Zdradzasz? Nigdy, przenigdy o tym nie mów.

O-ho, powrót trolla.

Tęskniłeś.. to naturalne, nie wstydź się.

No, nie ma tak dobrze.

Swoją drogą..ciekawe jak można "zdradzać" kogoś, z kim się spotkało raz czy 2 na..skok ze spadochronem hahahaha

Moze " malutki", to z taka nieduza???

Kolendra, zgadzam się z Tobą i właśnie przed chwilą też doradzilam tak Bambolince z wątku obok.

Chloe2 byłaś kiedyś zdradzona przez partnea?

Owszem i uwierz mi bardzo się cieszę ze się dowiedziałam. Nie wyobrażam sobie kłamstwa tak poważnego w związku.

Pozostaje tylko życzyć słodkiej niewiedzy ;-), skoro Cię to satysfakcjonuje.

Związku nie buduje się na kłamstwie - NIGDY. Takie związki prędzej czy później rozpadają się.

To odpowiedź na twoje teorie , Chorwat.

Pozostaje Ci również życzyć wspaniałego związku, w którym będziesz miał rogi do sufitu, ale <hurra> nie będziesz wiedział

A co w przypadku gdy ktoś ma regularne skoki w bok? też doradzasz to samo "dla dobra małżonka"?

No, bo już myślałam..

Co do jednorazowych wyskoków, ja jestem 'purystką' jeśli chodzi o zaangażowanie: robię to na 100% albo wcale, w związku z tym oczekuję tego samego. Jeśli ktoś ma "skok w bok" nawet jednorazowy to jest to zabójstwo mojego zaufania i coś nad czym nie potrafiłabym "przejść do porządku dziennego", nawet gdyby to było po pijaku, zamroczeniu - nie interesuje mnie to. Skoro ja potrafiłabym się powstrzymać to tego samego wymagam.

I nie łagodzi mojego rozczarowania związkiem gdyby ktoś zatajał ten fakt przede mną, przeciwnie - gdybym się dowiedziała po czasie poczułabym się potwornie zmanipulowana, ponieważ dokonano wyboru o tym czy chcę kontynuować związek za mnie, a warunki jego trwania zostały zmienione W TRAKCIE bez mojej wiedzy i zgody.

Kompletnie nie pojmuje jak można na własne życzenie chcieć żyć w niewiedzy, w nieprawdzie o partnerze, o swoim związku. I Ty tyle piszesz o wierze, o Bogu, itp. - czy Bóg jest za kłamstwem? Nigdzie o tym nie przeczytałam..

Acha, to nie znałam takiej definicji.

Niech ponosi, ale beze mnie.

Dlatego uważam, że tak ważna jest bliskość emocjonalna - gdy jej nie ma, to łatwo o takie "kwiatki" jak jednorazowe skoki w bok itp., bo partnera traktuje się jak debila, któremu "najwyżej się nic nie powie" , haha. Świetne

Ty masz swoje emocjnalne zdanie, ja mam swoje bardziej rozumowe.

Chyba, że woli żyć w upodleniu, byle tylko nie musieć zaczynać wszystkiego od początku.

Co innego zdradzic, ale przyznac się i próbować UCZCIWIE przepracować problem, pomimo bólu - sorry, życie i jego konsekwencje.
Co innego zdradzić i grac kochającego mężusia/partnera.  Z resztą jak mówię - ktos, kto potrafi zdradzić, a potem bez mrugnięcia okiem udawac, że nic się nie stało, ma wszelkie zadatki by zrobić to następny raz. A nawet jeśli nie, to na pewno normalny nie jest, bo ludzie uczciwi nie potrafią żyć w kłamstwie i nie zrzygac się patrząc codziennie w lustro.

No raczej.
I teraz jak to się ma do tego co napisałes powyżej? Warto z takim kimś być w związku?

Ma się tak, że jak już ktoś się ożenił z osobą z tendencjami do zachowywania się nieuczciwie, ale z resztkami sumienia, to z jego punktu widzenia lepiej jest nie wiedzieć, jeśli szczerze zdrajca nie chce tego kontynuować.

p.s. zdradził cie ktoś (w małżeńśtwie)? albo zamienił na lepszy model lub eksperymentował na boku (konkubinat)?

