Stan zawieszenia w przyjaźni

To był impuls. Rejestracja w serwisie, by dowiedzieć się, jak na sprawę, mój problem patrzą ludzie, którzy mogą być w jakiś sposób obiektywni. A więc, do rzeczy. Dzieli nas wiele, a połączył... internet. Tak, tak - to dziwne, ale nasza przyjaźń znalazła swoje miejsce także w realnym świecie, gdyż były i spotkania i wielogodzinne rozmowy telefoniczne, tak więc to nie tylko pisanie nie widząc się. Swoją przyjaciółkę poznałam na pewnym forum internetowym niemalże dwa lata temu. Ja mam 24 lata, ona 17 i to chyba jedna z tych rzeczy, która nas dzieli (prócz kilometrów). Różnica wieku, pojmowania spraw, inne myślenie. Miałyśmy wzloty i upadki, ale ostatnio jest to jedna linia pochyła. Całe życie byłam przekonania, że przyjaciel to osoba, która jest tą jedną z ważniejszych osób; oparciem i skrzydłami, kiedy te 'nasze zapomniały jak latać'. Jest na dobre i na złe, a nie tylko wtedy gdy jest wspaniale. I tak też właśnie się kierowałam. Kiedy miała problemy rodzinne, byłam przy niej. Pojechałam na weekend mimo gorączki i doprawiłam się przy tym jeszcze bardziej, ale nie to było dla mnie istotne. Ważne było to, by nie była w problemach całkiem sama. Obecnie w moim życiu kilka elementów padło, ale najważniejszym jest strata najbliższej osoby, jaką jest mama. Zmarła miesiąc temu po kilku tygodniowej walce z nowotworem. Była najbliższą mi osobą; matką i zarazem przyjaciółką. Ta kobieca silna więź... Wracając do tematu, moja przyjaciółka zadeklarowała przyjazd na pogrzeb, jednak po rozmowie ustaliłyśmy, że przyjedzie tydzień później. Pogrzeb byłby dość kiepskim dniem na to, zważywszy na przyjazd rodziny itd. Okazało się jednak, że nie przyjedzie ze względów finansowych, jednak po naszej kłótni uznaję, że nie tylko to było powodem, gdyż usłyszałam w jej czasie, że 'teraz to już w ogóle nie ma ochoty na przyjazd', a chodziło jedynie o to, że spotkałam się dzień po pogrzebie z przyjaciółką, którą mam na miejscu. Dni mijały, a ona zaczęła się oddalać. Zapoznała chłopaka i zakochała się, izolując jeszcze bardziej; nie pytając co właściwie u mnie (chyba, że pobieżnie, by powrócić do tematu swojego nowego obiektu westchnień) czy jak się czuję. W ciągu miesiąca straciłam mamę, pracę i wychodzi na to, że straciłam także przyjaciółkę, którą nawet nie wiem czy mogę tak nazywać. Jest to typ zaborczej osoby. Niedawno doszło pomiędzy nami do wymiany zdań, podczas której usłyszałam, że jestem zazdrosna (co nie jest prawdą, gdyż nie należę do tego typu osób) oraz to, że ona uznaje, że oczekuję od niej tego, że będzie się dołować razem ze mną, kiedy jest szczęśliwa i nie ma co do tego żadnych powodów. Do tego określiła, że zachowuję się jak 'rozwydrzona piętnastolatka'. Nasza relacja rozluźniła się, stopniowo ochładzając. Rozmowy o tym, co u niej słychać, ograniczyły się do odpowiedzi 'a jakoś leci' i do ciągłego mówienia o sobie i swojej miłości, którą zna miesiąc. Co sądzicie o tej sytuacji? Co powinnam zrobić? Zaczynam odpuszczać, nie wierząc w to, że było to prawdziwe.