14-letni Dominik odebrał sobie życie - przez rówieśników i dorosłych

Ja myślę, że winni tej tragedii są zwłaszcza dorośli.
I tutaj nie chodzi już tylko o samą nauczycielkę, która owszem mogła miec też duży wpływ na to co się stało. Bo jeżeli chłopcu działa się krzywda i mimo zgłaszania nauczycielka nie zrobiła z tym nic, a wręcz przeciwnie ''dolała oliwy do ognia'', to również może czuc się winna.

Ale chodzi tutaj też o samych rodziców tych uczniów, którzy gnębili i poniżali tego chłopaka.
Nie wierzę, że po prostu uczniowie naoglądali się jakichś filmów dla dorosłych i dlatego tak postępowali.
Takie zachowania musieli skądś wynieśc.

To jest takie grono bardzo młodych ludzi żyjących w świecie bez emocji, bez uczuc.
Żyjących w dobie gier komputerowych przepełnionych agresją. Przebywających po za kontrolą rodziców.

Apropo, tyle osób najeżdża na Kościół. Ale czy rzeczywiście tam nauczą dzieci czegoś złego?
Nawet u nas w kościele w dzień zakończenia roku szkolnego na mszy dla dzieci była ich garstka.
Sam ksiądz zadał pytanie, gdzie są rodzice tych uczniów, którzy właśnie kończą rok szkolny.
Dlaczego nie posłali ich na mszę?

Owszem te problemy z gnębieniem w szkole były od zawsze.
Ale teraz jest to bardziej dramatyczne dla ofiary, gdyż przekaz idzie masowo przez internet.

Straszne, tragiczne, okropne Nie wiem naprawdę co się dzieje teraz z młodzieżą
Moi synowie też mieli problemy w szkole, nie chcieli mówić w domu, o co chodzi ( to też jest straszny problem, dzieci nie mówią, bo chcą pokazać, że są silne i mówienie rodzicom jest passe ),ale widziałam, że coś jest nie tak i drążyłam.Trafiłam na szczęście na madre nauczycielki - wychowawczynie i problem został rozwiązany raz,dwa.To wina dorosłych pod każdym względem.Raz - rodziców wychowujących takie dzieci, które stosują przemoc wobec słabszych,dwa środowiska szkolnego, które nie reaguje, albo wręcz bierze udział w znęcaniu.Przy czym zaznaczę, że nie reagowanie też jest udziałem.Gdzieś tu była historia chłopaka, który miał takie przeżycia - milczące zezwolenie nauczycieli na przemoc wobec niego

Witam. Uważam, że wina jest tylko i wyłącznie nauczycieli . Udają , że nie widzą co się w szkole dzieje .

Powiem wam , że ja też w gimnazjum miałam problemy z innymi. Nie chciałam chodzić do szkoły i uciekałam z lekcji bo bałam się , że znów ktoś przyjdzie mnie nękać. Ale zmieniłam się i to bardzo zaczęłam z nimi walczyć . Bić ich i to jeszcze jak. Mamie nic nie powiedziałam , że ktoś mnie męczy. Skończyło się sprawą za pobicie ale było warto bo nikt więcej nawet słowem mnie nie tknął .

Największym błędem jest poddanie się. Trzeba się bronić. Bardzo żal mi tego chłopca. Często gdy słyszę O takich sprawach to tak bardzo boli . Co musiał czuć ten chłopiec , że zdecydował się na najgorsze.

Powiem Ci mariola gdzie są rodzice tych dzieci...gonią za pieniędzmi. Jestem przerażona tym jak wychowywane są teraz dzieciaki... Chodze z synkiem na rytmikę do jednego ze żłobków i widze mamę która przyprowadza syka na oko troche ponad 2 latka,,  oczywiście dziecko jest od 8.00 do zamknięcia czyli do 19.00,dziecko płacze i mówi" Mamusiu nie zstawiaj mnie, zabierz mnie do domu" a mama na to "Zamknij się! muszę iść do pracy..." bez komentarza...Jak takie dziecko potem ma funkcjonować...dziecko nie docenione nie chwalone ma niską samoocenę i po latach próbuje się podbudować , szkoda tylko że kosztem innych...Zwrócilam mamie uwage bo nie wytrzymałam i co usłyszałam..? z czegoś żyć trzeba...Pewnie że trzeba tylko czemu się tak do dziecka zwracać? też trzeba...?Nauczyciele to inna bajka...choć wcale nie lepsza...I to po części wina uczelni wyższych które "produkują" nam takich "pedagogów". Zmienił się system, zmieniły się czasy...Słowo rodzina to fikcja w wiekszości domów...Za moich czasów moja mama stawała na głowie żebym w ferie i wakacje spędzała w domu a nie w przedszkolu...a teraz? sale pekają w szwach...2 tygodnie brała ona urlopu 2 tygodnie tata, babcia też duzo pomagała nie powiem... Rozumiem że niektórzy nie mają wyjscia bo nie ma babci, cioci itp...ale czy to nie jest też tak że to się stało takim wygodnym wytłumaczeniem, czy nie można choc na ten miesiąc jeśli się nie da na 2 zostawić tego dziecka w domu? tak jak ostatni przykład całodobowego przedszkola gdzie dziecko spędziło 2 dni bo rodzice zapomnieli(!!!) o nim... Jak pytam się taki człowiek który teraz nie umie zwerbalizować tego co czuje a prawdopodobnie czuje się kulą u nogi matki i ojca ma potem nie gnębić innych...? Jakoś się podbudować trzeba a jeszcze jak koledzy go mają za bohatera to jedzie się (jak to się teraz mówi) "po bandzie"

To że ci uczniowie musieli skądś to wynieść - to jedno, ale to że z kolei inni dorośli nie reagowali, to drugie. Przecież na pewno któreś z dzieci musiało w swoim domu coś na ten temat mówić. To była spora szkoła, to jest niemożliwe, że ta informacja stosunkowo szybko nie wyszła poza jej mury. I co? I nic?!

