Rzuciłam go i teraz żałuję, może mam jeszcze szansę?

Moge ci opowiedzieć w pewnym sensie analogiczną historię.  Córka kolezanki z pracy długo była z chłopakiem, mieszkali razem itd....   Ta moja koleżanka opowiadała o nim jak o swoim synu.  Ale dziewczynie coś nie leżało, podobnie jak i tobie.   Powiedziała mu co i jak.  Chłopak wyprowadził się nawet z miasta ale złego słowa jej nie powiedział.   Ona zaś znalazła sobie drugiego i też po jakimś czasie zaskoczyła że ta wyrozumiałośc jaka ją spotykała to nie oznaka ciapowatości była.  I to że wyjechał z miasta też nie znaczyło że jej nie kochał a coś wprost przeciwnego.  Ona tego nie potrafiła zrozumieć.
Chłopak ten po zdaje sie roku, przyjechał do swojej niedoszłej teściowej.  tak niby przy okazji wypić kawę.
  Jej też zapytał czy nie zmieniła zdania przypadkiem.   Ona chociaż chciała powiedzieć że tak to zapięła ta fochową zapadkę i powiedziała nie.
Minał jeszcze jakiś czas i złamała się.  Poprosiła mame żeby jakoś sprawę załatwiła.
   Wiesz co ten chłopak powiedział?   Nie ma opcji.  Miała czas, miała szansę bezpośrednią.  Teraz już za późno.

Jeżeli on ciebie kocha, to wal mu prosto z mostu, tak po męsku jakby.   Masz tylko jedną szansę.  Jak coś sp......  to zapomnij.  Drugi raz ci nie wybaczy.

Faceci maja cos takiego czego niektóre z was kompletnie nie czają.
  >> Jeżeli kochasz to puść, niech leci.  Jeżeli nie wróci to znaczy ze nigdy naprawdę nie kochała i zapomnij o niej.  Jeżeli wróci to zrób tak jakby nic się nie stało.
---ale tak jak ci mówię.  Masz tylko jedną szansę

Zgadzam się z przedmówcą. Tak naprawdę takie powroty rzadko są skuteczne. Tym bardziej, że podejrzewam iż to z Twojej strony żadna miłość.

Obawiam się, że porzucony chłopak nie zgodzi się na powrót Autorki.
Ja bym się nie zgodził, niezależnie od uczuć do niej żywionych.
Z prostej przyczyny.
Szukała lepszego, ale nie znalazła. Czyli, że za jakiś czas znów wyruszy na poszukiwania. Bo on sam, jak wynikało z opisu związku i powodów porzucenia, najlepszy przecież nie jest.
Ani przystojny, ani nie ciągnął za włosy do jaskini... Opiekuńczy pierdoła po prostu.
I ten wniosek zapewne będzie głownym powodem, by odrzucić "zaproszenie" rozczarowanej tym innym, "lepszym".

Taki już los Nas samców beta. Ani w pysk nie strzeli, ani nie rzuci o ścianę, ani nie ma wianuszku kochanek, normalnie nuda, okropna nuda.

gdybym był na jego miejscu, to u mnie miałabyś szansę

To przykro.

