Wojsko- służba przygotowawcza.

On już dostał kartę powołania. Idzie do Poznania od 7 stycznia

To nie ja. Na mnie mundur nie robi wrażenia. Liczę, że jednak etatów w wojsku nie będzie. Jak wygląda taka służba przygotowawcza?
Jakieś przepustki są przed przysięgą?

Ha ha to, że są ladacznice, które rzucają się na mundur wiem. Mój M jest rozsądny i liczę na jego uczciwość.
Marcinkot jesteś wojskowym czy odbywałeś służbę? Mam nadzieję, że te 4 miesiące szybko miną i odechce mu się wojska.
I jeszcze jedno. Dostał przydział (nie wiem czy dobrze się wyrażam jak nie wyprowadź mnie z błędu ) strzelec. Kłopot w tym, że bez okularów widzi kiepsko.
Może być tak, że jednak Go nie wezmą?

No tak miał lekarza i badania przeszedł tylko dla tego, że pani doktor "przymknęła oko"
Im więcej czytam tym gorsze mam zdanie o wojsku polskim. Nie no ja rozumiem każdy ma prawo mieć marzenia i je spełniać, ale gdy się wiązaliśmy nie było mowy o pracy w wojsku. Ja nie potrzebuje męża, który co jakiś czas będzie mi znikał z domu żeby się pobawić zabawkami dla dużego chłopca.
Łudzę się, że na 4 miesiącach się skończy.

Zanim dostanie pracę to musi odbyć jakieś szkolenia specjalistyczne. Może jakaś dziwna jestem, ale jakoś nie mam ochoty mieć za męża wojskowego.
A to się wiąże z ciągłymi wyjazdami. Jak coś kręcę to niech mnie ktoś poprawi.

Masz racje Ludmiłaa powiem dziecku, że jego tatuś akurat ma ważniejsze sprawy na głowie i nie może być przy nim, ale mamusia jest przecież.
Pozwolisz, że zostanę przy swoim prostackim podejściu do wojska.

Jak na razie nie wypowiedział się nikt kto ma pojęcie o wojsku. A spróbować może. Skoro odebrał kartę powołania to znaczy, że spróbuje.
Tak boję się, że będę sama wychowywać dziecko. To coś złego, że chcę aby mój mężczyzna był przy mnie i przy dziecku?
Która z Was jest na moim miejscu? Macie męża wojskowego? Jak macie to piszcie o konkretach, a nie o tym jaka ja jestem podła że nie pozwalam mu iść do wojska...co na dodatek nie jest prawdą.

Ha ha dobre, ma swoją firmę handluje militariami. Pracuje głównie w domu i zostawia wszystko, "zawiesza" działalność firmy, ryzykuje odejściem klientów.
No ale marzenia są po to żeby je spełniać. Dlatego idzie do wojska. A ja jestem tutaj tylko po to żeby się dowiedzieć jak wygląda służba przygotowawcza, a nie po to żeby wysłuchiwać umoralniających tekstów.

No to jak tak stawiasz sprawę. To wojskowy do Ciebie nie pasuje. Dziecko, rodzina, żona to są sprawy drugorzędne przy wojsku, oczywiście dla żołnierza z powołania. I albo Ci to pasuje, albo wchodzisz z wojskowym i wojskiem w pakiecie, albo wypad.
W rodzinach wojskowych to funkcjonuje tak, że każdy zna swoje miejsce w szeregu. I nie ma cackania w stylu ,,  To coś złego, że chcę aby mój mężczyzna był przy mnie i przy dziecku?'' bo i dziecko i żona znają swoje obowiązki, wiedzą, że maż ojciec jest żołnierzem i mu nie zawracają d...jak robi karierę. Więc albo się na to godzisz albo nie, zawsze można nie mieć dziecka, albo nianie nająć.

Nie wiem po co się tak interesujesz tą służbą przygotowawczą, wiesz z reguły wojskowi żony trzymają z daleka od służby i się nie tłumaczą, co gdize i ile trwa. Sorry, ale takie kobiet jak ty wojskowi nazywają (w każdym razie nie napiszę, bo cenzura), bo weź ty się zajmij swoim życiem, pracą, czymś tam, a nie inwigilujesz tego biednego chłopinę. Zachowujesz się jakby to on Ciebie wyganiał na poligon. Współczuć mu takiej kobiety.

