Trzeźwy alkoholik

jeśli ten człowiek naprawdę nie chce pic to warto spróbować . Czemu nie ?
Jam napisałaś każdy zasługuje na druga szanse, i każdy zasługuje na miłość !:)
Możemy życzyć jej tylko powodzenia . Ale uważam ze twoja koleżanka powinna również być dla niego wsparciem Skoro 7 lat spotyka się z psychologiem i jeździ na meetingi to znaczy ze zrozumiał błąd

Coitus interruptus w grze uczuć?
Toż to czysty machiawelizm, Koczilla.

Jak samo życie. Dlatego ludzkość wynalazła rozwody. Nikomu nie każę na wstępie informować, że nie ufa i w razie czego się pożegna. Uważam jednak, że każdy powinien być szczery ze sobą i jeśli ma obawy, to niech zachowa czujność i wieje co sił w nogach, gdy zaczną się one potwierdzać. To się tyczy zresztą relacji z k a ż d y m człowiekiem. Nie tylko trzeźwym alkoholikiem.

Zastanawiałam się, czy nie porównać opisanej w wątku sytuacji do związku z nosicielem wirusa HIV. W pierwszej chwili wydało mi się, że zestawienie obu chorób byłoby uprawnione. Są zaraźliwe, ale w bardzo ograniczonym stopniu. Wyniszczają organizm. Nieleczone - są śmiertelne. Towarzyszą nosicielowi do końca życia, a na niego samego i partnera/kę nakładają obowiązek czujności.

Z drugiej strony człowiek zarażony HIV ma dość ograniczone możliwości powstrzymania rozwinięcia się nosicielstwa w pełnoobjawową postać AIDS. Obecnie stosowane leki antyretrowirusowe znacząco wydłużają okres "remisji", ale nie eliminują wirusa całkowicie z organizmu.

Tymczasem trzeźwy alkoholik może stać się nietrzeźwy praktycznie wyłącznie na skutek swojej decyzji? Chyba że pomijam jakiś istotny fakt.

W każdym razie i w jednym, i w drugim przypadku osoby zdrowa i chora mogą stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale jest to trudne.

Szpileczka, jeśli wziąć pod uwagę takie zjawiska jak współuzależnienie rodziny oraz podwyższone ryzyko wystąpienia alkoholizmu u potomstwa alkoholika, przypadki FAS u dziecka urodzonego przez alkoholiczkę, to myślę, że w pewnym sensie jest on "zaraźliwy". Nie tak jak ospa, czy grypa, ale może tak jak AIDS. Trzeba się trochę postarać o to, by mieć problem, to prawda. Można żyć z chorym całymi latami i nie doświadczyć komplikacji wynikających z jego stanu. Gdy jednak sytuacja wymknie się spod kontroli, cierpi nie tylko chory, lecz i jego rodzina. Dzieci i partnerzy alkoholików znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka.

A o jakim przypadku ja pisałam? Jeśli alkoholik/zarażony HIV jest świadomy i uważny - istnieje szansa na szczęśliwie życie. Jeśli nie - choroba może się rozprzestrzenić. Zdaniem wielu alkoholizm to właśnie choroba - nieuleczalna i często śmiertelna.

Nie stawiam na równi alkoholika czynnego i trzeźwego, ale też nie zakładałabym optymistycznie, że to dwa całkowicie odrębne stany. Łatwo przy takim podejściu ulec złudzeniu, że problem zniknął. Wspomniałaś, że znasz ludzi, którzy odeszli od trzeźwości i powrócili do niej. Otóż ja znałam człowieka, który odstawił alkohol na 10 lat, a potem już pił na umór. Wspomniałam o nim w wątku "decyzja o rozwodzie" Katarzyny 3. Przed śmiercią zdążył żonie zrobić z życia piekło. Ona się nie rozwiodła - raz ze względu na swoje współuzależnienie, a dwa, że wierzyła w ponowne otrzeźwienie męża.

