Bał sie odpowiedzialności, bał sie zostać ojciem...

biedactwo:((( , ale drań

Czemu wcześniej nie rozmawialiście na ten temat?

Rozumiem, że człowiek do każdej ważnej życiowej roli musi dojrzeć (choć 33 lat jak na mężczyznę to chyba dojrzały wiek). To nie było tak, że ja dniami i nocami mówiłam i namawiałam go na dziecko. Po prostu jak się wspólnie planuje przyszłość to na temat założenia rodziny rozmawia się otwarcie jak na każdy inny temat. Planując wspólne życie każda ze stron powinna wiedzieć jaki pogląd na założenie rodziny ma ta druga osoba.  U nas jak już napisałam nie było rozmów bo to był temat tabu a poruszenie do zawsze kończyło się kłótnią. Powiedział mi iż było mu głupio powiedzieć, że ma taki problem, który później nazwał "blokadą".     
   Nie traktowałam go jak faceta, który jest mi tylko potrzebny do ?zrobienia? dziecka. Jak by tak było to sama odstawiał bym tabletki i było by po kłopocie. Wręcz przeciwnie uważam, że jak dwoje ludzi się kocha to powinna być to ich wspólna decyzja. I tu nie chodzi i to, że ja obsesyjnie chciałam mieć dziecko, nie...ja chciałam mieć dziecko z nim.
   Po tym jak już się rozstaliśmy poprosiłam aby zawiózł mnie do psychologa. Jak zajechaliśmy na miejsce powiedział, że skoro już tu ze mną jest to może wejdzie, porozmawia. I o dziwo jak zawsze się zarzekał, że psycholog nic mu nie pomoże to wszedł do gabinetu. Szczerze powiedział, że skoro się tu znalazł to chętnie porozmawia ponieważ ma taki problem, że jak dochodzi do podjęcia trudnych decyzji to coś go paraliżuje i się boi. Sam mi potem powiedział, że z tego samego powodu zniszczył już 2 poprzednie związki.
  Dużo czytałam na ten temat. Jedna wersja jest taka, że boi się odpowiedzialności (tzw. Syndrom Piotrusia Pana) a druga że boi się iż nie będzie dobrym ojcem. Sam w dzieciństwie nie zaznał miłości i być może sam w sobie dostrzega złe cechy swojego ojca, których nie akceptuje(są to słowa psychologa).
  A mówiąc, że straciłam swoja szanse mam na myśli fakt, że po tej całej historii nie wiem czy jest w stanie zaufać innemu mężczyźnie.

gratuluje dojscia tak daleko mimo nieustannych klotni.....to samo raczej przede mna.....

Wróżko yvette pisze bardzo logicznie Ja też długo nie widziałam w moim mężu człowieka ,który ma swoje własne potrzeby i zainteresowania i o mało nie rozwaliłam naszego małżeństwa.Pobraliśmy się w wieku 21 lat i dwa lata później urodziła się nam pierwsza córka .Wiesz kto zawiózł mnie do szpitala pogotowie po które zadzwoniłam sama bo mój mąż poszedł spać do swego brata ,był tak z szokowany że nie wiedział co zrobić  ,poszedł po swoją matkę jak sie potem okazało całe życie robiła wszystko za niego nawet myślała a ojciec go wspierał .Długa była droga do naszych dzisiejszych relacji ,ale czytając Twoją wypowiedź nie wiem co jest gorsze .
Facet który myśli i się zastanawia ?
Czy Facet który chce dziecko a oczekiwania go przerosły?

Sama wszystko robiłam bo Mój mąż zastawiał sie pracą ,że boi się bo skrzywdzi taką kruszynkę .

Jego brat ożenił sie w wieku 35 lat dorósł do decyzji i jest wspaniałym ojcem i mężem ,czasem patrzę na jego rodzinę z zazdrością o to jak sie o nich troszczy.

mój mąż był że tak powiem emocjonalnie nie dojrzały bo jego rodzice nie pozwolili mu dorosnąć .Teraz jest dużo lepiej bo i Ja zrozumiałam jego zachowanie i czym to było spowodowane .

Było mi lżej wiedząc że on mnie kocha i szanuje na swój sposób tylko wychowanie ma taki wpływ na człowieka że potem trudno wyrwać się z tego kręgu tym bardziej że mieszkamy razem z jego rodzicami .
Dużo kosztowało Mnie pracy i energii załamań kłótni by wypracować to co teraz osiągnęłam .Pisze dlatego bo może nie potrzebnie się rozstajecie skoro wszystkie inne atuty waszego związku są wspaniałe ,To może warto pozwolić mu dorosnąć do tej decyzji.
Powodzenia Tamara

Tamara, a Twoim zdaniem ile można czekać aż ktoś dorośnie do poważnej decyzji??
Facet, który przyzwyczai się do wygody, ciężko mu dorosnąć... zwłaszcza jak to on jest niańczony jak dziecko...

