Poznałam kolegę w pracy. Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać na przeróżne tematy. i tak zaczęła się nasza przyjaźń. On po 50 z bagażem doświadczeń ja po 30, mężatka i matka. W międzyczasie nasze drogi się rozeszły, on zmienił prace. U mnie moje małżeństwo zaczęło się bardzo poważnie sypać. Mięliśmy ze sobą kontakt poprzez wspólnych znajomych. Od czasu do czasu spotykaliśmy się całą paczką w barach. I na jednym takim spotkaniu zapytał się wprost co się u mnie dzieje, bo wyglądam źle. No i pękłam przed nim. Opowiedziałam o mojej zdechłej relacji z mężem itd. Tak zaczęła się nasza korespondencja , rozmowy i spotkania. Stał się dla mnie poduszką do płaczu i nie wiem dlaczego chciał nią być. Ukazywał mi jak bardzo się mylę w samoocenie, dodawał odwagi w podejmowaniu decyzji. Dzieki niemu zmieniam prace na lepsza, może nie wymarzona, ale dającą mi satysfakcje, bo wbijał mi do głowy, ze jestem jeszcze młoda i mogę wszystko zmienić. Nie przeszkadzało mu to, ze wiecznie się wahałam, miałam czarne myśli, ze sporadycznie sie uśmiechałam- nie należę do grona optymistów.
Ponad miesiąc temu problemy domowe sięgnęły zenitu. Moj M nie chciał ze mną rozmawiać, od dłuższego czasu żyliśmy obok nie z sobą. Ostrzegałam go, ze jak się nie zmieni, będę chciała być sama. Pierwszą osobą, która dowiedziała się o moich postanowieniach był kolega. " Przyklasnął " mojemu wyborowi. Rozmawialiśmy dużo.
Z moim M odbyłam ostatnio wiele poważnych rozmów. Dzieci nie chcą byśmy się rozeszli. On w końcu dojrzał całą sytuacje i chyba zrozumiał. Powiedziałam, ze to ostatnia szansa, ze niestety na dzień dzisiejszy mu nie ufam, ale chce spróbować.
Oczywiście o tej decyzji powiedziałam przyjacielowi, bo uważałam, ze powinien wiedzieć, jak toczą się moje losy w tym kierunku. I kiedy otrzymałam wiadomość zwaliło mnie z nóg. Stwierdził ze robię totalna głupotę, bo dla M jestem tylko zastępczynią mamusi i osoba, która wszystko przy nim robi, ze go totalnie rozczarowałam, ze jestem słaba. Zszokowała mnie jego presja, bym kopnęła się w tyłek i zakończyła ten małżeński bałagan wynosząc się z dziećmi od M. Zero zrozumienia. Nie wiem co się mu stało. Sam jest po nieudanym związku, zakończonym rozwodem, wiec powinien wiedzieć, ze to nie tak łatwo zerwać naście wspólnych lat i mieć serce z kamienia.
Nie wiem jak z nim porozmawiać, by go jeszcze bardziej nie zranić. Nie mam wielu przyjaciół, a on był kimś bardzo wyjątkowym w moim życiu. Jak dotrzeć do jego zranionej dumy?
Od burzliwej wiadomości zamieniliśmy ze sobą tylko parę slow- życzenia świąteczne i zgryźliwość na temat lanego poniedziałku.
Czasami mam ochotę potrząsnąć nim i powiedzieć ze to moje a nie jego życie. Ale boję się go stracić na zawsze.