W serwisie polskatimes.pl przeczytałam takie zdanie: "Był bardzo dręczony, poniżany ? potwierdza babcia jednej z koleżanek z klasy chłopca."
To ja się pytam: co ta babcia z tym zrobiła??? 

Dominik poza swoim stylem ubioru miał rozszczep wargi i podniebienia, być może to już na samym początku szkoły najbardziej zwróciło na niego uwagę "kolegów". Dziewczynki zwykle są przyjaźniej nastawione do innych, mniej brutalne, pewnie dlatego to właśnie wśród nich miał więcej znajomych, z którymi przebywał - to z kolei stało się powodem kolejnych drwin. Brutalna prawda.

Małpo, współczuję Ci ogromnie. Być może mówienie o tym wciąż jest dla Ciebie trudne, ale - jeśli mogę - w czym upatrujesz możliwą przyczynę odrzucenia Cię przez inne dzieci?

Wine i odpowiedzialnosc za to ponasza dorosli .
Rowniez rodzice bo nie wyczulaja swych dzieci na innych .
Pochwalaja wrecz jak ich pociechy udaja maczo i to jest kul .
Sama przeszłam to ze swoim synem gdzie tez kolega go nekał w szkole .
a jego matka swego syna pochwalala za jego czyny   .
Chociaz dzieci a szczegolnie nastolatkowie o znecaniu sie bardzo zadko mowia swom rodzicom bo sie wstydza . ze sa słapsi i sobie nie umieja poradzic .
U nas w polsce niema tolerancji na innosc jest to przesladowane i nekane .
Ile dzieci jest wysmiewanych w szkolach z powodow takich , ze sa biedni i sa skromnie ubrani .

Kto jest winny? Winnymi znęcania się i przemocy, szykan i braku wsparcia są uczniowie i nauczyciele, a także inni dorośli, którzy wiedzieli o tej całej sprawie. Winnym samobójstwa jest tylko ten chłopak. Ja w gimnazjum nie miałam lekko, miałam jedynie 2 kolezanki i to byłam na doczepkę do nich, potem coprawda zaczęłam się z jedną z nich przyjaźnić. reszta klasy mnie nie lubiła, wychowawczyni była suką, której nie wiem, kto dał uprawnienia do uczenia. W kazdym roczniku znajdywała sobie kozła ofiarnego, w moim byłam nim ja. Im ona bardziej mnie wyśmiewała przy tablicy, czy po oddaniu klasówek (chpciaż wcale nie byłam zła z jej przedmiotu) tym bardziej rówieśnicy tez byli dla mnie niemili. W końcu zaczęłam opuszczać dużo, udawałam, ze choruję, albo mówiłam wprost mamie, że nie ide do szkoły bo mam dość, czasami mi pozwalała zostać w domu. Czasami jej mówiłam, jak jest, chciała iść pogadać z nauczycielka, dyektorką, ale ja nie chciałam. Oczwiście o niektórych sytuacjach jej nie mówiłam. Różnica między mną, a tym chłopakiem była taka, że nade mna znęcano się jedynie psychicznie, słownie, no raz wrzucili mi piórnik do kosza, ale nigdy mnie nie uderzono, nie popychano. Różnica jest też w tym, że ja to przetrzymałam, poszłam do LO i zaczęłam zupełnie inne życie. Zaryzykuje nawet stwierdzenie, że miałam łatwiej, bo za moich czasów, ludzie nie mieli aparatów w telefonach, ba, mało kto miał te;lefon, nie istniały portale społecznościowe. Nikt nikogo nie szykanował i nie ośmieszał w sieci. Musiałam się jedynie zmagać z tą sytuacją kilka godzin dziennie, pięć razy w tygodniu. Nie musiałam się stresować, ze ktoś będzie wrzucał moje "śmieszne" zdjęcia do neta.

Winę ponoszą dorośli i to podwójnie. Pierwszy raz za to, że nie interweniują i nie dyscyplinują. A drugi raz za to, że dziecko nie wynosi takich wzorców znikąd. Jeśli w domu rodzice zachowują się podobnie i ciągle trajkoczą, że geje są be, że czarni są be, że każdy Inny jest be, to jak dziecko ma wyrosnąć na mądrzejsze od nich? Nawet po wielu użytkownikach forum widać taką postawę, więc jak dzieci mają być lepsze? Niedawno gdzieś w Polsce pobito czarnoskórego chłopca tylko dlatego, że był inny. No to czyja to odpowiedzialność jeśli nie rodziców?

Iceni, nauczycielka nie była taka tylko w stosunku do chłopca, na co jasno wskazuje ankieta, o której wspomniałam w pierwszym poście.

