Mam 27 lat i jestem bez pracy.

Problem w tym, że studentem nie jestem, znajomości nie mam. A kfc, mc, czy realów u mnie nie ma...a do lidlów czy biedronek ludzi już nie potrzebują,taka specyfika małego miasta.

Sa firmy zatrudniajace za granica - caly czas jest masa ofert. Niektore oszukuja, trzeba posprawdzac opinie. Ale nie jedziesz w ciemno, zapewniaja mieszkanie i dojazd do pracy.
Wymagania jezykowe smieszne. Kiedys moja znajoma (tak mysle) dala firmie na mnie namiar - ze moge robic przy zwierzetach, znam angielski i wtedy troche dunski. I zadzwonila do mnie panienka z Polski, z oferta pracy na tzw, polskich warunkach.W Danii przy bydle. Ja juz wtedy bylam zatrudniona na umowe dunska, tamta praca mnie nie interesowala, ale dla zabawy udalam ze tak. I pozwolilam sie przeegzaminowac z angielskiego. Bo dunskiego rekruterka nie znala. Ubaw mialam niezly, choc moj angielski teraz jest fatalny.

Też mam problem ze znalezieniem pracy nawet za najniższa krajową + mam orzeczenie, więc dodatkowe cięcie kosztów dla pracodawcy.
Mam 3 letnie doświadczenie w pracy w urzędzie i wyższe wykształcenie.
Odpowiadałaby mi praca w kadrach i płacach albo w księgowości, ale bez doświadczenia i znajomości ciężko się przebić, a mieszkam niedaleko Wawy.

Dlatego dobrze znam ten ból.

Nikt nie twierdzi,że to łatwa sytuacja, ale każdy dzień jest szansą na zmianę swojego losu....Najważniejsze to znaleźć to, co można robić, a jest zapotrzebowanie na to na rynku. Każdy ma jakąś taką umiejętność, albo może taką zdobyć, tylko niektórym trudno ją odkryć.

Rozważałaś przeprowadzkę? W dużym mieście perspektywy są zupełnie inne - np. we Wrocławiu jest teraz dużo pracy, ale w okolicznych małych misteczkach już nie bardzo. Mogłabyś poszukać pracy w dużym i jak znajdziesz to wynająć pokój.

Mogę spytać czy masz może pomoc w rodzinie? Ja mam tak, że prawie 24 lata i prawie brak doświadczenia, przyznam, że u mnie z lenistwa. Mam niby więcej, bo licencjat zaocznie, ale wiadomo dużo też to nie jest i kierunek z tych mało perspektywicznych niby. No i potem już dalej nie studiowałam, nie widziałam się dalej na studiach, a przyznaję, że zaoczne studia opłacali mi rodzice. Nie są bogaci, ale tak wyszło, teraz wiem, że powinnam oczywiście wtedy pracować. No i mam miesięczne praktyki, miesiąc pracy w Empiku już dawno, no i prace dorywcze też, ale rzadko tak pracowałam, większość czasu byłam w domu, w sensie nie pracowałam i leniłam się. No, ale teraz to rozumiem i też staram się, wiem, że nie jest łatwo, więc rozumiem i Ciebie. Fakt, w końcu znajdę pewnie, bo mieszkam blisko Warszawy, choć i nie ma co liczyć od razu na dobrą pracę bez doświadczenia. No chociaż ja tam nie rozumiem tego czemu do wielu też prac, gdzie tak naprawdę chyba nie potrzeba doświadczenia i tak odrzucają przez brak doświadczenia. Dla nauczenia się czegoś z Urzędu Pracy też byłam skierowana na rozmowę o staż, ale wybrali niestety kogoś innego.

