Służba Zdrowia w realu

Nasza służba zdrowia to nadaje się do... same wiecie do Czego
Jak dawniej wam pisałam mój tata nie żyje. Co jest wyłączną winą Służby Zdrowia.
Chorował na serce, pojechał kiedyś na zakupy do biedronki, dostał zawału, (do tego wypadł mu portfel i pieniądze, dokumenty ktoś ukradł) Karetka przyjechała po pół godzinie, wtedy jeszcze żył. Jakiś km dalej jest szpital więc tam z nim pojechali karetką. Po dowiezieniu do szpitala żył. Pani na recepcji powiedziała ze nie maja miejsc i żeby go odwieźć do szpitala Latawiec w Świdnicy jakieś 20 km dalej. Zmarł w drodze do latawca. Lekarz z karetki powiedział ze gdyby go tam przyjęli to przeżyłby bo był silny. jak wytrzymał pół godziny wcześniej to przeżyłby. W prawie pisze ze osobę w takim stanie szpital przyjąć musi, nawet na podłodze i ratować jego życie. Założyliśmy sprawę w sądzie. ,,W tym dniu w tym szpitalu nie było żadnego pacjenta przywiezionego karetką, nigdzie nic nie było zapisane. Lekarz z karetki powiedział tylko ,,przykro mi, o prace teraz ciężko'' i to wszystko, sprawa przegrana...

Yuki to straszne

Bardzo mi przykro.

Ehh....

Ja pamiętam jak miałam 12 lat i złamałam rękę. Leżałam 3 dni na obserwacji. Gips miałam od palca do przedramienia, był bardzo ciężki. W nocy zachciało mi się siusiu chciałam wezwać lekarkę żeby pomogła mi wstać bo nie mogłam, nie było przycisku żeby wezwać lekarkę, nie chciałam krzyczeć żeby nikogo nie obudzić. Jak to dziecko popłakałam się, najpierw ciszej potem głośniej. Potem już krzyknęłam ale nikt nie przyszedł. Musiałam zadzwonić do taty, od zadzwonił do szpitala i wreszcie ktoś przyszedł... może nie jest to coś wielkiego ale na pediatrii chyba dyżur nocny powinien być lepiej zorganizowany...

Dziewczyny ja także mam niemiłe wspomnienia z pobytów w szpitalu, ale i tak aż płakać mi się chcę, gdy słyszę jak straciłyście swoich najbliższych. Wszystko można przeżyć ale nie utraty bliskiego. Smutne jest to, że w ogóle tak jest i takie sytuacje mają miejsce coraz częściej. Boję się, że gdy ktoś z mojej rodziny będzie potrzebował pomocy, to nie otrzymają jej. Boję się tego że ich stracę. Kiedyś gdy mój tata miał zawał to był po prostu koszmar. Nawet gdy wrócił do domu, to szłam jak najszybciej do domu, biegiem i wyobrażałam sobie najgorsze rzeczy, tak bardzo się boję, że mogę stracić kogoś bardzo mi bliskiego. Ja sama już nie chodzę do lekarzy a powinnam, jakoś przestałam im ufać...

Naprawdę współczuję !! Ja może, aż tak dobrego kontaktu z ojcem nie mam, ale kocham go i wiem co musisz Ty czuć. Aż mi serce pęka jak słyszę o takich sytuacjach a na świecie ich jest od groma. Ale trzeba jednak mieć w sobie jakąś iskierkę nadziei by dalej żyć i cieszyć się życiem, trzeba wykorzystać każdą chwilę by być bliskimi, by mieć wspomnienia i by okazywać im miłość. Prawda Leoshidia? Musisz cieszyć sie teraz tymi dniami, które wypełniają Ci obecni bliscy i spróbować czerpać z nich wiele radości. W życie pewnie każdego z nas wiele czeka i trzeba po prostu się z tym zmierzyć  i żyć dalej najlepiej jak się potrafi a w sercu nosić ukochanych.

