Jak tłumaczycie samotność najbliższym? Nadchodząca Wigilia

aż tak drastycznych metod nie mam zamiaru stosować... nie rozumiem tylko, w czym tkwi ich problem. Nie mam nawet 25 lat, gdybym była po 30tce to może to by było niepokojące.

Dodałabym jeszcze: brak ciekawych tematów do rozmów w tym gronie.

Marchewa, w tej kwestii wszystko, absolutnie wszystko, zależy od Twojego nastawienia. Jeśli sama przed sobą uznasz, że to nie ich sprawa i na zaczepki będziesz reagowała uśmiechem i krótkim ucięciem tematu (np. "mi się nie spieszy") to nie ma opcji, żeby rodzinka maglowała temat w nieskończoność. Nawet więcej - podejrzewam, że brak Twojego zainteresowania tematem sprawi, że i dla nich nie będzie on taki ekscytujący.

Namów jakiegoś kumpla, niech się zrobi na zdziwaczałego nerda ze skłonnością do używek, pomaluj mu paznokcie na czarno a potem zaproś go do domu na święta i niech do każdej kobiety zwraca się per "laska".

Za rok ucieszą się, że nikogo nie zaprosiłaś...

Rozumiem,że się źle z tym czujesz.W sumie co byś nie odpowiedziała, to są osoby,które i tak przy okazji zjazdów rodziny będą Cie uszczesliwiac tymi pytaniami.A jak juz znajdziesz faceta,to będą Was męczyć pytaniami kiedy ślub.Po ślubie kiedy dziecko.Jak urodzisz- a kiedy drugie:D?
Pociesze Cie jak ja mam:bliższa rodzina mnie nie męczy,ale w dalszej trwa od zeszłego roku wysyp noworodków.Wujostwo wiedząc,ze od dwóch lat jestem solo,przy okazji rozmów często kąsi pytaniem:widzisz,będziemy mieli trzeciego wnuka a Ty kiedy?:/ Zwykle odpowiadam,że przecieżnie wyjde na ulice i nie złapie pierwszego lepszego faceta ze słowami:panie ożenił się pan ze mną i miejmy dziecko.
Uroczo:/

Problem w tym, że ja tak właśnie do tej pory reagowałam, ale niestety dalej temat maglują i nie mogą pojąć, dlaczego taka dziewczyna jak ja jest sama (zupełnie tego argumentu nie rozumiem, nie jestem jakimś ideałem ani zewnętrznie, a i wad mam sporo, w czym bym miała być lepsza od innych, że to ponoć niepojęte, żebym nadal była sama). Może prawdą jest, że facetów odstraszam, czym? nie mam pojęcia, niezależnością? bo tyle lat dawałam sobie radę sama? przecież to śmieszne

Marchewo, bo to nie tylko o tekst chodzi, ale też - a może przede wszystkim - o melodię. Można zaproponowane przez Vinngę zdanie powiedzieć tak, jakbyś przepraszała i tłumaczyła się - wówczas jest pole do dalszych popisów; można wycedzić przez zęby, można zaakcentować słowo 'mi' (to polecam).
Jeśli zaś znasz/podejrzewasz przyczynę tego nagabywania Cię, to może zwyczajnie odkryj ich grę. Ręczę, że najpierw zaprzeczą, a następnie temat zniknie.

22 latkę pytać o takie rzeczy,ależ ludzie bywają nietaktowni.

Pewnie,ze nic na sile.Jeszcze dużo przed toba.A rodzice w jakim wieku się pobrali?Może oni patrzą przez pryzmat swojego życia?

Moja mama była chyba w moim wieku, albo była rok starsza.

To, że rodzice się martwią potrafię zrozumieć, ale to, że wytykają mi to na każdym kroku już nie. Nie wiem, czy twojej córce opowiadałaś , kto się ostatnio zaręczył z dzieci twoich znajomych, gdy była w moim wieku. Albo wytykałaś jej, że to nie jest normalne. Rozmawiałam z nimi o tym wiele razy na przestrzeni lat, ale jak grochem o ścianę. Moim zdaniem to nie jest już troska, tylko zwykła złośliwość pomieszana z zawodem, bo na tle innych wychodzę na dziwaczkę, pozującą na nowoczesną singielkę, czego oczywiście nie robię, bo nie jestem singielką z wyboru.