Jeśli wyznają ten sam światopogląd (szczerze chrześcijański) i mają wspólne wartości i cele.
Ale zejdź na ziemię: nawet w Polsce ludzi szczerze wierzących i praktykujących jest może ze 25%.
Reszta wyznaje etykę sytuacyjną i strach przed tym co będzie jak się wyda, a łączą się na podstwie cycków, doopy, nóg kobiety a oraz wzrostu mężczyny stojącego na portfelu.

Chorwat tu nie ma wiara nic do rzeczy tylko lojalność wobec osoby ktora się rzekomo kocha.

Tak... Zdradzającą osobą jest zawsze facet... Co do wprost kryształowej więzi emocjonalnej to część oportunistek wyrasta na tym Szekspirowskim bełkocie i żywo twierdzi, że chcą wiedzieć, znać prawdę a następnie się rozstać (pewnie jakieś 80% przypadków). Ile z Was chciałoby ratować związek i czy nadal dałoby się pić z rozbitej a posklejanej filiżanki? Monogamia w człowieczeństwie jest czymś zupełnie nowym i w zasadzie wymuszonym, więc wymaganie od partnera zupełnego oddania to walka z naturą. Można poświęcić się i spróbować żyć w monogamii ale zaznaczam spróbować bo natura ciągle uprasza się o swoje, ale nie można wymuszać i być pewnym bezwarunkowego oddania seksualnego a już zupełnie emocjonalnego, gdzie zadurzyć w kimś jest stosunkowo łatwo - wystarczą sprzyjające ku temu warunki. Osobiście uważam, że człowiek jest poligamiczną istotą i w głównej mierze trzymany jest w ryzach zaistniałego komfortu psychicznego i rygorze norm społecznych. Rozbitą filiżankę jeśli się chce to można posklejać, ale ile jest warta taka filiżanka. Niewiedza jest błogosławieństwem a milczenie złotem.

Są różne szkoły, niektóre mowią o poligamii. Z 853 kultur przebadanych przez antropologa Peter’a Murdock’a tylko w 137 (16%) występował nakaz monogamii. Zatem nasza kultura należy do tych mniej rozpowszechnionych na przestrzeni historii świata. Co prawda kultura monogamiczna sprzyja większej liczebności - ale biorąc pod uwagę obecne przeludnienie...
Poligamia jest bliższa naturze człowieka, niż obecnie to sobie przypisujemy. Gdyby nie było małzeństw - ludzie zakochani bardziej by zwracali na relacje miedzy sobą, bo nie mieliby świadomości że ich papierek trzyma, kobiety by nie szanażowały mężczyzn alimentami, czując się że w sądach to po ich stornie będzie prawo itd. Każdy by się więcej starał, a jak cos nie wychodzi to droga wolna, bez bicia, bez zakazów i nakazów, a pozatym, facet mając kilka kobiet pewnie nie szukałby dalszych rozrywek.... popatrz sobie na swingersow, na to, ze obecni 20 latkowie bardziej rozgraniczaja uczucia i seks, ktory traktuja bardziej jako rozrywke nize strefe intymności. Ta sama kultura w tkrej zyjemy ktora wykreowala monogamie, tak napeczniała od tego głupiego modelu i tak sama sie strawiła, że obecni porno, nagosc jest tak powszechna, ze nie tyklo prowokuje, ale zacheca do zrzucanie monogamii, w takiej formie jaka znamy. Seks to dziś towar - ale powszedni, a nie tak jak dawniej zakazany. Budowanie zwiazku na uczuciu moze w koncu bardziej sie zacznie liczyc, niz do tej pory i stanie sie dobrem poszukiwanym, a nie wylacznie teoretycznym, przypisanym do modelu małześntwa. Małżeństwo wbre pozorom, jak to nasze mamusie, czy babcie mówiły są świete i muszą trwać - bo to małżeństwo - dzisja przestaje być akutalne, bo ludzie są świadomi tego - kobiety zwylke trudniej to ogarniają - że to tylko instytucja, a nie żadna gwarancja.