Pani się upewniła widząc moje CV, że nie mam doświadczenia, starała się to ukryć i nie było tak bardzo widać, ale pewnie nie pasował jej brak doświadczenia i najbardziej chcieli chyba z doświadczeniem w branży, mimo że to staż, a szkoda, bo mogliby dać moim zdaniem komuś niedoświadczonemu szansę. no chyba, że uznali, że niedoświadczona jestem i że też nie pasuję do ich pracy. Jednak często mam wrażenie, że właśnie nie patrzą tak bardzo jakie ktoś zrobi na nich wrażenie na rozmowie, ale na CV bardziej, tak jakby możesz pokazać, że starasz się, chcesz zmienić to i pracować teraz, dobrze wypadasz na rozmowie, ale chyba ignorują to czasem przez brak doświadczenia. Moim zdaniem nie powinno do końca tak być, przecież czasem ktoś bez doświadczenia też się sprawdzi, a czasem widzę i od młodszych osób ode mnie wymagają nie wiadomo jakiego doświadczenia, zapominają, że każdy kiedyś zaczyna, no ja później przez lenistwo, ale też chyba nie jest to powód, by każdy skreślał. No, ale uda się, ja w to wierzę, staraj się dalej i ja też będę. Fakt, że czasem myślę o sobie gorzej, bo nie mam doświadczenia, ale tak naprawdę czuję, że niepotrzebnie, bo znajdę w końcu pracę i nauczę się wiele. Postaram się uwierzyć w siebie, Ty też się postaraj, to wiele daje. Na razie dorobię sobie choć trochę na ulotkach, może coś jeszcze się znajdzie, wiadomo, że lepsze to niż siedzieć w domu, póki jeszcze nie przyjęli nigdzie. Myślę też o call center, ale tutaj lepiej być wygadanym, no i umieć sprzedać, czasem komuś wmawiać bzdury, nie wiem czy tutaj się nadaje. No chociaż jak infolinia przychodząca, to może by nie było źle, bo wtedy nie trzeba tak wciskać podobno.

Będę szukać pracy dalej. No i muszę zmienić sobie zdjęcie do CV itp, na pewno to zrobię. Pytam czy masz pomoc w rodzicach czy rodzinie, bo ja u rodziców nawet mam, na bilety jak będę jechać na rozmowę o pracę czy do pracy mi dadzą, potem tylko wiadomo jak zarobię, to już będę sama sobie opłacać, wiadomo. No i widzisz, u mnie tak nie mam doświadczenia przez lenistwo, ale teraz się staram i no i tak na pewno mam zalety, grunt, by je rozwijać i Ty rób tak samo Nie słuchaj osób, które piszą, że jesteś gorsza, bo oni pracowali np. od 18 roku życia, bo takie przytyki uwierzcie są zbędne, nic nie pomagają. No i nie jest gorsza, ja też nie jestem, to, że inni pracowali od 18 roku życia, my nie, to ok, szkoda, ja np. mogłabym inaczej, wina mnie i lenistwa, ale to też nie oznacza, że jestem gorsza.

A w Urzędzie Pracy mogę też w sumie popytać czy może mają jakieś kursy, bo chyba są czasem darmowe, wtedy też byłoby już coś, że czegoś się nauczyłam, mogłoby się przydać. Może też tak spróbuj. Ja też nie mam znajomości, moje koleżanki nie znają nikogo takiego, kto raczej, by mógł zatrudnić, ale same też damy radę, Ty i ja Swoją drogą zawsze to każdy piszę jak to pracuje od 18 roku życia, no i ok, ale brakowało mi właśnie takiej osoby jak Ty, żeby jednak widzieć, że ktoś może mieć podobnie jak ja. Nie to, że ja się usprawiedliwiam, ale po prostu dobrze wiedzieć, że ktoś ma podobnie i można się wspierać i też posłuchać rad innych.

Nie rozumiem jednego w Twojej wypowiedzi, mówisz że po stażu musiałby Cię ktoś zatrudnić. Oczywiście, że to najlepsza opcja. Ale żeby dostać staż nie trzeba mieć konieczności późniejszego zatrudnienia. Lepszy staż niż nic. Zawsze łatwiej coś znaleźć później jak ma się jakieś doświadczenie.

