Niekobieca asertywność?

Nie spotkałam się. Ale za to kiedyś usłyszałam, że jestem feministką. Biorąc pod uwagę, że kręci mnie macierzyństwo i lubię dominujących mężczyzn wciąż nie rozumiem czemu o.O. Obstawiam, że właśnie za asertywność

Pragne wierzyc, ze to zalezy od faceta.

Trzeba byc na prawde nie ciekawym czlowiekiem, zeby oczekiwac od kogos potakiwania i uleglosci...

Ale, owszem, spotkalam sie z opinia, ze polemizowanie/wlasne zdanie/bronienie swoich racji/racjonalne i logiczne, rzeczowe rozmowy sa nie kobiece...

PS luna- ty to akurat wyjatkowo trudna jestes( absolutnie bez obrazy!)
I nie o oczekiwania chodzi, tylko o asertywnosc wlasnie....
( wiesz, czego chcesz, i byle chlystek cie na manowce za raczke nie poprowadzi= niekobieca)

Ta płeć mózgu to jest jedna wielka bzdura. Stereotyp. Co to znaczy, że zgodnie z naturą kobieta powinna być uległa? A czy zwierzęta płci żeńskiej są uległe? Wilczyca nie broni swoich młodych? Lwica nie poluje, bo sobie pazurki połamie? To nie jest kwestia natury, ale kultury. Kobiety tak się wychowuje, by były uległe, bezradne (tzw. wyuczona bezradność). nie rób tego, bo dziewczynce nie przystoi, nie kłóć się, bo to nie ładnie, a już, broń Boże, nie bij, to nie dla dziewczynek Chłopcy takich zakazów nie dostają, na dokładkę obserwują, że dziewczynkom wolno mniej i potem oczekują od dziewczyn/kobiet właśnie takiej uległości, bezradności. Bo jak kobieta wie, czego chce, a czego nie chce, nie pozwoli decydować za siebie, to od razu nie kobieca jest, albo ma w głowie niewłaściwy mózg, który trzeba leczyć, bądź wyprać takimi stereotypami.

Co do odpowiedzi na temat wątku: sama spotkałam się kilka razy z taką opinią, ale głównie od ludzi, których opinią raczej bym się nie przejmowała, bo jak ktoś wyżej napisał, kim trzeba być, by oczekiwać od kogoś innego uległości?

Tu nie chodzi o dominację, że ktoś powinien dominować, a ktoś być uległy. Tu chodzi o coś dokładnie odwrotnego, o dwie równe sobie jednostki. Ani mężczyzna kobiecie, ani kobieta mężczyźnie - nie powinniśmy dominować nad sobą,rozkazywać sobie, bądź potulnie czekać na rozkazy.

Oj tam, oj tam

Niby tak, a w praktyce wychodzi inaczej. I z czym to jest związane? Z tym, że nie wie się, czego się tak naprawdę chce.

a ja jestem z rodziny, w ktorej kobiety zdecydowanie dominowaly.
i majac takie wzorce ciezko sie "przekwalifikowac" na miekka, ulegla.

stad czesto spotykam sie z opiniami- jak w temacie.

Nie mowmy ze nie daja w ty mmomencie synowi  długu emocjonalnego(bez pytanie) ktory kiedys syn zaplaci albo matce albo kolejnej jak Ty to nazywasz moim zdaniem dosyc obelżywie obslugiwaczce.
Wszystko wg potrzeb.

No, boto sie bierze z uogolnienia..wiesz" wszystkie kobiety..."
Albo: " ja wiem lepiej, jakie sa kobiety..."

Jak nie wpisujesz sie w schemat, to jest rozczarowanie i zlosc...

Hahahaha....z mojej obserwacji....
Te male tak maja...
A facet to wzrokowiec- wierzy w to, co widzi...
( a kobieta w to, co slyszy, i to tez mylace ;-)   )

Hahahaha, wyobraź sobie jak ciężko mężczyźni mają ze mną w realu. Tu jeszcze powiem, że lubię dominujących mężczyzn, ale na żywo przecież nie będę się tak "ułatwiać" . Mówię im jak już wiem, że są w 100% FZ .
Ech, i tak wszyscy mi wróżą pantoflarza . Smuteczek .