Związek z trzeźwym alkoholikiem to zawsze spore ryzyko i naprawdę uważam, że należy przyjąć założenie, że wchodzimy w relację z osobą chorą. Jasne, nikt nie chce być postrzegany głównie przez pryzmat swej choroby/niepełnosprawności. Alkoholizm to jednak ten przypadek, w którym za minione błędy płaci się już zawsze i do końca życia. Nie jest to przestępstwo i "odsiadka" na odwyku nie czyści karty.

Szpileczka, napisałam w jaki sposób postrzegam zaraźliwość alkoholizmu. Nie zamierzam się powtarzać. Grypą i opryszczką też nie tak łatwo się zarazić, a jednak to się zdarza. Wy - jako potomkowie alkoholika - nie musicie powtórzyć  scenariusza z jego życia, ale wiecie, że jest to możliwe i musicie się pilnować. Jeśli to Wam się nie uda, "zawleczecie chorobę" do swoich nowych związków. I swojego nowego życia.

Jeśli termin "zarażenie" Ci nie leży, zamień go na "skutki uboczne". Współuzależnienie, FAS, DDA, podwyższone ryzyko zostania alkoholikiem lub wejścia w związek z "czynnym" alkoholikiem. Alkoholizm nie jest wyłączną sprawą chorego, ale też całej jego rodziny.

To prawda, nie wiem tego. Bywa, że osoba wchodząca w relację z niepijącym alkoholikiem też tego nie wie. Może jej się wydawać, że trafiła na trzeźwego, a trafiła na "suchego". I co wtedy? Jeśli uznajesz tylko przykłady z życia alkoholików, którzy próbowali odwyku, to też znam jeden. Póki co, jest chyba ok. Ale żonę porzucał kilkukrotnie na wiele miesięcy (w tym czasie gził się z kochanką - drugą alkoholiczką) i za każdym razem zbierała go z meliny w opłakanym stanie. Takie atrakcje w związku z trzeźwiejącym alkoholikiem też się zdarzają. I nie ma co tego negować.

Wiesz, nie jest również sztuką zarażać swoim hurraoptymizmem na forum, na którym nie bierze się żadnej odpowiedzialności za własne porady. Ty uważasz, że 7 lat w trzeźwości to dużo. Ja uważam, że to żadna gwarancja. I zastanowiłabym się tak z 10 razy, zanim bym komuś napisała, że warto wchodzić w związek, bo "trochę znam środowisko" i myślę, że jak ktoś się nawet potknął, to i wstanie. Czasem wstanie, czasem nie. A proces podnoszenia się z kolan to straszna rzeźnia. Tak dla alkoholika jak i jego partnerki.

W Polsce alkoholizm to problem społeczny. Do pewnego stopnia każdy obywatel "zna środowisko" - ja też. I owoce mego poznania nie skłaniają mnie do mówienia, że będzie dobrze.

Nie jestem pewna, czy się dobrze zrozumiałyśmy. Pisząc o płaceniu za błąd nie miałam na myśli oceny opinii publicznej, ale tak podstawowe sprawy jak codzienna walka z pokusami (a one się pojawiają), być może konieczność przeorganizowania wspólnego życia tak, by nie mieć styczności z alkoholem (zero alkoholowych imprez, zero alkoholu w domu), wyniszczenie organizmu. Znajomy opowiadał mi o swoim dobrym koledze, który przez 3 lata ostrego chlania tak załatwił sobie wątrobę, że konieczny był przeszczep. W tej chwili nie jest zdrowym człowiekiem. Pod żadnym względem.

Z w/w powodów alkoholizm nazywany jest chorobą, z której się n i e wychodzi i która bywa śmiertelna.

A podejścia "było - minęło" osobiście nie szanuję, bo - jak już wcześniej napisałam - osłabia ono czujność i często skłania alkoholika do myślenia, że problem jego nie dotyczy. A więc może jednak wypić. Od czasu do czasu. Jak n o r m a l n y człowiek. Jak zechce, to przestanie. W każdej chwili. Przecież j u ż mu się to kiedyś udało.

