Od zawsze byłam osobą samotną, nie z wyboru. Wychowałam się w toksycznej rodzinie, która skutecznie odcinała nas od rówieśników i otoczenia. Dopiero dwa lata temu, zerwałam kontakty, wyprowadziłam się i stawiam pierwsze samodzielne kroki. Poznałam koleżankę. Przyjaciółkę. Jedyną, którą mam. Jedyna osoba, która okazuje mi ciepło, dobre słowo i wsparcie. Kocham ją. Jednak ona ma też inne przyjaciółki, od wielu lat. Kiedy słucham, jak opowiada mi o ich wspólnych przygodach, wyjazdach i imprezach, uśmiecham się, chociaż w środku wyję z bólu. Czemu ja nie mam takich wspomnień? Nie jestem częścią niczyjego życia. I już nigdy nie nadrobię tego czasu.
Czuję że Nasza znajomość powoli wygasa. Panikuję, kiedy nie odpisuje na wiadomość. Już nie rozmawiamy codziennie, już nie spotykamy się 2x w tygodniu. Ona tłumaczy się brakiem czasu, rok temu wyszła za mąż i niedługo urodzi dziecko. Wiem, że kiedy jej syn przyjdzie na świat - nasz kontakt jeszcze bardziej się osłabi. Nienawidzę tego dziecka. Nienawidzę siebie. jestem chorą, zazdrosną osobą. Uzależniłam się od niej. Nie mam prawa tak postępować, jednak panicznie boje się zostać sama. Poznanie innych osób nie wchodzi w grę, jestem strasznie nieufną osobą.
Mam ochotę się zabić. Chociaż wiem, że nie płakała by. Ma męża, zaraz zostanie matką. Ja zejdę na dalszy plan.
Oszaleję...