Zresztą czegokolwiek bym nie powiedziała jest źle. Przykład z tego tygodnia. Spotkałam się z koleżanką, świeżo upieczoną mężatką. Przechodzi pierwszą kłótnię małżeńską i pierwsze ciche dni w ogóle w ich związku (wieloletnim, para z najdłuższym stażem wśród moich znajomych). No i po powrocie opowiadam mamie, co ją spotkało, takie zwykła gadka szmatka. Na co, co od niej słyszę? "Byś się zajęła swoim życiem! Co cię obchodzą jakieś kłótnie?" Zresztą to nie pierwszy raz, bo często pyta mnie, co u moich przyjaciółek, to jej opowiadam o różnych sprawach zazwyczaj gdzieś tam się zawsze wplącze wątek ich chłopaków, co nie powinno dziwić, bo z każdym mam świetny kontakt i wiem, że zawsze mogę się do nich zwrócić o pomoc, więc często mieszam sprawy ich i moich przyjaciółek. Mama zawsze to tak skomentuje i obróci, że ja się czuję paskudnie i mam zepsuty humor do końca dnia. Moja przyjaciółka powtarza mi ciągle, żebym się tym nie przejmowała, ale po prostu człowiek ma już dość. Wychodzi na to, że mnie ten kryzys też w końcu dopadł. Akurat teraz przed Wigilią (moim ulubionym dniu w roku ;/)

Marchewko, Twoja mama musi mieść szczęśliwe życie, skoro tylko takie ma "problemy"... Nic tylko zazdrościć !
Mam koleżankę, która przez wiele lat słuchała od najbliższych podobnych ubolewań nad swoim marnym losem. Kiedy  w końcu znalazł się "narzeczony" matka koleżanki szybko  wykryła inny powód do marudzenia, a mianowicie fakt, że ów kandydat na męża był "aż" trzy lata młodszy... Włos mi się na głowie jeży na samo wspomnienie, czego ta dziewczyna się w swoim życiu nasłuchała o swoim staropanieństwie... Kiedyś ksiądz chodzący po kolędzie, tak przejął się jej "tragicznym " losem ze zainicjował wspólną modlitwę w intencji znalezienia przez nią  męża...

to znaczy wiesz, nie że koniecznie ślubu chcą... tylko oni by chcieli mieć "przyszłego zięcia"... chłopaka, którego bym do domu przywoziła

Marchewka, no okej, po prostu większość rodziców moich znajomych jeśli już o coś marudzi/wypytuje, to plany na przyszłość, szkołę, pracę, a do facetów podchodzą mocno obojętnie (w tym sensie, że może być, może nie, na razie masz ważniejsze na głowie). Chociaż i jedno, i drugie pewnie jest podobnie męczące.

Chciałabym go spotkać, chciałabym z kimś być, tym bardziej, że na co dzień mieszkam sama w wielkim mieście (mam współlokatorkę, ale nie mamy jakichś bliskich relacji). Tym bardziej, że większość moich znajomych kogoś ma, a ci którzy nie mają są zapracowani do tego stopnia, że aby się spotkać umawiamy się z wielotygodniowym wyprzedzeniem. Ale to nie na takiej zasadzie, żeby mieć kogokolwiek, bo nie na tym mi zależy. Chciałabym się w końcu zakochać, bo dość mam znajomości, którym dawałam szansę, aż w końcu miałam dość i to kończyłam, bo do niczego te spotkania nie prowadziły. Więc jak widzicie, to nie jest tak, że czekam na księcia z bajki, miłość od pierwszego wejrzenia, itd. Jakiś czas temu nawet zakładałam tu temat o wpływie Disneya na współczesne kobiety.

Aha, napiszę tylko, że znowu padły dzisiaj docinki od rodziców a propos i powiedziałam to, co zasugerowała Eileen Że mi kamień spadł z serca, bo nie wiedziałam, jak im powiedzieć o swoim lesbijstwie, a tak mnie wyręczyli ;p Mieli niezłe miny Może na jakis czas dadzą mi spokój. Jutro wyjeżdżam, więc powinno być ok.

Sposobem

Jak ciotki zaczną swatania, to zapytaj oburzona gdzie ci kawalerowie są?! Niech zaczną przyprowadzać, rekomendować Ciebie, niech się panowie postarają. Co to, Ty masz latać po facetach i sobie szukać?! Przecież jestes kobietą, nie wypada!

Więcej luzu i zacznij się godzić na swaty Działa, sprawdziłam. Ani razu nikt mi nikogo nie przyprowadził A jeśli nawet by się ktoś zgłosił, to co by Ci zależało faktycznie się umówić na herbatę? Przecież ślubu brać nie będziesz.

