rozstać się, bo tak trzeba?

Sytuacja troszkę podobna do mojej byłej. Teraz jest lepiej. Myślę, że teraz najwłaściwszym rozwiązaniem jest po prostu szczera rozmowa, to co tu napisałaś, powinien usłyszeć on sam. Mężczyźni nie czytają w myślach. nikt tego nie potrafi. Uwierz..jeżeli on zobaczy że jest ci źle..z pewnością będzie chciał zrobić wszystko by to zmienić....

tylko, że mieliśmy już taką rozmowę przy której naprawdę się otworzył, ale poprawa nie była długotrwała

Ach te słowa..

Ja tam zawsze wolałam czuć, że facet mnie kocha niż słuchać o tym   Twój wybór, co wolisz i co daje Ci szczęście.

pewnie dlatego też się tutaj znalazłam, że nie do końca wiem co czuję, albo bardziej czego chcę. Szczęście jest jakby połowiczne, bo wtedy kiedy nie jesteśmy pokłóceni. Ja też oczywiście wolałabym to czuć, ale idzie to z jego strony dość opornie... niby rozsądek podpowiada, że w takiej sytuacji lepiej by było się rozstać, bo tak normalny związek nie wygląda, ale boję się być sama i wiem, że już drugi raz tak nie pokocham, bo od samego początku wszystko wyglądało tak jak sobie wymarzyłam.

On bimba sobie z tych waszych kłótni, bo wie, że i tak zadbasz o to, by załagodzić sytuację. Jeśt bardzo ciebie pewny i stąd jego zachowanie. Nie wiem o co się kłócicie, ale podejrzewam, że za każdym razem ty bierzesz winę na siebie albo robisz dobrą minę do złej gry, bo źle czujesz się w atmosferze konfliktu i tak to widzisz jest. Musisz porozmawiać z tym facetem i postaraj się być bardzo stanowcza w czasie tej rozmowy. Niczego się nie bój, bo gdy rządził bedzie toba strach, że stracisz tego faceta, wtedy stracisz moc stawiania zdrowych granic- zawsze tak jest, że w związku rządzi ten, któremu zalezy mniej, a więc strach jest zawsze bardzo złym doradcą. Postaw wszystko na jedną kartę i doprowadź do konkretnej ale i bardzo spokojnej rozmowy. Postaw konkretne warunki i potem spokojnie obserwuj sobie, co bedzie dalej. Jesli z waszej rozmowy nie wyniknie nic dobrego dla ciebie, żadna zmiana, która by ciebie satysfakcjonowała, to wycofaj się z tego układu (to nie jest związek- wy spotykacie się ze sobą, ale to nie jest związek), bo za chwilę skończysz, jako podnóżek dla tego faceta, a gdy tak się stanie, to pewnego dnia on wymierzy ci kopa w tyłek i nawet się za toba nie obejrzy, bo co łatwo przyszło, to i łatwo poszlo. Nie cackaj się z nim i zadbaj o swój komfort psychiczny. Po to masz faceta, by polepszyć sobie jakość swojego zycia, a nie po to, by sobie to życie pogarszać i zatruwać.

Byłam w związku z facetem przez 4.5 roku na odległość. Bardzo go kochałam i wydawało mi się , że warto czekać, że w końcu się coś zmieni, że się do mnie przeprowadzi- bądź co bądź do stolicy. Przeprowadził się na pół roku, potem wrócił do siebie obiecując , że się to zmieni. Powiem Ci tyle - nie warto czekać i marnować życia. Chciałabyś pewnie , żeby był obok Ciebie częściej. Ja też tak chciałam. Prędzej czy później , któreś w was pęknie , bo ile można żyć na odległość? Ja wiem jedno, nigdy więcej takiego związku!

chciałam razem zamieszkać, ale z czasem przestałam naciskać i póki co nie ma na to widoku, a szkoda, bo wydaje mi się, że polepszyloby to znacznie naszą sytuację, zupełnie inaczej dogadujemy się w 4 oczy

no cóż, często dostajemy po głowie za to, że chcemy budować swoje szczęście na cudzym nieszczęściu

ja Cię nie oceniam czy zły czy nie, to kwestia Twojego sumienia, a w życiu niestety czasami trzeba być egoistą. Właśnie zapomniałam wspomnieć, że postawiłam sprawę jasno, powiedziałam, że koniec, ale musimy się spotkać, bo musi oddać moje rzeczy (z tym, że to było nieprzemyślane i pewnie czeka nas jeszcze rozmowa co dalej)