Bo tak jest wygodniej,niż zaczynać od nowa z nie wiadomo z kim i czy nie będzie powtórki z rozrywki.W myśl zasady,lepsze zło znane ,niż nie znane.W dodatku są np dzieci,a często zwłaszcza kobiety nie chcą rozbijać rodziny.Poza tym nie każda jest na tyle silna,aby zacząć od nowa.

Nie potrafisz "docenić", bo jesteś przynajmniej jeden "poziom" wyżej w rozwoju emocjonalnym niż ci, dla których ważny jest sam związek niż to jakiej jakości jest to związek.

Ja znam takich,dla których to jest właśnie sposób na życie,jeśli już jest okazja,to muszą "zaliczyć".
Zastanawiam się,czy po takim jednorazowym wybryku,taki proceder się nie spodoba

Emocja w sensie..?

Aa.. w tym sensie.
Nie wszyscy chyba się spełniają (pomijając psychicznych masochistów ) Ale są na Forum panowie, którzy jasno i otwarcie przyznają, że "poszukali i znaleźli" sobie kogoś z kim udają związek, żeby nie być samemu, ale "nie tracą nadziei" (gdy Obiekt kiwnie paluszkiem to wiadomo co będzie..;)).
Dla mnie to się niewiele różni od zdrady, właściwie to taki "związek" to jedna wielka zdrada, zaczęty i zbudowany na kłamstwie. Nie kapuję kompletnie jak można wejść w związek z kimś ZAMIAST kogoś, z kim chciałoby się go tworzyć i ocierać sobie nim łzy.
Tacy ludzie chyba nie rozumieją na czym polega bycie w związku i nazywają tym po prostu regularne seksualne i około seksualne czynności, a uczucia im w tańcu nie przeszkadzają (a raczej ich brak)

Owszem.
A najbardziej żenujące jest to gdy takie podejście reprezentują już zaawansowane wiekowo dziady, o inteligencji emocjonalnej i empatii na poziomie rozporka. I jeszcze doradzają innym "jak szukać" i że należy być w tym aktywnym. Aktywnie szukać frajerki, która posłuży w nocy za materac, a w dzień rozproszy smutne myśli o Obiekcie Westchnień <smuteczek>

I nie widza w tym nic złego - w końcu to nie oni sa w tej konfiguracji ru...ni, tylko oni kogoś r...ją, ha ha więc wszystko gra!

