Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą.

temat dla mnie
mam z tym problem tzn. z kłamstwem, fałszem (zafałszowaniem), nieprawdą
i cholera po co mi to ?
bo w imię spokoju (pokoju) lepiej zmilczeć, udać nie widzę - nie słyszę, a co tam ...
a ja nie, a ja nie, brnę w to,
bo ja muszę wyjaśnić, bo przecież nie tak, bo to nieprawda
ach, nie warto chyba

A jakiś tydzień temu sama nad tym rozmyślałam
Myślę, że nie tyle kłamstwo staje się prawdą co my sami zaczynami w to wierzyć. Mam zasadę, że lepiej być zlinczowanym za prawdę niż pochwalonym za kłamstwo i zbierać za nie wiwaty i oklaski.
Możemy stracić pieniądze mówiąc prawdę ale nie tracimy czegoś ważniejszego-godności, honoru.
Często broniąc prawdy jesteśmy narażeni na wyśmianie, obelgi etc. ale warto, ponieważ wtedy widać czy środowisko, w którym się obracamy jest wartościowe.
mniej więcej tak to u mnie wygląda, taki mój bełkot

Inka o tym właśnie piszę wyśmianie obelgi ale "stracić wiele"? To się na pewno tego nie tyczy. Co tracimy gdy ktos nas wysmieje gdy mówimy prawdę? Sądzę ze nic

Lepiej zmilczec, czy lepiej wyjasniać, czy przykładać sie do powielania, czy może w imię honoru, czystego sumienia,

Nie chodzi mi bynajmniej o materialne sprawy, ani zadne d3amsko meskie

Relacje bardziej

Jaką cene jestes gotowa zapłacić, bo jest zawsze to czymś obciazane

Jak nie zmiana towarzystwa, to opinia negatywna
Zawsze gdzies to na nas działa,
Czy twardo stac w prawdzie czesto w samotnosci, izolacji jakiejs
Czy moze isc na łatwiznę, wygode

płacę cholernie dużo, zbyt dużo z siebie, to najwyższa cena
z czasem coraz bardziej zastanawiam się czy dla wygody nie warto zejść z tej ceny

hmm samotność jest
ale nie dlatego, że mnie dotyka wybór,
to ja dokonuje wyboru, eliminuje, coraz mniej pozostaje

To ja stane po drugiej stronie barykady

Ja sobie dobre klamstwo... cenię.
Będę wmawiać choremu, że wyzdrowieje, grubej kolezance, ze nadal dobrze wyglada w ulubionej sukience, siostrzenicy - że wróżki naprawdę istnieja, a czasem nawet sklamie facetowi, w zywe oczy, ze naprawde byl swietny w lozku.

I co z tego, ze klamie? Ich zadowolenie jest prawdziwe....

ale złudne ...
chociaż rozumiem, nieraz prawda jest zwykłym chamstwem

popieram trochę

tu dajemy nadzieje

tu kłamiemy w żywe oczy

jak jest młoda to jest fajne, pobudza jej wyobraźnie

a tu to poniekąd sami siebie

Ewentualnie, jak to mawial pewien znany lekarz: "Everybody lies..."

Wedlug mnie klamstwo jest nieodzownym skladnikiem zycia - ludzie chca byc oszykiwani, ale - w sposob finezyjny i nienachalny.

Wiekszosc filmow to bajka - czasem plytkie, czasem glebokie -  ale jednak 90% to bajka. A jednak chodzimy do kina i dajemy sie oszukiwac, bo c h c e m y wierzyc w ten "lepszy swiat".

Zupelnie tak samo jak zdradzana zona chce wierzyc mezowi, ze ja nadal kocha.
Chociaz "efekty specjalne" od dawna szwankuja

Swiat bez klamstwa bylby nie do wytr

Oczywiscie, ze mamy. Dlatego ja twierdze, ze klamie!
Byc moze nie - wtedy coz -okaze sie, ze klamie. A jezeli klamie, ze klamie - to czy juz mowie prawde?

prawda jest nudna:D, ona po prostu jest jak 2+2=4 i nic wiecej nie da sie z nia zrobic to klamstwo daje wszelkie mozliwosci nawet w zagadkach intelektualnych - dopiero wprowadzenie elementu klamstwa wprowadza zabawe

Klamstwo to kreatywnosc!

Tak, tak. i kiedy zrobil pierwsza kanapke tez byla najlepsza na swiecie, i spalona jajecznica, i krzywo pomalowany plot...

W takim razie ty poszlas w drugi biegun i aby nie klamac innych musisz oszukiwac sama siebie.

No chyba, ze twoje dzie i sa super-genialne i zawsze wszystko robia doskonale od pierwszego razu.

(albo zupelnie nie zrozumialas tego, co napisalam )

temat jest szeroki

ale ta kreatywność, po co ??
żeby się wybić, pokazać, za wszelką cenę ?? jakie granice??

uzależnienie ??

Alez rozumiem - wszystko, co zrobil twoj syn, bylo DLA CIEBIE najpiekniejsze, najlepsze. Rzeczywistosc,  PRAWDA (o ile cos takiego w ogole istnieje) byla niewazna, bo nie kierowalas sie rozumem, tylko uczuciem a ono sprawialo, ze wszystko, czego dotknal twoj syn stawalo sie "naj".

Tyle tylko, ze to jest ...zludzenie.

to samo ciasto, gdybys musiala je zjesc NIE WIEDZAC, ze zrobil je twoj syn - plulabys nim dale niz widziala. Plulabys ta "prawda", bo radosc z tego ciasta byla wlasnie zludzeniem a smak jest rzeczywisty. Prawdziwy.