Dokładnie, ja też polecam staż! Stażystów zawsze się szuka, a potem CV będzie dużo lepiej wyglądało. No i nauczysz się ważnych zadowowych umiejętności. Skoro nie masz na razie innych perspektyw, to to dobry pomysł. a może jakaś szkoła policealna albo kurs zawodowy?

Rozbrajają mnie takie wątki. Kolejny z serii "nie mam pracy, nie mogę znaleźć, tu mnie nie chcieli, tam mnie nie chcieli, nie mam pieniędzy, co mam zrobić". TO jest najważniejsze, jeśli chodzi o szukanie pracy? To że nie możesz jej znaleźć albo że nie masz cioci w jakimś zakładzie? No kurde, no! Wysmarowane 10 linijek w pierwszym poście, a tam tylko tłumaczenia, dlaczego nie to, dlaczego nie tamto. A GDZIE JAKAŚ INFORMACJA NA TEMAT TWOICH UMIEJĘTNOŚCI?!

;_;

Bo wiesz, jeśli znasz się na grafice i - minimalnie chociaż - na reklamie, to wzorem mojego znajomego możesz założyć coś w rodzaju własnego sklepu przy ee... czymś, co produkuje koszulki i szykować nadruki dla ich klientów. On to początkowo traktował jako hobby, teraz całkiem ładnie na tym zarabia, patrząc, że to tylko praca dorywcza.

Jeżeli potrafisz pisać, szukaj zleceń jako copywriter. Ewentualnie jakiś moderator forów, czatów, ludzik od social media - ale o te już trudniej. Jednak praca dla copywritera jest właściwie zawsze.

Jeżeli masz gdzieś w pobliżu basen, zrób kurs na ratownika WOPR, one nie są drogie.

Poza tym, teraz są wakacje. Na wakacjach ZAWSZE jest pierdylion ofert pracy - do knajp, dla pomocy kuchennej, do budki z kebabami, do stoisk z pamiątkami/biżuterią, do malowania ryjków bachorkom, nawet do sprzedawania na plaży kukurydzy/napojów/lodów/orzeszków. Dlaczego tam się nie wybrałaś? Żadna z tych rzeczy nie wymaga doświadczenia. A często gęsto proponują pracę z zakwaterowaniem i wyżywieniem.

Chciałam tylko zauważyć, że nie zawsze osoby bez doświadczenia są na straconej pozycji. Oczywiście dobrze napisane CV to podstawa. Często spotykałam się z opiniami pracodawców, którzy narzekali na błędy interpunkcyjne i ortograficzne w CV. Zawsze powtarzali, że wolą przyjąć osobę bez doświadczenia niż taką, która nie umie poprawnie pisać. Powód jest prosty - łatwiej kogoś przyuczyć do wykonywania konkretnych obowiązków niż nauczyć języka polskiego. Chodzi mi tutaj oczywiście o stanowiska, które wymagają jakiegokolwiek pisania lub kontaktu z klientem. Wiadomo, że np. przy pracy fizycznej poprawność językowa traci znaczenie. Podobnie jest z językami obcymi. Mój były szef potrafił zatrudniać osoby bez doświadczenia tylko dlatego, że biegle znały angielski. Biegle, nie na poziomie "może Ci coś powoli wydukam". Przyuczyć taką osobę do wykonywania obowiązków nie było ciężko, ale jak kogoś uczyć od postaw języka? Oczywiście, czasami konkurujemy z osobami, które piszą poprawnie, mają fajne doświadczenie i znają języki. Tylko takie osoby zwykle celują w jakieś bardziej zaawansowane, specjalistyczne stanowiska. One już nie są początkujące, a przecież o takich osobach w tym temacie mowa. Bardzo cenne są też umiejętności interpersonalne. Wielu pracodawców przyznaje, że czasami są one ważniejsze od doświadczenia, bo pracy zawsze można się nauczyć, a tych umiejętności niekoniecznie lub przynajmniej dużo ciężej to zrobić. Dlatego warto podkreślać atuty, które mamy, bo nie zawsze jest tak, że doświadczenie jest najwięcej warte. Tym bardziej, jeśli nasza konkurencja po prostu gdzieś tam pracowała, by sobie dorobić, ale nie pracowała w tej konkretnej branży, w której ubiegamy się o stanowisko. No bo jeśli do mnie teraz na rozmowę przyjdzie osoba, która w wakacje dorabiała sobie pracą w KFC, McDonaldzie i w ogólnie rozumianej gastronomii, no to super, że jej się chciało, ale co to mi tak naprawdę daje? Uzyskuję tylko informację, że ta osoba nie jest leniwa, ale to tak naprawdę nic niezwykłego, bo osoby bez doświadczenia też nie muszą być leniwe. Mogły np. podróżować i uczyć się języków. Jeśli taka osoba ma dobrze napisane CV i umie uwydatnić w nim swoje mocne strony, to nie znam pracodawcy, który wyrzuciłby takie CV do kosza.