Czasami jak czytam wypowiedzi niektórych osób, to mam wrażenie, że ja żyję na zupełnie innej planecie niż te osoby. Tyle jest tu filozofów i oderwanych od rzeczywistości idealistów. Toż kurczę, gdybym ja np. nie miała swojego zdania i zaczęła kierować się radami niektórych osób, to w razie problemów chodziłabym z głową w chmurach i byłabym bezradna wobec normalnych życiowych problemów.
Oczywiście, że dalej potwierdzam to, co napisałam- nie ma najmniejszego sensu lecieć do swojego stałego partnera i kłapać  dziobem, że własnie się go zdradziło i w związku z tym należałoby wspólnie z nim przepracowac problem albo zwiesić łeb po sobie i czekać na kopniaka. O jakim przepracowaniu problemu niektórzy z was pisza? To mój stały partner ma, w razie, gdyby zdarzyło mi się puścić z jakimś obcym chłopem(zaznaczam, że jest w moim przypadku absolutnie niemozliwe, ale ok. nie mówimy o mnie)usiąść ze mną i analizować dlaczego ja wyskoczyłam w majtek na widok jakiegos faceta? Mój facet nad takimi rzeczami miałby się zastanawiać? On mialby wymyslac wydumane teorie do mojego ku...r..stwa? No bez jaj. Skoro bym się puściła, to siedziałabym cicho jak mysz pod miotłą i modliłabym się, żeby mój facet o niczym się nie dowiedział. Co niby miałabym mieć z tego, że powiedziałam mu o swoim łajdactwie? Rozwaliłabym tylko swój związek, facetowi zrobiła przykrosć i w efekcie wyszłabym na zwykłą dziwkę- i to byloby mądrym posunięciem? Bądźcie bardziej życiowi ludzie, bo naprawdę albo niektórzy piszecie pod publiczkę, nie wiadomo w jakim właściwie celu, albo naprawdę żyjecie w oderwaniu o rzeczywistości i dorabiacie ideologie do zwykłego łajdactwa. I jeszcze raz podkreślam- nigdy nikogo nie zdradziłam, bo skoro byłam z kimś i kochałam tego kogoś oraz SZANOWAŁAM, to najzwyczajniej w świecie niedy nie miałam żadnej potrzeby, by bzykać się z jakimś obcym facetem. Takie rzeczy nigdy mnie po prostu nie pociągały i nie wyobrażam sobie, bym oto któregoś dnia podciągnęła kiecę i puściła się z jakimś przypadkowym.
Są tacy ludzie, którzy nie mają potrzeby, by kogoś zdradzać, więc po prostu tego nie robią, żeby nie wiem, jak bardzo zmęczeni byli swoim związkiem.
I są tacy ludzie, którzy lubią od czasu do czasu puścić się z kimś, a robią tak dlatego, ponieważ to lubią i to sprawia im przyjemność. Nad czym tu deliberować?Albo jest się porządnym i powaznym człowiekiem, albo jest się ku...wą.
A każdy człowiek powinien mieć łeb na karku i zadawać się z porządnymi ludźmi, a nie z łajzami.
Podam przykład- jakiś facet zasadził się na zdradzającą z nim swojego męża mężatkę. To ja jeszcze rozumiem, jesli taki boczniak traktuje ową mężatkę użytkowo i na koniec, gdy ona mu się znudzi, on kopnie ją w rozpasany zad, ale debilizmem ze strony boczniaka jest dla mnie, gdy on puszczającą się mężatkę traktuje powaznie i planuje po jej rozwodzie ożenić się z taką. Żaden przytomny na umysle facet nie zrobi czegoś takiego- tylko idiota zwiąże się z ku..ą- dla mnie to oczywiste.
Identycznie rzecz się ma w odmiennej konfiguracji płciowej. Dziwię się boczniarom, które zasadzają się na zdradzających z nimi zonatych.
Ale robić ze stałego partnera, na ktorym nam zależy ścianę płaczu w celu niby przepracowania wydumanego problemu, to zupełnie bez sensu. Gdybym np. stanęła i wiatr uparcie podwijałby mi go góry kiecę a jakas inna tajemna siła sprawiałaby, że gacie same leciałyby mi z doopy, to wolałabym związać się jakimś pasem albo sznurem czy czyms tam, co wpadłoby mi w ręce niz puścić się z jakims przypadkowym chłopem. Potem miałabym pójść do własnego faceta i przyznawać się do tego zwaljąc winę na szalejącą wokól mnie wichurę albo tajemna siłę, która ściągnęłaby mi majtasy? No cos podobnego. Siedziałabym cicho i więcej nie wychodziłabym z domu, gdyby za bardzo wiało. A jeśli moj zdradzony przeze mnie facet, zamiast kopnąć mnie za moje łajdactwo w zadek, on rozsiadłby się, by omawiać mój niezwykle skomplikowany problem z samoistnie podnoszącą się moja kiecą, to sama odeszłabym od takiego faceta, bo miałabym go za chodzącą pipę, a nie za faceta. Czy  to naprawdę jest aż takie trudne do pojęcia?

oliwia9195, no właśnie widzę, że nie rozumiesz..

Gorzej, gdy ktoś jest tą k... i bez problemu robi się na 'porządnego'. I co wtedy?
Żyć w błogiej nieświadomości, w poczuciu, że "ma się ten łeb na karku"?

Czyli lepiej być dziwką, ale 'cwaną' i wtedy z miejsca zyskuje się tez prawo do manipulowania informacjami o "drobnych" zmianach w ogólnych warunkach umowy, na jakie partner się pisał wchodząc z nami w związek? Teraz nie dość, że został zdradzony to jeszcze dostał 'bonus' w postaci odebrania mu prawa decyzji i wyboru w tak elementarnej sprawie jak czy CHCE w danym związku trwać. Bosko

To nie on ma z Tobą ani za Ciebie problem załatwiać, nie na tym "przepracowanie" polega.
Chodzi o to, że zdrada wprowadza nieodwracalne zamknięcie pewnego etapu, zawalenie istniejącego porządku. A to oznacza nieodwołalnie 'chaos' - przynajmniej przez pewien czas.
Pozytywnym aspektem chaosu jest fakt, że jest zawsze źródłem zmian i w efekcie rozwoju.