Nie zgodzę się, że nic nie można zrobić. Zresztą wyrzucenie ze szkoły, to nie jest rozwiązanie problemu, a pozbycie się go i zrzucenie na innych. Problem z tym, że tutaj nikt NIC nie zrobił, nikt nawet nie próbował. Dyrektor twierdzi, że o niczym nie wiedział, ale może wiedzieć nie chciał, bo tak było mu wygodniej?

Dominik - jak ustaliła prokuratura - zgłaszał swój problem, ale pozostał z nim zupełnie sam, wszyscy temat zbagatelizowali, choć przecież nietrudno wpaść na to, że skoro zgłaszał, że jest nękany, to musi być to etap, kiedy już doskonale czuł, że sam nie da sobie z tym rady.

A czy obecnej szkole mojego syna nie ma takich Dominików? Nie wiem, ale żaden taki sygnał do mnie nie dotarł, choć wprost moje dziecko o to pytałam. Nie teraz, po tym samobójstwie, ale już jakiś czas temu. Za to kiedy dotarło do mnie, że w podstawówce jedną z dziewczynek w jego klasie zepchnięto na margines, to poszłam do wychowawczyni o tym porozmawiać, a swojego syna uczuliłam, że jeśli tylko ma taką możliwość, to powinien wpłynąć na grupę tych, którym wydaje się, że jest to dobra zabawa . 

Zresztą pisałam już kiedyś, że jego początki w nowej szkole (tej samej), do której trafił po naszej przeprowadzce, też były trudne, stąd wiem, że właściwa reakcja może wiele zmienić. To była szkoła dla snobów (taka opinia krąży w mieście), o której mówiło się, że ma najwyższy poziom, jest najlepiej wyposażona, dlatego te "lepsze?, oczywiście zdaniem ich rodziców, dzieci musiały trafiać właśnie tam. Były jednak i takie, jak mój syn albo wspomniana dziewczynka, które trafiały tam "z rejonu?. Syn był nie tylko nowy, ale też "inny?, bo przecież jak w wieku 8 lat można mieć pudełko na kanapki z Kubusiem Puchatkiem, jak można chcieć się normalnie bawić, po lekcjach biegać po podwórku, jeździć na rowerze? Klasa starych-maleńkich, których tak ukształtowali ich rodzice.

Tak, na początku czuł się izolowany i wcale nie dlatego, że byliśmy biedni albo patologiczni, ale dlatego, że był w ich oczach właśnie inny, przy czym moim (i nie tylko moim) zdaniem akurat zupełnie normalny. Dodam, że w pierwszej klasie uczęszczał do zupełnie innej szkoły, tam był bardzo lubiany, był radosny, kontaktowy, lubił się z tamtymi dziećmi bawić, a przy tym naprawdę lubił szkołę.

Tak się jednak złożyło, że ten wyizolowany dzieciak miał fajne zainteresowania, pomysły, pasje, osiągał na tym polu jakieś sukcesy, posiadał umiejętności, których inni mogli mu tylko zazdrościć, dlatego z czasem nabierał w oczach klasy wartości, a nawet zaczął błyszczeć. To z kolei pozwoliło mu zbliżyć się do innych dzieci, a potem też z kilkoma osobami zaprzyjaźnić. Można powiedzieć, że z czasem wręcz stał się klasowym liderem.
On na szczęście miał wysokie poczucie własnej wartości, miał wsparcie, dlatego stosunkowo szybko daliśmy sobie z tym radę, ale Dominik niestety nie.

Kolejny przykład, do którego trochę naokoło zmierzam - wspomniana dziewczynka pochodziła z wielodzietnej, biednej rodziny, była wychowywana tylko przez mamę, trochę zaniedbana wychowawczo, dlatego właśnie w klasie została zepchnięta na margines. Pamiętam jak dziś, że kiedy wychowawczyni gdzieś w połowie roku posadziła ją w ławce z moim dzieckiem, to dziecko, choć przecież na własnej skórze odczuło piętno odrzucenia, miało takie samo podejście, jak reszta klasy, czyli "ona jest od nas gorsza". 
Wtedy zaczęłam z nim rozmawiać, tłumaczyć, przekonywać, że dziewczynka nie jest niczemu winna, że jeśli on, już jako lider grupy, nie będzie jej wytykał, to być może reszta klasy z czasem to zauważy i też ją zaakceptuje. Jednym słowem mówiłam, że powinien dać jej szansę. I dał. Początkowo opornie i zachowawczo, niemniej stopniowo opór coraz bardziej ustępował. Potem inne dzieci (choć przyznaję, że nie wszystkie) dały jej tę samą szansę i zaczęły coraz bardziej do niej zbliżać.

Dzieci wiele rzeczy są w stanie zrozumieć, ale trzeba im to umiejętnie przedstawić i wytłumaczyć. Jeśli jednak wyrosną w przekonaniu, że im wolno, że są lepsze, bo czegoś mają więcej, pochodzą z bogatszej, stojącej wyżej w społecznej hierarchii rodziny, to one będą to chłonąć jak gąbka.

Dominik co prawda chodził już do gimnazjum, kiedy to coraz większym autorytetem cieszy się grupa rówieśnicza, ale jego problemy zaczęły się przecież już w szkole podstawowej.

