trzecie dziecko?

my mamy dwie córki i chcemy trzecie dziecko. Masz u mnie wielkiego plusa, bo wreszcie ktoś, kto ma zdrowe podejście do dzieci, normalne a nie przez pryzmat pieniędzy. Ja jestem za.

Witaj autorko.
Ja akurat jestem środkowa z trójki rodzeństwa. Mam dwóch braci.
Między mną a starszym bratem jest różnica dwóch lat  oraz siedem z młodszym.
Myślę, że nie ma czego się obawiać. Normalną rzeczą jest, że się dzieciaki kłócą. Czy jest ich dwójka czy piątka. Ja nie pamiętam jakiegoś "wielkiego pola bitwy" z braćmi. Żyliśmy w dobrej komitywie, pomagaliśmy mamie w opiece nad młodszym bratem. Nie czułam się gorszym dzieckiem, jako to "środkowe".
Starszy brat "torował" mi drogę w negocjacjach z rodzicami, dotyczącymi np imprez, wyjść z domu i różnych innych. On musiał pewne rzeczy wywalczyć, a ja miałam już łatwiej, bo starszy brat przetarł szlaki. No a młody to już miał sielankę
Zresztą do dziś wszyscy w rodzinie mówimy na niego Młody, choć już dawno trzydziestkę skończył

A co do zabaw dziewczynek z chłopcami. Nie ma co się obawiać, bo to jednak stereotypy, ze jak chłopak to tylko samochody, a dziewczynka to już nie. Moja córka do wczesnych lat szkolnych bawiła się wyłącznie z chłopcami, w zabawkach dominowały te "męskie", a lalek miała dwie na krzyż.
Myślę, że nie ma się czego bać Życzę powodzenia

To fakt, że pojawienie się młodszego brata było dla nas dużym zaskoczeniem. Wiem, że nie był planowany, ale to mama powiedziała po latach
Ale powiem Ci, że bardzo się ucieszyliśmy z tego faktu. Pamiętam, że pewnego dnia, gdy robiliśmy przegląd różnych zabawek, chcąc już większość wyrzucić (tzn tych wczesno dziecięcych) mama powiedziała, że jeszcze się przydadzą te zabawki, bo będzie nowy dzidziuś. Ech pamiętam, ze serio skakaliśmy z radości

Absolutnie żadnego zastoju nie było Braciszek od samego początku brał udział we wszystkim, choć może wtedy mieliśmy mniejsze możliwości niż teraz są. Bo nawet samochodu nie mieliśmy. Ale rodzicom się chciało, młody w wózek i w autobus, czy pociąg i się jechało.

Jak młodszy się pojawił, ja miałam siedem lat, starszy brat dziewięć.  Wiadomo, ze taki maluch bawi się jednak inaczej, niż starsi. Zdarzało się, że coś popsuł, czy nabazgrał nam w zeszytach. Ale nie pamiętam jakiś większych awantur z tego powodu.
Siłą rzeczy był naszą maskotką, koleżanki które do mnie przychodziły, bardzo lubiły się z nim bawić. Teraz to trochę dla mnie niewyobrażalne, bo miałam właściwie tylko siedem lat, ale ja od początku jak się urodził,  wychodziłam z małym na spacery, mama w tym czasie robiła coś w domu. Byłam nianką trochę dla niego, ale akurat byłam na takim etapie, że bardzo mi to odpowiadało. Pieluchy zmienić, przebrać malucha, to nie był dla mnie żaden problem

Też jestem jedną z trójki rodzeństwa i to ja zawsze byłam na uboczu. Nie wiem czy można z tego robić zasadę, ale też wolałabym mieć dzieci do pary. Chociaż nie dajmy się zwariować, jeśli chcesz trójkę, to argumenty z kłótniami to za mało, by zaważyć na decyzji. Rodzeństwo w pewnym wieku i tak się będzie kłócić. My dopiero od kilku lat mamy dobry kontakt (gdzieś tak odkąd najmłodszy brat poszedł do liceum). Teraz bardzo się cieszę, że mam aż (choć dla mnie to tylko!) dwójkę rodzeństwa. Jest weselej, no i zawsze to aż o jedną bliską osobę więcej. Raz mnie odwiedza brat, raz siostra, innym razem rodzice itp. Fajnie jest.

Hej, ja mam trójkę dzieci. 8, 7 i 3 lata. Chłopcy i  środkowa dziewczynka. Przechodziłam ogromne problemy z zazdrością u córki ale obecnie między nimi jest w porządku. Bawią się razem w chowanego, berka, ciuciubabkę itp, czasem są straszne kłótnie ale najczęściej się dogadują. Córka przy najmłodszym bardzo się usamodzielniła, opiekuje się nim, matkuje, uważam, że dzięki niemu ujawniły się jej pozytywne cechy. Nawet czyta mu książeczki. I to właśnie ona i najmłodszy brat są najlepszymi kompanami. Wcześniej myślałam, ze różnica między nimi jest za duża i że będę mieć "bliźniaków" i jedynaka. Życie pokazało inaczej. Teraz każda różnica wieku wśród rodzeństwa ma dla mnie swoje dobre i gorsze strony.