Droga Józefino, mniej emocji - więcej skupienia na temacie i wcześniejszych postach. W nich wszystko jest wyjaśnione.

A jeśli chodzi o Twoje ostatnie pytanie: znam historię rodziny, w której pili wszyscy oprócz matki starającej się ze wszystkich sił utrzymać wszystko w kupie. Gotowała, ogarniała dom, z którego synowie i mąż próbowali zrobić sobie metę, zarabiała na życie. W którymś momencie chyba się poddała, bo yebła tym wszystkim i... zaczęła pić razem z nimi. Oczywiście, nie napiszę, że miazmat chlejusa przeszedł na nią z oparami. Niemniej końcowy efekt jest taki, że polskie społeczeństwo ma jedną alkoholiczkę więcej. A ileż to historii produkuje się o tym, że ktoś sam z siebie to nigdy nie pił, ale wpadł w złe towarzystwo? Na pewne schorzenia trzeba być oczywiście podatnym, ale problem nie bierze się znikąd...

W tym sensie alkoholizm jest chorobą (z tym to chyba nikt nie dyskutuje?) która dotyka nie tylko samego alkoholika, ale i jego najbliższe otoczenie. Rodzina pijącego alkoholika różni się często od rodziny, w której alkoholizm nie wystąpił. Gdyby tak nie było, nie opracowano by tych wszystkich syndromów i nie ułożono dedykowanej nim ścieżki terapii. Co więcej, problem może nie zniknąć po opuszczeniu towarzystwa alkoholika. Osoba, która doświadczyła kontaktu z nim, może sama wpaść w alkoholizm, związać się z innym alkoholikiem albo żyć z obciążeniami charakterystycznymi dla ludzi, którzy z alkoholikiem się wychowali. W tym sensie alkoholizm j e s t potencjalnie zaraźliwy.

Zgadza się. I nikt mi nie wmówi, że po latach picia organizm działa jak ta lala.

Nie zgadza się. Natomiast jest jeszcze jedna kwestia, o której nikt tu dotychczas nie wspomniał: zastępowanie jednego nałogu drugim, a także podwyższona drażliwość (bo ograniczenia, bo organizm się domaga). Nie u każdego i nie zawsze, ale zdarza się. To trzeba sobie uczciwie powiedzieć.

Zaczynam podejrzewać, że Ty wierzysz, że alkoholikiem można być "trochę bardziej" albo "trochę mniej". A zresztą jeśli pił wyłącznie Chardonnay i tylko co tydzień, to będzie miało to jakieś znaczenie dla jego partnerki, jeśli do tego wróci?

Pewnie, że nie. Np. słynny na całą Polskę Krzysztof-Alkoholik nie przyjmuje nawet czekoladek z alkoholem nie dlatego, że obawia się pokus, ale dlatego, że po latach trzeźwości jakoś przestały mu smakować. To oczywiście nieprawda. Może i faktycznie części trzeźwych alkoholików "procenty" wydają się obrzydliwe, ale dla pozostałej części w dalszym ciągu "wódeczka to pyszotka" (cytat za panem Krzysztofem) i zupełnie świadomie m u sz ą jej unikać. A wraz z nimi ich rodziny.

Słuszna uwaga. Tylko niech przy poznawaniu tego środowiska nie pomija w słuchaniu o tym, co bywa niefajne. Na forum jest do poczytania wątek założony przez Zamoszcz: "Chcę się rozwieść z alkoholikiem". Tytułowy alkoholik oczywiście nie chce się leczyć i uważa, że nie ma żadnego problemu. Sęk w tym, że jeśli do tej pory trzeźwy alkoholik wraca do nałogu, też często nie chce się leczyć i uważa, że nie ma żadnego problemu.