Dobrze moi drodzy, a więc bez żadnych kłótni wina leży po stronie, wszystkich wymienionych, rodziców tych zj*bów, nauczycieli i przedwszystkim tych śmieci którzy znęcali się na chłoakiem.
Sam byłem ofiara czegoś takiego wyzywany, wyśmiewany, bity. Zaczniemy od nauczycieli, nauczyciel nie chcę mieć po prostu żadnych problemów nie miesza się w takie bzdury, jeszcze jak w podstawówce ludzi to interesowało a późńiej to już całkiem mieli taką osobę gdzieś, jak ktoś się szaprła podczas lekcji to zamiast podjąć jakieś kroki kiedy jedne drugimeu grozi ze go zaje*bie nauczyciel tylko powiedział "zaczekajcie do przerwy, potem róbcie co chcecie" czy li słynne "umywam ręcę od tego" Tacy są właśni nauczyciele, żałosne po prostu...Pewnie byliby bardziej pewni swego gdyby mogli ukarać ich za to co robią, ale teraz jak nauczyciel dotknie ucznia to prędzej zostanie wywalony z roboty i będzie miał z teog problemy bo przecież naruszył jego nietykalnośc...
Teraz rodzice, napewno gdyby coś robili ze swoimi pociechami zwracali im uwagę, ale z obserwacji sam widziałem że nic się nie dzieję, parę łez i stoją po jego obronie, choćby pobił kogoś że wylądowałby w szpitalu i tak będą po jego stronie trując jaki to on poszkodowany. albo druga kategoria, która ma po prostu ich gdzieś za złe czyny dostaje upomnienie i na tym się kończy to jak gówniarz ma się nauczyc że źle robi? NIE NAUCZY SIE, jest śmieciem który myśli że wszystko mu wolno i póki ktoś mu nie spuści wpier*olu za zły czyn nie będzie go to obchodzić.
a teraz śmietanka na tym naszym torcie rozpaczy, nawet teraz kobiety które w dorosłym wieku skarżą się na to że ich mąż ich bije, o proszę to właśnie taki śmieć, który dręczy innych. ale ogolnie chodzi o światopogląd, jak dziewczyny lubią takich debili bo to jacy to oni są wspaniali etc. inne bzdury. Jak jakiś dzieciak robi komuś krzywdę to reszta zamiast pomóc biedakowi przyłącza się do tego gościa i nasza ofiara jest jeszcze bardziej prześladowana. Wstawili sobie taką normę, że trzeba gnębić zamiast pomagać i bycie takim gównem jest uważane za fajną rzecz, i ini go kur*a popierają to jest po prostu brak słów. Taki mały przykład z życia u mnie był, oczywiście znęcanie się i jeden gość pobił drugiego z klasy, dosyć solidnie, bo skończyło się pozwem(niestety nie byłem tego światkiem niestety i nie mogłem zbytnio pomóc) z tego co mi wiadomo wszystko zostało umorzone, dlaczego? Bo ludzie którzy byli świadkami stali ZA tym człowiekiem który prześladował innego, brak słów! Nie wiem, pewnie niektórzy się bali, ale kur*a... Było też nagranie z kamery, ale jak to ktoś powiedział "nie widać jak osoba stosuję przemoc na pokrzywdzonym" To na tyle, może się komuś będzię chciało to czytać.
Co z tym można zrobić? Pewnie nic, bo taka już jest norma, ludzie się boją powiedzieć cokolwiek byleby im nic się nie stało, aż za bardzo dbają tylko o siebie. To jest nietsety błędne koło, dojdzie do tego że człowiek będzie mógł kogoś zgwałcić zabić, a inni nawet nie zareagują. Mógłbym pisać jeszcze długo bo jestem pewien że wiele rzeczy mi umknęło ale wiecie jak to jest.

Pozdrawiam

Byłam jedynym metalowcem na całą szkołę, tylko tyle...

Miałem w szkole w jakimś sensie podobne przeżycia. Jakoś przetrwałem, głównie dzięki wagarowaniu, całe tygodnie w roku szkolnym. Uciekałem wtedy do lasu na spacery gdzie odnajdywałem spokój i bezpieczeństwo.

Myśłałem także o samobójstwie. Może miałem szczescie bo znalazłem inną relacje, z przyrodą. Pewnie do dziś uwielbiam tam spędzać czas.

Wydaje mi sie, że niezależnie od tego na ile naprawdę ktoś jest innny to w każdej klasie czy szkole znajdzie sie wybrany procent ludzi nie akceptowanych. Działa to tak, że tworza sie grupy ktore wzajemnie wewnatrz siebie sie akceptują; troche mniej ale jednak akceptuja tez inne grupy, ale nie tolerowane sa osoby samotne a z nich czesc jest przesladowana.

W jedno nie uwierze, że każdy kto tu pisze stawia siebie w roli bezstronnego obserwatora. Niech kazdy z tu piszacych przypomni sobie dobrze czy aby sam gdy był w szkole w jakiejs formie nie przyczyniał sie jednak do odrzucania takich samotnych osob. Moze nawet przesladowania. Dzis już wielu o tym nie pamieta. Nie chce sie. Wydaje sie to nieważne. Bardziej pamieta sie wlasne radosne wspomnienia ze szkoły. Ale te skrzywdzone osoby to pamiętają.

Nie dziwi mnie późniejsze zachowanie tych osób z tej sprawy. Solidarnosc grupowa nadal działa. Uważają, że słusznie postąpił zabijając się.