Autorko, nie wiem jak wyglądają Wasze obecne relacje, ale jeśli na prawdę darzysz tą osobę uczuciem to warto pozostać w jakimś kontakcie.
Nie chcę Ci robić jakiś złudnych nadziei, ale uważam, że paradoksalnie teraz jakieś szanse są.
Chyba nie oczekiwałaś, że zgodzi się od razu? W ten sposób sprawiłby wrażenie uległego i nad wyraz pobłażliwego faceta.
Dzięki tej rozmowie, w której poniekąd dostałaś kosza, jego samoocena się poprawiła (Wiem, że to nie brzmi zbyt dobrze, ale nie oszukujmy się - tak jest).
On nie chcę do Ciebie wrócić bo się boi, że sytuacja się powtórzy, zresztą nie wygląda na to, że traktowałaś go zbyt poważnie skoro zaraz miałaś następnego faceta.
Musisz go upewnić w tym, że tak nie będzie i że rzeczywiście odgrywa on bardzo ważną rolę w Twoim życiu.
To będzie poniekąd też test dla Ciebie czy rzeczywiście coś do niego czujesz.
Teraz to Ty musisz się starać, przypominać o sobie i o tym, że Ci na nim zależy. Oczywiście nie rób tego nachalnie, ale od czasu do czasu jakaś wiadomość tekstowa nie zaszkodzi.
Nic tak nie działa na faceta jak atrakcyjna kobieta starająca się o niego. Piszesz, że ma problem teraz ze swoją samooceną? To powinno ją poprawić.
Jeśli będziesz robiła to dość regularnie, przez dłuższy czas to na pewno zyskasz w jego oczach i odepniesz od siebie łatkę niestabilnej uczuciowo, którą na pewno Ci teraz przypiął (Byłaś najpierw z nim, potem z tym drugim, a teraz znowu chcesz wrócić do tego pierwszego).

To tylko męski punkt widzenia, a to co zrobisz zależy tylko i wyłącznie od Ciebie

Ja ci pisałem że masz jedną szansę.   Nie spieprzyłaś jej !   I w prawdzie nie osiągnęłaś założonego celu to uważam że nie jesteś na straconej pozycji.  Tak jak kolega wyżej napisał.  Pokaż mu że o niego walczysz a masz szanse na wygraną i to spora mi się wydaje.
  Do boju mała, grunt przygotowałaś dobrze.
Zakładam oczywiście że jesteś pewna swoich uczuć i nie robisz tego wyłącznie dla podbudowania swojego ego.

Chciałam założyć podobny wątek, ale przeczytałam ten i chyba warto go odkurzyć. Ciekawa jestem dalszych losów Autorki, ale - zważywszy, że wątek nie był podejmowany od pięciu lat - pewnie ich nie poznamy.

Moja historia jest podobna - jak w tytule.

Główne różnice to nasz wiek - jesteśmy o ponad dekadę starsi i powody zerwania. A były one z grubsza takie, że ja byłam w trakcie rozwodu po związku, o którym można poczytać w moim ciągnącym się z przerwami od siedmiu (!) wątku. Poznałam się z tym człowiekiem (choć słyszałam o nim od czasu studiów, bo to znajomy znajomych z tamtych czasów) mniej więcej wtedy, kiedy mój mąż kolejny raz mnie porzucał. Byłam miotana rozpaczą, którą ten człowiek - mimo swoich problemów - pomógł mi znieść. Uprzedzę możliwe hipotezy - nie, nie był tylko plastrem. Niemniej byłam sama w stosunku do siebie bardzo nieufna i wiem, że to, co wtedy między nami się działo, miało w dużej mierze charakter paliatywny. Zauroczył mnie, ale miotałam się bardzo. Nie byłam gotowa na zaangażowanie, którego on chciał. Uważam, że błędem było zaczynanie wtedy czegokolwiek i ewidentnie zrobiłam to z lęku, że mi ucieknie. I była to poprzerywana relacja.

W efekcie tych miotań - przede wszystkim - dodajmy: natury duchowej (sakrament) rozstałam się z nim tuż przed rozwodem. To było trzy miesiące temu. Początkowo potrzebowałam samotności. Ale z czasem coraz bardziej tęsknię. Napisałam do niego miesiąc temu i kilka dni temu. Zero kontaktu. Wiem, że od wspólnej znajomej, że go nie chce. Myślicie, że jest tu jeszcze jakaś szansa, że za jakiś czas jego upór zelżeje? Przeczytałam w tym wątku kilka cennych spostrzeżeń i różnych opinii.

