Jakie jest Wasze najbardziej przyjemne wspomnienie?

Niestety , u mnie to nie bardzo działa... jak już dopada fatalny humor , to żadne wspomnienia tego nie zmienią! Ale tak , wraca czasem do wspomnień... nagle zaczynam wspominać , jak poznałam męża , jak wracaliśmy do siebie po rozstaniach... i to jest piękne.

Na mnie chyba też średnio działa wspominanie czegoś miłego. Czasami to rzeczywiście jest fajne, ale nie skutkuje np. gdy jestem zestresowana, gdy czeka mnie jakiś nieprzyjemny zabieg albo gdy nie mogę zasnąć. Raczej wolę sobie wyobrażać, co konkretnie zrobię w najbliższej przyszłości, np. jutro. To jest dla mnie dużo bardziej przyjemne i myśl o tym faktycznie mi pomaga. Podczas pracowitych i stresujących dni wyobrażam sobie, że wieczorem wezmę relaksującą kąpiel, zrobię sobie pyszną kolację i wyśpię się. A wspominanie dzieciństwa albo innych okresów życia budzi we mnie sentyment i tęsknotę do tamtego czasu. Choć obiektywnie wiem, że to złuda, bo wtedy też miałam swoje problemy i nic nie było w 100% różowe. Kiedyś usłyszałam, że szczęśliwym można być tylko wtedy, gdy tkwi się w teraźniejszości. Jeśli za bardzo żyjemy przeszłością lub odległą przyszłością, to nie będziemy umieli cieszyć się tym, co mamy. I z tym się zgadzam.

Mam też trochę wspomnień, które nie budzą tego negatywnego żalu i sentymentu, ale budzą uśmiech. Pamiętam chwilę, kiedy moja obecna przyjaciółka weszła po raz pierwszy do pokoju i tak ją poznałam. To dziwne, bo wtedy nie wiedziałam jaka będzie nasza relacja, a mimo tego pamiętam bardzo dokładnie ten moment. Dokładnie pamiętam też moment poznania mojego obecnego partnera, chociaż to był tylko komunikator. To też mnie dziwi, bo wtedy zaczęło się od zwykłej pomyłki numeru, więc nie planowałam ciągnąć żadnej znajomości, a jednak dokładnie pamiętam o czym wtedy rozmawialiśmy, jaka była pogoda na zewnątrz, jaką miałam na sobie sukienkę itp. To bardzo wyraźne wspomnienia i czasami zastanawiam się czy to możliwe, by takie szczegóły pamiętać, czy też pamięć płata figle i zapełnia luki, a ja później w to wierzę.

Moje najbardziej przyjemne wspomnienie? Nie było ich zbyt wiele...jednak najmilej wspominam...skok ze spadochronem...PRAWDZIWA wolność i poczucie, że przez moje ciało przepływa tona pozytywnej energii...adrenalina buzowała w żyłach jak oszalała

Witam...
Zlych wspomnień nie pamiętam, bo i po co ?... Nauczylam się zamykać "takie rozdzialy"
Dobrych i pięknych wspomnień mam ogrom np.
- mile spotkania rodzinne,odpusty, Święta, imieniny, wesela..
-wypady z przyjaciolkami na dyskoteki i zabawy.. o wielu osiemnastkach nie wspomne - to byly niesamowite chwile mlodego wieku..
-narodziny moich dzieci
.....
Wspominam moich bliskich , ktorzy "odeszli"... jacy byli wyjątkowi i ile razy śmieliśmy się az do lez..
....

Może to dziwne, ale dla mnie najwspanialszym wspomnieniem jest to, jak za młodu wracałem ze szkoły do domu, a tam moja gromadka psów ujadała ze szczęścia, że wróciłem. Każdy na swój specyficzny sposób "świrował". Część z nich już odeszła, ale potrafią mi się do dzisiaj śnić.

Ale czy Tolibowski był tak naprawdę dobrym i przyjemnym wspomnieniem? Też przyszedł mi do głowy przy okazji tego tematu. Tylko wydaje mi się, że on był właśnie tym złym rodzajem wspomnienia, które jest wyidealizowane i uniemożliwia cieszenie się teraźniejszością.

A jak ktoś nie ma dobrych wspomnień? Tylko same złe? To co wtedy, ma sobie przypominać?

Też sądzę, że to kwestia podejścia i pesymizmu, jeśli w ogóle nie ma się dobrych wspomnień. Dobre wspomnienia nie muszą być spektakularne. Dobrym wspomnieniem może być wyjście z domu podczas wschodu słońca, gdy miasto budzi się do życia. Albo stąpanie po porannej rosie w letni poranek. Albo smak jedzonych latem truskawek prosto z krzaka. Chodzi mi o to, że wystarczy doceniać drobne radości, bo to one są kluczem do szczęścia. Jeśli ktoś nie ma ani jednego pozytywnego wspomnienia, nawet najmniejszego, to problem jest niestety w nim. Miałam w życiu ciężkie momenty i paradoksalnie z tych okresów mam mnóstwo ciepłych wspomnień (zapach herbaty podanej przez przyjacielską dłoń lub wschód słońca, które wstaje pomimo wszystko). Bo wtedy jakoś bardziej zatrzymałam się na chwilę i zauważałam te małe rzeczy. A może podświadomie na siłę szukałam gdzieś radości. Po czasie nie pamiętam już złych emocji, zostały mi w pamięci te dobre.

Jeżeli są to wspomnienia osób żyjących, to jak najbardziej korzystne.
Natomiast, nie powinno się w nadmiarze myśleć i przywoływać wspomnienia o umarłych. Bo to nas destabilizuje, nie pozwala przejść do normalności. Te wspomnienia nawet jeżeli są jednymi z najpiękniejszych, będą bardzo bolesne. Bo przez chwile poczujemy się super, że o pamiętam jak (jakieś sympatyczne wspomnienie). A po chwili nadejdzie ten smutek, że o nie ma. I zaraz zaczyna się bunt, złość, że oni powinni jeszcze żyć.
Wspominać ale nie w nadmiarze, a może czasem lepiej unikać wspomnień.