sposoby na poznanie sie na odległość

Mam za sobą taki wyjazd - 9 wspólnych dni i 8 nocy. Było cudownie:) Po powrocie rzeczywistość, zetknięcie się z problemami dni codziennych zaczęły wszystko psuć. Co prawda sytuacja jest nieco inna, bo on wracał z dalekiej podróży i właściwie szukał miejsca gdzie mógłby rozpocząć kolejny etap życia. Trafił na mnie, potem do mnie...hmm...krótki wyjazd z wyłączonymi telefonami i oddanie się tylko i wyłącznie relaksowi nie sprzyja poznawaniu. Za krótko, za mało!Widzisz wtedy człowieka tylko wtedy gdy jest wyspany, wypoczywa, bawi się...naprawdę poznać można człowieka gdy wraca zmęczony z pracy, gdy budzi się niewyspany albo gdy wstaje lewą nogą z łóżka, gdy jest chory i gdy pojawiają się na jego drodze problemy. To właśnie takie momenty pokazują prawdziwe oblicze człowieka.

Facet w końcu zaprosił mnie do siebie na weekend. To będzie pierwsze nasze spotkanie kompletnie sam na sam. Tylko czy ten weekend mi coś da. Co ja mogę dowiedziec się o facecie przez dwa dni. A on jeszcze pewnie będzie się bardzo starał. A potem będzie powrót do domu i pytanie czy to kontynuować. No i jak dalej to ciągnąć, przez internet?

Aganitka chyba masz rację że powinnam wyluzować i obserwować jak się sprawa potoczy. Tylko że czasem nie mogę złapać dystansu do tego, gdyż jestem po 2 związkach, które zakończyłam. Nie zamierzałam się wikłać w związki na odległość. Ale tak wyszło. Na odległość trudno jest utrzymać kontakt i cały czas podsycać znajomość. Po tym spotkaniu tęsknota może być ogromna. Na dodatek mój kolega z rezerwą podchodzi do związków na odległość, podobnie jak ja. Wolałabym aby to się rozkręciło na maksa lub zakończyło a nie ciągnęło przez lata na powolnym poznawaniu, gdy człowiek nie wie na czym stoi

Zamierzam sprawdzić dokładnie. Ale chemia jest, bo w realu widzieliśmy się już kilka razy tylko nie sami lecz w grupie znajomych. Nie od dziś się znamy, tylko od paru lat.

no tak chemia jest ale im dlużej jestescie na odległośc to ona zaczyna powoli zanikać smutne ale prawdziwe mam tu namyśli okres np. 4 lata u mnie juz tak własnie jest że nie ma tej chemii namietności itp jak np 2, 3 lata temu

dziękuję:*

Jestem tak smutna, nie doszło do spotkania, gdyż przyjaciel wyjechał w sprawach zawodowych. Umówiliśmy się na spotkanie po Nowym Roku ale on nie proponuje. Ja jestem naprawdę w rozpaczy. Nie wiem czy mu zalezy na mnie czy nie, czy boi się tego spotkania, dlatego zwleka?

Tak, mam go w głowie ciągle i to bardzo boli. Na dodatek tak wiele innych spraw mam na glowie (strata pracy) ze po prostu wariuje. Nie dam rady zyc w takim bezruchu i niepewności czekajac na spotkanie w nieksończoność

Zaczynam się bać czy wogole takie zwiazki na odleglosc maja szansę?