Sama tego nie uciągniesz mając na dodatek sabotującego normalnie przebiegający związek faceta- no do czego to podobne, żebyś ty jako kobieta miała latać za jakims facetem, który robi ci wielka łaskę. Jesli nie bedziesz się szanowała i na każdym kroku pokazywała temu facetowi, że ty zyć bez niego nie możesz, to niestety, ale inaczej niż do tej pory miałaś miec nie bedziesz. Facet nie chce z tobą mieszkać, bo to mu przeszkadza a tamto nie pasuje- on zwodzi cię i tyle. Gdyby zależało mu na tobie, to wychodziłby ze skóry, by miec cię ciągle przy sobie. Temu pasuje, że sptakcie się raz albo dwa razy w tygodniu, bo on spuści sobie z krzyża, ty posprzątasz mu chałupę, nagotujesz żarcia na cały tydzień, oporządzisz go pod względem prania i prasowania- full wypas. Po co on ma brać całą mleczarnie i robic sobie kłopot, skoro ma tak komfortową sytuację? Dzięki tobie on ma tak wygodnie. A czego ty się tak boisz? Czy ten facet daje ci jakies pieniądze, że bez jego kasy umarłabyś z głodu? Czy on zabiera cię na wypasione wczasy pod palmy albo czy obsypuje cię prezentami lub wspiera cię na każdym kroku i pod każdym względem? Co on ma ci do zaoferowania poza swoim wackiem i towarzystwem raz na jakis czas? Póki co to on z ciebie doi i czerpie i jak to często w życiu bywa on nie dość, że marnuje twój czas, zwodzi cię, okrada z życia, to jeszcze robi ci łaskę, bo przeciez gdyby tylko zechciał, to miałabyś figę z makiem. Zastanów się czy ten związek rokuje na przyszłość? Czy jest mozliwe to, że załozysz z nim rodzinę i że bedziesz przy tak traktującym cię facecie spełniona, jako kobieta? Czy uważasz, że będziesz zyła 100lat, że masz czas na jakies chore przepychanki z chłopem, który traktuje cię jak persona non grata. A jesli ty byś się do niego nie odezwała, to zanczy, że wasza znajomosć przestanie istnieć? I dlatego zawsze jako pierwsza łagodzisz sytuację? No widzisz- dlatego właśnie zamiast normalnie rozwijającego się z wiązku tkwisz w dziadowskim układzie jako nie wiadomo kto właściwie. Za jakis czas on i tak kopnie cię w tyłek. Przestań się bać, bo w razie czego, żadnego cuda ty nie stracisz, a sobie dasz szanse na spotkanie faceta, który bedzie za tobą. Nie bedziesz mogła uwierzyć jak wspaniale jest być z fajnym facetem. Ten aktualny tylko zatruwa ci życie.

dziękuję za te obszerne odpowiedzi w dużej mierze myślę trafione, ale nie do końca jest tak, że widujemy się tak rzadko na jego życzenie, ostatnio to akurat ja nie mogę bo wzięłam na swoje plecy troszkę więcej obowiązków i nie mam czasu, a do tego studiuję, więc trzeba uczyć się do egzaminów itd. i kiedy powiedzmy grozi nam dłuższa przerwa potrafi przyjechać rozwalonym samochodem żeby spędzić trochę czasu, ale wcale nie czuję żadnej presji seksu, robimy to tylko wtedy kiedy oboje wyraźnie chcemy, a nie pod żadnym naciskiem. Nie sprzątam mu, ani nie gotuję nic z tych rzeczy. No i właśnie sama nie wiem czego się boję, nie jestem uzależniona finansowo, ani prezenty ani wypasione wakacje  i faktycznie ten związek kiepsko rokuje na razie niemożliwe jest poczynienie jakiś poważnych planów, nie mogę powiedzieć, że nie robi nic, ale wlecze się to w czasie, a ja ciągle czekam na większe zmiany. Nazbierało się już trochę tych minusów, chyba obawiam się być sama albo to przyzwyczajenie, że po prostu ktoś jest

ja już można powiedzieć MIAŁAM, bo się jednak rozstaliśmy. Wiadomo, że jak w grę wchodzi wspólne mieszkanie to jest już trudniej, ale nie ma co zwlekać i trzeba brać sprawy w swoje ręce żeby nie marnować swojego czasu na ludzi, którym na nas nie zależy

Jest taka książeczka "5 języków miłości ". Mamy często inne sposoby wyrażania miłości.jeżeli ktoś wyraża miłość słowem, nie zrozumie języka miłości wyrażonej czynem, lub spędzanie razem czasu.