Wydaje mi się, że w ten sposób patrzą na to osoby, które też nie są uległymi sierotkami - i mówię i o facetach, i o kobietach. Co mi się na początku wydawało dziwne, bo zakładałam, że jakaś taka ameba bez własnego zdania właśnie łatwo będzie mnie tolerować, bo co jej za różnica - ktoś nią pokieruje i okej. Natomiast zauważyłam, że to właśnie innym silnym osobowościom nie przeszkadza. Oni się potrafią dogadać i dyskutować ze mną.

  W zeszłym roku mieszkałam właśnie z dwójką facetów - mój przyjaciel, który ma charakter mniej więcej taki, jak ja (mieszkamy razem od końca liceum z przerwą na rok) i drugi, taka sierotka, który kiedyś mi się podobał. I mimo że w stosunku do tego drugiego starałam się być no... łagodniejsza, bo wiedziałam, że sam mi nie powie raczej, że coś mu nie pasuje, więc starałam się pytać czy prowadzić rozmowę tak, żeby to swoje zdanie wyraził, to i tak było między nami więcej spięć niż z tym pierwszym. A ten pierwszy zawsze się śmiał ze mnie, jak mu opowiadałam zbulwersowana o czymś tam, że co ja sobie wyobrażam, że przecież tamten nie będzie w stanie ze mną normalnie dyskutować, że ja mogę sobie normalnie dyskutować z nim czy inną osobą, która jest wystarczająco pewna siebie i własnego zdania. A "sierotka", chociaż niezadowolona może z czegoś, będzie dusić w sobie, bo mi się nie postawi. Co jest idiotyczne, bo ja się rzadko upieram na siłę przy swoim zdaniu. I faktycznie, ten drugi łatwiej dogadywał się z innymi łagodnymi osobami, a z nami mu było trudniej. Zwłaszcza, jak się zmęczyłam udawaniem łagodnej i ułatwianiem mu życia i zaczęłam traktować go tak samo, jak innych. To już w ogóle mało co można było z niego wydobyć.

Zależy w czyjej praktyce. Ja sobie osobiście nie wyobrażam, by partner mi mówił, co mam robić. To przeczy znaczeniu słowa "partner". Ale widziałam i znam takie kobiety, którym to nie przeszkadza, które oczekują nadzoru.

A to teraz młodych dziewczyn nie wychowuje się właśnie takie, co to nic robić nie musza, bo i tak książe przyleci i zapewni wszystko? A Ty jesteś córeczką mamusi i nic nie musisz robić . Spotykam się z tym częściej niż z tą "obsługiwaczką".

O taki ze jak komus cos dajesz bez pytania to potem mozesz wypominac latami (mozesz ale nie musisz ).

Jak dla mnie każdy człowiek powinien uczyć się radzić sobie w każdej sytuacji, dowiedzieć się czego chce i dążyć do tego, by to spełnić. Każdy ma jedno życie, niezależnie od płci. Nie warto po prostu być taką roślinką i oddawać się w ręce losu, liczyć na empatię ludzi i na to, że Ci pomogą, bo zazwyczaj tak nie jest. Trzeba mieć jakieś oczekiwania i zasady, żeby nie spojrzeć już pod koniec wstecz i nie powiedzieć sobie "No niewiele zrobiłam, całe życie jakoś udało mi się ujechać na litości i pracy innych. Jakoś tak wyszło."
Z jednej strony tępi się księżniczki, które nic z siebie dawać nie zamierzają, z drugiej tępi się te, które wiedzą czego chcą. Jakiś absurd. Wszyscy, niezależnie od płci, powinni pracować na to, by stać się swoją najlepszą wersją.