Tylko w bardzo krótkowzrocznej perspektywie "milczenie jest złotem" w przypadku zdrady. Przemilczeć to można fakt, że w trakcie porannego seksu żonie nieprzyjemnie pachniało z ust, albo mąż miał brud za paznokciami, ale nie zdradę.. Zaufanie to nie jest coś, co można 'włączać i wyłączać' kiedy nam się podoba, a w przerwach od wierności udawać, że mamy alzheimera.

Jeśli doszło do zdrady to w 90% czegoś BRAKOWAŁO (nie mówię o 1 razowej zdradzie po pijaku), a to oznacza, że bez ujawnienia partnerowi o co chodziło, nie dajemy jemu i sobie szansy na poprawę. I na tym polega 'przepracowanie' - na dojściu do przyczyn zdrady i ich eliminacji, zamiast pudrowaniu objawów.

Elle88, a powiedz tak szczerze, jak ty byś postapiła w takiej sytuacji, że byłabyś w fajnym związku, ale na skutek czegoś tam któregos dnia puściłabyś się z jakims przygodnym- to co byś z tym fantem zrobiła? Poszłabyś do swojego faceta i powiedziałabyś mu o swoim łajdactwie? W zyciu nie uwierzę, że zrobiłabyś taką głupotę.
ale proszę bardzo- powiedz, co byś wtedy zrobiła?
Bo ja np. nawet na torturach do niczego bym się nie przyznała.
Tylko badź szczera.

Może z warzywami i straganami dajmy sobie spokój, takie tłumaczenia to przedszkolakom, my dorośli ludzie chyba możemy nazywać rzeczy po imieniu..

Tak  jak ktoś napisał "egoizm poziomu mistrzowskiego" się w Tobie odzywa. Nic dodać nic ująć.

Tylko weź pod uwagę że takie gówno czasami mimo woli wyskoczy na wierzch i wtedy i tak kurestwo wyjdzie na jaw z podwójna mocą, bo do tego jeszcze obrzydliwe zakłamanie, fałszywe pozory i masa obrzydliwych cech zdradzającego.. i tego wszystkiego życzę wszystkim zdradzającym, żeby gówno wyszło na jaw, MArne wtedy szanse że druga strona to gówno łyknie, natomiast zdradzający będzie miał nasrane w papierach do końca życia a zdradzony będzie miał szansę na nowe lepsze życie.

tabunsrokaczy, no i co z tego, że partner chciałby wiedzieć? A co mnie to obchodzi co on by chciał wiedzieć, a czego by nie chciał wiedzieć? A czy mojego partnera obchodziłoby to, co ja bym chciała wiedzieć? W życiu by go nie obchodziło- to dlaczego mnie ma obchodzić to, czego chce on? Oczywiście, piszę tu o zdradzie. Ja miałabym na własne zyczenie robić sobie krzywdę i przyznawać się do tego, że nad własnymi gaciami nie mogłam przez chwilę zapanować, bo mój facet wolałby o czyms takim wiedzieć? Ciekawa jestem czy on byłby taki nadgorliwy, gdyby sytuacja była odwrotna.

Jesli takie gofno by wypłyneło, to faktycznie miałabym problem, ale gdyby zależało mi na moim facecie, to i tak do niczego bym się nie przyznała- bo niby dlaczego miałabym chcieć rozwalać swój związek?Chyba że sytuacja byłaby już mocno podbramkowa, to wtedy kombinowałabym coś innego i liczyła  na mannę z nieba. tylko że znając samą siebie nie sądzę, bym potem chciała byc z facetem, który wybaczyłby mi ku...r..stwo. Pierwsza straciłabym do niego szacunek, jeszcze nim on zdazyłby stracić szacunek do mnie. I nie sądzę, bym była egoistką- ja po mam po prostu zdrowe podejście do życia i swoje niezłomne zasady.