Nie wierze, że zachowanie rodziców czy nauczycieli coś może zmienić. Przeciez nie bedą non stop wsrod tych dzieci i ich relacji. Po lekcjach są przerwy. Tam dzieci są same. I dzieją się różne rzeczy. Jest droga ze szkoły do domu. Po prostu w ludziach sa takze bestie ktore dorastaja razem z nami. W kazdym z nas. Zawsze ludzie beda chcieli okazywac wyzszosc wobec innych. Wobec znalezionego poza grupą kogos słabszego. I jedni to przetrwają a inni nie.

Jest taki super film "Władca Much". Gdzie katastrofę samoloty przetrwały tylko dzieci. I z czasem dziela sie na grupki i walczą miedzy sobą. Grubasek Prosiaczek nie jest włączany do grup. Jest izolowany. Z czasem prześladowany. Aż wreszcie goniony by go zabić.

Chyba najlepsze co mogą zrobić rodzice to wczesnie uswiadamiac dzieci, że zycie to walka. Starszy brat mi to kiedys wczesnie powiedzial i chyba mocno mi to pomogło. Dzieci ktore bowiem sa w domu uczone jak piekne jest zycie i jakie sa kochane tym mocniej przezywaja dramat gdy nagle w szkole sa zupelnie inaczej traktowane. Rodzice traca autorytet wtedy, bardzo wczesnie, juz tak kolo 10 roku zycia. Zaczyna sie wierzyc opiniom rowiesnikow, a nie rodzicow. Wlasnie dlatego ten nastolatek napisal, ze jest zerem. W pelni przyjal opinie rowieniesnikow. Nikt mu nie uswiadomil, ze moze i powinien o siebie walczyc i umiec odizolowac od opinii innych.

Kazdy musi stoczyc taka walke. Jedni maja szczescie, ze maja to w okresie buntu wobec rodzicow gdzie w mimo wszystko poczuciu bezpieczenstwa ucza sie swojej innosci i moga wykrzyczec swoja chec zmian i walke o siebie po prostu buntujac sie w domu.

Ale inni musza walczyc bardziej doslownie, jakby odwrotnie. Te osoby w domu mają pelną akceptację a w szkole jest walka o życie i piekło. Jednym sie udaje innym nie.

Uwierz, albo nie ? nie mam nikogo na sumieniu. Po dziś dzień nie mam najmniejszego problemu, aby w sytuacji tego wymagającej ująć się za słabszym. Choćby kilka  dni temu powiedziałam swojej  przełożonej wprost, że jest uprzedzona do jednej  z moich koleżanek, a wpadki tej dziewczyny, to nic innego jak wynik stresu związanego z wrogością szefowej.

Oczywiście nie jestem ideałem. Nie kocham całego świata i zdarzały się również w moim otoczeniu osoby za usposobieniem których nie przepadałam. Nie oznaczało to natomiast, że automatycznie zatruwałam takim osobom życie, traktowałam jak powietrze lub uważam, że są gorsze. Jesteśmy rożni i tyle. Świat jest dla wszystkich.

Osobiście uważam, że zachowanie nauczycieli i rodziców może akurat zmienić wiele. Mam tutaj na myśli wychowanie dziecka  w szacunku do drugiego człowieka. Szczerze przeraża mnie ta dzisiejsza pogoń za tym,żeby mieć to samo co wszyscy, tak samo wyglądać i najczęściej tak samo myśleć...

Nie, nie i jeszcze raz nie. Wręcz przeciwnie - kilka osób wyciągałam na prostą. Na przykład w szkole średniej, na praktykach, nauczycielka posadziła obok mnie (za karę, bo za bardzo gadałam z przyjaciółką ) dziewczynę, która od samego początku była bardzo wycofana. Na dobrą sprawę zawsze stała z boku, była niemal niewidoczna, nikt jej nie znał, nikt z nią nie rozmawiał, ale nie dlatego, że to klasa wyrzuciła ją na margines, ale bo ona sama na to nie pozwalała, jakby bojąc się ludzi.
I tak, nie mając na tych zajęciach obok siebie przyjaciółki, to właśnie z nią zaczęłam rozmawiać, najpierw nieśmiało przełamując pierwsze lody, a potem coraz odważniej, coraz częściej pytając o różne rzeczy i stopniowo coraz lepiej ją poznając. Okazało się, że to jest bardzo fajna dziewczyna, pięknie rysuje, jest oczytana, inteligentna, a jest tak wycofana, bo ma poważne problemy w domu.
W tamtym czasie miałam w klasie swoją paczkę, była to grupka czterech dziewczyn, a po jakimś czasie wciągnęłam do niej tę piątą. Dziewczyna zmieniła się nie do poznania, nabrała pewności siebie, stała się otwarta, radosna. Razem trzymałyśmy się na przerwach, spotykałyśmy po lekcjach, dwukrotnie wyjechałam z nią na wakacje, a potem wspólnie wybrałyśmy się do kolejnej szkoły. Zresztą sporadyczny kontakt mamy ze sobą do dzisiaj. Kiedyś, dopiero po latach, na spotkaniu klasowym, powiedziała, że tamte praktyki stanowiły w jej życiu absolutny przełom, bo gdyby w tamtym czasie została ze wszystkim sama jak palec, to nie wie co byłoby z nią dalej. Zresztą podobno miewała już myśli samobójcze. 

