Witam,
Dołączyłam do forum, ponieważ chciałabym się troszkę wygadać. Mam przyjaciółki,znajomych itp, ale nie chcę nikomu mówić o moich wątpliwościach. Od roku z kawałkiem jestem w związku na odległość. Znamy się jakieś 1,5 roku, a kontakt nawiązaliśmy przez portal internetowy, całkiem przypadkiem, efekt nudy. Na początku nie traktowałam go serio, myślałam,że to kolejny bajerant, z którym można się tylko pośmiać,sypnie miłym tekstem i tyle. Nie chciałam się angażować w związek, a zwłaszcza na odległość. Okazało się jednak, że jemu faktycznie zależy. Rozmawialiśmy coraz więcej, w końcu coś we mnie drgnęło. Nie wyobrażałam sobie dnia bez jego uśmiechu czy żartów. Pierwsze spotkanie dopiero po 2-3 miesiącach, nie było innej możliwości. Później mniej więcej co miesiąc, czasem krócej. Dość szybko zdecydowaliśmy się na związek, ale seks dopiero po jakimś czasie. Wszystko było świetnie, troskliwy,dowcipny, przystojny, wiem,że mnie kocha, tęskni,ale trochę bałaganiarz i śpioch. Może głupio to zabrzmi ale z obawy przed przyszłym wspolnym życiem, przyjęłam taktykę"wytresowania" , nie mam zamiaru sprzatać po kimś,siedzieć w garach i mieć wszystkiego na mojej głowie. Wprowadziłam podział obowiązków, dla niego bez problemu, jak jest ze mną wszystko gra, ale pewnie przed moimi przyjazdami w jego mieszkaniu może być kiepsko;p. Ale to akurat mnie średnio obchodzi, ważne żebym później jak zamieszkamy razem, nie sprzątała jego porozrzucanych skarpetek. Czasem ciężko gdziekolwiek go wyciągnąć, zdarza mu się spać nawet po 12 godzin, co dla mnie jest niewyobrażalne. Dobra tutaj można też osiągnąć jakiś kompromis, ale najgorsze jest to, że mam odczucie,że jest nieodpowiedzialny, że w ważnych sytuacjach jednak muszę zachować czujność, choćby prosta rzecz: wczesny wyjazd gdzieś razem, boję się,że jak nie dopilnuję to spóźnimy się na pociąg. Jest studentem tak jak i ja, nie pracuje, bo musi się uczyć więc nie ma na nic czasu, a w efekcie robi wszystko na ostatnią chwilę, co prawda z nie tak złym rezultatem,lecz sam fakt tej totalnej dezorganizacji jest niekiedy przybijający. Ok sama miewam z tym problemy, wszystkim się to zdarza, ale może"czepiam się" bo jakoś tutaj nie czuję takiego oparcia, filaru, boję się jak to będzie w rodzinnym życiu. Lubię jego towarzystwo, świetnie się dogadujemy, zdarzają się wielkie awantury,scedy zazdrości, jak wszędzie.Lecz najgorsze jest niestety to,że w ogóle nie mam ochoty na seks, bywa tak,że nawet podczas dłuższych spotkań, wyjazdów dochodzi do zbliżeń parę razy na 6 tygodni, czy po ostatnim razie, spotykamy się dwukrotnie, a ja dalej nic...wiem,że go to frustruje, choć mówi,że rozumie i nie będize mnie zmuszać. Wiem,że sprawiam mu przykrość, ale nie chce mi się...tak jakby mnie nie pociągał. I teraz klasyczne pytanie: Nie wiem, to ze mną jest coś nie tak czy co? Nie odpowiada mi ta sytuacja, i ze względu na niego i na samą siebie. Nie chcę całe życie czuć się tak jak teraz...Wcześniej uwielbiałam to, a teraz jakbym odczuwała wstręt do seksu. Nie mam pojęcia co tu począć.