On Tobie nie wierzy i nie ufa za grosz. Mogę się założyć, że uważa, że go wykorzystałaś do leczenia ran, podbudowania ego itp. a potem porzuciłaś. Bo z jego perspektywy najpierw duchowe rozterki Tobie nie przeszkadzały, a potem nagle zaczęły. Trąci sporą hipokryzją :-/

On Tobie nawet nie daje szansy, bo pewnie uważa Cię w najlepszym wypadku za rozchwianą emocjonalnie, a w najgorszym skupioną na sobie i wykorzystujących innych - hipokrytkę.

Jakąś szansę wg mnie jednak wciąż masz. Jeśli będziesz uczciwa przed samą sobą i przed nim, ale głównie przed sobą. Bo teraz masz fazę, że czujesz się samotna, może odrzucona i chcesz za wszelką cenę udowodnić, że warta jesteś jego zaangażowania, ale czy za chwilę znowu nie będziesz miała wahań. Trochę na niego spójrz jak na żywego człowieka z własnymi emocjami, wrażliwością i pragnieniami, a nie jak na kogoś, kto ma ukoić Twój nastrój. Po prostu nie warto robić mu kolejny raz złudnych nadziei i wykorzystywać dla własnych celów, jeśli nie jesteś przekonana, że to o niego, a nie tylko o Ciebie chodzi. Zastanów się nad tym.
Jeśli uznasz, że to nie Twój podły nastrój i samotność oraz poczucie odrzucenia i chęć bycia dla kogoś kimś ważnym kierują Twoją chęcią powrotu do niego, ale chcesz mu dać to, co najlepsze, bo to wartościowy człowiek, to nie rezygnuj z prób kontaktu z nim. Jak już Ci się to uda, to poproś o szansę udowodnienia mu każdego kolejnego dnia, jak bardzo jest dla Ciebie ważny. Trochę musisz się ustawić w pozycji masochistki, a nie ofiary losu, która będzie musiała swoimi działaniami odbudować jego zaufanie do Ciebie i jego wiarę w Ciebie.

MagdaLena1111 bardzo Ci dziękuję za komentarz! Masz bardzo dużo racji i nazwałaś w punkt wszystko to, co mi się mgliście rysowało na horyzoncie.

Wydaje mi się, że na moje wahania i decyzje ma wpływ kilka czynników:
1. Zakochałam się, a nie należę do osób kochliwych, więc było to duże wydarzenie, tym bardziej, że była wzajemność - a to już w ogóle w moim życiu jest zdarzenie bez precedensu.
2. Na początku, tak jak napisałam uczciwie: odejście męża zbiegło się z naszym poznaniem, więc koktajl emocji był nie do wytrzymania i niezdrowy.
3. Po mojej historii z mężem moje poczucie wartości i zaufanie do mężczyzn jest tak głęboko poniżej zera, że po czasie nawet zakochanie nic tu nie zmienia.
4. Ów mężczyzna ma swoje problemy (m. in. nie do końca dla mnie jasny stosunek do używek i uzależnień) i bałam się, że to jest combo zbyt duże.
5. Mój mąż nie chce uczestniczyć w procesie kanonicznym o stwierdzenie nieważności naszego małżeństwa, w związku z czym mój konflikt sumienia będzie prawdopodobnie trwał.

Byłam w terapii przez prawie rok, ale czuję, że teraz wchodzę w jakiś nowy zakręt.

Skoro czujesz się pogubiona, niepewna siebie i swoich wyborów, a do tego masz wewnętrzny konflikt wartości, to może lepiej zająć się soba i swoimi sprawami zamiast ślepo gonić za nowym uczuciem. Tym bardziej, że tamten facet podjął decyzję, że chce się trzymać od Cb z daleka i póki co jest w tym konsekwentny. A nawet jeśli udałoby się Tb przekonać go do odnowienia relacji, to po wcześniejszych doświadczeniach będzie podchodził do niej pewnie trochę z rezerwą i oczekiwać uwiarygodnienia Twojego zaangażowania, może nawet będzie nieświadomie testował Twoją wiarygodność. A Ty sama będąc pokiereszowana i zagubiona, możesz nie mieć zwyczajnie wystarczajaco dużo sił.

