Czy ja jestem normalna? Unikam kontaktów z ludźmi.

Hm...myślę,że jesteś jak najbardziej normalna. Po prostu, przyszedł taki czas w życiu, kiedy potrzebujesz więcej samotność, może wsłuchać się w swe myśli... A rodzice,że się niepokoją. Mają do tego prawo, ale to jest Twoje życie i Ty sama najlepiej wiesz, czego w tym momencie potrzebujesz. Zaufaj sobie trochę też. Może kiedyś jeszcze przyjdzie taki czas, w którym będziesz potrzebowała więcej ludzi wokół siebie. Jeżeli Tobie jest tak dobrze, to po co to zmieniać? Pozdrawiam.

To pokazuje, że coś jest z Tobą nie tak...

Dlaczego zaczęłaś zrażać przyjaciół, prowokować, wyzywać? Czy byli jakoś nie w porządku wobec Ciebie, czy coś Cię w nich denerwowało? Jak myślisz, co w Tobie pękło, czy coś się wydarzyło w Twoim życiu? A jak teraz układają Ci się relacje z ludźmi, z koleżankami w pracy?

Oczywiście że szczerze! Czyli tak: miałaś niedobry charakter, być może byłaś rozpieszczona przez rodziców?, byłaś próżna, lubiłaś być w centrum uwagi, zmyślać niestworzone historie o sobie, potrafiłaś być wredna nawet dla swoich bliskich koleżanek. Z powodu toksycznego związku Twój świat się zawalił, miałaś dość życia, chciałaś skończyć ze sobą. Teraz zrozumiałaś, że przedtem źle postępowałaś, jest Ci wstyd, boisz się spojrzeć w twarz dawnym koleżankom, a nowym nie chcesz mówić o sobie. Przez to nie masz z kim szczerze rozmawiać o swoich uczuciach.Czy dobrze to rozumiem? Jeśli tak, to całość się układa w łańcuch przyczyn i skutków, więc jesteś normalna. Teraz jest czas na wyciszenie, przemyślenia i na wyciągnięcie wniosków. Piszesz, że żałujesz swojego dawnego postępowania, więc jesteś na dobrej drodze.

być może ułożysz sobie wszystko w całosć,zmienisz się i będzie dobrze
przemyśl to dobrze

Może jesteś typem osoby, która nie potrzebuje innych do szczęścia. Znam takie przypadki. Tego się nie leczy, wystarczy nie ranic ludzi dookoła, tylko jasno komunikować, że nie przepadamy za przyjaźnią czy bliższymi relacjami.