ktorym przedstawia swój problem.

Co do cichych dziewczyn - jeśli są ładne (albo inaczej, zadbane, nie mam jakichś wygórowanych oczekiwań), to jak najbardziej na tak, dlaczego nie? Śmieszny związek w sumie by był Ale by mnie nauczył, sam bym musiał być jeszcze bardziej "inicjatywny".

Skoro nieśmiali mężczyźni nie bywają w związkach, to w łóżku obok mnie leży chyba lala, a nie mąż.  Ile ja się nakombinowałam, żeby on mnie zaprosił na randkę. . A jak go objęłam, to aż zaniemówił. .aż dziw,że dość przebojowy facet był tak niepewny w relacjach z kobietą.  Ale miał w sobie to coś i dlatego nie było to przeszkodą.  Myślę autorze,że problem jest gdzie indziej. Skoro miewasz koleżanki, to na etapie filtru coś musisz źle robić,  że je zrażasz.  . Zapytałeś kiedyś wprost,dlaczego nie?

Jak to czytam, to różne rzeczy przychodzą mi do głowy. Milion pytań i całkiem sporo niezrozumienia...
1. Piszesz, że "wszyscy mają dziewczynę i jest presja, żeby ją mieć, nieważne jaka by była". Acha, czyli podlegasz tej presji i dlatego chcesz mieć dziewczynę? Czy to jednak wynika z twoich własnych przemyśleń?
2. Mówisz, że to, że masz uczucia i chcesz się wyżalić - to niemęskie. Dla mnie pachnie za bardzo sztucznym macho, który udaje że nie ma uczuć. To można wyczuć, trochę to trąci fałszem. Bądź sobą. (Wyjaśniłam co dla mnie znaczy być sobą w wątku "co powinien umieć... prawdziwy mężczyzna" na tym forum, psychologia).
3. Piszesz, że chciałbyś mieć kogoś, kto będzie dla ciebie wsparciem. Nie wiem, czy jesteś tego świadom, ale w związku nie szuka się wsparcia. Od tego są przyjaciele lub terapeuci. W związku chce się coś tworzyć, budować, dokądś wspólnie iść. Oczywiście wsparcie też, ale nie po to jest ta druga osoba, żebyś mógł się na niej wesprzeć. Ona też musi mieć możliwość wesprzeć się o ciebie.
4. Jeśli podchodzisz do każdej dziewczyny w dwóch kategoriach "materiał na dziewczynę" "nie materiał na dziewczynę" to jak dla mnie masakra. Gdzie w tym szanse na poznawanie ludzi, na ciekawość drugiej osoby, na rozwijanie relacji?
5. Związane z poprzednim - jak wyglądają twoje relacje z dziewczynami, które nie są materiałem na twoją dziewczynę? Czy zachowujesz się tak, że gdy już jakaś nie nadaje się na twoją, odsuwasz się, rezygnujesz, ochładzają się relacje? Bo jeśli tak, to smutno.
6. I w związku z tym, co napisałeś - jeśli ty flirtujesz, dziewczyna źle na to reaguje, to zauważasz, że relacja się rozpada, staje się zimna... Czy może być tak, że to właśnie przez to odrzucenie? Że dla ciebie już nie warto się starać w tej relacji, skoro nie ma ona celu... i stąd robi się zimno? Bo proszę, zauważ że relację tworzą dwie osoby, i obie osoby mają ten sam wpływ na relację i wzajemnie na siebie wpływają, i nigdy to, co się psuje w relacji, nie jest wyłączną winą jednej ze stron. Zawsze wina leży po obu stronach. Popatrz na swoje zachowania co do tych innych dziewczyn.

"Dlaczego czemu ja mam tak nie robić, skoro inni tak robią? Dlaczego mam być gorszy?"
No matko. Przeczytaj to sobie jeszcze trzy razy i powiedz mi, że nie brzmi to dziecinnie. "On mnie bije to ja też mu mogę oddać!" "Oni mnie okradli, to ja też im zabiorę!" "Zabili mi psa to ja zabiję im kota!" Iiiiii tak dalej...
Jeśli nie widzisz, co jest złego w świadomym podrywaniu dziewczyny, która jest z kimś związana, to jaki jesteś - lepszy czy gorszy? Dla mnie stawiasz te dziewczyny w niekomfortowej sytuacji, a sam zachowujesz się niedojrzale. Oczywiście dziewczyna od razu ci powie, że twoje zaloty są nie na miejscu i mam nadzieję, że to honorujesz.

Moja porada? Zastanów się na poważnie, po co ci związek. Bo wszyscy mają? Bo rodzina wypytuje i jest ci wstyd? Bo głupio chodzić samemu na imprezy? Bo chcesz mieć kogoś, komu będziesz się żalił na świat? Bo nie umiesz powiedzieć rodzinie, żeby nie wtrącali się w nie swoje sprawy.
Jeśli na któreś z tych pytań odpowiesz tak, to uwierz mi, to nie jest dobra motywacja do wiązania się z drugim człowiekiem. Wiem, że inni tak robią, ale brzmisz tu na ogarniętego faceta, i nie musisz robić tego, co "wszyscy".
Porada nr 2. Znajduj koleżanki, przyjaciółki, znajome. Spotykając się z koleżankami, masz szanse na spotkanie kolejnych koleżanek i koleżanek koleżanek. Ile dziewczyn w życiu miałeś spotkać? 500? 1000? A nas jest w Polsce 20 milionów czy jakoś tak. Wychodź do ludzi, zapisz się na zajęcia, tańce czy coś.

Na marginesie: "zdobyć dziewczynę", "posiadać dziewczynę"? Borze szumiący, nie jesteśmy zwierzyną do zdobywania czy rzeczą do posiadania!

A teraz chwila na mój osobisty rage.

Masakra, kto ci takich głupot naopowiadał...
Okej, wiesz co, owszem, znajdziesz tak sobie dziewczynę, pobędziesz z nią parę tygodni, aż się okaże, że tak naprawdę to jesteś zupełnie inny niż się wydawało, i zaczną się oskarżenia, kłótnie i dramatyczna scena kończąca związek.
Borze, strasznie szowinistyczny ten tekst, aż mnie mrozi.
"Ty masz prowadzić" no ja pie*dolę nie jestem samochodem! W związku z jakiegoś powodu są dwie osoby i jak ci zależy na tym, żeby mieć w życiu wartościową osobę, to się rad takich jak powyżej trzymaj z daleka. " Jej to możesz tylko czasem dać wrażenie, że liczysz się z jej zdaniem. " No TRZYMAJCIE MNIE bo nie mogę. Co za świństwo.