Jakby nie patrzeć na świecie jest sporo fajnych facetów, nie musisz gonić za pierwszym porywem. Być może łakniesz tych emocji, jakiegoś celu, żeby nie koncentrować się na sobie, a nie de facto tego faceta.

Nie! Daj wreszcie spokón. Zakochanie nie mija, bo ciągle je dokarmiasz i pielęgnujesz. Sama nie pozwalasz, żeby minęło.

Twoje przekonania na nic się zdadzą, skoro on ma przeciwne.
Nic nie możesz zrobić, każdy Twój krok w jego stronę ma działanie przeciwne od zamierzonego. On dokładnie wie, że jesteś na skinienie, a to jest odstraszające dla facetów.

Masz rację. Wiem to, ale dzięki za głos z zewnątrz. Czyli jednak milczenie. W urodziny też - do tego się skłaniam. On i tak wie, że mnie obchodzi. I pewnie spodziewa życzeń. W każdej sytuacji tak będzie lepiej: jeśli ma mnie w okrężnicy, to nawet nie zauważy albo odetchnie z ulgą, a jeśli tak nie jest - może trochę się zdziwi wycofaniem.

Tylko wiecie: gdzie jest ta granica "no contactu" przy założeniu, że jednak chcemy, żeby ktoś wiedział, że nam zależy, że wiemy, że skrzywdziliśmy?

Jestem cały czas w procesie terapii. Terapia a to, czy będziemy kiedyś razem czy nie, to dwie osobne sprawy.

To Twoja opinia. Dziękuję za nią.

No contact celem wyjścia - zgoda. No contact - celem wzbudzenia uczuć - powinien kończyć się próbą kontaktu. Wg speców od podrywu Wg nich powinien trwać 30-90 dni, a potem powinna nastąpić angażująca, ale nie narzucająca próba kontaktu. Dobieram środki do celu. Ale też po zastanowieniu doszłam do wniosku, że w moich wcześniejszych doświadczeniach tak rzeczywiście było - druga strona uaktywniała się po +/- 30 dniach od kiedy przestało mi zależeć. Tylko wtedy serio przestawało.

Enono jako mezczyzna ci powiem co on mysli, pokaze ci etapy jakie sie zdarzyly i co sie z tym wiaze
etap I zaczeliscie sie spotykac
etap II ty go odrzucilas
etap III minal jakis okreslony czas
etap IV ty probujesz go znowu przyciagnac do siebie

on mysli ze jest przyciagany bo cos ci z kims innym nie wyszlo i mysli ze jest planem b. Porzucilas go, zlamalas go i wtedy nastapil u niego brak zaufania, jak w jakiejs zdradzie bo w koncu to jest pewnego rodzaju zdrada i nie ufa sie juz tej osobie tak jak wczesniej. NC ( no contact ) to sie stosuje jak sie chce od kogos odciac ( taka przynajmniej jest orginalna terminologia wzieta z reddit ) i nie wiem po co ja stosujesz.

Enono jesli nikt inny sie nie pojawil po nim i powodem byly tylko obawy o bycie z nim po tych calych perturbacjach emocjonalnych z rozwodem to on musialby miec jakis "dowod" ze nie jest planem b bo z kims innym  z roznych przyczyn nie wyszlo. Nikt nie chce byc planem b bo to jakby przyznanie sie ze jest sie nikim bo wyraza sie zgode niejako na "jedzenie resztek z panskiego stolu". Nie wiem czy tam u ciebie byl ktos po nim, jesli nie bylo to mozna by bylo probowac walczyc o naprawe tej relacji ale jesli mialo by sie to opierac na klamstwie to raczej bym tego nie reanimowal.