Nie ukrywam, że poraża mnie, że choć przekazuję synowi wiele uniwersalnych wartości i uczę go tolerancji dla odmienności, to czasem, zresztą chyba zupełnie bezmyślnie, powtarza za innymi takie hasła, że aż mi skóra cierpnie. Wtedy natychmiast reaguję, tłumaczę, wyjaśniam, za wszelką cenę staram się jakoś do niego dotrzeć. Jasne, że grupa rówieśnicza stanowi ogromną siłę, a poglądy w tym wieku są na tyle chwiejne, że potrafią zmieniać się w zależności od okoliczności, ale tym bardziej trzeba młodzieży uważnie słuchać i starać się wychwycić to wszystko, co pojawia się nawet między wierszami, a co powinno nas, dorosłych, niepokoić.

Nie mam najmniejszych wątpliwości, że naukę wewnętrznego współodczuwania u dzieci należy rozpoczynać na etapie przedszkola, a nie dopiero w gimnazjum...
Mam świadomość, że jednostki psychopatyczne zawsze były i będą. Mnie chodziło o to, aby odpowiednią  dyskusją spróbować jakoś dotrzeć do tej pozostałej grupy młodzieży, która będąc świadkiem przemocy pozostaje bierna. "Samotny" psychopata" niewiele by zdziałał.

Przerażające myślenie. Eliminacja słabszych, odmienności, nietolerancja, przemoc...to ma być sposób na życie?
Ważne jest budowanie w dziecku  pewności siebie, realizmu, ale nie kosztem innych, nie  "po trupach". Nigdy nie odpuściłabym swojemu dziecku nawet najmniejszego przejawu agresji wobec kogokolwiek. Prośbą czy groźbą, karą, kazaniami walczyłabym z takim zachowaniem i myśleniem. Na szczęście nie musiałam. Tolerancję, empatię i szacunek do ludzi miały od zawsze. To napawa dumą rodzica, tylko czemu nie wszyscy tak podchodzą? Brak inteligencji, empatii, egoizm. To rodzice i ich teorie działają na szkodę dziecka, i mam wrażenie, że to wielopokoleniowa tradycja rodzinna. Swoim postępowaniem dają im przykład. A potem narzekają, że takie czasy...Ale nawet gdy rodzic jest wzywany do szkoły, bo, przykład z życia szkoły córek: podpalił kurtkę na 7-latku, to potrafi zarzucić kłam oskarżeniu, bo przecież "w domu to aniołek", więc niemożliwe, to wina szkoły.
Uważam, że potrzebna jest zmiana prawa na ostrzejsze. Problem tylko z karą, pobyt w poprawczaku lub więzieniu zamiast resocjalizacji powoduje jeszcze większą demoralizację. Ale bezkarność też nie spowoduje polepszenia sytuacji.

Dokładnie. Myśle to samo. Przy czym ja uważam, że to wina rówieśników. I ich rodziców bo nie nauczyli dziecka, że tego robić nie można. Kar w zasadzie za znęcanie nie ma, no bo wpisanie uwagi do dzienniczka to co to za kara.

To moim zdaniem nie jest tak, ze w domu jest akceptacja i wychowywanie dziecka w poczuciu, ze swiat jest piękny, a potem ono idzie do szkoly i "zderza" się z innym, niebezpiecznym swiatem. Najczęściej takie dziecko już w domu nabywa owego braku bezpieczeństwa i braku zaufania do swiata, niepewności i ogolnej "niemocy" w porozumieniu z rówieśnikami.  Dobrzy, kochający rodzice potrafią w swoich dzieciach zaszczepić poczucie własnej wartości, samodzielność, asertywność, która potem przydaje się, kiedy trzeba "się bronic". Wiec uważam, ze rodzice, i szkola, maja duzy wpływ na przeciwdziałanie takim zachowaniom.

"A co w zasadzie nauczyciel ma zrobić? Jedyne co może to zgłosić problem rodzicom i dyrektorowi. A wtedy się okaże nie że staje w obronie nękanego, ale sama "nęka" niewinnych niczemu chłopców."

Nauczyciel ma obowiązek reagować!!.. A szkola podlega pod Kuratorium Oświaty, ktore zobowizane jest nadzorować wszystkie Placówki Edukacyjne..
etc..
Wulgarnych , chamskich, agresywnych uczniów można umieszczać w placówkach szkolno-wychowawczych tzw. Poprawczakach..
Dla mnie winna tej śmierci jest Szkola i nauczyciele.

A jak jest rudy, to co należy zmieniać? Kolor jego włosów, żeby się bardziej podobały innym, czy podejście uczniów?
A jak jest za gruby, za chudy, za nieśmiały, za niski, za wyskoki?
Wśród sporego odsetka młodzieży panują teraz nastroje dość konserwatywne, gimnazjalni wyznawcy Kukiza czy innego Korwina, dla których domniemane "bycie pedziem" to wystarczający powód, żeby zakładać strony pt. "dobrze że zdechł".
Ja rozumiem, że tworzenie własnych grup, do których jedni należą a inni są z nich wykluczani to element kształtowania tożsamości i tego się nie uniknie. Ale jaka skala tego wykluczania? Może od razu wróćmy do czasów ku klux-klanu, w końcu świat jest jaki jest i albo olejesz sprawę, albo zegniesz kark, niczego za to przypadkiem nie staraj się zmienić, bo to bez sensu.

Ja jestem ruda, w gimnazjum podpalono mi włosy.