Docinki Ci przeszkadzają, bo Tobie się wydaje, że powinnaś mieć tego chłopaka i myślisz, że jesteś wybrakowana, bo go nie masz. Gdyby posiadanie chłopaka było dla Ciebie sprawą drugorzędną w ogóle byś nie zwracała uwagi na ciotki i rodziców tylko cieszyła się ze świąt.

Zawsze wiedziałam, ze Polska to dziwny kraj. Gdzie indziej na swiecie, ludzie nie przywiazuja wagi do tego czy jest slub czy masz dzieci.
Ludzie potrafią zyc, cieszyc się staropanieństwem/singielstwem jak kto woli bądź tez mieszkac na kocia lape wiele lat, jak tylko maja na to ochote. Nikt nigdy przy dluzszej rozmowie na zagranica nie smial się zapytać "masz meza?" "masz dzieci?" Ludzi to nie interesuje bo to nie ich biznes. Malo tego! Za granica nikt przy zdrowych zmysłach nie ma parcia na malzenstwo, na szybkie formalizowanie zwiazkow, czy na posiadanie dzieci- bo tak wypada, bo przecież kuzynka ma już 2, to i my musimy już mieć. Niestety w naszym kraju, posiadanie meza i dzieci urasta do wielkiej rangi. Jest to powiedziałabym jakas taka nasza polska "misja". Posiadanie dzieci oraz posiadanie meza, najlepiej zaraz po skończeniu studiow to dla większości= wielki sukces i miara szczęścia.A jak tego nie masz- to większość naszego społeczeństwa prawie Cie ukamieniuje:) Bo po 1- wszyscy maja, bo tak musi być, to dlaczego Ty nie masz? dlaczego np. stawiasz na karierę? skoro wszystkie koleżanki bawia dzieci, siedza w domu na garnuszku meza.
Np. w USA, w UK jest to inaczej postrzegane. Wiekszosc ludzi.. o dzieciach, ustatkowaniu się itp myśli w wieku 35 lat. Ba! Wczesiejsze macierzyństwo nie jest modne. Wczxesniej to się dba o swoja karierę, podrozuje, rozwija swoje pasje, cieszy się wolnoscia, a nie jak u nas..25 lat na karku i wg społeczeństwa to czas na dziecko, meza i uwiązanie bo "stara"
Oczywiście nie wszyscy tak mysla, ale ja pisze ogólnikowo, bo również z takim czyms się spotkałam.
Moja sasiadka, której corka w ost.roku wyszla za maz, urodzila dziecko i teraz jedyne co robi to wychodzi z dzieckiem z wozkiem również dziwi się, ze ja ciagle podrozuje, wychodzę kiedy mam ochote, rozwijam swoje pasje, bo jej zdaniem powinnam meza szukac i rodzic dzieci. A tu ani meza na horyzoncie... a co dopiero o dzieciach:)

Ale tą tendencję nakręcają też ludzie w wieku 20-25 lat, bo sami miewają na to konkretne parcie, bardzo im się spieszy do małżeństwa i posiadania dzieci, a potem słyszę biadolenie kolegów i koleżanek, że im jest w życiu ciężko. No jest, jak się ktoś bawi w dom nie mając stabilnej pozycji finansowej, nie skorzystał z życia i nagle się budzi ze snu o rodzinie i dzieciach, bo nie jest on taki różowy jak się spodziewał.