Sam nie był nigdy w związku i może dlatego nie rozumie, z jaką dewastacją wiąże się rozwód. Może nie dla każdego, ale dla mnie to było bardzo trudne: małżeństwo było oparte na współuzależnieniu i mój ex wciąż próbuje pociągać za sznurki, które mu pozostały. Dopiero teraz się z tego wygrzebuję: staję na nogi psychicznie i finansowo. Boli mnie, że on tego nie rozumie. Zwłaszcza że sam uważał początkowo, że powinnam pobyć sama. Ale nas porwało. Jeśli nie zrozumie tego, to trudno: pozostanie pięknym wspomnieniem.

Był już list. Może naprawdę nie chce. Może potrzeba więcej czasu. On jest strasznym raptusem i uparciuchem. Nie wiem.

A Wy jak dostajecie taki szczery list, to nie wbijacie się w dumę? Moje ostatnie przypuszczenia są takie, że takie szczere wyznanie/list ma ma wartość, gdy nadawca jest silną, pewną siebie osobą. Wtedy adresat czuje, że dostał coś, co ma wartość. Jeśli piszący to miękka mortadela (niezależnie od płci), to tylko skamlenie bezpańskiego psa. Smutne to. Miłość nie powinna wymagać prężenia muskułów, ale rozsądnie chyba niezależnie od wszystkiego budować swoją wartość. To zawsze warto.

Bardzo przeżył Wasze rozstanie... Nie dziwię się, że nie chce drugi raz. Boi się, że musiałby to przechodzić drugi raz. Wiesz zawsze możesz mu za jakiś czas zaproponować wspólne wyjście gdzieś. Popełniłaś błąd ale każdy je popełnia byleby się na nich uczyć. Z tego co pisałaś czas spędziliście fajnie.
Jeśli dwoje ludzi się naprawdę kocha to powinni być razem a przynajmniej spróbować zawalczyć, naprawić. Dla mnie jest niezrozumiałe, że dwie osoby się kochają a żyją osobno. Widzisz ja zawalczyłam o powrót ukochanego i wrócił i nagle zostawił(rozpadłam się w tedy) I też cały czas di tej pory mówi, że jestem miłością jego życia ale nie będziemy razem. Ja z nim mam nadal kontakt mimo, że mnie to rani. Walczyłam jak lew, żeby potem zostać wyrzucona jak zabawkę. I żałuję, że tak walczyłam bo miałabym już co najgorsze za sobą.  Dlatego zastanów się nad tym wszystkim na spokojnie.         Jeśli czujesz, że warto spróbuj bo potem będziesz żałować, że nie zrobiłaś co mogłaś ale z głowa. Trzymam kciuki!

Ja też nie chcę rollercoastera, ale nie tak łatwo z niego zejść po latach niechcianej zabawy.

Masz rację. Dlatego piszę, że wiem, że on robi dobrze. Imponuje mi to i dlatego tym bardziej chciałabym, żeby to się kiedyś odwróciło.

Marnujesz czas :-/
Mieliście swoją szansę. Nie wyszło i najgorsze, co teraz możesz zrobić, to zafiksować się na tym, że to był ten najjedyńszy ;-)
Nie był, bo jakby był, to nie rozkochiwałabyś go w sobie, żeby zaraz rzucić. Pisałaś, że jesteś w terapii, to może pochyl się na tej terapii nad tym dlaczego gonisz za facetami, gdy stają się niedostępni, a gdy jest jakiś fizycznie blisko, to nie jesteś w stanie stworzyć bliskości i odsuwasz go od siebie pod byle pretekstem. Przecież takie życie w niedosycie musi Cię najzwyczajniej boleć.

A rozwiodłaś się już z mężem?