Wychodzi na to, że kobieta musi być zadowolona, że jej facet nagle decyduje się zostawić na jej głowie wychowanie dziecka, by służyć krajowi. Brzmi wzniośle, ale czy naprawdę nikomu przez myśl nie przeszło, że zwyczajnie Ci ludzie inaczej się umawiali w życiu i inaczej było ono układane, a taka zmiana może nie być czymś, na co jest gotowa każda kobieta? Nie rozumiem tego waszego 0-1 podejścia. Każdy ma marzenia, każdy, ale nie oznacza to, że trzeba się na nie rzucać, jak ma się dzieci... To, że wy sobie radzicie z 2 dzieci, bez ojca, przez 3 tygodnie w miesiącu, to super. Nie każda kobieta chce takiego życia. Tak trudno to zrozumieć i ograniczyć krytykę?
Z tej sytuacji nie ma prostego wyjścia.

Ja tam jestem zwolenniczką prostych rozwiązań.
Kompromis to takie g... gdzie żadna ze stron nie jest zadowolona.
Skoro nie można się dogadać, trzeba się rozstać.

Znam taką sytuacje którą sama obserwowałam. Chłopak był w wojsku, to jeszcze jak do Afganistanu wysyłali, no i został wytypowany, ale....żona mu nie dała jechać. Co za pierdoła bez jaj-pantofel- tak wyśmiewali go koledzy. Co na jego temat mówili przełożeni, nawet nie napiszę bo same wulgaryzmy. Cóż nikt cackał się nie będzie, wbrew pozorom do Afganistanu chętnych nie brakowało. Poleciał ktoś innym, ale facet był tak skreślony w wojsku, tak podpadł, że szybko wyleciał z armii. No i wtedy się zaczęło, jeszcze jak się dowiedział, że Ci z jego niedoszłej zmiany awansowali, zarobili kasy, jeżdżą nowymi brykami po mieście. Zaczął na swoje żonie wybijać wszystkie swoje frustracje, tam ponoć cała rodzina miała w domu taki poligon, że sąsiedzi jeszcze stali na baczność Dużo osób o tym widziało, że tak jest w tej rodzinie ale większość uważała, że żona sobie zasłużyła na to. Bo po co go ograniczała? W każdy razie żona nie wytrzymałą i się rozstali. Ten człowiek też się zmarnował bo nie potrafił się już potem odnaleźć w żadnej innej pracy, strasznie się rozpił, rozchorował. A szkoda, bo ponoć miał predyspozycje do bycia dobrym żołnierzem...ale jak się baby słucha zamiast dowódcy to się tak wychodzi o.
Także mówią, ze nie ma nic gorszego, niż niedoszły, niespełniony żołnierz to podobno jak odbezpieczony granat, w każdej chwili może wybuchnąć

Ale Ty masz do nas pretensje że on tak wybrał?
Tak może się nie umawialiście na to,ale życie często nasze plany weryfikuje.
Masz rację że 800 zł to jest byle co,ale  tam od takiej kwoty zaczynają.
Powiedział Ci że zamierza na misje wyjeżdżać?Przecież nie musi.
Jak w przypadku pracy w wojsku cię nie opieram,tak w przypadku wyjazdu na misję Cię rozumiem,też bym pewnie byłabym  przeciwko.

Szkolenie nie gwarantuje, że zostanie przyjęty w szeregi armii. Dostają się nieliczni.

A gdzie on tak będzie jeździł?
Mam męża, który służy w wojsku od prawie 25 lat i jego wyjazdy ograniczają się do dwóch/trzech poligonów rocznie. Wcześniej był na  jednej misji na której był z własnego wyboru i na dwóch półrocznych szkoleniach, które również  były jego wyborem.

Skąd wytrzasnęłaś te 800zł?!
Zarobki żołnierza NSR wynoszą około 750 złotych za miesiąc (podczas szkolenia) i po ukończeniu około 1400 złotych netto.
Podczas odbywania służby przygotowawczej przyszły żołnierz otrzymuje również uposażenie: oficerowie 1500 zł, podoficerowie 1000 zł, szeregowy 750 zł. Po ukończeniu służby przygotowawczej i przeniesieniu do rezerwy otrzymuje także stosowną odprawę.

