Zakochałam się w kochanku - Netkobiety.pl

Typowa historia. Wiesz jak to będzie wyglądać? Ten Twój kochanek zwyczajnie zostawi Cię prędzej lub później - to mi ciężko stwierdzić, kiedy dokładnie. Zaciągnie Cię do łóżka, zdarzy się pierwsza lepsza kłótnia i zabierze się z Twojego życia, gwarantuję Ci to. Te wszystkie romanse nigdy nie wychodzą... Potem tylko kolejny temat na forum powstaje tego samego autora pt. "zniszczyłam sobie życie, jak wrócić do męża".

Z tego co mówisz, to sytuacja w związku jest kiepska. Próbowałaś z mężem o tym rozmawiać? Jeśli tak, to w jaki sposób i ile razy? Jeśli nie, to dlaczego?

Kochanek zachowuje się asekuracyjnie ...

Widocznie zdaje sobie sprawę z tego, ze skoro zdradzałas z nim, to możesz zdradzać również jego.

Domyśla się , ze początki Twojej znajomosci z mężem były również romantyczne a teraz wieszasz psy na mężu .

Kochanek wie, ze dopóki jest kochankiem to będzie romantycznie  , kiedy wejdzie w kalosze męża , stanie się kolejnym "winowajca".

A poza tym, dopóki jest kochankiem nie musi borykać się codziennością w której już zawsze będzie Twoje dziecko oraz jego ojciec.

Oczywiście, że wiele razy rozmawiałem z mężem, prosiłam żebyśmy zadbali o nasze małżeństwo. Ja dbałam o naszą relację przez kilka lat, a on mnie odrzucał. Wreszcie zaczęłam być obojętna i też nie zauważyłam żeby cokolwiek mu w tym przeszkadzało. Kiedy już wszystko zawiodło zaczęłam szukać kogoś poza małżeństwem.
Nie planowałam romansu, ale stało się. Głodna bliskości, uczuć, seksu po prostu przepadłam.
A kochanek wymaga rozwodu, ale zaznacza abym zrobiła to dla siebie, nie z jego powodu, zeby nie miał wyrzutów sumienia jeśli nam nie wyjdzie. Czy to jest w porządku? Mówi, że nie będzie wiecznie czekał, ja to rozumiem, że chce z kimś być na co dzień, z drugiej strony nie daje mi poczucia bezpieczeństwa. Nie wiem czy nagle mu się nie znudzi.

Przychylam się do tego co jest napisane powyżej. Facet może mieć wątpliwości czy wiązać się z kobietą, która zdradziła swojego męża. Niestety.

A czym dla Ciebie jest poczucie bezpieczeństwa? Bycie takim facetem do wiszenia na nim, póki nie pojawi się inny? Oczywiście, że jego propozycja jest w porządku, na tyle, na ile cokolwiek może być w takiej sytuacji. Zdrowe relacje nie polegają na przeskakiwaniu z człowieka na człowieka ze strachu przez samotnością.
Złap się za ramiona i potrząśnij sobą, żeby dotarło do Ciebie to, co się dzieje. Zdradzasz męża, obawiasz się odejścia, a Twoim głównym problemem jest to, że nie wiesz, czy po rozwodzie masz zaklepane miejsce gdzie indziej. Pomyśl - co będzie, jak kochanek jednak się wycofa przed rozwodem? Zostaniesz w tym małżeństwie i poczekasz na kolejną "drogę ucieczki"?

Proponuję spakować swoje i dziecka rzeczy, powiedzieć mężowi, że odchodzisz, zadzwonić do kochanka niech po Was przyjeżdża.

A jak będzie:
- honorowy małżonek nie da Ci zabrać ze sobą dziecka, ale chętnie pozbędzie się Twoich rzeczy. Oczywiście będziesz mogła je pozbierać do walizki przed domem.
- kochanek odbierze Twój telefon i powie" ale jak to? coś Ty zrobiła? Ja nie kazałem Ci się wyprowadzać. U mnie nie możesz mieszkać"
- Twój mąż złoży pozew o rozwód z Twojej winy
- Sąd przyzna mu rację
- telefon kochanka będzie milczał jak grób
- zaczynasz życie od nowa

Nie "stało się". Jesteś autorką tej decyzji. Nie odbieraj sobie odpowiedzialności za nią, bo niczego to nie zmieni, fakty są faktami.

