Cześć,
chyba moje życie zatoczyło koło. W dzieciństwie byłam osobą nieśmiałą, nie za bardzo wolno było mi wychodzić z dziećmi na podwórko,bo niebezpiecznie. Ciągle z rodziną, rodzice dobrze mnie wychowali, na porządną osobę - teraz tak słyszę. I w tym jest problem...
Chodzi o to,że zawsze lgnęłam do ludzi, do tego czego nie miałam. Nigdy nie miałam jakiejś przyjaciółki czy pewnej grupy przyjaciół z która np w liceum czy w gimnazjum mogłam wyjść. Zawsze rodzice ( w gimnazjum) mówili mi co dobre co złe. Tak jakbym nie była spontaniczna. W liceum poznałam pełno nowych ludzi, otworzyłam się, pozbyłam kompleksów. Miałam pierwszego chłopaka. Nie siedziałam w domu. Później poszłam na studia. Po semestrze zrezygnowałam, myślałam, że znajomi mnie wyśmieją. Nie kontaktowałam się z nimi często. Byłam sama, sama chodziłam na zajęcia przygotowujące na moje 2 studia. Pomagali też mi rodzice. W końcu zdałam na drugie studia. Poznałam tam ludzi bardzo otwartych. Chciałam im się przypasować, zaczęłam imprezować, pić itp. Zmieniłam się z grzecznej w taką bardziej otwartą. Później wyjechałam na rok za granicę- tam otworzyłam się jeszcze bardziej, puściły mi hamulce. Tak jakbym z jednej skrajoności w drugą wpadała. Nie byłam jakaś łatwa ale nawet teraz gdy przeglądam zdjęcia z fb i komentarze- dziwie się, że mogłam być taka spontaniczna i bezpośrednia- bez obiekcji. Po powrocie byłam inna, otwarta, przesiąknięta atmosferą zagranicy. Później znowu się zamknęłam. I to trwa z rok? Nie chodzi o to, że jestem jakaś samotna czy smutna. Ale mam jakieś obiekcje w stosunku do siebie, w stosunku do tego co mówię, co robię.
Kiedy jestem w towarzystwie ludzi jestem zupełnie inna niż na codzień. Bardzo otwarta towarzyska- nawet za bardzo...Może dlatego nie mam faceta, bo przed nowopoznanymi facetami wydaję się być bardzo energiczna, dynamiczna otwarta. A w rzeczywistości jak jestem sama ze sobą czy w domu- czuję się samotna jak palec. Nawet obecnie nikt do mnie na fb nie napisze... Tak jakbym bała się podtrzymać kontakt z ludźmi, ze znajomymi starymi. Jestem obecnie na semestrze dyplomowym, piszę inżynierkę. Każdemu mówię, że jestem taka zajęta, zabiegana... A boję się, że ludzie pomyślą sobie o mnie, że po prostu ich olewam. Wiem, że już kiedyś takie słowa padały.
Tak jakbym sama w domu, z rodziną czuła się samotna, smutna nie potrafiła podtrzymywać kontaktu- a kiedy wychodzę z domu, kiedy jestem ze znajomymi- zmieniam się w inną osobę- czuję zainteresowanie mężczyzn, jestem bezpośrednia, otwarta i miła.
Nie wiem dlaczego tak jest. Teraz usprawiedliwiam się dyplomem i końcem trudnej sesji- ale boję się, że nawet jak ona się skończy to mój stan może się nie skończyć. Już myślałam, że lepiej będzie gdy wyjadę z miasta i poznam innych spontanicznych ludzi w innym mieście, w pracy czy na jakiś warsztatach. A to siedzi w mojej głowie.
Nawet boję się , mam uprzedzenia do napisania kilku słów do znajomych na fb. Nikt sam do mnie nie napisze jeśli sama nie zagaję... Nie wiem dlaczego. A wszystko mogłoby wydawać się u mnie w porządku. Czasem wstawiam zdjęcia, mam po 20-30 lajków. Nie wiem czy wtedy ja powjnnam pisać do ludzi. Nikt oprócz 'lajków' do mnie sam nie napisze.
Przez ten semestr dyplomowy gdzie każdy sam sobie wszystko robił, moje kontakty z ludźmi naprawdę sie skurczyły. Kiedy tylko włożę coś na tablicę na fb ktoś do mnie napisze widząć, że coś u mnie się dzieje. A ja nie korzystam z fb bardzo często, bo mi się nie chce. Przestałam wrzucać zdjęcia, komentować. A kiedyś robiłam to w bardzo dużym stipniu.
Teraz tylko problemy rodzinne, z rodziną spędzam czas i lamentuję.
Rodzice mówią, że to pewnie problem tego semestru, że jestem przemęczona, że muszę skończyć tą uczelnię jak najszybciej, wpaść w inne środowisko, być z innymi ludźmi. A ja nawet zwykłego hej co tam nie potrafię napisać bo uważam że się narzucam. Mimo, że taka osoba może myśleć o mnie jako o osobie zajętej 
Wiecie o co chodzi. Paradoks. Tak jakbym sama sobie zaprzeczała. Też np mam obiekcje kiedy pisać do facetów, kiedy powinnam napisać, czy dobrze coś zrobiłam. Tak jakbym nie była spontaniczna. Nie wiem co się ze mną dzieje. Kiedyś byłam inna. Przez to urywają mi sie kontakty z naprawdę fajnymi ludźmi. A kiedy np na przymus chcę coś napisać wychodzi to śmiesznie.
Mam naprawdę dużo znajomych. NIE WIEM jak powinno wyglądać podtrzymanie kontaktu. Jestem singlem- powinnam pojawiać się czesto na fb? Wiem, że moje koleżanki bardzo dużo zdjęc umieszczają i mają zainteresowanie. A ja nie chcę umieszczać, bo nie podoba mi się to upublicznianie swojego życia za wszelką cenę. Kiedyś wstawiałam, ludzie komentowali. ZAwsze byłam otwarta, mój facebook też. A teraz kiedy stwierdziłam, że nie będę nic wstawiała- ludzie do mnie sami z siebie nie napiszą. TYLKO KIEDY COŚ SIĘ DZIEJE.
Czy ze mną jest coś nie tak? Za dużo obiekcji? Czy po prostu nie mam znajomych?
Mam pełno koleżanek- kolegów średnio. Nie mam obiekcji pisania do koleżanek ( bo łatwo mi przychodzi) a do facetów nie mogę.. Mimo, że np sami mówią mi abym kontaktu nie zrywała. Nie umiem odczytać czy ktoś jest zainteresowany koleżeństwem czy myśli, że ja się narzucam ( że np chcę związku). Dlatego mam koleżanki 