Coś jeszcze, jeżeli wynagrodzenie z tytułu stosunku pracy jest wyższe niż uposażenie zasadnicze otrzymywane w czasie pełnienia okresowej służby wojskowej to przysługuje rekompensata finansowa, w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem. Zamieszkującym poza miejscem pełnienia służby przysługuje również prawo do zwrotu kosztów dojazdów.

Czyli w zasadzie, jak zwykle, wszystko sprowadza się do tego, że wchodząc w małżeństwo i mając dzieci, ma panować samowolka, bo ewentualny sprzeciw, to ograniczanie innej strony, a same obawy o przyszłość sprawiają, że kobieta wchodzi w rolę tyrana? Ja nie widzę najmniejszego sensu w pisaniu takich rzeczy. Upieracie się przy swoim, jakby świat był czarno-biały i wojsko to ZAWSZE idealna opcja, a ewentualny sprzeciw, to objaw wszystkiego, co najgorsze. Zastanówcie się, co piszecie. Naprawdę.
To, że jednej kobiecie odpowiada, że jej mąż jest wojskowym, nie znaczy, że każdej będzie odpowiadało. Ludmiła podała przykład wyśmiewania gościa za to, że nie pojechał na misję, bo żona nie chciała pozwolić. Ciekawe co byś pisała, gdyby jednak z niej nie wrócił... Nie każda kobieta gotowa jest na to, by żyć w niepewności, czy jej facet wróci do domu, czy przypadkiem nie wjedzie na minę i wszystko runie. Tak trudno to zrozumieć?
Swoją drogą same się znokautowałyście. Ludmiła pisze, że gość, który nie jedzie na misję, jest wyśmiewany i nie ma życia w wojsku, a inna osoba pisze, że misje nie są obowiązkowe... Pozdrawiam.

Wszystko zalezy od tego gdzie go przydzielą i co bedzie robil. Powiem Ci na swoim przykladzie,ktory niestety nie zakonczyl sie happy endem. Sluzba przygotowawcza ogranicza sie do weekendowych spotkan. Czasami co dwa tygodnie czasem co tydzien w zaleznosci na kogo sie trafi i czy pozwolenie dostanie. Osobiscie wspominam ten okres bardzo dobrze,bo bylam przekonanan ze mojego ex tak to wszystko pochlonie,ze zobaczymy sie za pol roku. Na szczescie tak nie bylo, tesknota byla tak wielka,ze widzialam go praktycznie co weekend. Wszystko zalezy od podejscia Twojego faceta i checi. Musisz sie liczyc z tym,ze nie bedzie na kazde Twoje zawolanie. Jak dostanie rozkaz sluzbowy musi jechac i tyle. Takze wiaze sie to z czekaniem,co niestety jest trudne. Mnie to wieczne czekanie akurat zabilo. Wykanczalo mnie to,ze planowalam cos i na tym sie konczylo. Ze zamiast byc to bywal. Poza tym podpisal papiery kwalifikujace go na misje- podobno musial. Takze perspektywa zycia pol roku w stresie i martwienia sie o niego mnie do konca zmiażdzyla. Postanowilam sie z nim rozstac,bo nie wyobrazalam sobie takiego zycia. Niech on robi to co sprawa mu radosc,nie chce go ograniczac.Takze jesli masz jakies watpliwosci i nie potrafisz tego zaakceptowac nie marnuj czasu sobie i jemu.

Bo oficjalnie obowiązkowe nie są. Ale nieoficjalnie ,,krzywą patrzą'' i chcą jak najszybciej pozbyć się takiego.
No bo po co taki żołnierz? Co się wymiguje, jest niewyszkolony, niedoświadczony, niekompetentny, i jeszcze nie wiem za co trzeba mu płacić.

Ej ale to nie ma być tak, że teraz wszyscy na hurra do wojska bo misji jak na razie nie ma i się nie szykuje.
Bo nie oszukujmy się wielu idzie bo uważa, że łatwa kasa i pewna praca. Ale z takich żaden pożytek.
Więc jeżeli ktoś się decyduje, to rozumiem, że w każdej chwili jest gotowy porzucić wszystko i wszystkich i wykonywać rozkazy

Któraś z Was pyta czego się boję. Boję się wielu rzeczy choćby tego, że przyjdzie mi się podporządkowywać wojsku...zresztą już to muszę robić.
Dla mnie chore jest zostawianie firmy na którą tak naprawdę pracował od 15 roku życia. Mając 15 lat zaczął pracować na to co ma teraz i zostawia to dla wojska...przecież to paranoja. Boję się tego, że jednak nie skończy się na tych 4 miesiącach. Wiem, że są kobiety które godzą się na takie życie, ale ja nie muszę. Czasami trzeba w życiu wybrać co jest najważniejsze. I ja wybrałam i nie jest to marzenie mojego M, które pojawiło się nie wiadomo skąd.