Nie wiem o jakim porządku myślisz. Twój kochanek sprawę stawia jasno. Cokolwiek zrobisz, zrób to ze względu na siebie. Rzadko, jeśli w ogóle, można spotkać człowieka zdecydowanego przejąć odpowiedzialność za inną dorosłą osobę. On nie chce.

Dlatego kochanek postawił warunek.

Rada?
Zrób coś dla siebie. Spojrzyj w metrykę i zachowuj się zgodnie z nią.

Nalega na rozwód, byś była bardziej uległa, byś zaufała mu, że rzekomo mu zależy, byś była po prostu łatwiejsza... Nie oszukujmy się.

I pamiętaj jedną zasadę, jeśli ktoś wchodzi w czyjś związek, jest po prostu zerem i bezwartościowym ścierwem. Nikomu nie odbija się partnerów, to tylko świadczy o braku stabilności emocjonalnej. Koleś chce może się w ten sposób dowartościować, jeśli uda mu się zniszczyć małżeństwo, zyska wielkie ego, że wyrwał mężatkę.

Natomiast ciekawi mnie jeszcze jedno. Ma ponad 30 lat i dalej brak stabilnego związku, nie zastanawia Cię to w żaden sposób? Bo dla mnie jest to co najmniej dziwne.

Po co?
Bo gadanie nic nie kosztuje i nie angażując się przesadnie może zgrywać bohatera?
Bo nie bardzo mu pasuje, że inny facet może Cię dotykać i chciałby mieć wyłączność?
Bo jest zwykłą ludzką szmatą i papla co mu ślina na język przyniesie mając w dupie konsekwencje,
a kiedy odejdziesz od męża, to nagle się pojawi 1001 powodów, dla których kochaś nie może z Tobą być? 
30 lat na karku i dajesz sobie sadzić takie głodne kawałki? Z litości pominę milczeniem zapewnienia o wielkiej miłości
po kilku spotkaniach gdzieś tam ukradkiem w celu wiadomym, no błagam dziewczyno, ogarnij się.

Ja doskonale zdaję sobie sprawę, że to porażka. Moja i mojego męża. Nie wybielajcie go, bo ta zdrada jest skutkiem czegoś, także jego zaniedbań względem mnie. Naprawdę nie jest biedna ofiarą. Ja nie chcę trwać w tym romanse, nie mam sumienia. Chcę podjąć decyzję, dobrą decyzję. Piszę tu, bo już zupełnie się pogubiłam. Nie wiem co czuję do męża, na pewno przywiązanie, przyzwyczajenie. Nie mam siły sama walczyć o to małżeństwo. Ostatnio nawet postawiła ultimatum. Albo budujemy wszystko razem, od nowa, staramy się - albo rozstajemy. Co odpowiedział? Że tego nie da się od tak naprawić, że nie ma czasu, a poza tym on nie wie jak.

Tak, jestem naiwna, ale nie aż tak żeby wierzyć w jego wielką miłość. Nie znamy się tak dobrze. Jednak jesteśmy sobą zauroczeni. Nie wiem dlaczego niektórzy z Was uważają, że z każdego kochanka taki drań? Jednak biorę do siebie Wasze wypowiedzi, bo w tej chwili czuję się jak dziecko we mgle.

W każdym podobnym temacie, a wierz lub nie ale są ich tutaj setki niemal identycznych jak ten, zawsze powtarza się ten sam scenariusz.
Najpierw czytamy o biednej zagubionej myszce, która nie wie co ma robić, bo jest taka biedna i zagubiona właśnie...
po czym następuje zwykle fala krytyki pod adresem autorki bądź autora wątku, bo biedni i zagubieni panowie też się tutaj przewijali...
i na koniec mamy zmasowany atak na niczego nieświadomego męża (bądź żonę) który jest wszystkiemu winien...
zaraz zleci się towarzystwo wzajemnej adoracji poklepywać autorkę po pleckach, że bardzo dobrze robi, że mu się należy, że to, że śmo...
i tym oto właśnie sposobem temat samej zdrady cudownie się rozmywa, a zdradzacz płynnie przechodzi w rolę pokrzywdzonej ofiary...
Już nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam zwalające z nóg argumenty i przykłady na to jak to on Cię pchnął w ramiona innego.
Ostatnio w sąsiednim wątku wyczytałem, że przyczyną szukania wrażeń na boku przez żonę było marudzenie męża na lot balonem.
Ciekawe czy twoja historia to przebije...