Są zawody, gdzie firmy bez problemu przyjmą i przeszkolą osoby bez doświadczenia. Piszę tutaj głównie o branży IT, bo z nią mam najwięcej do czynienia. Sama bez problemu znalazłam pracę mimo braku doświadczenia i wiedzy z tej dziedziny. Tylko tutaj biegła znajomość angielskiego najczęściej jest kluczowym wymaganiem, choćby po to, by móc sobie czytać książki i samemu się dokształcać. Moja koleżanka jest po 30-stce i pracowała cały czas jako sprzątaczka, bo nie wierzyła w siebie i w to, że może więcej. Namówiłam ją, by poszła do swojego szefa i powiedziała mu, że chce zostać testerką, wyraziła chęć do nauki, pokazała jakiś entuzjazm itp. Szef bez problemu ją przyjął. Szybko zaczęła wszystko ogarniać i teraz pracuje jako testerka. Samo programowanie też nie jest trudne, ale chyba trzeba mieć chociaż jakieś podstawy, by gdzieś się zaczepić.

I ostatnia rzecz. Sama co prawda pochwalam rozpoczęcie pracy już na studiach, ale nie można dać się zwariować jakiemuś kultowi pracy i czuć się gorszym tylko dlatego, że nie ma się doświadczenia. Większość osób pracuje w młodym wieku, bo musi. Nawet jeśli rodziców stać na opłacenie stancji na studiach, to już kieszonkowe dają niewielkie. Wtedy o podjęciu pracy decyduje konieczność, a nie wybitna pracowitość danej osoby. Gdyby rodzice opłacali mieszkanie i dawali tysiąc złotych kieszonkowego, to już widzę jak tłumy studentów podejmowałyby pracę.  Osoba bez doświadczenia może być sto razy bardziej wartościowym pracownikiem, ale musi mieć chęć do nauki, powinna się szybko uczyć i mieć jakąś przewagę, np. wyróżniać się ładnym posługiwaniem się językiem polskim, angielskim, posiadać umiejętności interpersonalne itp. Nigdy nie wiadomo, co zaważy na decyzji o naszym zatrudnieniu lub nie.

csLady ja pisałem z punktu widzenia osoby, która zatrudnia ludzi na konkretne stanowiska z konkretnymi umiejętnościami. Nie mogę sobie pozwolić na zatrudnienie osoby bez doświadczenia lub umiejętności bo są to bardzo specyficzne umiejętności. Zawsze mimo wszystko te umiejętności są sprawdzane. Na jedno stanowisko szukaliśmy pracownika prawie 2 lata, bo przychodzili absolwenci nawet dobrych uczelni i w CV wpisywali, że coś potrafią, a potem okazywało się, że nie potrafią nic. Są też stanowiska, gdzie faktycznie można przyjąć osobę bez doświadczenia, ale ona na rozmowie musi udowonić, że się będzie nadawać. Często kandydaci są zdziwieni zadawanymi przeze mnie pytaniami, bo często nie są w ogóle związane z pracą. Ja nawet nie oczekuję poprawnej odpowiedzi, tylko konkretnego sposobu myślenia. Zobaczyć jak człowiek chce do tego dojść. Dlatego pytam "Jak Pan/Pani myśli..., ile....", a nie "Ile....". Sporo dobrych osób dzięki takim rozmową zostało zatrudnionych. Oczywiście pisząc o pracy w trakcie studiów, myślałem tylko i wyłącznie o branży. U nas nie jest to wcale rzadkość. W IT zresztą przecież też. Wielu studentów pracuje już w trakcie studiów. Często zdarzało się też tak, że ta osoba potem zostawała u nas. I wspomniane już błędy. To prawda. CV z błędami sprawia wrażenie napisanego niechlujnie, ot tak żeby sobie było. To karygodne. Tyle jest wzorów w internecie, a ludzie czasami nadal przynoszą takie CV, że ręce opadają. I podstawowa kwestia. Nie kłamać w CV. Bo to szybko wychodzi na rozmowie.

