Asertywność w pracy

W ciągu całego mojego żyia zawodowego miałam przyjemność mieć dwóch szefów i dwie szefowe:
- pierwszy był tragiczny- podkreślał swoja wyższość, szczególnie w stosunku do kobiet - ja się sprzeciwiałam i głośno wyrażałam swoje zdanie, a zatem nie mieliśmy łatwej współpracy, odeszłam
-drugi szef - wszystkich traktował po partnersku i miał swego rodzaju charyzmę, był naszym doradcą i przyjacielem jednocześnie, słuchaliśmy go , bo był wobec nas szczery i prawdziwy w tym co robił i mówił
-trzeci szef-pierwsza szefowa - nie przypadłyśmy sobie do gustu i odczułam to w naszej relacji, która ociekała sztucznością, potem chyba już z przyzwyczajenia starała się być pomocna, ale teraz jak się spotkamy udaje ,że mnie nie widzi
-czwarty szef/druga szefowa - jest ostra i mało elastyczna, przechodzi etap ustawiania ludzi, mało ludzka, mam wrażenie że jest wiecznie nieobecna

I jaki z tego wniosek, nieważne czy mężczyzna czy kobieta są szefami, wszystko zależy od osobowości. A im trudniejsza sytuacja w firmie, tym szefowie mniej elastyczni.

Co do typów, weź też pod uwagę, że ludzie pracują w różnych miejscach i nie zawsze jest taka mozliwość by się stawiać. Właśnie w mojej firmie, jak ktoś miał jakieś "ale", chciał podwyżkę, czy myślał o awansie, to go już obserwowali a zanidługo dziękowali, bo po cóż trzymać zdemotywowanego pracownika. A iluż tam było ludzi, którzy nie lubili swojej pracy, ale byli tam bo jeszcze nie mieli lepszej, bo nie mieli innej możliwości.

Nie można uogólniać, ani typów szefostwa, ani pracowników, kazdy przypadek powienien być rozpatrywany indywidualnie.

Otóż to, sama pracowałam w biurze - same kobiety i jeden pan prezes. One 100 razy od niego mądrzejsze, on robił to, co mu kazała asystentka i spijał śmietankę. Dziewczyny wiedziały, czym jest asertywność, gender itd, ale brakowało im praktyki, żeby bronić swojego pola, swojej pracy itp. Cóż, w jednych sytuacjach bywamy asertywne, w innych nie. Polecam praktyczne ćwiczenia z asertywności. Bo np. w domu możemy być super asertywne, ale już gorzej w pracy - jednak wszystko to kwestia praktyki i świadomości.

Coś w tym jest. Czytałam ostatnio "Asertywność na co dzień" Agnieszki Wróbel. Książka pomogła mi zrozumieć, czym tak naprawdę jest sztuka bycia asertywnym (bo że jest to sztuka, nie mam wątpliwości). Jednak faktycznie o ile w życiu prywatnym łatwiej walczyć o swoje, o tyle czasami w pracy jest problem...

Mnie asertywności uczyła moja mama , czyli chyba nigdy nie miałam problemu bycia asertywną. Jednak bycie asertywnym w środowisku pracy faktycznie jest sztuką, ponieważ boimy się o swoją pozycję. Myślę , że to bardzo ważny i szeroki temat.
Jeżeli jesteś dobrym pracownikiem, wywiązujesz się ze swoich zadań, robisz coś więcej niż się od ciebie wymaga a podwyżkę dostaje ktoś kto  inny ( niekoniecznie gorszy czy niesłusznie)  to masz przynajmniej dwa wyjścia:
1. iść do szefa i powiedzieć mu o tym, że w ostatnim czasie zrobiłaś to , tamto i dzięki temu firma zyskała to i tamto - musisz być pewna tego, że jesteś niezastąpiona i pokazać to swojemu szefowi.
2. obawiać sie utraty pracy, siedzieć cicho zdemotywowanym.

Zdarza się, że nasi szefowie nie zdają sobie sprawy kogo mogą stracić , dlatego warto jest to uświadamiać, podkreślać.

Moim zdaniem, jeżeli jesteś dobrym specjalistą w swojej dziedzinie i jesteś przekonana i pewna, że zasługujesz na podwyżkę to powiedz o tym, w końcu szef też nie chce tracić NAJLEPSZYCH. Jeżeli np. dostajesz nadmiar obowiazków i czujesz, ze twoja produktywność przez to spada, powiedz o tym szefowi, ale pokaż mu alternatywę.  W każdym przypadku, kiedy mamy problem z asertwynym NIE, wpływa to na dyskomfort naszego życia  nie tylko zawodowego, a przecież każdy z nas dąży do komfortu. Warto zwrócić uwagę na ten problem.

Ja nie potrafię być asertywna, jeśli wiem, że nie jestem wystarczająco dobra i mogę sobie zaszkodzić. Na szczęście staram się jak najrzadziej "bywać" w takich sytuacjach. Nie jestem asertywna również, jeśli widzę, że mój szef to "burak" i nie zrozumie, żadnego z przekazów - jestem już na tyle świadoma, że nie podejmuję współpracy z takimi osobami, bo to jest krótkotrwałe bez korzyści dla mnie.
A jakie jest wasze zdanie?

Wyobraźcie sobie taką sytuację:
Wybiła godzina 16:00 - czyli koniec twojej pracy. Wstajesz, pakujesz swoje rzeczy, zakładasz płaszcz i słyszysz od szefa : " Rozumiem, że na dziś już skończyłaś pracę ? ".
Jak reagujesz ?  wahasz się, ale pomimo tego asertywnie odpowiadasz i zgodnie z umową o pracę i wyznaczonymi godzinami wychodzisz ? czy może jednak bez słowa wracasz i udajesz przez kolejną godzinę, że coś jeszcze robisz - bo chcesz dobrze wypaść ? a może skorzystasz z trzeciej opcji i zapytasz szefa o co chodzi i czy ma jakieś uwagi ?

Które z powyższych zachowań pierwsze czy trzecie według was jest zachowaniem zgodnym z definicją asertywności ?  jak myślicie, które z tych zachowań będzie korzystne zarówno dla pracownika jak i pracodawcy ?

No ja w tym akurat nie widze krepujacej sytuacji, jesli faktycznie skonczylam swoją prace jaką mialam na dzisiaj to odpowiadam: "tak szefie,skonczylam to co do mnie nalezało,widze,ze jest juz 16 ,no więc zmykam do domu,a w czyms problem??  ""
Tak bym rozwiązala ta sytuacje, jaka moja dalsza postawa by byla ,to juz by zalezalo od udzielonej odpowiedzi szefa,co  uslyszałabym