Nic z tego nie będzie. Mówię to jako facet, który "odtrącił" osobę która go kochała i czekała na mój rozwód.
Ja poznałem ją w pracy, jak już wiedziałem że moje małżeństwo to fikcja (temat był już z byłą żoną wałkowany nie raz nie dwa). Jedyne co mnie trzymało to dziecko, które kocham nad życie i się tak zafiksowałem, że cały rozwód trwał zamiast pół roku, półtora. W tym czasie bardzo się z koleżanką z pracy zbliżyliśmy do siebie, pojawiło się uczucie. I ja głupi obiecałem jej, że jak się rozwiodę to chcę spróbować być razem, ale powiedziałem że się z nią nie prześpię ze względu na szacunek do żony i dlatego żeby ona nie czuła się jak kochanka. No i do pewnego czasu było ok, ale później koleżanka bardzo nalegała na seks (teraz wiem że potrzebowała bliskości). I im bardziej ona nalegała tym bardziej stawałem się do niej zdystansowany. No i po rozwodzie tak jak myślałem że jestem twardy, tak nie dźwignąłem tego, że nie mam dziecka na co dzień, że nie mogę go tulić kiedy chcę do tego doszedł jeszcze epizod depresyjny, bo miałem guza krtani, który się okazał niegroźny. No i kiedy tak sobie rozpaczałem, to koleżanka dała mi ultimatum, że ona już dłużej nie będzie czekała bo ona chce seksu, chce żyć. No i coś we mnie pękło, tak bardzo jak chciałem z nią być to wygarnąłem jej wszystkie swoje żale i mimo że wszystko co jej wygarnąłem miało się nijak z prawdą, to już nie dało się tego uratować. Zwlekałem z przeprosinami, bo skupiłem się na córce i nawet nie wiem jak mi uciekło prawie 3 miesiące. I na nic się zdały przeprosiny, list, prośby. Wymazała mnie ze swojej pamięci, bo tak się robi z ludźmi którzy obiecują i krzywdzą. I mimo, że tego nie chciałem i że mi zależało niej jak na nikim to dla niej jestem tylko kimś o którym nie chce już myśleć, bo układa sobie życie na nowo. I nie ważne czy z kimś czy sama, ja już nie mam prawa w to ingerować, bo taką decyzję podjęła i muszę to uszanować, chociażby z tego względu że ją kocham i zdaję sobie sprawę z bólu jaki jej zadałem. Więc nie dzwoń, nie pisz, nie myśl, choć Ci pęka serce. Ta druga osoba zasługuje na to by być szczęśliwa na własnych zasadach a nasze 5 minut już nie wróci.