Bo wiele historii tutaj było i każda jest niemalże identyczna? Poza tym powtórzę po raz trzeci, ktoś kto pakuje się w cudzy związek, jest kiepskim materiałem... Dlaczego? A chociażby dlatego, że nie obchodzą go uczucia innych, więc spodziewaj się tego.

Chociaż skoro to piszę już trzeci raz, a dwa pozostałe pominęłaś, to pewnie nie bierzesz tej krytyki do siebie, że faktycznie tak jest. Nie wiem, na siłę nie chcesz w to wierzyć? Na siłę wmawiasz sobie, że będzie dobrze? Poczytaj trochę forum i sama sprawdź finały takich historii. Przecież z jakiegoś powodu Ci to wszystko piszemy, nie jest to nasze "widzi mi się", tylko twarde fakty, których po prostu nie da się zaprzeczyć.

Strasznie generalizujesz, a każdy przypadek jest inny. Nie mówię, że zdrada jest cacy, mówię, że wina nigdy nie leży po jednej stronie. A jak widzę, jestem tu zupełnie potępiana, bez głębszego wnikania w sprawę.

Nie mówię, że tylko i wyłącznie Twoja wina.
Nie jesteś również potępiana, po prostu jest Ci jasno mówione, jak najprawdopodobniej skończy się ten scenariusz.

Po prostu też zasługuję na szczęście. Mąż kiedyś stwierdził, że nie pasujemy do siebie i miał rację. Jesteśmy bardzo różni i męczymy się ze sobą. Teraz pojawił się ON. A ja boję się odejść.

A nie boisz się spędzić reszty życia z osobą, której ani kochasz, ani ją szanujesz? Nie boisz się, jesteście (Ty z mężem) wzorem dla dziecka, że ono na tej podstawie buduje sobie wyobrażenie o relacjach, które panują w związku?

Twierdzisz, że boisz się odejść. Gdybyś, tak dla siebie, przeszła od ogółu do konkretu: czego w związku z odejściem się boisz. I co możesz zrobić, by ów lęk zmniejszyć? I po co trzymasz się tego lęku?

Oj Zuza nikt nie wybiela Twojego meza, ale i Ty nie rob z niego winnego zdrady. Winny zaniedan w malzenstwie owszem... moze... tylko Ty i on to wiecie. Winna zdrady i zlamania zasad jestes tylko Ty. Tak jak ja jestem winna mojej zdrady, nie moj maz bo nie byl taki jak sobie wymarzylam

Czy ten nowy facet zdaje sobie sprawe co znaczy zyc z dzieckiem? Czy on chce miec dzieci? Wiesz, ze obcy nigdy nie pokocha Twojego dziecka tak naprawde. Nigdy ono nie bedzie dla niego najwazniejsze. Postaraj sie wyobrazic sobie z nim codzienne zycie. I wyobraz sobie w tej rodzinie Twoja coreczke. Facet odchodzi i ma dzieci w weekendy matka zabiera dziecko ze soba i wspolnie buduja nowe zycie. Jesli ten nowy facet nie ma dzieci nie wie na co sie pisze.

Rozważając odejście odpowiedz sobie na pytanie: co mogę zrobić, by 'dać sobie radę' finansowo o emocjonalnie oraz by nie być samotną.
Proszę, podejmując decyzje o pozostaniu z mężem nie zasłaniaj się dzieckiem i jego dobrem. Cokolwiek zrobisz, zrób to dla siebie, bo żadne dziecko nie jest wdzięczne rodzicom za to, że dla niego poświęcili się.

Między 'gorszym' a 'złym' czy 'kiepskim' jest olbrzymia różnica.

Pewnie tak, natomiast Twój wygląda identycznie jak co najmniej kilkanaście innych wątków w tym dziale, w dodatku przedstawiasz identyczne argumenty, co autorki tamtych tematów, więc nie dziw się, że reakcja jest taka, a nie inna.

Twój mąż odpowiada za rozpad związku, ale to Ty podjęłaś decyzję o zdradzie - i Ty jesteś jej winna w 100%.