Po co? Powiedzmy, ze jest jak noz - jedwn jej uzyje, by uciac komus glowe, a drugi wyrzezbi konia.

Klamstwo jest tylko narzedziem w naszych rekach - mozemy przy jego pomocy albo niszczyc, albo upiekszac swiat wokol siebie.

Pomysl o wszystkich sztucznych perlach, diamentach, pozlacanych swiecidelkach na szyjach kobiet - czy to nie jest klamstwo? Ale jak im w tych klamstwach pieknie...

W moich okolicach chodzilo takie porzekadlo, ze prawda jest jak d*** - kazdy ma swoja.

Ewentualnie zagadka dla poszukujacych prawdy: Czy to PRAWDA, ze jablka sa smaczniejsze od truskawek?

In-ka to zadam pytanie inaczej - jezeli moja kolezanka zagra pieknie na skrzypcach, a ja z zawisci sklamie i powiem jej, ze jej gra jest okropna to jej smutek bedzie zludny?

Jak rozrozniasz prawdziwa radosc od zludnej radosci? Prawdziwy smutek od smutku zludnego?

ja zatrzymuję się w miejscu czym jest prawda dla mnie,
tzn. w tym wątku, tak go rozumiem albo zrozumiałam

odnoszę się do pytań w pierwszym poście

Cos pomylilas Iceni.  To powiedzenie brzmi "Opinie sa jak d***, kazdy ma swoja".  Opinia a prawda to nie to samo.

Temat rzeka bez końca. Absolutne prawdy są oparte na wierze w nie bo rzeczywistość podważa wszystko z samą sobą włącznie. Kiedyś jeszcze podczas służby wojskowej poznałem oficera w stanie spoczynku, który dla żartu mówił 'oczywiste' kłamstwa tak że brzmiały jak fakty dokonane. Jak to określił w ich "formacji" to szara codzienność a sztuka polega na tym, żeby samemu się nie pogubić.

no tak myślę o tych wszystkich sztucznych i naturalnych

jednak poważnie, według Ciebie jest to kreatywne kłamstwo??

bo jeśli to wzmaga to podziw, poklask
a u mnie np patrzenie się z góry na "innych"
to co pobudzam, to co upiększam tylko siebie??

nie połechtane ego?? poczucie wartości??
mogę patrzeć na to piękno, i wpaść tylko w zachwyt, zadumę

mogę zacząć to pożądać

a to już zmienia znów mój sposób pojmowania, kłamstwo rodzi kłamstwo

chcemy wierzyć w prawdę(żyjemy często iluzją prawdy) ale życie realne to jednak jedno wielkie kłamstwo ??

Mnie moje dzieciństwo i późniejsze doświadczenia nauczyły kłamać - albo inaczej: gdybym chciała kogoś okłamać, potrafiłabym być w tym świetna.

Problem w tym, że nigdy nie było to spójne ze mną, dlatego zawsze wygrywała potrzeba powiedzenia prawdy. Koszta często były wysokie, ale nigdy nie żałowałam.
Męczyłabym się z kłamstwem jak czymś 'nie moim', doczepionym do mnie, nienaturalnym, jak aktorka. Jeszcze kłamanie komuś, jak Cię mogę, ale SOBIE? bezsens
Zresztą, tego się nie da zrobić bez kosztów wewnętrznych, jak spadek szacunku i zaufania do siebie - dla mnie to stanowi o moim poczuciu wartości, na ile jestem 'wierna sobie'.

Ale przyznaję, w niektórych"kółkach wzajemnej adoracji" nieumiejętność kłamstwa i grania wg ich zasad = ostracyzm i zero korzyści, a niekiedy brak możliwości przetrwania.

Ale nie zgodzę się z tytułem wątku: Kłamstwo powtarzane wiele razy nie stanie się prawdą w momencie gdy nie idziemy na kompromis z ważnymi dla siebie zasadami.
Sa ludzie, którzy to robią i potrafią na jakiś czas wyprzeć wyrzuty sumienia i wydaje się, że radzą sobie całkiem nieźle z zewnątrz.
Ale szczerze wątpię by dawało to satysfakcję wewnętrzna na dłuższą metę.

Tak, ale ja miałam na myśli gdy to my jesteśmy źródłem kłamstwa, mimo że znamy prawdę.
Gdy powtarzamy kłamstwo po kimś (wielu pokoleniach) to czasem faktycznie nie wiemy, że jesteśmy robieni w jajo. Tylko, że wtedy to jest nieświadome.

Co innego świadomie iść w zaparte.

Wychowałam się w domu, gdzie rodzice mieli skrajne postawy: Ojciec nie widział nic złego w kłamstwie (o ile miał z tego korzyść), Mama bywała skrajnie szczera, ale często raniła tym bliskich i to też było beznadziejne, bo skrajne.

Ja czasem też mam świadomość, że 'ranię' mówiąc komuś prawdę, ale nie lubię być 'narzędziem' w gierkach ludzi, którzy lubią sobie kłamstwami poprawiać samopoczucie. Wtedy z satysfakcją patrzę jak są bezradni w obliczu prawdy i ciskają się albo załamują, bo wiem, że wtedy albo muszą coś zmienić, albo muszą zaprzestać kłamania w mojej obecności, bo wiedzą, że nie odpuszczę

tak Elle nie możemy czuć się odpowiedzialni za to, że powielamy cudze kłamstwo, dlatego też oddzielanie prawdy od kłamstwa jest dla mnie dość istotne, nie podchodzę do kłamstwa na zasadzie życie dzięki niemu jest piękniejsze,
tak zdarza się, że to kłamstwo czasem przynosi ulgę, choć jakże złudną jak już mówiłam

Czuje ze wiesz