Bo wtedy nie slysza slowa 'nie'. Dlatego tak sobie cenia.
Moja mama i moj maz mowia, ze moje ulubione slowo to 'nie'  . Ostatnio tyle razy powiedzialam to slowo przez telefon przy jednej rozmowie, ze moja wspolpracownica zakrztusila sie herbata probojac ukryc smiech. 

Amen.

Mam to samo właśnie z jednym ze współlokatorów - nigdy nie wiem, czy jak się na coś zgadza, to naprawdę tego chce, czy po prostu nie wie, jak odmówić. Straszne to jest.

Kwadrat- chyba nie lapiesz...

Na przykladzie mojej kolezanki:
Ona potrafi odmowic akwizytorom, ale nie przyjaciolkom...
Bo zostala tak wychowana, ze MUSI zrobic cos dla kogos....

Nie potrafi odmowic. Z bogiem sprawa, jesli na prawde nie moze/nie ma czasu, ale jesli ten czas ma, i moze, to nie potrafi odmowic. Chocby nie wiem, jak jej sie nie chcialo...no, bo co ma powiedziec?
Nie umyje ci okien, bo mi sie nie chce?
W jej odczuciu to straszna obraza...

Po jakims czasie ludzie przyzwyczajaja sie, ze ona CHCE zrobic cos dla innych, i chetnie wciskaja jej swoje obowiazki...
A ona wije sie jak nadepnieta glizda, a nie odmowi wprost.

Dla mnie, to jest krepujace, bo jak ja np. Proponuje urzadzic dzieciom wspolne urodziny, to nie wiem, czy ona podziela moj entuzjazm, czy po prostu nie chce odmowic z grzecznosci. Bacznie ja obserwuje, i trzy razy pytam, czy tego chce.
Ale my sie znamy kope lat, w pracy, ze znajomymi, z dalsza rodzina ma ciagle problemy.

Jest typowym przykladem osoby nieasertywnej.

Oldo!! Dzień dobry:) Wieki całe:)

Ja mam podobnie- w kwestii rodzinnej.
I życiowo mam (na ogół) własne zdanie, jestem samodzielna, asertywna, zdecydowana.
I raz słyszę od panów, że mogłabym jednak taka nie być i dać sobie pomóc. A później jak jakiejś pomocy potrzebuję- to słyszę, że jak to, przecież ja daję sobie radę sama.
I nauczona doświadczeniem, w relacjach z mężczyznami staram się dawać im przestrzeń do prowadzenia, nie decydować- i kończy się tak, że pan się okazuje nagle dupą wołową i nie potrafi decyzji podjąć jakiejkolwiek, a że do święto-cierpliwych nie należę, to przejmuję stery..

Ad rem...jakie wieki!!!
Widywalam cie w innych watkach..musialysmy sie minac...

Ja ja swoim zachowaniem probuje nauczyc, ze nie musi...
Tylko ona oporna jest( wyniesione z domu wzorce ciezko przelamac)

Widzisz....bo to jest tak, ze to widac...
Nie umiem tego wytlumaczyc, ale to po niej widac, ze ona nie odmowi.
Sa takie osoby, ze widac na pierwszy rzut oka, ze nie pozwola sobie wejsc na glowe, ze nikt nie osmieli sie miec roszczen, liczy sie z ich zdaniem, i szanuje ich czas, ich decyzje, inni pytaja ich o zdanie, po prostu budza szacunek.

Ona jest taka...hmmmm...latwo sterowalna...ulegla, miekka,
To jest w sposobie bycia. W sposobie wyrazania siebie w szerokim pojeciu.
Tak, jakby stale bala sie krytyki, jakby kazdemu chciala sie przypodobac, nikomu nie uchybic, nie urazic...
Jak ja , np. Cos mowie, to w sposob apodyktyczny, stanowczy, konkretny, bronie swoich racji, a nawet jak przyznaje sie do bledu, to nadal w ten stanowczy sposob.

I czesto spotykam sie z opinia, ze ta moja " twardosc", stanowczosc, jest niekobieca, nieatrakcyjna...