Dlaczego w dzisiejszych czasach ludzie szukają drugiej połowy w sieci?

Bo tak jest łatwiej. W rzeczywistości raczej trudno byłoby nam podejść do nieznajomej osoby na ulicy i zacząć pogawędkę czy wręcz flirt. Poza tym internet daje nam możliwość wyszukania odpowiadającej nam osoby, np. o podobnych zainteresowaniach, bez wychodzenia z domu.

Człowiekowi zakompleksionemu na punkcie wyglądu jest ciężej nawiązać znajomość na żywo, bo czuje, że wygląd ma wielkie znaczenie. Dlatego szuka po sieci, by zacząć się przedstawiać od wewnątrz, a dopiero potem pokazać "opakowanie". Do tego przy porażce online'owej mniej boli, niż jakby to była porażka w realu*. Dochodzi łatwość pisania (można się dłużej zastanowić, czy to odpowiednie słowa do ubrania treści).

*nie mylić z marketami

Zgadzam sie, ale w poprzednich wypowiedziach nie znalazłam jednej ważnej rzeczy - otóż to nie prawda, ze tak się szuka tylko "wspólnych poglądów", czy "tematów do rozmów". Nie prawdą jest, że nie zwraca się uwagi na fizyczność. Osobiście nie wierzę w to. Mam konto na jednym z portali i dochodzę już od dawna do wniosku, że kult wyglądu, zadbanego ciała itp. ogarnia internet- i przede wszystkim właśnie tak to w internecie wygląda. Poznawanie prze internet jest chyba dość skomplikowane. Z kilku powodów- po pierwsze zawsze trafi się ktoś, kto po prostu kłamie, udaje kogoś kim nie jest itp, stąd trudno mówić o poznaniu czyjegoś charakteru. Podobnie jest ze zdjęciami - mogę być po prostu kradzione, cudze. Dlatego taką metodę trzeba traktować niestety z dużym przymrużeniem oka. Ja sama dla siebie stworzyłam zasadę taką, że patrzę na wygląd i to co ktoś o sobie pisze, a nawet ważniejsze- jak o sobie pisze, jaki ma zdjęcia, co mówią o autorze, czy to zdjęcia, które robi sobie sam w łazience z naprężonym ciałem i sztucznej minie... Niezależnie od tego uważam, że lepiej jest poznawać ludzi na żywo. Ale jak dziewczyny wcześniej powiedziały - trudno kogoś ot tak zaczepić, a kiedy w koło jest mało interesujących nas osób najłatwiej jest sięgnąć do internetu:)

I nie zgadzam sie z Galicjaninem. Tam są także ludzie, którzy nie mają kompleksów:)

Może niekoniecznie drugiej połówki a osoby z którą można porozmawiać o wszystkim. Czasem taka osoba jest bliższa w samotności niż przyjaciel.

Właśnie, żyjemy w czasach gdzie ma być szybko i łatwo. I można sobie wybrać. Nie dobija Was to? Ostatnio od pewnego Biologa usłyszałam ;  " niedługo będzie można zaprojektować sobie dziecko" Jak to brzmi. A póki co próbujemy sobie zaprojektować drugą połówkę. Eh. uważam, że to na prawdę nie fajne jest.

Wydaje mi się, że ludzie bardziej niż miłości szukają w internecie przede wszystkim kogoś, z kim mogliby pogadać o wszystkim, fajne jest później to oczekiwanie na wiadomość od tej osoby, na kolejną rozmowę. Z czasem okazuje się, że ta wirtualna znajomość nadaje sens każdemu dniu, dochodzi do spotkania i czasem rodzi się z tego wielkie uczucie. Ja doświadczyłam tego i niesamowicie wspominam ten czas. Było to dokładnie rok temu. Mój A. był pierwszym mężczyzną, którego poznałam przez internet i z którym później się spotkałam w realu, no i ostatnim Kocham go baaardzo i cieszę się niesamowicie, że zalogowałam sie na portal, a zrobiłam to z czystej ciekawości, choć nie ukrywam, że w głębi serca liczyłam, że poznam kogoś fajnego, no i dostałam wspaniałego mężczyznę