Skoro tak mówisz, że większość wątków o zdradzie wygląda podobnie, to pewnie jest w tym jakiś schemat.Nie wiem, jestem tu nowa. Chciałabym zeby mi się udało odnaleźć tą właściwą drogę do spokoju, stabilizacji, szczęścia.Nie jest też tak, że całą winę za zdradę, moją zdradę, przypisuje mężowi. Razem coś spapraliśmy.

Opinie facetów pod takimi wątkami są skrajnie negatywne, bo projektują swoje własne obawy przed taką sytuacją. Nimi się nie przejmuj ale zastanów się co jest dla ciebie najlepsze. Jak tu już niektórzy pisali, czy codzienność z kochankiem i twoim dzieckiem będzie po jakims czasie równie pasjonująca jak ukradkowe spotkania teraz? Czy jak wychodziłaś za mąż, to tez twój mąż nie wydawał się kimś lepszym niż się okazał w praniu?

Niestety tak się zdarza, że kochankowie, którzy koniecznie chcą doprowadzić do rozwodu, kiedy w końcu do niego dojdzie się wycofują. Ty masz pewne wątpliwości już teraz. Dlatego jeśli rozważasz odejście od męża, to zrób tylko wtedy jeśli gotowa będziesz na opcję, że  odchodzisz od męża ale nie zostajesz na stałe z kochankiem. Jeśli natomiast uznasz, że lepiej dla ciebie zostać z mężem mimo, że cię zawodzi, to masz do tego prawo. Masz prawo do stabilizacji, wygody i niezmieniania swojego życia, nawet jeśli inni sądzą, ze powinnaś.

i wg Ciebie nadal powinna zdradzać męża??? Bo ma wygodne życie i stablilizację? To się nazywa wyrachowanie.

Jeśli zdecyduje się zostać z mężem, zrezygnuję z romansu. Nie potrafię tak żyć.

Z kim żyje? Z kobietą która kochała i była w stanie góry dla niego przenosić. Której nie docenił i zaniedbał.Ale są jakieś granice i teraz to już inna bajka. Koniec upokorzeń! Rozumiesz?

Jasne, bo mu tego nie mówiłam przez ostatnie kilka lat. Daj spokój. Za mało wiesz, nie oceniaj.

Powiedz mu, że ktoś inny zaspokaja Twoje potrzeby i jeśli mu to pasuje to trwajcie w tym dalej.

Zuza, ja Ciebie rozumiem, bo ciężko jest żyć w małżeństwie bez bliskości. Ale nie rozumiem i nie akceptuję Twojego postępowania. Chcesz mieć ciastko i zjeść ciastko. Tak się nie da niestety.

Zamknij oczy, wyobraź sobie całą tą historię. Twoją historię. Jest małżeństwo, jedno prosi  o bliskość, czułość, drugie się nie wywiązuje. Efektem jest zdrada i długo trwający romans. A teraz zamień osoby miejscami. Wyobraź sobie, że Ty jesteś tą zdradzaną i oszukiwaną. Jak się czujesz?

Owieczka, ja nie chcę w tym trwać, chcę podjąć decyzję. W tą, albo tamtą stronę.Dlatego się tu udzielam, chcę obiektywnych opinii, spojrzenia z boku.
Tak odwracałam tą sytuację nie raz i wiesz co? Nie wybaczyłabym mu, jednak czułabym się współwinna zaistniałej sytuacji.

Nic nie musisz. Podejmiesz decyzję kiedy do niej dojrzejesz. Oczywiście może się tak stać, że mąż się dowie sam i wtedy poniesiesz konsekwencje - to musisz brać pod uwagę.

Wiesz dlaczego? Ponieważ właśnie w takiej sytuacji życie pokazuje, że nic nie jest takie oczywiste, takie idealne, chociaż chcielibyśmy i dążymy do tego i marzymy o tym.

Musi podjąć decyzję, bo tak się nie da żyć. Autorka chce ją podjąć, ale większość wypowiedzi na forum nie jest dla niej łaskawa. Nikt nie głaszcze jej po głowie i nie współczuje. Jej się to niestety nie podoba. Zamiast wziąć sobie nasze rady i głosy do serca, atakuje i usprawiedliwia. Nie słucha rad, mówiących "odejdź".  A tak powinna zrobić, przede wszystkim dla samej siebie.