Bardziej bym się martwiła, gdyby Wam obojgu zależało na tym, aby się dostał do wojska, bo wiem, że graniczy to niemalże z cudem. Więc głowa do góry i daj mu się przez te cztery miesiące pobawić w wojsko.

Jak nie ma kogoś, kto by go przepchnął, to szanse na pracę w wojsku ma niewielkie.

Można, ale na oficerkę jest się jeszcze trudniej dostać (kilkunastu kandydatów na jedno miejsce i wyższe wymagania odnośnie wykształcenia).

Taaaaaa Nie chcę za dużo pisać, więc napiszę tylko tyle - jeśli faktycznie tak sądzisz jak piszesz to jesteś w wielkim błędzie!

No ale jak się nie dostanie, będzie załamy, niespełniony, to będzie dla niego cios i to Cie nie wzrusza? Tylko cieszy
A jak doceni, ale życie w wojsku ? I będzie tęsknił za wojskiem?

Ja doceniam to co mam (czytaj- JEGO) dlatego nie chcę żeby tam szedł...między innymi oczywiście.
Biegałam z nim po lekarzach, znosiłam wiele godzin w szpitalach gdy przechodził szereg badań żeby iść do tego swojego wojska i pocieszałam gdy nie dostał się do desantu więc nie mów mi Ludmiłaa jaka jestem okropna. Nie masz pojęcia jaka jestem.

Jesteśmy po rozmowie i już wiem, że nie będzie starał się o pracę w wojsku. Tyle dobrego, a 4 miesiące to nie tyle. Sama go odwiozę do Poznania i dam buziaka na szczęście. Niech posmakuje wojskowego życia.

to dopiero początek,siostra w poznaniu pozaliczała wszystko na 5 i co?
w dęblinie wynalezli coś w oku,jakby nie mogli tego zrobić przed mordęgą w poznaniu

nie miała co weekend przepustek!

marcinkot po powrocie masz na nowo milion badań ,testy,o pracy nie ma co jeszcze marzyć

wyjazdy na poligon nie są często,czasem wojskowemu zmieniają jednostkę,wtedy zabiera rodzinę i są razem

tak MIRIAM było z moją siostrą,zostawiła dzieci z mężem na 4 miesiące i teraz sobie w brodę pluje
ona chciała zostać w wojsku,zrobiła tam uprawnienia na chumerry,nie wiem czy dobrze napisałam,ma wszystkie kategorie prawa jazdy łącznie z ciężarowymi i autobusami

  Pigwa ja rozumiem że to do Pumelki było?

Czytając niektóre wypowiedzi mam wrażenie, że służę w innym wojsku niż to które opisujecie. Do autorki tego tematu nie ma przepustek do przysięgi ewentualnie jakieś odwiedziny w weekendy o ile to w Poznaniu funkcjonuje. A na zapas nie masz się co obawiać, że chce zostać na zawodowego. Do tego jeszcze długa droga a tylko niewielki odsetek ludzi po przygotowawczej przechodzi na zawodowego.

Osobiście jestem z dziewczyną w związku na odległość . Ja Wrocław , ona Poznań jak co to pisz

Witam. Dziewczyny powiedzcie mi jak ja mam dac radę? Mój mąż po 2 latach ślubu  pojechał 450km ode mnie na służbę przygotowawczą do wojska. Jest mu bardzo ciężko a ja nic nie robię tylko wyje. Po prostu za bardzo ho kocham a to nasza pierwsza rozlonka od 6 lat. Dodatkowo rodze w listopadzie więc go nie będzie. Z jednej str. Muszę myśleć o dziecku ale silniejsza jest dla mnie rozlonka. Zero kontaktu zabrali im wszystko ja padne z nerwów. Poradzcie coś.