Hmm.. czy sami nakrecaja to nie wiem? Bedac w ich wieku nie bylam w Pl tylko za granica i tam czegos takiego nie ma. Ale to jest inna mentalności. Nawet jak jest ktoś w związku to sobie tak zyja na luzie i jest dobrze.Nie ma tego parcia i przymusu. Po co od razu brac slub, dzieci? Może kogos to uszczesliwia i pewnie tak jest, ponieważ ja sama obok siebie mam pelno koleżanek, które maja meza, dzieci, gdzies tam wyjezdzaja, ale jak już to tylko z nimi, a jak napomknę cos o wyjściu do klubu (mimo ze maja 28 lat) to patrza się na mnie z politowaniem. Dla mnie z kolei one zachowują się jakby miały po 50 lat, gorzej niż stare baby.
Moja najblizsza przyjaciolka, za 2 lata wychodzi za maz, wynajmują teraz kawalerke i co..? Nic innego nie robi, tylko siedzi w domu z facetem. Kiedy wychodzimy gdzies z dziewczynami, a nie robimy tego 2 razy w tygodniu tylko raz na miesiąc i tak nie pojdzie..
Chociaz może nie.. obraziłabym tutaj co poniektorych ..bo np. moja mama 56 lat częściej wychodzi do teatru, na koncerty jazzowe np. ze mna niż one same.  Ale faktycznie schemat polski powinien być taki: szkola, studia, po studiach wesele, zaraz potem dziecko. Generalnie tak się utarlo i tak "wymaga" tego spoleczenstwo. Jeśli zyjesz inaczej, bo masz takie widzimisię to generalnie patrza się na Ciebie krzywo.
A swojej rodzince wścibskiej nieco.. chociaż może robia to dla Twojego dobra.. musisz zareagować smiechem jak już ktoś wyżej pisal " ze masz nadzieje, ze w końcu znajda Ci jakiegos kandydata, który będzie spelnial Twoje i ich oczekiwania"

tylko tak jak mówię, im nie tyle chodzi o małżeństwo, co o to, żebym była z kimś, za kogo bym kiedyś miała wyjść za mąż... a ja nie mam nikogo, no i wielki dramat...

nie no, mam nadzieję, że dadzą mi spokój...

Myślę, że jednak spokoju nie dadzą, dlatego najważniejsze jest żebyś się zwyczajnie uodporniła na to gadanie
Odkąd się rozwiodłam moja matka przy okazji wszelkich uroczystości, ze łzami w oczach życzy mi następnego "męża". Na nic zdały się moje tłumaczenia, że jest mi dobrze tak jak jest. Jej zwyczajnie nie mieści się w głowie, że można być szczęśliwą bez mężczyzny u boku. Na moje próby tłumaczenia odpowiadała, że tylko tak mówię, bo co mi więcej pozostało... Teraz już się nie "tłumaczę". Jednym uchem wpuszczam te rewelacje, drugim wypuszczam z uśmiechem pod nosem...;)

otóż to

I rację macie z tym, że nawet gdy już z kimś będę (kiedyś, jeśli dopisze mi szczęście i poznam kogoś z kim będę się chciała związać), to zaczną się pytania, kiedy dzieci, a jeśli nie, to czy badania wszystkie zrobiliśmy ;p na małżeństwie raczej nie będzie im tak zależeć ;p

choć o dziwo mój brat jest już dwa lata po ślubie i ich o dzieci nie pytają, więc może mi też odpuszczą

tzn. ja wiem, że oni tak z troski pytają, albo ze strachu, że na starość będą mieli na głowie córkę starą pannę ;p tyle, że niechcący/chcący zaczynają mi sprawiać przykrość, bo o ile kiedyś to dla mnie nie był problem, to teraz powoli problemem zaczyna być, ot co.

A gdzie mieszkasz? Jeśli na wsi, to wiele może tłumaczyć. Im mniejsza mieścina, tym większy procent populacji zwraca dużą uwagę na to "co ludzie powiedzą".

Jak już ktoś pisał- rodzina zawsze będzie pytać. Sama znam parę, która ciągle jest zasypywana coraz to nowymi pytaniami. Zaczęło się od "kiedy ślub", gdy już był- cywilny, to: "kiedy kościelny" równocześnie z : "kiedy wnuki będą". Wnuczka jest, więc trzeba pytać o rodzeństwo, bo przecież "taka smutna bez braciszka/siostrzyczki".

Trzeba zacisnąć zęby i grzecznie poprosić o zajęcie się swoimi sprawami. Jeśli nie pomoże, to można przyprowadzić do domu swoją nową "dziewczynę". Przecież wszyscy chcą Twojego szczęścia.  

W ogóle nie ogarniam tego parcia na ślub mając ledwie 20 lat przekroczone, a mam okazję obserwować to coraz częściej w moim otoczeniu. No, jeśli ktoś ma taką potrzebę- nie moja sprawa.

Ja mam kumpla co ma 35 lat i mu się do ślubu nie spieszy. On to dopiero musi słuchać mądrości Aż mi go żal.

Ja niejednokrotnie mówiłam, że jak nie znajdę sobie fajnego męża, to go po prostu nie będę mieć. Z faktem, że dzieci mieć nie zamierzam też się musi rodzina pogodzić, ale nie sprawiają wrażenia jakby im na tym szczególnie zależało.