A nie możesz nigdzie dojeżdżać?

Moim zdaniem jak się chce to się robi. Wątpię, aby całe miasto miało pracę po znajomościach.

Srebrny, moim zdaniem mocno przesadzasz. Każdą pracę, którą dostałam, to z ogłoszeń z internetu. No pomijając, pracę jako ratowniczki WOPR (tatuś na basenie znalazł). Więc nie demonizowałabym tego.

Jak ja bym się miała bawić w wymienianie, dlaczego ludzie nie mają pracy, to wyszłoby coś w ten deseń:
- niezaradni
- leniwi
- nie mają nic do zaoferowania, a są przekonani o własnym geniuszu. 

A teraz wyjaśnię, żeby nie było, że ot tak sobie ludzi "wyzywam". I to wiele na podstawie tematów z tego forum mi wyszła.

Po pierwsze ludzie wysyłają mało aplikacji. Kilka-kilkanaście im wystarczy. Po drugie nie są gotowi na żadne zmiany/"poświęcenia" - bo przecież się nie wyprowadzą, nie douczą, nie będą pracować na nocki, nie coś tam. Nie umieją niczego - polecam przejrzeć większość tych tematów z żalami, że się pracy nie może znaleźć. W każdym płacz i narzekanie na to, że pracy nie ma, a najczęściej nic o własnych kwalifikacjach, umiejętnościach.

Ja naprawdę, NAPRAWDĘ, z ręką na moim czarnym i skamieniałym serduszku, mogę powiedzieć, że nie znam żadnej osoby, która naprawdę chce mieć pracę, a jej nie ma. I nie mówię tu o Warszawie, bo wiadomo, tam łatwiej, ale o moich dwóch rodzinnych miastach. Małe. Jedno kurort (więc też nie tak źle, bo knajpy, hotele, pensjonaty, rozrywka/rekreacja), a drugie "zwykłe" - a i tam KAŻDY z moich znajomych pracuje, jeśli chce. Oczywiście koleżanka po pedagogice nie znalazła natychmiast pracy w zawodzie, ale znalazła inną. Ma czas, żeby spokojnie szukać lepszej. Dlatego jak słyszę, że ktoś nie ma pracy, to mam ochotę udusić, bo dla mnie to naprawdę znaczy tyle, że albo nie szuka porządnie, albo ma zbyt wysokie wymagania, albo nie ma nic do zaoferowania (najczęściej w połączeniu z wys. wymaganiami).

Przez ostatni rok nikt do mnie nie zadzwonił.
Nikt nie chce przyjąć byłego pracownika administracji publicznej z wyższym wykształceniem.
Mieszkam w Warszawie i co z tego?
Wiem, że studentka o ile jest ładna i coś tam potrafi zawsze znajdzie prace tylko co to ma wspólnego ze mną?

Z ludźmi w tym kraju nie da się nawiązywać kontaktów zresztą oni zawsze mnie traktowali jak jakiegoś dziwoląga.
Doskonale zdaje sobie sprawę, że nic tutaj nie osiągnę...

A co konkretnie umiesz robić? Jakie posiadasz umiejętności?