To się wydarzyło pod koniec maja w tamtym roku. Problem w tym że ja zawsze byłem twardy i nie chciałem jej mówić o swoich problemach i nie przegadaliśmy tego. Do tej pory nie wie co tak naprawdę się zadziało z moją głową, bo nie chce wiedzieć a list mi oddała. Po tym jak napisałem jej to co napisałem dała mi jeszcze jedną szansę, bo zadzwoniła że zepsuł jej się router i powiedziałem że podjadę i go naprawię, ale jak byłem na miejscu to była tak zdystansowana i niedostępna że jedyne co pamiętam to to że pomyślałem sobie Ty uparty lwie, nie wiesz ile mnie to wszystko kosztowało i co przeżyłem, i zachowujesz się jak zafoczona laska zamiast spróbować normalnie pogadać. I pojechałem z myślą że teraz muszę się zająć dzieckiem, a o nią zawalczę jak poukładam sobie głowę i sprawy z córką. No i to generalnie koniec. Później w sierpniu miała urodziny, wysłałem jej kwiaty. Podziękowała była miła, ale nie chciała się już umówić na spotkanie, próbowałem jeszcze dwa czy trzy razy, ale ostatecznie napisała że nie da się tego poskładać. Żeby było ciekawiej jak jechałem na kontrolę krtani to stojąc we Wro na światłach zobaczyłem jej auto zaparkowane przy ulicy. I jak naiwny pomyślałem że to nie może być przypadek i że spróbuję zawalczyć, znowu zadzwoniłem i chciałem ją zaprosić do restauracji i wszystko wyjaśnić, ale znowu odmowa. Na domiar złego okazało się w ten dzień że mam znowu guza tym razem w innym miejscu krtani i mnie poskładało psychicznie strasznie. Napisałem list i chciałem jej dać go osobiście, pojechałem do niej do pracy i chciałem jej go wręczyć, ale mnie policją postraszyła, co było jedną z tych rzeczy, których nie zapomnę nigdy, bo jestem osobą, która nigdy wobec nikogo nie była agresywna, ale dla niej najwyraźniej przekroczyłem jej strefę komfortu. W każdym razie zostawiłem list i odszedłem. Dwa dni po tym napisała mi smsa że mam 5 minut w restauracji takiej a takiej. I to było jak walec dla mnie. Nikt nigdy mnie tak nie skrzywdził werbalnie i niewerbalnie. Jak powiedziałem że przepraszam że nie chciałem jej skrzywdzić, że miałem depresję i załamanie nerwowe, to powiedziała żebym się tylko nie rozpłakał (list oddała, przeczytała tylko kawałek, ale nie doszła do części dlaczego tak się stało) i że jak bym przyszedł pół roku wcześniej to była by inna cytuję "gadka", że przez to że przyszedłem do jej pracy to straciła wszystkie miłe wspomnienia jakie jeszcze miała związane z moją osobą, i ze miesiac jej zajelo wyleczenie sie ze mnie i teraz jest jej zajebiscie. I jeszcze odebrała telefon jak ktoś dzwonił i mówiła że wszystko jest ok nie czuje się zagrożona, MASAKRA, ledwo do domu wróciłem byłem taki zbrukany psychicznie, ale zasłużyłem... Była dla mnie wsparciem i najmilszą osobą na świecie przez prawie 3 lata i skoro była zdolna powiedzieć takie słowa to nawet nie chcę myśleć jak bardzo czuła się przeze mnie skrzywdzona, że wytoczyła takie działa. To było w grudniu, pozbierałem się dopiero w lutym i napisałem jej że za wszystko ją przepraszam, że ma prawo żyć własnym życiem i że jeśli kiedykolwiek będzie chciała odnowić relację, ale tylko na jej zasadach i tylko jak będzie chciała to mój numer zna. I choć zrobiłbym wszystko dla niej to wiem, że te rany zawsze pozostaną i u niej i u mnie a mimo wszystko potrafiłbym dać nam szansę, bo pamiętam wszystko dobro jakie mnie spotkało a nie złe chwile. Tyle że to już koniec, nie umiem cofnąć czasu i przestrzeni. Niech będzie szczęśliwa, zasłużyła na to.

Mi sie za duzo spraw w jednym czasie nalozylo, bo covid ktory mnie strasznie przeoral, potem guz, potem rozwod, powiedzenie corce o rozwodzie, wyprowadzka. Przeroslo mnie to wszystko i oberwala niewinna osoba. Zabraklo szczerej rozmowy ze juz nie daje rady sam tego ogarnac.

Nie widujemy sie bo jakies 2 lata temu zmienila prace. Ostatnia wiadomosc od niej to: ostatni raz Cie czlowieku prosze daj mi spokoj, ukladam sobie zycie na nowo i spotykam sie z kims. Idz do psychiatry. Ja juz nic nie napisze dla mnie to jasny przekaz.

Ja juz zamknalem ten etap, nie chce siebie karmic zadna nadzieja. Musze sam siebie doprowadzic do pionu. Ostatnio widzialem jak wyglada i wyglada jak milion dolarow. Tyle ze ja zakochalem sie jak wygladala zupelnie inaczej i za tamta dziewczyna tesknie, bo dla mnie wtedy byla najpiekniejsza tym jaka byla a wyglad byl tylko milym dodatkiem.

