Zakochałam się w przyjacielu...

Ooo, właśnie z takim pytaniem wpadłam tu na forum!
Dokładnie wszystko mam to samo - z tą różnica, że pomimo całowania się i innych, kontaktu ze sobą codziennie i wspólnych wakacji nawet ostatnio - on chyba jest bardzo ślepy albo bardzo mu wygodnie w takiej sytuacji, bo nie wie, że coś do niego czuję. Ale mówi, że nie mógłby się zakochać itd, tak ogólnie.
I teraz walczę ze sobą, czy wszystkiego nie spieprzę jak mu to wyznam.

I tak sobie myślę, że skoro faceci to takie niby proste "zerojedynkowe" stworzenia, to gdyby miał się w Tobie zakochać - to już by się zakochał. Wiesz, że teraz sobie może gadać o tym, że raczej by nic pozytywnego teraz nie zbudował itp itd ale jeśli by w tej chwili spotkał kobietę, która by go w jakiś sposób ruszyła - to by ani słowem nie pisnął a za nią biegał. Tak sobie przynajmniej myślę o swoim przypadku. Dlatego szkoda mi tego psuć, rozumiem Cię.

Inna sprawa, że wiem z doświadczenia, że najlepiej działa w takich przypadkach postawienie sprawy jasno - "chcę być z Tobą, jeśli Ty nie chcesz to koniec znajomości". Jeśli ma się ruszyć i pobiec to pobiegnie z Tobą, choćby i tydzień później ale pobiegnie jak ogarnie co stracił. Ale to ryzykowne, bo może nie pobiec.

Tak więc miotam się z tym samym, chociaż tyle mogę Cię pocieszyć

ja22 widać przyjaciel wciąż jeszcze tkwi w byłym związku, może jeszcze kocha, bo to przecież nie on zdecydował o zakończeniu relacji.
Na jego plus przemawia, że jest z tobą szczery mówiąc, że nie może ci dać teraz niczego więcej. Z drugiej strony jest jednak mały minus: chce cię mieć  z jakiegoś powodu w pobliżu. Tylko pytanie jakiego? Dlatego, że cie lubi i nie chce stracić po prostu przyjaciela, czy chce cie trzymać w pobliżu, jako tak zwane koło zapasowe. Ale na te pytania odpowiedź zna tylko on.
A ty? Chcesz być opcją zapasową, czy być kumpelą? Jest jeszcze trzecie wyjście najtrudniejsze: zerwać relację i dać sobie spokój. Dla jego i swojego dobra.

Wiem, że to zabrzmi jak bronienie go, ale prawda jest taka, że nie było przerwy między mną a poprzedniczką którą szalenie kochał. Stwierdził, że nie jest w stanie teraz udźwignąć kolejnego związku, chce odpocząć - widać nie poukładał się jeszcze po poprzedniej stracie. Faceci tak mają, im bardziej kochali tym okres 'po' jest dłuższy. Trafiliśmy na siebie po przejściu przez to samo - mnie rzucił chłopak, jego dziewczyna. Nie wierzę w przypadki. Szczególnie, że nie jest to facet, który po jednej leci od razu do innej, przygodnej... Powiedziałam mu, że nie chcę nikogo innego. On chce mnie w swoim życiu. Postanowiłam niejako zostać 'koło niego' dając mu czas którego chce...

ale czy robię dobrze?

Facet kocha swoją ex, nie chciał tego rozstania, nie potrafi się z tym pogodzić. Mówi o tym otwarcie - plus dla niego.
Ty jesteś zaangażowana - znakomity materiał na plasterek, który za jakiś czas odklei, gdy troszkę stanie na nogi.

Nie łudź się, że im dłużej i bliżej (fizycznie) z nim będziesz, tym większa szansa, że Ciebie pokocha.
On myślami i emocjami jest przy ex, Ciebie nawet nie zauważa w 'romantycznym' kontekście. No, może od czasu do czasu Cię bzyknie, dla higieny, no i pod warunkiem, że będziesz chciała - a Ty już chcesz, prawda?

Nie rób z siebie opcji zapasowej. On chce się jakoś pozbierać, OK. Ale co Tobie do tego? Będziesz trzymać go za ..rękę?
Co Ty - Caritas?

Gość tyle uczciwy, że powiedział jaka jest prawdziwa przyczyna, że jest jak jest, bo mógłby Cię bzykać bez zobowiązań, gdyby był wyrachowanym gnojem - na zasadzie: "baby to uje".
Doceniasz to i ok. Ale możesz doceniać z dystansu i ewentualnie wrócić do tematu za jakiś rok, o ile gościowi przejdzie, ale na to gwarancji nie masz. Jeśli naprawdę ją kochał to zanim się poskłada po tym do kupy, a potem otworzy na kogoś nowego, mogą minąć LATA.

Normalnie wysyp tematów o zakochaniu w przyjaciołach/łkach.

Robię to samo i idzie jak koń pod górę . Przegram, wiem, ale jestem masochistą w tej materii.

Skrajnie uparte bydlę ze mnie. Tracę masę energii na planowanie równie sensowne, jak to nakazowo-rozdzielcze. Ale...! Trzeba walczyć! Do upadłego, jak Leonidas i kompani!