Witajcie.
Zdecydowałam się napisać na forum o swoim problemie dlatego, że sama kompletnie nie umiem już sobie pomóc.
Od 10 miesięcy odkąd nie zdałam egzaminu zawodowego czuję się fatalnie. Wtedy kompletnie straciłam kontrolę nad swoim życiem i zdałam sobie sprawę,że nie wiem kim jestem, dokąd zmierzam i czego właściwie chce.
Przez 8 lat byłam pochłonięta związkiem i problemami w nim. Niestety wkręciłam sie w to za bardzo. Za bardzo kochałam . Aż do tego stopnia, że nie miałam czasu na siebie , realizacje swoich pasji i zajęcie się sobą. Wiem, że może, to brzmieć dziwnie ale tak było. Tkwiłam w toksycznym związku, który pchał mnie w dół przez problemy coraz bardziej. 11 miesięcy temu czułam jakbym umarła w środku.
Przez swoją młodość gdy tkwiłam w związku ( z nadzieją, że to przyszłościowy związek) nie miałam czasu naukę, gdyż w moim domu były częste kłótnie głownie o sprawy dotyczące mojego związku, o naukę i była co tu dużo mówić dyktatura) Rodzice próbowali mieć nade mną kontrolę. Nie umiałam sie odciąć od problemów w domu, od problemów w związku. Chodziłam na zajęcia, starałam sie uczyć, ale to wszystko robiłam żeby to odbębnic jak to mówią. Nie miałam siły na naukę, na swoje pasje. Nie umiałam sie odciąć.
Aktualnie mój związek po 8 latach sie zakończył , dlatego, że zorietntowałam się, że kompletnie straciłam siebie, swoją tożsamość , swój charakter, stwierdziłam, że jestem zupełnie nikim. Bez planów, pasji, tożsamości.
Cała ta walka o spokój w związku i w domu całkowicie zabrała mi siebie. Przestałam kochać.
Przygotowywałam się sama do poprawy egzaminu ale niestety nie udało sie go poprawić.
Uczęszczam na zajęcia dodatkowe żeby tylko udało mi się zdać egzamin. W sierpniu będę go zdawać.
Od października chcę wyjechać do innego miasta na dzienne studia.
Teraz chciałam zacząć pracę do września żeby troche zarobić na studia . Po części mi pomogą rodzice.
Problem polega w tym, boję się pracować. Dlatego, że nie mam takiego doświadczenia. Czuję się beznadziejna. Cały czas za mna chodzą myśli, że cała swoją młodość poświęciłam tylko miłości, czuję się bezwartościowa. Czuję, że nie mam nic i jestem nikim. Rodzice nigdy mnie nie wspierali, zawsze chcieli mieć nade mną władzę. Mama chciała ułożyć mi życie po swojemu. Przez problemy z nimi zaczęłam się zamykać w sobie, zaczęłam uciekać od życia i od nich.
Próbowałam sobie jakos poradzić ale ciągle czuje w sobie blokady.
Boję się iść do pracy, boję się żyć i każdy dzień jest teraz bezwartościowy.
Chciałabym móc już pójść na studia i wyjechać z domu żeby tylko zapomnieć. Mieszkanie z rodzicami i bycie tu gdzie mieszkam wciąż przypomina mi o nieudanym związku, o ciągłych problemach.
Chciałabym też znów się móc schować w sobie, zupełnie zamknąć. Nie mam ochoty żyć i każdy dzień w domu od 10 miesięcy sprawia, że czuje się fatalnie.
Kompletnie nie wiem jak mam teraz żyć.
Nie wiem jak sobie wszystko ułożyć od nowa.
