Problem z rodzicami, brak wolności

Od liku lat jestem pełnoletni, zawsze byłem osoba nieśmiałajednak na studiach coraz bbardziej się przełamuje. Z rodzicami mam dośćdobry kkontakt  - trochę gorszy z ojcem. Zawsze byłem grzeczny posłuszny.  Jako dziecko miałem trochę problemów z rówieśnikamiale jako mmię mówiłem o tym rodzica tłumie to w sobie, czasem oklamywalem w tych sprawach.  Później to minęło stałemssięstarszy i nie llubiłem kłamać nigdy tego staram się nie robić.  Problem dotyczy spraw osobistych. Nie miałemnigdy ddużo kolegów a raczej też z nimi nie rozmawiałem  o sprawach związanych z dziewczynami tak samo jak z rodzicami. Początkowo poprzez niesmialosc nie obcowaniaz dziewczynami, ale bbędąc już starszy (ostatnio zaczalem). Moi rodzice nadal myślą że nie interesuje się kobietami, czasem mi o tym mówią abym zaczął,  bo będęsamotny, ja zazwyczaj oodpowiadam skąd wiecie czy się nie interesuję. Ostatnio zacząłem się spotykać z dziewczynami nawet z jedną coraz częściejale nie jjesteśmy na razie razem, te sprawy są strasznie skomplikowane i nie lubię się dzielić z innymi.
rodzice są dosyć przywiązani o wszystkim im mowie o sprawach zawodowych karierze ale nigdy o sprawach sercowych,  mam wrażenie ze być może by nie zrozumieli wszystkiego zźle pomyśleli. Chciałem zrobić tak ze powiem za jakiś czas: musze wam coś powiedzieć mam dziewczynę ...a dopóki nic z tego nie wynika nie mówić jednak przecież spotykającssię z kobietami wracam później jeżdżę gdzieś w weekendy. Zazwyczaj tłumacze ze jadęggdzieś indziej po uczelni zostaje itp. Z jednejsstrony nie chce mówić o tchem sprawach z drugiej nie chce ich oklamywac a z drugiej chce mieć więcej  swobody. Mieszkam w małej miejscowości na uczelnię dojeżdżam, ale myślałem aby się przeprowadzić do większego miasta "na swoje" aby miećwwięcej swobody.

Nie wiem czy to normalne ale nam z tym pewien problem co myślici o tym?

Staram się nie zwracać uwagi na "trudne do czytania posty", czyli brak ortografii, interpunkcji i innych, ale tego co piszesz nie da się czytać. To jest katorga przez którą nie przechodziłem bardzo dawno... Postaraj się coś z tym zrobić, jeśli liczysz na większy odzew ze strony użytkowników tego forum...

Jednakże wracając do tematu - byłem podobny do Ciebie. Też konsultowałem sporo rzeczy z rodzicielką, nawet w sprawie dziewczyn. Co zrobić by było dobrze, co powiedzieć... To było co prawda dawno temu, ale momentami miałem wrażenie że opisujesz moje życie.

Jak głupio by to zabrzmiało, to pomógł mi alkohol. Mój charakter się zmienił, gdy zacząłem pić (Dopiero na pół roku przed 18). Dzięki temu (najpierw pod wpływem) stałem się bardziej otwarty, a później przeniosłem otwartość na "trzeźwy" grunt. Oczywiście takie wyjścia do baru/domówkę wiązały się z tym, że poznawałem sporo nowych osób - w tym oczywiście dziewczyn. Nauczyłem się z nimi rozmawiać (wcześniej "zakochiwałem się" w każdej, która się do mnie odezwała) i sporo się od tego czasu nauczyłem. Stałem się bardziej interesującą osobą (hobby, pasje, podróże, wiele historii do opowiedzenia), zacząłem dbać o swój wygląd.

Do czego zmierzam - Dzięki moim zmianom (które zauważyli rodzice) przestałem się bać rozmawiać z rodzicami na temat dziewczyn. Nie było to jednak w stylu "Mamo/Tato, lubię X dziewczynę, ale nie wiem jak zagadać", tylko raczej "Wychodzę z Y dziewczyną do kina, nie wiem o której wrócę.
Stałem się dużo bardziej samodzielny - przeżyłem dziesiątki samodzielnych podróży i rodzice zrozumieli że nie jestem małym chłopcem, za którego mnie zawsze uważali. Czyli moim wnioskiem jest następujące: Dopóki będziesz traktować siebie jako małego, zagubionego chłopca, dopóty rodzice będą Ciebie tak traktowali. Pokaż że wydoroślałeś, a rodzice na pewno to zauważą.

Odpowiadając na Twoje pytanie - to chyba nie jest normalne, że wstydzisz się powiedzieć że masz dziewczynę (szczególnie, że nie masz 13 lat), ale miałem tak samo jak Ty. Zacznij wychodzić do ludzi, zaoszczędzone pieniądze poświęć na podróże, a