Jeszcze przypomnialo mi sie a to wazne. Jak sie zwolnila to odsunelismy sie od siebie i bardzo mi jej brakowalo. Umowilem sie na spotkanie i wtedy obiecalem ze jak sie rozwiode to chce byc z nia. Wtedy mi powiedziala ze wiedziala ze jak sie przestanie odzywac to zatesknie i wroce a przynajmniej cos w tym stylu. No i czekala az jej nie zranilem.

Lady Loka, znów polecam uważne czytanie w miejsce wyważania swoimi spostrzeżeniami otwartych drzwi.

Pinki18, a długo trwała wtedy Wasza rozłąka?

Krótko, może kilka tygodni.
Z perspektywy czasu wiem, że to był błąd, ten powrót. Jak się poznaliśmy to byłem otwarty na tę znajomość, adorowałem, byłem spontaniczny, rozmawialiśmy cały czas, robiłem jakieś prezenty, nie miałem w głowie tego wszystkiego z czym się musiałem zmierzyć. Później skupiłem się na tym żeby przygotować siebie i córkę na rozwód, i nawet nie zauważyłem jak się zaczęliśmy oddalać. Dodatkowo nalegała na to żebym się wyprowadził i na zbliżenie a to dodatkowo mnie dystansowało, bo czułem że mogę temu ulec a tak bardzo było to sprzeczne z tym co ustaliłem z nią na początku. Coraz bardziej mi doskwierało to że ze wszystkim zostałem sam i zamiast mi pomóc to ciśnie ciągle jeden temat. A tak naprawdę ja też czekałem na to aż to się wszystko skończy, aż będziemy razem tylko miałem do ogarnięcia najważniejszy temat, dobro dziecka i niestety ją zaniedbałem. Potem poszło lawinowo, covid, guz, depresja, rozwód, powiedzenie o tym dziecku, wyprowadzka, problem z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości. Z tym wszystkim byłem sam, nigdy mnie nikt nie zapytał jak się czuję i czy to ogarniam. I te wszystkie sprawy doprowadziły do tego że czuła się odrzucona i jak mi to kiedyś powiedziała że byłem jak beton, tyle że ten "beton" był spowodowany tym że czułem ciśnienie z jej strony zamiast pomocy a nie dlatego bo taki jestem. Rada dla kolejnych, najpierw rozwód, później porządek w głowie, a dopiero potem relacja z kimś innym, bo inaczej robimy krzywdę komuś i sobie pomimo że mamy dobre intencje i się staramy. Z jej strony na pewno jest dużo goryczy, złości i urażonej dumy a teraz pewnie obojętności. Nie chciała mnie wysłuchać, był już tym zmęczona, chciała zapomnieć i wiem że jak miałbym szansę to było by inaczej, bo poradziłem sobie z głową i demonami, ale było za późno, za późno. Mi pozostało tylko uszanować jej decyzję, choć chciałem i walczyłem o nią jak lew tyle że poległem jak mucha.

Ja serio Ci proponuję odpuścić. To nic nie da. Będzie powodować, że będzie się od Ciebie odsuwał bardziej a Ty tylko pogłębiasz stan w jakim jesteś. Te wszystkie historie, o tym że ludzie do siebie wracają to tylko promil przypadków, w które ja też uwierzyłem na początku, bo mówiła że to przeznaczenie że się spotkaliśmy i się tym karmiłem jak przypadkowo zobaczyłem jej auto jak stałem w korku, jak jadąc przez pewną miejscowość przypadkiem minęliśmy się na skrzyżowaniu, jak wracałem od psychologa to też minęliśmy się autem, było tych akcji więcej, ale trzeba o tym zapomnieć. Tyle że to nie przeznaczenie, to przypadek i im szybciej zrozumiesz, że musisz iść do przodu i pozwolić mu żyć własnym życiem, tym szybciej staniesz na kopytka.