Ja wierzę tylko w prywatną służbę zdrowia. Nie mam takich przerażających doświadczeń a jedynie źle zrośnietą rękę - jak miałam 12 lat spadłam z konia na obozie, zawieźli mnie do szpitala i orzekli, że to złamana szyjka ramienia - w gips jak żółw, od pasa po szyję z dziurką na dłoń na brzuchu przez półtora miesiąca wakacji. Potem moja mama zawiozła mnie oczywiście prywatnie na zdjęcie gipsu i rentgen - okazało się, że złamanie było z lekkim przesunięciem, które lekarze w publicznym szpitalu olali przez co nie do końca równo się to zrosło. Mogli mnie powtórnie łamać i nastawiać ale to olałam bo nie przeszkadza mi to w życiu, jedynie nie mogę podnieść do góry wyprostowanej ręki całej ale da się bez tego żyć
Miałam też kilka śmiesznych historii z publiczną służbą zdrowia - np jak miałam czyraka w uchu. Najpierw zupełnie nie wiedziałam o co chodzi - ucho bolało mnie tak, że nei mogłam myśleć, stać, jeść, nic. Nigdy wcześniej nie miałam żadnego zapalenia ucha ani nic z tych rzeczy więc kompletnie nie wiedziałam co się dzieje i wyłam z bólu. W końcu moja przyjaciółka władowała się ze mną do tramwaju i zawiozła do szpitala na bielanach w warszawie. pani nawet na mnie nie spojrzała mimo, że ledwo stałam z bólu tylko powiedziała, że oni nie mają dzisiaj dyżuru laryngologicznego - tylko szpital w Międzylesiu (około 40 km dalej). Zaśmiałam się pani w twarz i zadzwoniłam do prywatnego centrum medycznego obok mojego domu. Wizytę miałam dwie godziny później.

Suma sumarum - ja po prostu nie wierzę już w publiczną służbę zdrowia w naszym kraju. To jest jakiś koszmar więc staram się go omijać szerokim łukiem a póki mnie stać na to by korzystać z usług prywatnych lekarzy zupełnie nie widzę potrzeby chodzenia do publicznych

nnnnnnnajlepiej  to nie chorowac...mi dzeki Bogu narazie lekarz nie potrzebny

Dlatego ja chodzę do prywatnych lekarzy. niby lekarz ten sam co w zwyklej przychodni a podejscie zupelnie inne;/  paranoja delikatnie mowiac...

Jak miałam 11 poszłam do dentysty w szkole(pamiętacie te gabinety?) i pani wyrwała mi zęba. zostawiła jednak mały odłamek którego nie mogła wyrwac, ale stwierdziła, ze to samo wyjdzie... nie wyszło. kiedy mama w koncu zabrała mnie do innego dentysty okazało sie ze od tego małego odłamka  utworzyła sie torbiel na dziąsle. dostałam skierowanie na chirurgię szczękową i tak lekarz zwrócił mojej mamie uwagę ze mam asymetryczna twarz;/ niby nie wiele ale on to od razu zauważyl a mama która pztrzyla codziennie nic nie widziala.

skonczylo sie na operacji, usunięciu stałej,gornej "3". a pozniej kolejne wizyty tym razem u stomatologów zeby oj zgryz wygladal ladnie. nawet nie chce liczyc ile pieniedzy poszlo na  aparat, wizyty, dojazdy....

a wszystko przez mały odłamek...

takich historii pewnie każda z nas ma troche, doświadczenia własne, rodziny, sąsiadów, znajomych.

Ja (odpukać) w szpitalu nie byłam jako pacjent, ale różne historie po rodzinie słyszałam.
Jedyne czego doświadczyłam, to gdy kilka lat temu byłam tak osłabiona, że nie miał sił ustać na nogach i zaczynałam tracić kontakt z rzeczywistością, moja matka zadzwoniła na pogotowie. Dyspozytorka poradziła żeby najpierw spytać się mnie czy przypadkiem jutrzejszego dnia (to była niedziela po południu, ok. 17) nie mam jakiegoś sprawdzianu i symuluję. Następnie dodała, że karetki nie przyślą, bo nie jestem umierająca.

Ja rozumiem, że muszą robić selekcję, bo nie mogą jeździć do każdego jednego przypadku. Ale dlaczego potrafią jechać do nastolatki, która skarży się na ból brzucha z powodu miesiączki, a nie pojadą do dziewczyny, która z niewiadomych przyczyn mdleje i słabo kontaktuje z rzeczywistością?