Oczywiście że powód do gnębienia zawsze się znajdzie. Jednak jest takie powiedzenie że jeśli wlazłeś między wrony musisz krakać tak jak one. Więc jeśli znany jest stosunek młodzieży do ludzi odmiennej orientacji to nie ubieram się w rurki, bo wiem że to już na samym początku sprawi złe wrażenie. A przykład z myciem jest adekwatny, bo właśnie o to biega, uczeń niejako od początku prowokuje, sprawia złe wrażenie. A za rude włosy itp... wątpię aby kogoś prześladowano od pierwszego dnia, to się wyłania z czasem, ale równie dobrze rudy może być szefem paczki. Natomiast ktoś kto się nie myje czy właśnie zachowuje się kompletnie odwrotnie do społecznych oczekiwań już od początku nie. Dominik zrobił przed śmiercią listę wrogów i przyjaciół. Myślę że na tej drugiej miał same dziewczyny i nie ma w tym nic złego. Ale facet musi też mieć jakieś męskie towarzystwo. Skąd taki wniosek - decyzja o samobójstwie musiała być spowodowana brakiem nadziei na zmianę. Gdyby miał jakichś kolegów w szkole albo poza zmieniłby środowisko bo czułby że może być akceptowany w innym miejscu, okolicznościach. Kończąc, ta śmierć to niewątpliwie tragedia ale wyobraźmy sobie chłopaka takiego niemęskiego, który nie może znaleźć kochającej dziewczyny. Bo żadna nie chce takiego chłopaka i nieraz na tym forum to padało. I z tego powodu dochodzi do samobójstwa. Tylko że nie ma nauczycieli, na kogo zrzucić winy. Może na te kobiety które najpierw głaskały a potem jednak odrzuciły. Nie to wina wychowania, coś nie zadziałało wyraźnie, zabrakło ojca. Bo czasem kopniak w tyłek nawet brutalny jest zwłaszcza dla faceta bardziej wskazany niż głaskanie. Nie popieram prześladowców ale szkoła uczy też życia i tego że różnych ludzi się spotyka. I można uciekać przed życiem jak to niestety zrobił Dominik albo udowodnić sobie i takim gnojkom swoją wartość.

tak nauczyciele maja zwiazane rece bo im nie wolno .
jak co to nauczyciel jest napietnowany

O ile nie związałabym się z niemęskim facetem o tyle nie uważam aby niemęskość danego faceta była powodem do znęcania się i wyśmiewania, to nie jest żadne usprawiedliwienie dla takich czynów, tak samo nie rozumiem stwierdzenia że jak wiemy że ludzie będą coś wyśmiewać to tacy nie jesteśmy. Człowiek ma prawo być taki jaki chce, udawanie przez całe życie kogoś innego to porażka na całej linii.

Z całą pewnością jest to wielka tragedia. Nie tylko dla rodziców ale i nas jako społeczeństwa.

Olinko, chłopak winny bo miał słabą psychikę? On chyba temu najmniej winny. Miał prawo być delikatny i słaby. Nie wszyscy muszą być silni fizycznie i psychicznie.

Rodzice, jego? Czy winni? Trudno powiedzieć na pewno nie bezpośrednio. Może mało rozmawiali. Ale nie znaliśmy go może chłopak był skryty nie potrafił się dzielić tym co przeżywa. I potrafił ukrywać problemy.

Myślę że jesteśmy winni my jako społeczeństwo. To inne dzieci go gnębiły i poniżały. A tu już my mamy pełne pole do popisu w wychowaniu. W nauce szacunku do innego człowieka, tolerancji, i akceptacji innych mimo że mogą być zupełnie inni niż my albo niż byśmy tego chcieli. Każdy ma prawo być sobą i on też miał nawet jeśli był inny od rówieśników (nie wiem, słabszy? grubszy , czy co tam jeszcze).
Często rodzice sami mimowolnie uczą dzieci pogardy np. mówiąc obraźliwie o kimś grubszym czy innym, a dzieci to podchwytują. To my wychowujemy to pokolenie.

Co do nauczycieli to też chyba nie zawsze wszystko są w stanie wyłapać (choć dobry nauczyciel interesujący się swoją klasą pewnie wiele tak). Co do zachowania nauczycieli na pewno niegodne.

Ile teraz jest filmików na youtubie gdzie dzieci wchodzą na głowę nauczycielom, gnębią innych uczniów i kręcą to telefonem, a gdzie wychowanie? A później jak rodzic wezwany to zamiast (wprost zlać szczyla) to jeszcze staje w obronie że to nie jego dziecko krzywdę robiło dając tym samym beznadziejny przykład dziecku, przyzwolenia i że oszukiwać też jest ok.
Niestety "wszyscy" jesteśmy winni. A często jeszcze dochodzi znieczulica społeczna.

I tylko chłopaka żal ;(

Pan Areo, nie podawaj mnie za przykład bo ideał mojego faceta jest wielki i włochaty z długą brodą, a większości kobiet się to nie podoba, więc ze mnie kiepski przykład

dziewczeta sa gorsze niz chłopcy w znecaniu sie

Dorian,

walczyć z młodzieżą w szkołach jest już za późno na etapie szkoły średniej.
Uczucie i współczucie powinno być dziecku znane już od małego i uczone co jest dobre co złe, powinno się tłumaczyć jaką krzywdę można zrobić drugiemu człowiekowi czasem tylko słowami.
Dziecko powinno być świadome. I wtedy gdy dorasta jest szansa że nawet jak pozna niewłaściwe towarzystwo to że włączy się pamięć wychowania, sumienie i że ta osoba może nawet wpłynie swoim pozytywnym przykładem na innych.
Ale to trzeba już od dziecka uczyć a nie zostawić wszystko szkole, co często się teraz dzieje.