Oczywiście nie zgadzam się z postem, który cytuję:) Nie miałam nigdy kompleksów, a "poszukuję" w internecie. Prawda jest taka, że oczekuję, że tam poznam kogoś, kto będzie mi odpowiadał i emocjonalnie i fizycznie. Oczywiście nie jestem naiwna i wiem, jak często ludzie kłamią, kradną zdjęcia itp. Wiem też, że nie da się tego sprawdzić. Ale skoro sama ze sobą czuję się dobrze, mam tam swoje zdjęcia i nie udaję kogoś kim nie jestem, to czemu miałabym sądzić, że nie ma tam również takiego faceta? A co do wyglądu: o gustach się nie dyskutuje, ale większość z nas ma jakiś "typ" czy przynajmniej cechy wyglądu, które preferuje. Ale - skoro ja sama patrzę na wygląd i ktoś może mi się nie spodobać, tak też liczę się z tym, że ja mogę nie być "w czyimś typie". Słowa te oczywiście brzmią trywialnie. No i sądzę, że tak na prawdę to osoby o naturalnym podejściu do własnej osoby ani nie muszą udawać kogoś innego niż są, ani nie muszą zamieszczać nie swoich zdjęć... Wcale nie trzeba się "czaić" z czymkolwiek. A, no i wydaje mi się także, że przeświadczenie, że w internecie szuka się głównie "charakteru" jest mylne. Szuka się i charakteru, i wyglądu.

Z tym postem zgadzam się częściowo. To prawda, że każdy może udawać, ale ja odnoszę się do tego tak, że skoro ja nie udaję, to jest duże prawdopodobieństwo, że są też inne takie osoby. To jedna sprawa, druga to oczywiście sam charakter internetowej znajomości. Powiem otwarcie - sama uważam, że to jest często bardzo niesprawiedliwe, bo "poznaje" się kogoś tylko na wyrywki. I oczywiście weryfikuje to życie. Są rozczarowania, a czasem miłe zaskoczenia. Taka prawda. Nie mniej jednak porównywanie nawiązywania kontaktu live i online nie jest możliwe.

Dlatego, że tak jest wygodniej. W świecie wirtualnym nie odczuwamy żadnych kompleksów.

Bo tak jest łatwiej, człowiek czuje się swobodniej i pewniej. Zawsze może przerwać znajomość bez konsekwencji.

W sieci jest łatwiej niż w rzeczywistości nawiązać kontakty. Przełamać barierę nieśmiałości.

Ja "poluję" w sieci głównie z braku czasu No i to taki znak współczesności - skoro do hipermarketu mogę iść wybrać serek, to czemu nie mogę wybrać człowieka przez monitor? Tu również przecież działają zasady marketingu, tu też jest spory wybór... Wybieram z kim rozmawiam, mogę wybrać wzrost, kolor oczu, przekonania. A jak po wstępnych oględzinach mi nie odpowiada to odkładam na półkę i już...

A tak zupełnie serio - mojego najlepszego przyjaciela poznałam przez internet. A mieszka 300 metrów ode mnie. Jeździmy z tego samego przystanku tym samym tramwajem do pracy od 3 lat... Ale w realu w ogóle go nie kojarzyłam, nie zwróciłabym na niego uwagi, no bo niby jak i po co, skoro zupełnie nie interesuje mnie fizycznie?

Internet to dostęp do zasobów praktycznie całego świata bez wychodzenia z domu. Znajomości nawiązywane przez internet zmuszają do wymiany myśli, badania swoich poglądów zazwyczaj wcześniej niż te nawiązywane w realu. Bo tu trzeba coś mówić, nie da się wpatrywać w drugą osobę maślanym wzrokiem...

Mniej zachodu, większy skutek, mniej dotkliwe porażki.

Co do udawania - w realu szanse grania kogoś innego są bardzo porównywalne, przynajmniej na początku znajomości. Ja osobiście wirtualnej obłudy się nie boję - jakoś tak ją wyczuwam błyskawicznie. Wystarczy trochę zdrowego rozsądku, mniej romantyzmu (na początek) i we własnym pokoju można poznać wielu fantastycznych ludzi