Ja mam podobny problem i nie wiem co mam zrobić
Mój facet miał czas by dorosnąć, zastanowić się i ewentualnie wycofać, ale wygodniej jest mu mnie zwodzić i trzymać..
Jesteśmy ze sobą już przeszło 8 lat z czego 3,5 mieszkamy razem, po takim czasie normalne jest, że oczekuję zalegalizowania związku, a jednak dla mojego faceta nie jest to takie normalne i oczywiste.. 
Rozumiem jesteśmy młodzi (ja 25 on 27 lat) ale doszły dodatkowe okoliczności, które muszę brać pod uwagę Byłam u gin. i dowiedziałam się, że im dłużej będę zwlekała z ciążą tym mniejsze szanse, że w nią zajdę..  Bardzo się tym przejęłam, bo bardzo bym chciała mieć dziecko, może faktycznie nie teraz ale w niedługim czasie (2 lata)..
Rozmawiałam z moim chłopakiem (nawet się nie zaręczyliśmy, bo on uważa że będzie jeszcze na to czas..), powiedziałam o moich obawach i o tym, że mam zrobić specjalistyczne badania, a on na to, że ma teraz obronę i zajmiemy się tym jak się obroni..
Wiem i czuje to, że po obronie znajdzie się coś innego i będziemy przekładać wszystko do momentu kiedy będzie już za późno

Ja zmuszać go nie chcę, bo chcę naszego wspólnego szczęścia i jeśli on nie chce tego co ja, to muszę z wielkim bólem odejść i myśleć o swoim szczęściu..

Jeszcze nic straconego zawsze można znaleźć tego jedynego. Wiem że mogę pisać coś o czym nie mam zielonego pojęcia bo tego sama nie przeżyłam. Ale nie warto tak szybko rezygnować, życie już takie jest z natury rozwala wszystko to co dobre. Nie możesz się załamać bo to najgorsze rozwiązanie. Z tego co napisałaś wnioskuje że jesteś silną kobietą, nie będę kłamać i pisać żebyś zapomniała o wszystkim bo to nie możliwe. Jednak na dziecko jeszcze masz czas, spróbuj kogoś poznać, ponieważ każdy facet jest inny. Mam nadzieję że będziesz dość silna i w końcu osiągniesz to czego pragniesz. Trzymaj się.

Gin. zapytała mnie czy mam narzeczonego uśmiechnęłam się i powiedziałam, że niby tak ale nie.. Jesteśmy 8 lat i nic..
Kochamy się jest wszystko w porządku <bywało różnie ale się dotarliśmy >
Ale na pytania na temat ślubu, słyszę odpowiedź, że on nie chce się wiązać przed 30-stką..
Pani gin. powiedziała, że po 10 latach powie mi że wypaliło się i nie ma co zbierać..  znajdzie się inna itd.
Ja się tego nie boję, kocham go, on mnie chyba też ale jeśli nie myśli o przyszłości, to nie wiem czy ja nie marnuje swojej przyszłości przy nim...  Czuje się zwodzona i wykorzystywana, zabiera mi całą młodość a nie daje nic w zamian..
Czasami trzeba wiedzieć kiedy odejść i nie czekać, bo to nic nie da...

Czytam w niektórych postach, że dziewczyny tak bardzo kochają i są w stanie zrobić dla niego wszystko, ale czy ta osoba równie mocno kocha i zrobi dla niej wszystko ?? Czasami musimy być egoistkami i pomyśleć o swoim szczęściu a nie czyimś..
Co z tego że oboje kochamy się teraz, a później jak zaczną się problemy to miłość szybko się uśpi..

Faceci myślą tylko o swojej wygodzie, jak coś jest nie tak to uciekają.. Gdy się okaże że nie mogę mieć już dzieci to wina spadnie na mnie, bo to ja mam problem, a on może zapylić inną..  Dlatego muszę podjąć ważną decyzję..

Poczekam, aż się obroni wtedy mamy zamiar wyjechać i tam albo się dogadamy albo rozstaniemy Bo więcej czasu już dla niego nie mam.. Wiem, że będę cierpieć może i żałować ale wole myśleć, że szczęście może jeszcze gdzieś na mnie czeka..