Możecie razem przestudiowac ta książeczkę i określić jak każde z Was wyraża miłość, zrozumieć siebie nawzajem.

paulla strach niestety często paraliżuje nas przed podjęciem właściwych decyzji, to nigdy nie będzie łatwe z dnia na dzień zostać samemu, ale czasami trzeba się zastanowić czy się jest szczęśliwym? czy ciągnięcie tego dalej będzie lepsze niż zakończenie związku? nie za bardzo opisałaś swoją sytuację, więc trochę nie mam się do czego odnieść, być może wystarczyłaby po prostu rozmowa? jeśli czujesz że powinnaś to zakończyć to to zrób. ja długo się wahałam i nigdy nie nadszedł odpowiedni moment cokolwiek by się nie wydarzyło to i tak boli, trzeba to przejść

doskonale Cię rozumiem, poznałam te wszystkie emocje po rozstaniu na własnej skórze, ale widzę że masz bardzo zdrowe i zdecydowane podejście co mnie cieszy, być może ta myśl o zdradzie przelała czarę goryczy. to dobrze, że zdecydowałaś się na taki krok, z tymi prośbami o kolejne szanse często niestety dajemy się nabrać, ale nie warto wierzyć na słowo, jeśli ma być lepiej to trzeba od razu dokonać poważnych zmian. nie ma co ulegać emocjom i dłużej tkwić w czymś co działa na nas destrukcyjnie. Trzymam mocno za Ciebie kciuki w razie czego pisz, swego czasu wylewanie swoich żali na tym forum bardzo mi pomogło. Lepiej pisać z kimś kto nas rozumie niż rozmawiać ze znajomymi którzy mają superrady będzie dobrze i tyle

o tak obojętność jest tutaj bardzo pożądana, ale do niej daleka droga, pewnie najpierw przyjdzie po drodze jeszcze nienawiść. Też bym chciała nie czuć nic, ale tak się niestety nie da, miotam się strasznie, huśtawki emocjonalne. Ja się boję, że moja miłość nigdy nie minie;/ zawsze myślałam sobie że to "ten", nie wyobrażam sobie teraz znowu komuś tak zaufać, rozmawiałam wczoraj nawet z  koleżanką też zostawiła faceta po burzliwym związku i jest ok po roku zaangażowała się w coś innego, ale jest z nim trochę z rozsądku, obiektywnie powinien jej się podobać, ale nie ma już tego wow, sama mówi, że nie czuje czegoś silniejszego niż do tego poprzedniego, smutne to, ale tak to jużjest.
to przykre że byłyśmy osobami które dawały więcej, nigdy nie chciałam się wstydzić swoich uczuć i myślałam że wszystko jest odwzajemnione i jeżeli ja się staram to on nie obrośnie w piórka tylko będzie mnie doceniał widząc jak mi na nim zależy. tak się niestety nie stało.
ja łez to wylałam i nadal trochę wylewam ale już znacznie mniej.
a co u was dokładnie się wydarzyło? bo ja pisałam o tym, że pierwsza muszę wyciągać rękę i głównie z tym miałam problem, Ty podpisałaś się że masz tak samo, ale on jednak teraz chce dzieci ślubu? troszkę nie rozumiem

ja też byłam pewna że to miłość na całe życie i pod koniec ciągle zastanawiałam się tak samo jak ty ile to jeszcze potrwa. Bardzo mnie to męczyło, bardzo. Po każdej kłótni zastanawiałam się czy jesteśmy razem i pytałam go czy chce mnie zostwawic, czułam się niepewnie. Dawał sprzeczne sygnały, powtarzał że kocha ale tego nie okazywał, nie tak jakbym chciała. Byliśmy razem 1,5 roku.