Jak nie zwariować w samotności?

Moze na poczatek ciagle staraj sie byc czyms zajeta.Jakies kursy,hobby ,spotkania, jak Cie najda takie mysli to poczytaj ksiazke, albo obejz film.
Troche to pomoze, ale nie do konca. W kazdym razie to juz cos.

Mam sporo zajęć ale mimo to i tak czuję pustkę. Nie oszukujmy się - praca, hobby nie zastąpi pocałunku, przytulenia, bliskości z drugim człowiekiem. To też pewnie wina charakteru - jestem uczuciowa, wrażliwa, ciepła kluska. Miłość, rodzina to dla mnie największe wartości jak i również życiowe cele. Staram się trzymać ale kiepsko mi to idzie. Chciałabym żyć "pełną piersią" ale samotność blokuje mnie, ściska od środka.

Nie chcę bo będąc w takim stanie jak teraz (czyt. głodna miłości) mogę za szybko wkręcać się w takie znajomości. Obawiam się, że im bardziej się szuka tym trudniej znaleźć. Chciałabym nauczyć się myśleć pozytywnie. Myśleć, że wiele przede mną, że na pewno z czasem ta miłość przyjdzie i już zostanie na zawsze. Niestety, odkąd pamiętam jestem pesymistką.

No właśnie to jest paradoks, że im bardziej się szuka, tym ciężej znaleźć. Samo podejście masz naprawdę pozytywne, bo faktycznie, jak człowiek jest "głodny miłości", to łatwiej jest wpakować sie w toksyczny związek.
Masz jakąś przyjaciółkę, do zwierzania, czy dzielenia czasu? Czasem warto też zrobić sobie jakiś wypad w nieznane. Zależy, co lubisz. Jak nie lubisz sama, jest wielu ludzi z podobnym problemem. Jest taki portal olneo, który bardzo chwaliła kobieta, z którą wracałem do domu [Bla Bla Car]. Zawsze jakieś przekierowanie myśli. No i nie musisz szukać faceta, a skupić się na kobiecie, która też jedzie sama.
Poza tym jednak warto mieć konto na portalu randkowym, ale jak szuka się na poważnie, to odradzam te darmowe. Tak po prostu możesz tam być, może ktoś się trafi.

To jest jak z seksem. Kto raz spróbował, będzie chciał to robić częściej, a łatwiej jest wytrzymać, będąc jeszcze prawiczkiem. Jak kogoś pokochasz i wejdziesz w związek, który się rozleci, potem nie będzie już tak, jak przed poznaniem tej osoby. Wszystko się zmieni.

Nie piszesz ile masz lat. Rozumiem. Ale wydaje mi sie, ze jestes osoba mloda. Starsze kobiety potrafia sobie juz radzic z samotnoscia bo taki stan staje sie czasem dla nich dobrowolnym wyborem. Ty niby wybralas, zamknelas sie w skorupie ale buntujesz sie. I masz racje, byc moze za umowna sciana jest ktos, z kim bylabys szczesliwa. Nasz stan (singli) przypomina szeroki trotuar po ktorym w roznym tempie ida na przeciwko siebie rozni ludzie. W tym tlumie jest ktos kto na ciebiee zwrocil uwage , nie ma wystarczajaco duzo odwagi zeby zblizyc sie na tyle abys mogla go zobaczyc. Zrob tak abys nie przechodzila obok kogos kto czeka na ciebie, i nie zwracala na niego uwagi. Taka wyimaginowana sytuacja moze nigdy sie nie powtorzyc, wiec nie przegap. Jezeli nie udzielasz sie towarzysko, nie masz swojej grupy, ktora jest otwarta na tyle, ze wchodza tam nowe osoby to portale randkowe sa jedynym rozwiazaniem dla Ciebie. Nie boj sie, ze ktos ciebie oszuka. Tam jest pelno ludzi, ktorzy czyhaja na ofiary, chca wylacznie seksu lub/i spoonsoringu. Jezeli bedziesz ostrozna to nie dasz sie nabrac. A bycie tam pozwoli na zdobycie doswiadczenia jak w tlumie bylejakosci wylapac cos co ma wartosc. Zakopanie sie pisaniu pamietnika, czytanie duzej ilosci ksiazek, ogladanie filmow nie da ci szansy na to, zeby ktos do Ciebie sie przytulil i ciebie przytulil.

Wiem doskonale o czym piszesz... niestety. Z samotnością jest tak, że to jakby miało się beton w żyłach. Niby możesz zrobić wszystko- czytać książki, oglądać filmy, spacerować, spotykać ludzi.. tylko, że to wszystko jest "aż ciężkie". Czegokolwiek się nie zrobi to samotność siedzi ci na karku i cicho się z ciebie nabija- " fajny film? hehe nie zapominaj jesteś tu sama". Jak nie zwariować? Sama nie wiem, chyba po prostu trzeba to przeczekać.

Jak się było długo w związku założyło rodzinę ma dzieci to rozpad tego przynosi bolesną pustkę , wiem bo sam jestem w takiej sytuacji .co do osób które nie były w związku nie znają codziennej bliskości partnera orac cyklu jaki panuje .owszam czują smotoność a le to nie ta sama samotność co po stracie partnera z którym tworzyło się rodzinę

Po co porównywać jaka samotność jest bardziej dotkliwa ?? Każdy przeżywa to  na swój sposób, po co to wartościować ??

Do autorki- piszesz, że bycie z kimś bliskim daje Ci energię i chęć do życia. To trochę tak jakbyś jednak uzależniała swoje dobre samopoczucie od drugiej osoby. A skoro nie chcesz teraz wchodzić w żadną  bliską relację z mężczyzną, to może jest to dobry moment, by poszukać "mocy " w sobie, bez opierania się na partnerze. Wiesz jak to jest- związki rozpadają się, ludzie przestają się kochać, zawsze istnieje ryzyko, że w pewnym momencie naszego życia będziemy (krótszy czas, dłuższy, resztę życia...) same...I co wtedy ? traktować ten czas jako przykrą "poczekalnię" ??Chcesz tak ?? Powtórzę raz jeszcze- zaakceptować, że teraz jest jak jest, że czujesz pustkę, że tęsknisz za bliskością. POMAGA !