Winnych jest tutaj wiele osób, to był długi proces, wymagający niejednej reakcji:
1. Nauczycielka, tak jest winna. Jej zakichanym obowiązkiem było reagować.

2. Rodzice rodzice i jeszcze raz rodzice... To, co teraz dzieje się z dorosłymi ludźmi jest najgorsze. Są totalnie bezkrytyczni wobec swoich dzieci. Moja siostra była ostatnio na wycieczce szkolnej, gdzie gówniarstwo oczywiście nakupiło litry alkoholu (zwłaszcza, że niektórzy są zaprawieni w boju, bo chleją co tydzień w wieku 16-17 lat). Nauczyciele skonfiskowali ów alkohol zanim stało się za późno i planowali oddać go rodzicom przyłapanych uczniów na wywiadówce, ponieważ przecież nie mogli od tak przywłaszczyć sobie czego, co należało do dzieci. I tu zaczyna się cyrk, bo na wywiadówce oburzone mamusie zaczynają krzyczeć jedna przed drugą, że z ich dzieci robi się alkoholików i jak tak można! Przecież jeden synuś lepszy od drugiego i nikt nie widzi jacy wracają do domu po imprezach, bo rodzice śpią, albo są na wyjazdach służbowych. Nie znają swoich dzieci i wierzą, że te są idealne, a dzieci w tych czasach są rozpieszczone, nie maja zasad, bywają bezwzględne, a ich priorytetem jest tzw. szacun wśród rówieśników, nie ważne jakim kosztem. I to na tejże wywiadówce najgłośniej krzyczały mamusie tych idealnych synków, o których moja siostra najczęściej mówiła, że na imprezie "zaliczyli zgona" i rzygali po krzakach. Ale rodzice tego nie widzą i nie chcą widzieć, podobnie jak nie chcą wymagać.

3. Smarkacze. Nie dajmy się oszukać. Te dzieci miały po kilkanaście lat i jakiś tam swój mały rozumek. Nie każdy musi być idiotą w tym wieku. Gdyby to było 2-3 bezwzględnych poniżających chłopaka skur*******, to by się nie zabił, bo inni by nie zwracali na to uwagi i jakos by się "rozeszło po kościach". Oni na to dawali przyzwolenie. Wszyscy, cała klasa. Gdyby chociaż połowa wstawiła się za prześladowanym chłopakiem to reszta w końcu dałaby sobie spokój.  Ostatecznym dowodem na wynaturzenie tych gówniarzy jest to, co zrobili po śmierci Dominika. Ludzie współczują jak zginie/umrze ktoś obcy, a oni do cholery świętowali z tego powodu i się cieszyli "że zdechł".
I zaraz będzie, że to tylko dzieci, nie wiedziały, nie są odpowiedzialne, dorosłe... No bez przesady. Dorośli zawalili, ale to nie znaczy, że to wina dorosłych, bo w wiek 14 lat to już nie sa małe dzieci. Jak pokazała sytuacja to są wynaturzone bestie i o tym się nie mówi, a to tu należy szukać przyczyny przede wszystkim. Musiał się zdarzyć cały szereg błędów wychowawczych, żeby coś takiego wyrosło. Rodzice nie tłumaczą, nie poświęcają czasu, nie angażują dzieci do pracy/pomocy, nie wyznaczają zasad, obowiązków, rozpieszczają, pozwalają na wszystko, nie uczą empatii, szacunku do innych. Jak dziecko ma kogokolwiek szanować jak codziennie słyszy, że nauczyciele to banda debili, księża to zabobon i pedofile co do jednego, sprzątaczka/kucharka/sklepowa/woźny to plebs, biedniejsi ludzie bez vansów/conversów/iPodów/tabletów to wieśniaki... Tego teraz uczą niektórzy rodzice.

Polonista, który uczy w szkole mojego syna, był zdruzgotany po jednej z lekcji w klasie maturalnej, która miała na celu między innymi poruszyć temat wartości, jakimi ludzie kierują się w obecnych czasach. Cóż się okazało? Wnioski z dyskusji były jasne - dla młodzieży liczą się pieniądze, pozycja i to wszystko, co dzięki nim można uzyskać. Takie wartości, jak przyjaźń, bezinteresowność czy choćby wierność zasadom podczas całej lekcji nie padły ani razu (!).

Na szczęście na co dzień mam do czynienia z młodymi ludźmi, którzy nie zostali pozbawieni wartości i liczy się dla nich coś więcej niż dobra materialne, a to z kolei pozwala mi wierzyć, że głos tamtych maturzystów nie jest głosem ogółu i ich postawy absolutnie nie należy przypisywać całej młodzieży.

Szkoła powinna współdziałać w wychowywaniu.Tak było onegdaj.Na 1 zebraniu u mojego młodszego syna pani wychowawczyni obwieściła wyraźnie, że szkoła jest tylko od uczenia, a nie wychowywania.Zadałam nieśmiałe pytanie -  a jaki wpływ na postawę dziecka ma rodzic, gdy dziecko przebywa poza jego zasięgiem czyli w szkole?
Martainn,Dominik zgłaszał kilkakrotnie swój problem nauczycielom i pozostało to bez echa.